Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Күдіктіні бір юрисдикциядан екіншісіне беру – құқық қорғау органдарының іс-әрекеті.
Transfer of a suspect from one jurisdiction to another by law enforcement
Экстрадицияда бір юрисдикция екінші юрисдикцияда қылмыс жасады деген айыппен немесе сотталған адамды екінші юрисдикцияның құқық қорғау органдарына тапсырады. Бұл екі юрисдикция арасындағы құқық қорғау саласындағы ынтымақтастық процедурасы және олардың арасындағы келісімдерге негізделген. Процестің құқықтық жақтарынан өзге, экстрадицияға тапсырылатын адамның күзетіне алу құқығын сұраған юрисдикцияның заңды билігіне физикалық түрде беру де кіреді. Экстрадиция процесінде бір тәуелсіз юрисдикция, әдетте, екінші тәуелсіз юрисдикцияға ("өтініш қабылданған мемлекет") ресми өтініш жібереді. Егер күдікті өтініш қабылданған мемлекеттің аумағында табылса, онда ол мемлекет күдіктіні қамауға алып, экстрадициялау процесіне бағынуға құқылы.
In an extradition, one jurisdiction delivers a person accused or convicted of committing a crime in another jurisdiction, over to the other's law enforcement. It is a cooperative law enforcement procedure between the two jurisdictions and depends on the arrangements made between them. In addition to legal aspects of the process, extradition also involves the physical transfer of custody of the person being extradited to the legal authority of the requesting jurisdiction. In an extradition process, one sovereign jurisdiction typically makes a formal request to another sovereign jurisdiction ("the requested state"). If the fugitive is found within the territory of the requested state, then the requested state may arrest the fugitive and subject them to its extradition process.
Шектеулер
Көптеген елдер күдікті саяси қылмыс жасағаны үшін ізделсе, экстрадиция туралы өтінішті қабылдамауды міндеттейді. Мексика, Канада және Еуропаның көптеген елдері сияқты көптеген елдер күдіктіге өлім жазасы тағайындалса, өлім жазасы берілмейді немесе орындалмайды деген кепілдік берілмесе, экстрадицияға жол бермейді. "Сорингке қарсы Ұлыбритания" ісінде Еуропалық адам құқықтары соты Ұлыбританиядан АҚШ-қа адамды экстрадициялау Еуропалық конвенцияның 3-бабын бұзу болар деген шешім қабылдады. Бұл өлім жазасына кесілгендердің қатал жағдайымен және жазаның орындалу мерзімінің белгісіздігімен байланысты болды. Еуропалық конвенцияға қатысушы мемлекеттер адамды азаптауға, адамдық қадір-қасиетті төмендетуге немесе оны қатыгездікпен жазалауға ұшырату қаупі болған жағдайда оны экстрадициялай алмайды. Мұндай шектеулер әдетте үкімет келіскен экстрадиция келісімшарттарында нақты көрсетіледі. Дегенмен, АҚШ-та, кейбір штаттарында өлім жазасы қолданылатындықтан, мұны көптеген адамдар шетелдік мемлекеттердің АҚШ қылмыстық сот жүйесіне араласуы ретінде қарастырады. Сонымен қатар, АҚШ үкіметінің осы елдерге заңдарын өзгертуге немесе тіпті заңдарын елемеуге қысым көрсетуі, олардың көпшілігі үшін АҚШ-тың өз шекараларындағы әділеттілікті басқаруға қатысты егемендік құқығына араласу әрекеті болып көрінеді. Мысал ретінде, Канадамен Шарль Нг ісі бойынша туындаған дауды келтіруге болады. Құқықтық мемлекет принциптерін сақтайтын елдерде экстрадиция мәселесі әдетте соттар қарауына беріледі. Соттар айыптаулардың күмәнді дәлелдерге немесе азаптау арқылы алынған мәліметтерге негізделгеніне, немесе сотталушыға әділ сот болмайтынына, экстрадициядан кейін қатыгездікке, адамдық қадір-қасиетті төмендетуге немесе оны қорлауға ұшырауы мүмкін екеніне сенім тапса, экстрадицияға шектеулер қоюы немесе оны толығымен тоқтатуы мүмкін. Франция, Ресей Федерациясы, Австрия, Қытай және Жапония сияқты бірнеше елде өз азаматтарын экстрадициялауға қарсы заңдар бар. Германия мен Израиль сияқты елдер өздерінің конституцияларында өз азаматтарын экстрадициялауға рұқсат бермейді. Ал кейбір елдер мұндай тыйымды заңдарында емес, экстрадиция келісімдерінде қарастырады. Мұндай шектеулер кейде басқа елдерде дау тудырады, мысалы, француз азаматы шетелде қылмыс жасап, кейін қудалаудан қашу үшін өз еліне оралған жағдайда. Алайда, бұл елдер өздерінің қылмыстық заңдарын шетелдегі азаматтарға да қолданады және шетелде жасалған қылмысқа күдікті азаматтарды өз заңдары бойынша соттайды. Мұндай күдіктілер қылмыстың ел аумағында жасалғандай қудаланады.
