Адольф Виссель: Нацизм мен ауыл өмірін бейнелеген суретші

Кіріспе

Адольф Виссель (19 сәуір 1894 – 17 қараша 1973) – неміс суретшісі. Ол нацизмнің ресми суретшілерінің бірі болған.

Өмірбаян

Ол Ганновердің маңындағы Вельберде фермердің ұлы болып дүниеге келді және орта мектепті бітіргенге дейін Ганновердегі Гумбольдт гимназиясында оқыды. Содан кейін 1911 жылдан 1914 жылға дейін жергілікті өнер және қолөнер мектебінде білім алды, әсіресе де, онымен Виссель өмір бойы байланыста болды. 1920-ші жылдардың басында Кассель өнер академиясында оқығаннан кейін, ол 1924 жылы Ганновердің маңындағы Вельберге оралды. Ол сол жерде 1933 жылға дейін алғашқы аймақтық танылуға қол жеткізді. Бұл кезеңдегі туындылары Жаңа объективтілік стиліне ұқсас. Ауылдық өмірді бейнелейтін суретші ретінде ол ұлттық-социалистік дәуірде біршама жетістікке жетті. Оның "Калленбергтер шаруа отбасы" (1938-1939) картинасы кеңінен көрсетілді және көбейтілді. Висселдің суреттері Мюнхендегі Haus der Kunst-те 1939 жылдан 1943 жылға дейін бірнеше рет өткен Große Deutsche Kunstausstellung-те қойылды. 1939 жылы Гитлер оған құрметті профессор атағын берді. 1944 жылы Виссель Рейхтің пропаганда министрлігінің Готтбегнадет тізіміне енгізілді. Ол нацистік халықтық сурет жанрында жұмыс істеді, оның туындылары шаруалардың қарапайым, табиғи өмірін бейнеледі. "Топырақпен бірігу" деген сөз тіркесі оның суреттерінің тақырыбын жақсы сипаттайды. Виссель негізінен қалалық көрермендер үшін идеалданған шаруа өмірін суреттеді. Бұл суреттер нацистердің "қан мен топырақ" науқанының бір бөлігі болды, денсаулық, отбасы және аналық туралы идеяларды елмен байланыстыруға бағытталған. Виссель осы стильде көптеген суреттер салды, бірақ оның жұмысында экспрессионизм мен Жаңа объективтіліктің ықпалынан туған нәзік бұрмалаулар мен акценттер де бар. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін де мансабын жалғастырды, бірақ жасырын және саяси бейтараптық сақтай отырып. Ирмела Вилкенс пен Клаудия Рамп оның жөнінде былай деп жазды: "Адольф Висселдің 1933 жылы стилін немесе таңдаған мотивтерін айтарлықтай өзгертпегендігіне куәліктер бар. Оны жаңа ұлттық-социалистік билік иелеріне әдейі бейімделген деп айыптау қиын. Бірақ көптеген немістер сияқты ол Германиядағы ұлттық социализмнің қатысушысы және оның артықшылықтарын алған адам болды. 1973 жылы қайтыс болғанға дейін ол өзін тек кәсібімен айналысатын саяси емес суретші деп есептеді. Ол қасақана болсын, саналы болсын немесе санасыз болсын, неміс халқының көпшілігімен бірге Германия мен Еуропа үшін қасіретті салдарға әкелген ұлттық-социалистік жүйені қолдады". Ол 1973 жылы 79 жасында Вельберде қайтыс болды. Висселдің туындылары екі ірі көрмеде көрсетілді: 1974 жылы Ганновердегі Тарихи мұражайда өткен еске алу көрмесі және 2012 жылы де.

He was born the son of a farmer in Velber, near Hanover, and first attended the Humboldtgymnasium in Hanover until he completed his secondary school leaving certificate. He then studied at the local arts and crafts school, from 1911 to 1914, especially under de, to which Wissel remained associated throughout his life. After studying at the Kassel Art Academy in the early 1920s, he returned to Velber near Hanover in 1924. There he achieved his first regional recognition, before 1933. His works from this time are from a style similar to New Objectivity. As a painter of the rural world, he achieved some success during the National Socialist era. In particular, his painting of the Kalenberg Farming Family (1938 1939), was widely exhibited and reproduced. Wissel's paintings were exhibited several times in the Große Deutsche Kunstausstellung in the Haus der Kunst, in Munich, from 1939 to 1943. In 1939, he received an honorary professorship from Hitler. In 1944, Wissel was included in the Gottbegnadeten list of the Reich Ministry for Propaganda. A painter in the genre of Nazi folk art, the idea was that his paintings should depict the simple, natural life of the farming people. The phrase 'union with the soil' describes well the subject of his art. Wissel was the painter of idealised farming life for predominantly urban viewers. These paintings were part of the Nazis' 'blood and soil' campaign, designed to associate the ideas of health, family and motherhood with the country. Wissel painted many paintings in this style, but his work also contains subtle distortions and accentuations influenced by expressionism and New Objectivity. He continued his career after the end of World War II, in a discrete, apolitical manner. Irmela Wilckens and Claudia Rump wrote on him: "There is evidence that Adolf Wissel did not significantly change his style or choice of motifs in 1933. He can hardly be accused of purposefully adapting to the new National Socialist rulers. But like so many other Germans, he was a participant and also a beneficiary of National Socialism in Germany. Until his death in 1973, he saw himself as an apolitical painter who simply pursued his profession. Whether intentionally or not, whether consciously or unconsciously, together with the majority of Germans, he supported the National Socialist system with fatal consequences for Germany and Europe." He died in Velber in 1973, aged 79 years old. Wissel artwork was subject of two major exhibtions, a memorial exhibition held at the Historisches Museum Hannover, in 1974, and at the de, in 2012.