Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Gaskin v UK (1989) 12 EHRR 36 - бұл Ұлыбританияның Еуропалық адам құқықтары сотында Страсбургте қаралған сот ісі.
Gaskin v UK (1989) 12 EHRR 36 was a legal case from the United Kingdom, heard by the European Court of Human Rights in Strasbourg.
Фактілер
Грэхам Гаскин Ұлыбританияда сәби кезінде мемлекеттік қамқорлыққа алынған, ол жетілгенге дейін сонда болған. Гаскин күтім кезінде өзін қорлап, өзіне қатысты Ливерпуль әлеуметтік қызметінде сақталған деректерге қол жеткізуді сұрады. Ливерпуль қалалық кеңесі Гаскинге үшінші тарапқа қатысты құпиялылық міндеті оның қалған жазбаларын жариялауға тыйым салады деп, ішінара рұқсат берді. Гаскин апелляциялық сотқа шағымданды, ол Ливерпуль қалалық кеңесінің оған рұқсат беруден бас тартуын растады. Апелляциялық сот Gaskin-дің жазбаларына қол жеткізу "қоғамдық мүддеге" жатпайды деп тапты, өйткені бұл үшінші тараптың ақпарат берушілеріне әлеуметтік қызметтерге ақпарат беруіне кедергі келтіреді. Осыған байланысты, бұл шешімнің күші жойылды деп танылды. Апелляциялық сот осыған байланысты, қол жетімділік "жариялы түрде" жұртшылықтың өкімет органдарына берген ақпаратына байланысты британдық жүйені әлсіретеді деп санады.
Graham Gaskin was placed in public care in the UK as a baby, where he stayed until he reached his maturity. Gaskin claimed he had been abused during his time in care and he requested access to the records kept on him by Liverpool Social Services. Liverpool City Council gave Gaskin partial access, claiming that a duty of confidentiality owed to third party contributors prohibited disclosure of the remainder of his records. Gaskin appealed to the Court of Appeal which upheld Liverpool City Council's refusal to give him access. The Court of Appeal held that it was not in the 'public interest' to grant access to Gaskin's records because to do so would inhibit third party informants from coming forward with information to Social Services. Granting access would necessarily reveal the identities of these third parties. The Court of Appeal therefore felt that access would undermine the British system which depends on information being supplied to the Authorities by the public 'in confidence'.
Шағым
Гаскин Страсбургтегі Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сотқа шағымданды және оның ісі 1989 жылы шешілді. Соттың шешімі бойынша, Гаскиннің 8-бапта көрсетілген жеке және отбасылық өмірін мемлекет құрметтеуге құқығы Ұлыбритания үкіметімен бұзылды, өйткені Гаскин өз ісіне шағымдана алатын тәуелсіз шағым беру органы болмаған. Сот сондай-ақ, бала кезінде мемлекеттік қамқорлықта болған Гаскин сияқты адамдарға олардың қамқорлық туралы жазбаларына қол жеткізуге кедергі келтіруге болмайды деп шешті. Бұл жазбалар ата-аналардың естеліктері ретінде әрекет етті, оларға көпшілік адамдарға қол жетімді болды, бірақ Гаскин сияқты адамдар жоқ.
Gaskin appealed to the European Court of Human Rights in Strasbourg and his case was decided in 1989. The Court decided that Gaskin's Article 8 right to have his private and family life respected by the State had been breached by the British government because there had been no independent appeal body to which Gaskin could have taken his case. The Court also decided that people in Gaskin's position, who had been in public care as children, should not in principle be obstructed from accessing their care records—these records acted as the memories of parents, to which most individuals had access but to which people in Gaskin's position did not.
Әсері
Гаскин ісі британдық құқыққа елеулі әсер етті. Деректерді қорғау туралы заңда әлеуметтік қызметтердің деректеріне бұрын мемлекеттік қамқорлықта болған адамдар қол жетімді болатынына қатысты арнайы ережелер бар. Бұл деректердің электрондық түрде немесе қағаз түрінде сақталуына қарамастан. Іс қозғалған кезде, Ұлыбританияның деректерді қорғау режимі бойынша жеке тұлғалар тек электрондық түрде сақталған ақпаратқа қол жеткізе алды; ол қазір компьютерлік жүйелерді және кез келген басқа файлдарды қамтиды. Ақпарат комиссиясы қазір өз ісінің құжаттарын қарауға рұқсат сұрағанында жоқ болған тәуелсіз шағым беру механизмін ұсынады. Қорыта айтқанда, Гаскин ісі бала кезінен қоғамдық қамқорлыққа алынған адамдар үшін маңызды жеңіске әкелді. Мұндай адамдардың өздерінің балалық шағы мен ерте дамуы туралы білімі мен түсінігі белгілі болатындай өздерінің жазбаларына қолжетімділігі шектеулі. Алайда, тәуелсіз секторға (қоғамдық емес ұйымдарға) қамқорлықпен қарастырылған адамдардың іс қағаздары Деректерді қорғау туралы заңның қол жетімділік ережелеріне жатпайды. Бұл құжаттарға тек осы ұйымдардың келісімімен ғана қол жеткізуге болады.
The Gaskin case has had a substantial impact on British law. The Data Protection Act contains special provisions whereby social services records are accessible by people formerly in public care irrespective of whether the records are kept electronically or within a paper based filing system. At the time of the case, only information stored electronically was accessible by individuals under the UK's Data Protection regime; it now covers computer systems and any other filing system. The Information Commission now provides the independent appeal mechanism absent at the time when Gaskin sought access to his case file. In summary, the Gaskin case was a significant victory for individuals who were placed in public care as children. Such individuals now have limited access to their own records to the extent that knowledge and understanding of their childhood and early development will be revealed. However, the case files of individuals who were placed in care with the independent sector (the charities) are not caught by the access provisions of the Data Protection Act. Access to these files can only be obtained with the agreement of these organisations.