Most countries require themselves to deny extradition requests if, in the government's opinion, the suspect is sought for a political crime. Many countries, such as Mexico, Canada and most European nations, will not allow extradition if the death penalty may be imposed on the suspect unless they are assured that the death sentence will not be passed or carried out. In the case of Soering v. United Kingdom, the European Court of Human Rights held that it would violate Article 3 of the European Convention on Human Rights to extradite a person to the United States from the United Kingdom in a capital case. This was due to the harsh conditions on death row and the uncertain timescale within which the sentence would be executed. Parties to the European Convention also cannot extradite people where they would be at significant risk of being tortured inhumanely or degradingly treated or punished. These restrictions are normally clearly spelled out in the extradition treaties that a government has agreed upon. They are, however, controversial in the United States, where the death penalty is practiced in some U. S. states, as it is seen by many as an attempt by foreign nations to interfere with the U. S. criminal justice system. In contrast, pressures by the U. S. government on these countries to change their laws, or even sometimes to ignore their laws, is perceived by many in those nations as an attempt by the United States to interfere in their sovereign right to manage justice within their own borders. Famous examples include the extradition dispute with Canada on Charles Ng. Countries with a rule of law typically make extradition subject to review by that country's courts. These courts may impose certain restrictions on extradition, or prevent it altogether, if for instance they deem the accusations to be based on dubious evidence, or evidence obtained from torture, or if they believe that the defendant will not be granted a fair trial on arrival, or will be subject to cruel, inhumane or degrading treatment if extradited. Several countries, such as France, Russian Federation, Austria, China and Japan, have laws against extraditing their respective citizens. Others, such as Germany and Israel, do not allow for extradition of their own citizens in their constitutions. Some others stipulate such prohibition on extradition agreements rather than their laws. Such restrictions are occasionally controversial in other countries when, for example, a French citizen commits a crime abroad and then returns to their home country, perceived as to avoid prosecution. These countries, however, make their criminal laws applicable to citizens abroad, and they try citizens suspected of crimes committed abroad under their own laws. Such suspects are typically prosecuted as if the crime had occurred within the country's borders.
Еуропалық Одақтағы босатулар
Еуропалық қамауға алу ордерінің шарттары бойынша, көптеген еуропалық елдер белгілі бір қылмыстар тізімі үшін екі жақты қылмыстылық, айғақтардың болуы және әділ сот талқылауы мүмкіндігіне қатысты әдеттегі экстрадиция келісімінің сақшылықтарынан бас тартты. Ордер 2004 жылғы 1 қаңтарда Еуропалық Одақтың (ЕО) сегіз мүше мемлекетінде күшіне енді, ал 2005 жылғы 22 сәуірден бастап барлық мүше мемлекеттерде қолданылады. Ордерді қолдайтындар, әдеттегі сақшылықтардың қажет емес екенін айтады, себебі әрбір ЕО елі шарттармен, сондай-ақ көбінесе заңдық және конституциялық нормалармен әділ сотқа құқығын қамтамасыз етеді, және әрбір ЕО мүшесі Еуропалық адам құқықтары конвенциясына бағынады.
The usual extradition agreement safeguards relating to dual criminality, the presence of prima facie evidence and the possibility of a fair trial have been waived by many European nations for a list of specified offences under the terms of the European Arrest Warrant. The warrant entered into force in eight European Union (EU) member states on 1 January 2004, and is in force in all member states since 22 April 2005. Defenders of the warrant argue that the usual safeguards are not necessary because every EU nation is committed by treaty, and often by legal and constitutional provisions, to the right to a fair trial, and because every EU member state is subject to the European Convention on Human Rights.
