Кіріспе

Манхэттендегі бұрынғы театр, Нью-Йорк

The Century Theatre, бастапқыда New Theatre аталған, Нью-Йорк қаласының Манхэттеннің жоғарғы батыс бөлігіндегі 62-ші көше мен Орталық парк батысында орналасқан театр болды. 1909 жылдың 6 қарашасында ашылған бұл театр әдемі архитектурасымен ерекшеленді, бірақ нашар акустикасы мен ыңғайсыз орналасуы салдарынан қаржылық тұрғыдан сәтті болмады. 1913 жылы ол қысқа мерзімге Century Opera House деп өзгертілді, бірақ 1915 жылы қайтадан Century Theatre деп аталды. Театр 1930 жылы бұзылып, орнына The Century тұрғын үйі салынды.

Жаңа театр

Жаңа театр бір кезде WPA-ның «Нью-Йорк қаласы бойынша нұсқаулықта» «Нью-Йорктің ең сәтсіз театры» деп аталды. 1906 жылы Метрополитен опера театрының директоры Генрих Конридтің ойынша, оның салынуы Нью-Йоркте коммерциялық емес, үлкен театр құруға жасалған әрекет болды, ол, жалпы алғанда, Париждің Comédie Française театрына ұқсас болар еді. Отыз негіздеуші әрқайсысы бастапқыда 35 000 доллар төледі, ал Үстіңгі Батыс жағындағы Орталық Парк жанында репертуарлық труппаның тұрақты үйі болу үшін үш миллион долларға ғимарат салынды. Сәулеттік тұрғыдан алғанда, бұл қаладағы ең әдемі ғимараттардың бірі, оны танымал Beaux Arts сәулет фирмасы Каррере және Гастингс жобалады. Уинтроп Эймс жалғыз режиссер болғандықтан, Жаңа театр труппасы ғимаратты тек екі маусымға, 1909–10 және 1910–11 жылдары пайдаланды. 2300 адам отыра алатын Жаңа театр 1909 жылғы 6 қарашада, сенбі күні, әсерлі салтанаттармен және ең жақсы жағдайларда ашылды, бірақ акустикадағы күрделі ақау бірден байқалды және бұл тек дыбыс бұратын колокол орнату арқылы ішінара түзетілді. Сергей Рахманиновтың 3-ші фортепиано концертінің әлемдік премьерасы 1909 жылғы 28 қарашада, жексенбіде Жаңа театрда өтті, онда Рахманинов солист ретінде, ал Уолтер Дамрош Нью-Йорк симфониялық қоғамын дирижерлік етті. Бірнеше Шекспир пьесалары қойылды, ең танымал қойылым – «Қысқы ертегі». Жалпы алғанда, труппа сол кездегі заманауи пьесаларда, мысалы, Мэтерлинктың «Көк құс» және «Сестра Беатрис», Галсуортидің «Күрес» және Эдвард Шелдонның Энни Расселдің ойнаған «Негр» пьесаларында ең жақсы ансамбль жұмысын көрсетті. Жозефин Престон Пибодидің «Сыбызғышы» поэтикалық драмасы ерекше көзге түсті. Көп жағдайда сахна безендірілісі өте жоғары сапалы болды. Ғимарат Театр ауданынан бір шақырым жоғары орналасқан, оны күтіп ұстау өте қымбатқа түсті. Қаржылық тұрғыдан алғанда, бұл жоба тиімсіз болып шықты. Екінші маусымның соңында труппаның негіздеушілері театрды тастап, оны жалға беруге шешім қабылдады. Театр ауданында кішірек ғимарат салу жоспарланған, бірақ бұл мүмкін емес екені анықталды және труппа таратылды. Театр сыншысы Уильям Винтер былай деп жазды:

Ғасыр театры

1911 жылы ғимарат басқа театр менеджерлеріне жалға берілді, олар оның атын Century Theatre, Century Opera House (1913) және 1915 жылы тағы да Century деп өзгертті, ал Флоренц Зигфелд менеджерлік қызметін атқарды. 1912 жылы Еуропадан «Көк қызы» пьесасының продюсерлері және бақылаушылары Джудит Готье мен Пьер Лоти келді. Олардың бар күштерін салғанына қарамастан, The New York Times газетінің сыншысы пьесаны «көркемдігі жағынан бай, бірақ драмалық тұрғыдан жеткіліксіз» деп бағалады, ал көріністердің ауысуы көңілді қалдырмай, «көпке созылды». 1917 жылы продюсерлер Флоренц Зигфелд пен Чарльз Диллингэм төбе бағын түнгі клуб ретінде ашып, оны Коконат Гров деп атады, бұл New Amsterdam Theatre-дағы Ziegfeld Midnight Frolic сияқты табысты орынға негізделген болатын. WPA Guide оны «әдемілікке құмарлардың қасиетті орны» деп атады, алайда 1930 жылы ол бұзылып кетті. Келесі жылы Century театрының орнында Irwin S. Chanin кеңсесі жобалаған және салған Art Deco стиліндегі Century Apartments тұрғын үй кешенінің құрылысы аяқталды.