Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретшісі (1867–1945)
German artist (1867–1945)
Кэтхе Коллвиц (туғанда Шмидт; 8 шілде 1867 – 22 сәуір 1945) – сурет салу, графика (эч, литография және ағаш кескіндемелері сияқты) және мүсін жасаумен айналысқан неміс суретшісі. Оның ең белгілі өнер циклдері, оның ішінде "Тігшілер" және "Шаруалар соғысы", кедейлік, аштық және соғыстың жұмысшы табына тигізген әсерін бейнелейді. Оның ерте туындылары реализмге жақын болғанымен, қазір оның өнері экспрессионизммен көбірек байланысты. Коллвиц Пруссия өнер академиясына сайланған тұңғыш әйел және құрметті профессор атағын алған.
Käthe Kollwitz ( born as Schmidt; 8 July 1867 – 22 April 1945) was a German artist who worked with painting, printmaking (including etching, lithography and woodcuts) and sculpture. Her most famous art cycles, including The Weavers and The Peasant War, depict the effects of poverty, hunger and war on the working class. Despite the realism of her early works, her art is now more closely associated with Expressionism. Kollwitz was the first woman not only to be elected to the Prussian Academy of Arts but also to receive honorary professor status.
Жастық шақ
Коллвиц Пруссияның Кенигсберг қаласында, отбасындағы бесінші бала ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Карл Шмидт – социал-демократ, ол тас қалаушы және үй салушы болған. Анасы Катерина Шмидт – лютерандық пастор Юлиус Рупптың қызы, ол ресми Евангелиялық мемлекеттік шіркеуден қуылған және тәуелсіз қауымдастық құрған. Оның дін мен социализм туралы атасы берген сабақтары оның біліміне және өнеріне зор әсер етті. Үлкен ағасы Конрад – СПД-ның көрнекті экономисі болды. Коллвицтің талантын таныған әкесі 1879 жылғы 14 тамызда, оның он екі жасында сурет салу және гипстен жасалған көшірмелермен жұмыс істеуге мүмкіндік берді. 1885 жылы ол Берлиндегі Әйелдер Суретшілер мектебінде, суретші Макс Клингердің досы Карл Штауфер Берннің жетекшілігімен өнерді ресми түрде оқуға кірісті. Он алты жасында ол реализм қозғалысымен байланысты тақырыптармен айналыса бастады, әкесінің кеңсесінде көрген жұмысшы халық, теңізшілер және шаруалардың суреттерін салды. Клингердің гравиюралары, олардың техникасы және қоғамдық мәселелерге ден қоюы Коллвицке шабыт берді. 1888/89 жылдары ол Мюнхенде Людвиг Гертерихтен сурет салуды оқыды. 1890 жылы Кенигсбергке оралып, алғашқы студиясын жалға алды және жұмысшы табының ауыр еңбегін бейнелеуді жалғастырды. Бұл тақырыптар оның шығармашылығында жылдар бойына шабыт көзі болды. 1891 жылы Коллвиц Карлға үйленді, ол бұл кезде Берлиндегі кедейлерге көмектесетін дәрігер еді. Жұбайлар Коллвицтің Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін қираған үйі болатын үлкен пәтерге көшіп келді.
Kollwitz was born in Königsberg, Prussia, as the fifth child in her family. Her father, Karl Schmidt, was a Social Democrat who became a mason and house builder. Her mother, Katherina Schmidt, was the daughter of Julius Rupp, a Lutheran pastor who was expelled from the official Evangelical State Church and founded an independent congregation. Her education and her art were greatly influenced by her grandfather's lessons in religion and socialism. Her older brother Conrad became a prominent economist of the SPD. Recognizing her talent, Kollwitz's father arranged for her to begin lessons in drawing and copying plaster casts on 14 August 1879 when she was twelve. In 1885 6 she began her formal study of art under the direction of Karl Stauffer Bern, a friend of the artist Max Klinger, at the School for Women Artists in Berlin. At sixteen she began working with subjects associated with the Realism movement, making drawings of working people, sailors and peasants she saw in her father's offices. The etchings of Klinger, their technique and social concerns, were an inspiration to Kollwitz. In 1888/89, she studied painting with Ludwig Herterich in Munich, In 1890, she returned to Königsberg, rented her first studio, and continued to depict the harsh labors of the working class. These subjects were an inspiration in her work for years. In 1891, Kollwitz married Karl, who by this time was a doctor tending to the poor in Berlin. The couple moved into the large apartment that would be Kollwitz's home until it was destroyed in World War II.</blockquote>
Жеке денсаулық
Ол балалық шағында бауырларының, соның ішінде кіші інісі Бенжаминнің қайтысына байланысты үлкен қорқыныш сезімдерінен күйзелген деп саналады. Жақындағы зерттеулер Коллвиц бала кезінде дисметропсия (кейде «Алисаның ғажайып еліндегі синдромы» деп те аталады, себебі оған сенсорлық галлюцинациялар мен мигрень ілеседі) неврологиялық ауруынан зардап шеккен болуы мүмкін екенін көрсетеді.