Федерацияларға ұстап беру
Кейбір елдердің федералды құрылымы, мысалы АҚШ, полиция билігі мен сыртқы қатынастар билігі федералдық иерархияның әртүрлі деңгейлерінде орналасқан кезде экстрадицияға қатысты ерекше мәселелер тудыруы мүмкін. Мысалы, АҚШ-та қылмыстық қудалаудың көп бөлігі штат деңгейінде, ал сыртқы қатынастардың көп бөлігі федералдық деңгейде жүзеге асырылады. Шындығында, АҚШ Конституциясына сәйкес, шетелдік мемлекеттер жеке штаттармен ресми шарттық қатынастар орната алмайды; олар тек федералдық үкіметпен шарттар жасасады. Осының салдарынан, АҚШ штаты шетелдік аумақта орналасқан адамды соттағысы келсе, экстрадициялық талапнамасын федералдық үкімет арқылы жіберуі керек, ол сұраныш етуші мемлекетпен экстрадиция бойынша келіссөздер жүргізеді. Алайда, федерализмнің шектеулеріне байланысты, федералдық үкімет қабылдаған экстрадицияға қатысты кез келген шарттар – мысалы, өлім жазасын қолданбау туралы – штаттар үшін міндетті емес. "Сорингке қарсы Ұлыбритания" ісінде, Еуропалық адам құқықтары соты Ұлыбританияның шарттық міндеттемелеріне сәйкес, АҚШ-қа адамды экстрадициялауға құқығы жоқ екенін шешті, себебі АҚШ федералдық үкіметі Вирджиния штаттарында өлім жазасы қолданылмауына конституциялық кепілдік бере алмайды. Нәтижесінде, Вирджиния штатының өзі федералдық үкіметке кепілдік беруге мәжбүр болды, ол осы кепілдіктерді Ұлыбританияға жеткізді, содан кейін адам АҚШ-қа экстрадицияланды. Қылмыстарға қойылатын талаптардың өзгешелігіне байланысты аз маңызды мәселелер де туындауы мүмкін. Мысалы, АҚШ-та белгілі бір федералдық қылмыстар үшін штат аралық шекарадан өту қажетті шарт (әйтпесе, кісі өлтіру сияқты қылмыстар штаттық билік органдарымен қарастырылады, тек федералдық лауазым иесін өлтіру сияқты ерекше жағдайларды қоспағанда). Бұл көлік тармағы туралы ереже көптеген елдердің заңдарында жоқ. Экстрадициялық шарттарда немесе одан кейінгі дипломатиялық хат алмасуда мұндай талаптарды экстрадиция жасалуға тиіс елдегі қылмыс ретінде қарау кезінде ескермеу керектігі туралы ереже жиі кездеседі.
The federal structure of some countries, such as the United States, can pose particular problems for extraditions when the police power and the power of foreign relations are held at different levels of the federal hierarchy. For instance, in the United States, most criminal prosecutions occur at the state level, and most foreign relations occurs on the federal level. In fact, under the United States Constitution, foreign countries may not have official treaty relations with the individual states; rather, they may have treaty relations only with the federal government. As a result, a US state that wishes to prosecute an individual located in foreign territory must direct its extradition request through the federal government, which will negotiate the extradition with the requested state. However, due to the constraints of federalism, any conditions on the extradition accepted by the federal government – such as not to impose the death penalty – are not binding on the states. In the case of Soering v. United Kingdom, the European Court of Human Rights ruled that the United Kingdom was not permitted under its treaty obligations to extradite an individual to the United States, because the United States' federal government was constitutionally unable to offer binding assurances that the death penalty would not be sought in Virginia courts. Ultimately, the Commonwealth of Virginia itself had to offer assurances to the federal government, which passed those assurances on to the United Kingdom, which extradited the individual to the United States. Less important problems can arise due to differing qualifications for crimes. For instance, in the United States, crossing state lines is a prerequisite for certain federal crimes (otherwise crimes such as murder, etc. are handled by state governments except in certain circumstances such as the killing of a federal official). This transportation clause is, understandably, absent from the laws of many countries. Extradition treaties or subsequent diplomatic correspondence often include language providing that such criteria should not be taken into account when checking if the crime is one in the country from which extradition should apply.
Қос қылмыстық жауапкершілікті орындамау
Жалпы, экстрадиция сұралып отырған қылмыс екі мемлекетте де – сұрау салушы және сұрау алынған мемлекеттерде – белгілі бір ең төменгі жазамен жазаланатын болуы керек. Бұл талап кейбір мемлекеттік құқық жүйелерінде, әсіресе Еуропалық Одақта, қылмыстардың кең ауқымы үшін жойылған.
Generally the act for which extradition is sought must constitute a crime punishable by some minimum penalty in both the requesting and the requested states. This requirement has been abolished for broad categories of crimes in some jurisdictions, notably within the European Union.
Қылмыс жасалғаны туралы мәлімдеменің саяси сипаты
Көптеген елдер саяси қылмыстарға қатысы бар күдіктілерді экстрадициялаудан бас тартады. Мұндай ерекшеліктер экстрадицияны саяси мақсаттарда теріс пайдаланудың алдын алуға, адамдарды өздерінің саяси нанымы немесе әрекеттері үшін басқа елде қудалаудан немесе жазалаудан қорғауға бағытталған. Елдер саяси тұрғыдан шақырылған істерге қатысудан немесе қарсылас мемлекетке қарсы ықпал ету құралына ие болудан аулақ болу үшін экстрадициялаудан бас тартуы мүмкін.
Many countries refuse to extradite suspects of political crimes. Such exceptions aim to prevent the misuse of extradition for political purposes, protecting individuals from being prosecuted or punished for their political beliefs or activities in another country. Countries may refuse extradition to avoid becoming involved in politically motivated cases, or gaining a bargaining chip over a rival state.
Жазаның белгілі бір түрлерінің болуы
Кейбір елдер экстрадициялаудан бас тартады, себебі егер адам экстрадицияланса, өлім жазасына кесілуі немесе азаптауға ұшырауы мүмкін. Кейбірлері тіпті өздері қолданбайтын жазалардың барлығына да кедергі келтіреді. Өлім жазасы: Австралия, Канада, Макао, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка, Ұлыбритания және Беларусьтен басқа көптеген Еуропа елдері сияқты бірнеше юрисдикциялар, егер өлім жазасы қолданылуы мүмкін болса, күдіктіні экстрадициялауға келіспейді, егер олар өлім жазасы тағайындалмайды немесе орындалмайды деген сенімділікке қол жеткізбесе. Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комитеті Джозеф Киндлер ісін қарастырды, содан кейін Канада Жоғарғы Соты Kindler v Canada ісі бойынша шешім қабылдап, АҚШ-та өлім жазасына кесілуі мүмкін Киндлерді экстрадициялауға келісім берді. Бұл шешім екі мемлекет арасындағы экстрадиция туралы келісімде, егер өлім жазасы тағайындалмайды немесе орындалмайды деген кепілдік берілмесе, экстрадициялаудан бас тартуға болатынына қарамастан қабылданды, сондай-ақ бұл Канаданың Адам құқықтары туралы Хартиясына сәйкес жеке адамның құқықтарын бұзу болып табылуы мүмкін. Комитет шешім қабылдағанда Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық пактінің 6-бабын, "өмір сүруге құқықты" және осы құқық Канадаға өлім жазасынан қорқумен АҚШ-қа адамды экстрадициялауға тыйым сала ма, жоқ па, деген мәселені қарастырды. Комитет 6-баптың ешқайсысында Канаданың экстрадицияланған адамға өлім жазасы тағайындалмайды деген кепілдік беруді талап ететін ештеңе жоқ деп шешті. Алайда Комитет Канаданың тиісті сот процесінсіз экстрадициялауы осы жағдайда Конвенция бойынша міндеттемелерін бұзуы мүмкін екенін атап өтті. Азаптау, адамгершілікке жатпайтын немесе адамның қадір-қасиетін төмендететін күйрету немесе жазалау: Көптеген елдер ізделіп отырған адам азаптауға, адамгершілікке жатпайтын немесе адамның қадір-қасиетін төмендететін күйретуге немесе жазалауға ұшырауы мүмкін болса, экстрадициялаудан бас тартады. Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот бұрын азаптау жүйелі немесе кең таралған елдерден келген азаптау болмайды деген кепілдіктерді қабылдамаған. Алайда, сот алдындағы соңғы іс Othman (Abu Qatada) v. United Kingdom ісінде сот бұл қатаң бас тартудан бас тарды және мемлекеттік кепілдіктерді бағалауда көбірек субъективті тәсілге көшті. Өлім жазасынан айырмашылығы, мемлекет ішінде азаптаудың бар екенін дәлелдеу көбінесе қиын, және қарастырулар көбінесе сұрау салушы мемлекет берген кепілдіктердің сапасы мен жарамдылығын бағалауға байланысты. Осман (Абу Катада) депортациясы ісі бойынша сот осы кепілдіктердің жарамдылығын анықтау үшін сот бағалайтын 11 факторды ұсынды. Азаптау Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияда және жалпыға ортақ Азаптауға қарсы конвенцияда экстрадицияға кедергі ретінде қарастырылса, ол халықаралық құқық бойынша jus cogens нормасы болып табылады және сондықтан экстрадиция туралы келісімде көзделмеген жағдайда да кедергі ретінде қолданылуы мүмкін.