It is believed Kollwitz suffered anxiety during her childhood due to the death of her siblings, including the death of her younger brother, Benjamin. More recent research suggests that Kollwitz may have suffered from a childhood neurological disorder dysmetropsia (sometimes called Alice in Wonderland syndrome, due to its sensory hallucinations and migraines).
Ұқымдастар
Ұлдары – Ханс 1892 жылы және Питер 1896 жылы дүниеге келгеннен кейін Коллвиц Герхард Хауптманның «Тігушілер» пьесасының қойылымын тамашалады, онда Лангенбилаудағы Силезия тоқымашыларының қанаушылығы мен 1844 жылғы сәтсіз көтерілісі бейнеленді. Коллвиц осы қойылымнан шабыттанып, Эмиль Золаның «Герминалы» романына иллюстрация жасау ниетімен жұмыс істеп жатқан ойық өрнектер сериясын тоқтатты. Ол тоқымашылар тақырыбында алты туындыдан тұратын цикл жасады: үш литография («Кедейлік», «Өлім» және «Қастандық») және үш гравюра (акватинта және құм қағазымен жұмыс жасалған «Тігушілердің наурыз шарабы», «Дүрбелең» және «Соңы»). Бұл гравюралар пьесаның тікелей бейнесі емес, сонымен қатар жұмысшыларды идеализацияламады, олар жұмысшылардың қайғысын, үмітін, батылдығын және соңында болашақ апатты жағдайларын көрсетеді. Дегенмен, «Тігушілер» Коллвицтің ең кең танылған туындысы болды.
Between the births of her sons – Hans in 1892 and Peter in 1896 – Kollwitz saw a performance of Gerhart Hauptmann's The Weavers, which dramatized the oppression of the Silesian weavers in Langenbielau and their failed revolt in 1844. Kollwitz was inspired by the performance and ceased work on a series of etchings she had intended to illustrate Émile Zola's Germinal. She produced a cycle of six works on the weavers theme, three lithographs (Poverty, Death, and Conspiracy) and three etchings with aquatint and sandpaper (March of the Weavers, Riot, and The End). Not a literal illustration of the drama, nor an idealization of workers, the prints expressed the workers' misery, hope, courage, and eventually, doom. Nevertheless, The Weavers became Kollwitz' most widely acclaimed work.
Шаруалар соғысы
Коллвицтің екінші ірі шығармалар циклі – "Шаруалар соғысы". Бұл серияның жасалуы 1902 жылдан 1908 жылға дейін созылды, себебі көптеген дайын суреттер мен литографияда қабылданбаған идеялар болды. Ол 1524–1525 жылдардағы неміс шаруалар соғысынан шабыттанды, сол кезде Оңтүстік Германиядағы қанауға ұшыраған шаруалар ақсүйектер мен шіркеуге қарсы қару көтерген. "Тікушілер" сияқты, бұл туындыға да Хауптманның "Флориан Гейер" (1895) пьесасы ықпал еткен болуы мүмкін. Дегенмен, Коллвицтің осы тақыпқа деген қызығушылығының бастауы оның жастық шағына дейін барып жетеді, ол және оның ағасы Конрад революциядағы баррикадалардың күрешісі ретінде өздерін ойлап ойнаған. Коллвицтің балалық шағымен қатар, өнерде де байланысы болды. Ол дауыссыздардың қорғаушысы болды және жұмысшы табын ешкім көре алмаған қырынан бейнелеуді ұнатты. Суретші көтерілістің басты кейіпкері саналатын Қара Аннаның бейнесімен өзін теңестірді. "Жарылыс" гравюрасы "Villa Romana" сыйлығына ие болды. Бұл сыйлық 1907 жылы Флоренциядағы студияда бір жыл бойы тұру мүмкіндігін берді. Коллвиц онда ешқандай жұмысты аяқтамаса да, Флоренцияда өткен кезінде ерте Ренессанс өнерінің өзіне қатты әсер еткенін кейіннен еске алды.
Kollwitz's second major cycle of works was the Peasant War. The production of this series lasted from 1902 to 1908 due to many preliminary drawings and discarded ideas in lithography. It was inspired by the German Peasants' War of 1524–1525, when oppressed peasants in southern Germany took arms against the nobility and the Church. As with The Weavers, this body of work may have been influenced by a Hauptmann play, Florian Geyer (1895). However, the initial source of Kollwitz's interest dated to her youth when she and her brother Konrad playfully imagined themselves as barricade fighters in a revolution. Not only did Kollwitz have a childhood connection, but an artistic connection as well. She was an advocate for those without a voice and liked to portray the working class in a way no one else saw. The artist identified with the character of Black Anna, a woman cited as a protagonist in the uprising. The etching Outbreak was awarded the Villa Romana Prize. This prize provided a year's stay in 1907 in a studio in Florence. Although Kollwitz completed no work there, she later recalled the impact of early Renaissance art she experienced during her time in Florence.
Өлім циклі
Қазір кіші студияда жұмыс істеп, 1930 жылдардың ортасында ол өзінің соңғы маңызды литографиялық циклын аяқтады – «Өлім». Ол сегіз тастан тұрады: «Өлімді қарсы алатын әйел», «Құшағындағы қызбен өлім», «Өлім балалар тобына ұмтылады», «Әйелмен өлім күресі», «Тас жолда өлім», «Дос ретінде өлім», «Судағы өлім» және «Өлім шақыруы».
Working now in a smaller studio, in the mid 1930s she completed her last major cycle of lithographs, Death, which consisted of eight stones: Woman Welcoming Death, Death with Girl in Lap, Death Reaches for a Group of Children, Death Struggles with a Woman, Death on the Highway, Death as a Friend, Death in the Water, and The Call of Death.
Тұқымдық жүгері ұнтақталмауы керек (1942)
Ричард Демель 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғысқа сарбаздарды шақырғанда, Коллвиц оның шақыруын жариялаған газетке құйынтқан хат жазып, енді соғыс болмауы керек екенін, ал соғыста қаза болатын жас сарбаздарды "тұқымдық егістік" деп ұнтақтауға болмайтынын мәлімдеді. 1942 жылы ол осы атпен тағы бір туынды жасады, бұл жолы Екінші дүниежүзілік соғысқа жауап ретінде. Туындыда үш баласын қорғап жатқан ана бейнеленген.
When Richard Dehmel called for more soldiers to fight in World War I in 1918, Kollwitz wrote an impassioned letter to the newspaper he published his call in, stating that there should be no more war, and that "seed corn must not be ground" in reference to young soldiers who were dying in the war. In 1942, she made a piece by the same name, this time in reaction to World War II. The work shows a mother, arms cast over three young children to protect them.
Кейінгі өмірі мен Екінші дүниежүзілік соғыс
1933 жылы ұлттық-социалистік режим орнағаннан кейін, нацистік партия билігі оны Дрингендер Апеллді қолдағандығы үшін Академия дер Кунсте факультетіндегі қызметінен кетуге мәжбүр етті. Оның туындылары музейлерден алынып тасталды. Оның көрмеге қатысуына тыйым салынғанмен, оның «ана мен бала» туындыларының бірі нацистер тарапынан насихат мақсатында пайдаланылды. «Олар қуанышпен беріледі, олар көкке көтерілген жарқын, таза жалын сияқты беріледі». Дегенмен, Коллвиц бұл кезде халықаралық деңгейде танымал тұлға болғандықтан, одан әрі шаралар қабылданбады. 70 жылдық мерейтойында ол «сурет өнерінің жетекші тұлғаларынан 150-ден астам жеделхат алды», сондай-ақ АҚШ-та тұруға ұсыныс алды, бірақ ол отбасына қарсы кез келген жазалаудан қорқып, одан бас тартты. Ол күйеуінен (1940 жылы аурудан қайтыс болды) және екі жылдан кейін Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан немересі Питерден ұзақ өмір сүрді. 1943 жылы Берлиннен эвакуацияланды. Сол жылы үйі бомбаға түсіп, көптеген суреттері, гравюралары мен құжаттары жоғалып кетті. Ол алдымен Нордхаузенге, содан кейін Дрезденге жақын Морицбургке көшіп, онда Саксонияның князі Эрнст Генрихтің қонағы ретінде соңғы айларын өткізді. Оның үнсіз сызықтары жүрекке ауырсынудың айқайындай сіңіп түседі; мұндай айқай гректер мен римдіктердің арасында ешқашан естілмеген. Доре Хойер мен Мэри Вигманның би мектебі Кэтэ Коллвицке арналған билерді жасады. Бұл би 1946 жылы Дрезденде қойылды. Кэтэ Коллвиц – Уильям Т. Фоллманның «Орталық Еуропа» романының кейіпкері, ол 2005 жылы «Ұлттық кітап сыйлығын» жеңіп алды. Кітапта Фоллман Германия мен Совет Одағындағы соғыс және оқиғалардың салдарынан зардап шеккен адамдардың өмірін суреттейді. Оның тарауы «Өлі баласы бар әйел» деп аталады, бұл оның сол аттас мүсінінен алынған. 