Some countries refuse extradition on grounds that the person, if extradited, may receive capital punishment or face torture. A few go as far as to cover all punishments that they themselves would not administer. Death penalty: Several jurisdictions, such as Australia, Canada, Macao, New Zealand, South Africa, United Kingdom and most European nations except Belarus, will not consent to the extradition of a suspect if the death penalty is a possible sentencing option unless they are assured that the death sentence will not be passed or carried out. The United Nations Human Rights Committee considered the case of Joseph Kindler, following the Canadian Supreme Court's decision in Kindler v Canada to extradite Kindler who faced the death penalty in the United States. This decision was given despite the fact that it was expressly provided in the extradition treaty between these two states that extradition may be refused, unless assurances were given that the death penalty shall not be imposed or executed, as well as arguably being a violation of the individual's rights under the Canadian Charter of Human Rights. The decision by the Committee considered Article 6 of the International Covenant on Civil and Political Rights, the "inherent right to life" and whether this right prohibited Canada from extraditing the individual to the United States where he faced the death penalty. The Committee decided that there was nothing contained in the terms of Article 6 which required Canada to seek assurance that the individual would not face the death penalty if extradited. However, the Committee noted that if Canada had extradited without due process it would have breached its obligation under the Convention in this case. Torture, inhuman or degrading treatment or punishment: Many countries will not extradite if there is a risk that a requested person will be subjected to torture, inhuman or degrading treatment or punishment. In regard to torture the European Court of Human Rights has in the past not accepted assurances that torture will not occur when given by a state where torture is systematic or endemic. Although in the more recent case before the same court Othman (Abu Qatada) v. United Kingdom the court retreated from this firm refusal and instead took a more subjective approach for assessing state assurances. Unlike capital punishment it is often more difficult to prove the existence of torture within a state and considerations often depend on the assessment of quality and validity of assurances given by the requesting state. In the deportation case of Othman (Abu Qatada) the court provided 11 factors the court will assess in determining the validity of these assurances. While torture is provided for as a bar to extradition by the European Convention on Human Rights and more universally by the Convention Against Torture, it is also a jus cogens norm under international law and can therefore be invoked as a bar even if it is not provided for in an extradition agreement.
Құзыреті
Қылмысқа қатысты құзыреттілік экстрадициядан бас тартуға негіз болуы мүмкін.
Jurisdiction over a crime can be invoked to refuse extradition.
Өз азаматтары
Австрия, Бразилия, Болгария, Чехия (Чехия Республикасы), Франция, Германия, Жапония, Марокко, Норвегия, Қытай Халық Республикасы (Қытайдың материктік бөлігі), Португалия, Тайвань, Түркия, Ресей, Сауд Арабиясы, Швейцария, Сирия, Израиль, Словения, БАӘ және Вьетнам сияқты бірнеше ел өз азаматтарын басқа елдердің соттарына беруге қарсы заңдарға ие. Олардың орнына, көбінесе азаматтары жасаған немесе оларға қарсы жасалған қылмыстарға қатысты юрисдикцияны беретін арнайы заңдары бар. Осы юрисдикция құқығымен олар шетелде жасалған қылмыс үшін айыпталған азаматтарды елдің шегінде жасалғандай жергілікті сотта қудалай және соттай алады (мысалы, Сяо Чжэннің ісін қараңыз).
Several countries, such as Austria, Brazil, Bulgaria, Czechia (the Czech Republic), France, Germany, Japan, Morocco, Norway, the People's Republic of China (Mainland China), Portugal, Taiwan, Turkey, Russia, Saudi Arabia, Switzerland, Syria, Israel, Slovenia, the UAE and Vietnam have laws against extraditing their own citizens to other countries' jurisdictions. Instead, they often have special laws in place that give them jurisdiction over crimes committed abroad by or against citizens. By virtue of such jurisdiction, they can locally prosecute and try citizens accused of crimes committed abroad as if the crime had occurred within the country's borders (see, e. g., trial of Xiao Zhen).