1993 жылы Берлиндегі Неуэ-Вахе ғимаратының ортасына «Соғыс және зұлымдық құрбандарына» арналған ескерткіш ретінде орнатылған, сол мүсілдің үлкейтілген нұсқасы – «Өлі ұлымен бірге ана» қойылды. 40-тан астам неміс мектебі Коллвицтің есімімен аталады. Гюстав Зайц жасаған Коллвиц мүсіні 1960 жылы Берлиндегі Коллвицплац алаңында орнатылып, бүгінгі күнге дейін сақталған. Оның туындыларына арналған төрт музей – Берлинде, Кельнде, Морицбургте және Кёкеларедегі Кэтэ Коллвиц мұражайы бар. 1960 жылы құрылған Кэтэ Коллвиц сыйлығы оның есімімен аталады. 1986 жылы суретші туралы «Кэтэ Коллвиц» атты DEFA фильмі түсірілді, онда Кэтэ Коллвиц рөлін Ютта Ваховиак ойнады. Коллвиц 2014 жылы шыққан «Ұлы соғыстың 14 күнделігі» телесериалының 14 басты кейіпкерінің бірі. Оны актриса Кристина Гроссе сомдады. 2017 жылы Google Doodle Коллвицтің 150 жылдығын атап өтті. «Суретшінің портреті: Кэтэ Коллвиц» көрмесі 2017 жылдың 13 қыркүйегінен 26 қарашасына дейін Англияның Бирмингем қаласындағы Ikon галереясында өтті, содан кейін Салисбери, Суонси, Халл және Лондон қалаларында көрсетілуі жоспарланған.
In 1933, after the establishment of the National Socialist regime, the Nazi Party authorities forced her to resign her place on the faculty of the Akademie der Künste following her support of the Dringender Appell. Her work was removed from museums. Although she was banned from exhibiting, one of her "mother and child" pieces was used by the Nazis for propaganda. <blockquote>"They give themselves with jubilation; they give themselves like a bright, pure flame ascending straight to heaven." However, Kollwitz was by now a figure of international note, and no further action was taken. On her 70th birthday, she "received over 150 telegrams from leading personalities of the art world," as well as offers to house her in the United States, which she declined for fear of provoking reprisals against her family. She outlived her husband (who died from an illness in 1940) and her grandson Peter, who died in action in World War II two years later. She was evacuated from Berlin in 1943. Later that year, her house was bombed and many drawings, prints, and documents were lost. She moved first to Nordhausen, then to Moritzburg, a town near Dresden, where she lived her final months as a guest of Prince Ernst Heinrich of Saxony. Her silent lines penetrate the marrow like a cry of pain; such a cry was never heard among the Greeks and Romans. Dore Hoyer and what had been Mary Wigman's dance school created Dances for Käthe Kollwitz. The dance was performed in Dresden in 1946. Käthe Kollwitz is a subject within William T. Vollmann's Europe Central, a 2005 National Book Award winner for fiction. In the book, Vollmann describes the lives of those touched by the fighting and events surrounding World War II in Germany and the Soviet Union. Her chapter is entitled "Woman with Dead Child", after her sculpture of the same name. An enlarged version of a similar Kollwitz sculpture, Mother with her Dead Son, was placed in 1993 at the center of Neue Wache in Berlin, which serves as a monument to "the Victims of War and Tyranny". More than 40 German schools are named after Kollwitz. A statue of Kollwitz by Gustav Seitz was installed in Kollwitzplatz, Berlin in 1960 where it remains to this day. Four museums, in Berlin, Cologne and Moritzburg, and the Käthe Kollwitz Museum in Koekelare are dedicated solely to her work. The Käthe Kollwitz Prize, established in 1960, is named after her. In 1986, a DEFA film Käthe Kollwitz, about the artist was made with Jutta Wachowiak as Kollwitz. Kollwitz is one of the 14 main characters of the series 14 Diaries of the Great War in 2014. She is played by actress Christina Große. In 2017, Google Doodle marked Kollwitz's 150th birthday. An exhibition, Portrait of the Artist: Käthe Kollwitz was held at the Ikon Gallery in Birmingham, England, from 13 September26 November 2017, and is intended to be shown subsequently in Salisbury, Swansea, Hull and London.