Жеке және отбасылық өмірге құқық
Кейбір жағдайларда адам құқығын қорғау жөніндегі Еуропалық конвенцияның 8-бабы экстрадициялау процесін тоқтату үшін қолданылды. 8-бапта әр адамның жеке және отбасылық өміріне құрмет көрсетуге құқығы бар екені айтылған. Бұл жеке өмірге тигізетін ықтимал зиянды экстрадициялау шартын сақтаудағы қоғамдық мүддемен салыстыру арқылы қамтамасыз етіледі. Осы жағдай экстрадициялау талап етілген қылмыстың ауырлығы адамның отбасы мүдделерін қорғаумен пропорционалды емес екендігінің мысалы. Алайда, сот бұл жағдайда тіпті экстрадициядан бас тартқан жағдайда да, халықаралық әдеп нормаларын сақтау үшін күту камерасында ұстау жазасы тағайындалатынын атап өтті. Италия Республикасының Генуя прокурорының орынбасарына қарсы HH ісі, экстрадициялауға рұқсат берудің қоғамдық мүддесі балалардың ең жақсы мүддесінен басым болған жағдайдың мысалы. Бұл жағдайда екі ата-ана да есірткі тасымалдау бойынша жасаған ауыр қылмыстар үшін Италияға экстрадицияланды. 8-бап тек балалардың ғана емес, сонымен қатар барлық отбасы мүшелерінің қажеттіліктерін қарастырады, бірақ 8-бапты қанағаттандыру үшін қажетті жоғары талаптар балалардың осалдығы осы талаптарға жетуінің ең ықтимал жағдайы екенін білдіреді. Норрис АҚШ-қа қарсы (No 2) ісінде күдікті, егер экстрадицияланса, оның денсаулығы нашарлап, әйеліне депрессия тудыратынын мәлімдеді. Сот бұл талапты қабылдамады, 8-бап бойынша сәтті талап ету үшін «ерекше» жағдайлар қажет екенін айтты. Өзін-өзі өлтіру қаупі: Адамның өзін-өзі өлтіру қаупі бар жағдайларда да 8-бап қолданылды, себебі экстрадициялаудың қоғамдық мүддесі экстрадицияланған жағдайда адамның өзін-өзі өлтіру қаупін ескере отырып қарастырылуы тиіс. Джейсон Латвияға қарсы ісінде осы негізде экстрадициялаудан бас тартты, өйткені іздеп отырған қылмыс қоғамдық мүддеге жететіндей қауіп тудырмады, ал экстрадицияланған жағдайда адамның өзін-өзі өлтіру қаупі жоғары деп бағаланды.
In a limited number of cases Article 8 of the European Convention on Human Rights has been invoked to stop extradition from proceeding. Article 8 states that everyone has the right to the respect of their private and family life. This is achieved by way of balancing the potential harm to private life against the public interest in upholding the extradition arrangement. This case is an example of how the gravity of the crime for which extradition was sought was not proportionate to protecting the interests of the individual's family. However the court in this case noted that even in circumstances where extradition is refused a custodial sentence will be given to comply with the principles of international comity. In contrast the case of HH v Deputy Prosecutor of the Italian Republic, Genoa is an example of when the public interest for allowing extradition outweighed the best interests of the children. In this case both parents were being extradited to Italy for serious drug importation crimes. Article 8 does not only address the needs of children, but also all family members, yet the high threshold required to satisfy Article 8 means that the vulnerability of children is the most likely circumstance to meet this threshold. In the case of Norris v US (No 2) a man sought to argue that if extradited his health would be undermined and it would cause his wife depression. This claim was rejected by the Court which stated that a successful claim under Article 8 would require "exceptional" circumstances. Suicide Risk: Cases where there is risk of the individual committing suicide have also invoked article 8 as the public interest of extraditing must be considered in light of the risk of suicide by the individual if extradited. In the case of Jason's v Latvia extradition was refused on these grounds, as the crime for which the individual was sought was not enough of a threat to public interest to outweigh the high risk of suicide which had been assessed to exist for the individual if extradited.
Әділ сотқа қатысты талаптар
Экстрадиция істерінде әділ сот процесіне құқықты қарастыру ерекше күрделі мәселе болып табылады. Бұл күрделілік соттың жеке адамды ұстап беру туралы шешім қабылдағанда осы құқықтарды сақтауымен қатар, сұрау салушы мемлекет экстрадиция берілгеннен кейін өткізетін кез келген сот процесінің де осы құқықтарды құрметтейтініне көз жеткізуімен байланысты. Адам және азаматтық құқықтар жөніндегі халықаралық келісімнің (ICCPR) 14-бабы әділ сот процесі стандарттарына қатысты бірқатар критерийлерді ұсынады. Бұл стандарттар соттарда көрініс тапты, олар мұндай сот процестерінің "әділетсіз" немесе "қатаң" болатынын анықтау кезінде субъективті факторларды ескеру керектігін көрсетті, мысалы, күдікті қылмыстар жасалған сәттен бері өткен уақыт, жеке адамның денсаулығы, сұрау салушы мемлекеттегі түрме жағдайлары және айыпталу ықтималдығы сияқты факторларды ескере отырып. Дегенмен, ICCPR-де қарастырылған стандарттардың ішкі соттар мен шешім қабылдаушылар тарапынан қалай қабылданатыны және танылатыны әлі де толыққанды анық емес, бірақ бұл стандарттар кем дегенде осындай шешім қабылдаушылардың түсініктерін қалыптастыруға пайдаланылуы мүмкін. Бұл ЕҚАД-тың 6-бабының бұзылуы деп танылды, себебі ол "әділеттің айқын теріс бұзылуы" қаупін тудырды. Азаптау жолымен алынған дәлелдер бірнеше жағдайда осындай теріс бұзылу деңгейін қанағаттандыру үшін жеткілікті болды. Бұл, ішінара, азаптау дәлелдері "сот процесінің тұтастығына және заң үстемдігіне" қауіп төндіруіне байланысты.
Consideration of the right to a fair trial is particularly complex in extradition cases. Its complexity arises from the fact that while the court deciding whether to surrender the individual must uphold these rights this same court must also be satisfied that any trial undertaken by the requesting state after extradition is granted also respects these rights. Article 14 of the ICCPR provides a number of criteria for fair trial standards. These standards have been reflected in courts who have shown that subjective considerations should be made in determining whether such trials would be ‘unjust’ or ‘oppressive’ by taking into account factors such as the duration of time since the alleged offences occurred, health of the individual, prison conditions in the requesting state and likelihood of conviction among other considerations. Yet exactly how the standards provided for in ICCPR are incorporated or recognised by domestic courts and decision makers is still unclear although it seems that these standards can at a minimum be used to inform the notions of such decision makers. This was held to be a violation of Article 6 ECHR as it presented a real risk of a ‘flagrant denial of justice’. Evidence obtained by way of torture has been sufficient to satisfy the threshold of a flagrant denial of justice in a number of case. This is in part because torture evidence threatens the "integrity of the trial process and the rule of law itself."
Адам құқықтары және экстрадиция
Адам құқықтары экстрадицияға кедергі ретінде қабылдаушы елдегі адамның ұсталу жағдайларына қатысты қолданылуы мүмкін, соның ішінде оның сот процесі мен жазасы, сондай-ақ экстрадиция мақұлданған жағдайда оның отбасына тигізетін әсері. Адамды ұстап беру процесінің бір бөлігі болып табылатын қысым көрсету сипаты және адамның бостандықтарына қойылған шектеулер осы ерекшеліктердің себебі және экстрадиция процесінде адам құқықтарының сақталу маңыздылығын анықтайды. Сондықтан, халықаралық және аймақтық келісімдермен қорғалған адам құқықтары экстрадиция туралы өтініштерді қабылдамауға негіз болуы мүмкін, бірақ тек тәуелсіз ерекшеліктер ретінде. Сұрау салынған мемлекеттің экстрадицияға рұқсат беруі жөн-жақтан, басқа факторлармен қатар, сұрау салушы мемлекеттің айыпталушыларға қатысты әділет іздеу мүддесі, сұрау салынған мемлекеттің өзінің аумағындағы адамдарға билік ету мүддесі және экстрадицияға жататын адамдардың құқықтары арасындағы тепе-теңдікті табуды қамтиды. Экстрадиция осы тепе-теңдікті анықтау кезінде экстрадицияға жататын адамға қатысты адам құқықтары туралы мәселелерді көтереді. Мемлекеттер осы құқықтарды екіжақты шарттардағы міндеттемелер арқылы, сондай-ақ Адам құқықтары жөніндегі жалпыға бірдей декларациядағы мемлекеттік міндеттемелер арқылы мойындауға тырысады, оның ішінде азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық пакт экстрадицияға ерекше маңызды. Қазіргі уақытта Ұлыбританияда экстрадиция туралы 2003 жылғы заңға қатысты пікір қақтығыстары бар, ол экстрадиция үшін алдын ала дәлелдерді ұсыну қажеттілігін жояды. Бұл мәселе Ұлыбританиядан АҚШ-қа "Natwest Three" тобының "Enron" компаниясына қатысты жасаған деген айып бойынша экстрадициялануымен байланысты болды. Бірнеше британдық саяси лидерлер британ үкіметінің бұл мәселені шешу жолын қатты сынады. 2013 жылы АҚШ көптеген елдерге бұрынғы Ұлттық қауіпсіздік агенттігінің қызметкері Эдвард Сноуденді экстрадициялау туралы өтініш жолдады. Ол Гонконгты экстрадиция туралы өтінішке қарамастан, оған елден кетуге рұқсат бергені үшін сынады.
Human rights as a bar to extradition can be invoked in relation to the treatment of the individual in the receiving country, including their trial and sentence as well as the effect on family of the individual if extradition is granted. The repressive nature and the limitations of freedoms imposed on an individual is part of the extradition process and is the reason for these exceptions and the importance that human rights are observed in the extradition process. Therefore, human rights protected by international and regional agreements may be the basis for denying extradition requests, but only as independent exceptions. Determining whether to allow extradition by the requested state is, among other considerations, a balancing exercise between the interests of the requesting state's pursuit of justice over the accused individuals, the requested state's interests in holding dominion over those presently in its territory, and the rights of the extraditable persons. Extradition raises human rights concerns in determining this balance in relation to the extraditable person. States make provision to recognise these rights both expressing in bilateral treaty agreements and also, potentially by way of state's obligations under the Universal Declaration of Human Rights, of which the International Covenant on Civil and Political Rights is particularly relevant to extradition. There is at present controversy in the United Kingdom about the Extradition Act 2003, which dispenses with the need for a prima facie case for extradition. This came to a head over the extradition of the Natwest Three from the UK to the U. S., for their alleged fraudulent conduct related to Enron. Several British political leaders were heavily critical of the British government's handling of the issue. In 2013, the United States submitted extradition requests to many nations for former National Security Agency employee Edward Snowden. It criticized Hong Kong for allowing him to leave despite an extradition request.
Huawei компаниясының қаржы директоры Мэн Ванчжоуды ұстап беру туралы іс
Бұл Қытай-Америка сауда соғысының бір бөлігі болып табылады, және оның себебі саяси мәселелер.
It is a part of the China–United States trade war, which is political in nature.
2019 жылғы Гонконгтағы экстрадиция заңына қарсы наразылық
2019 жылдың сәуірінде ұсынылған Гонконгтың экстрадициялау туралы заң жобасы қала тарихындағы ең ірі наразылықтардың біріне әкелді, 9 маусымда 1 миллионнан астам адам наразылыққа қатысты. Бұл Гонконг үкіметі комитет қарауынан өтілмей, даулы заң жобасын бірден толық құрамындағы заң шығарушы органда қарау жоспарлағаннан үш күн бұрын болды, осылайша мақұлдау процесін жеделдетуді көздеді. Жаңа заңның кері күшпен қолданылуы мүмкін екеніне қатысты да алаңдаушылықтар бар. Үкімет ұсынысы бизнес қауым өкілдерінің наразылығынан кейін, мысалы, "компьютерлерді заңсыз қолдану" сияқты бірқатар баптарды алып тастау арқылы өзгертілді.
A proposed Hong Kong extradition law tabled in April 2019 led to one of the biggest protests in the city's history, with 1 million demonstrators joining the protests on 9 June 2019. They took place three days before the Hong Kong government planned to bypass the committee process and bring the contentious bill straight to the full legislature to hasten its approval. There are also concerns about the retroactive effect of the new law. The government's proposal was amended to remove some categories after complaints from the business sector, such as "the unlawful use of computers".
"Ерекшелік"
"Ерекше беру" – қылмыстық қылмысқа күдіктілердің, әдетте террористердің немесе террористік ұйымдарды қолдаушылардың бір елден екінші елге соттан тыс тасымалдануы. Бұл процедура экстрадициядан өзгеше, себебі берудің мақсаты күдіктілерден ақпарат алу, ал экстрадиция қашқындарды сотқа беру немесе олардың жазасын өтеуі үшін қайтару үшін қолданылады. АҚШ-тың Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) 2001-2005 жылдары шамамен 150 адамды ұстап, оларды әлемнің түкпір-түкпіріне тасымалдаған деген күдік бар. АҚШ-тың болжамды бағдарламасы Еуропа Кеңесінің мүше мемлекеттеріне қатысты жасырын ұстаулар мен заңсыз халықаралық аударымдарға қатысты Еуропада бірнеше ресми тергеуге себеп болды. 2006 жылғы маусымдағы Еуропа Кеңесінің есебінде 100 адам Еуропалық Одақ аумағында ЦРУ-ның қолынан ұрланып, Еуропа Кеңесінің мүшелерімен бірлесе отырып, басқа елдерге жіберілгені, көбінесе ЦРУ қолданатын құпия ұстау орталықтары арқылы өткеннен кейін ("қара сайттар"), олардың кейбіреулері Еуропада орналасқан болуы мүмкін екені айтылды. Еуропалық Парламенттің 2007 жылғы ақпандағы жеке баяндамасына сәйкес, ЦРУ 1245 рейс жүргізді, олардың көпшілігі күдіктілерді азаптауға ұшыратуы мүмкін болған жерлерге, БҰҰ-ның Азаптауларға қарсы конвенциясының 3-бабын бұза отырып. Еуропалық Одақ Парламенті көптеген мүше мемлекеттердің ЦРУ-ның заңсыз әрекеттеріне төзімділік танытқаны туралы баяндаманың қорытындысын мақұлдады және мұндай әрекеттерді сынады. Президент Обама өзінің қызметке кіріскеннен кейін бірнеше күн ішінде, беру кезінде азаптауларға қарсылық білдіретін жарлыққа қол қойды және беру кезінде азаптаулардың алдын алу үшін ұсыныстар беру үшін арнайы жұмыс тобын құрды.
"Extraordinary rendition" is an extrajudicial procedure in which criminal suspects, generally suspected terrorists or supporters of terrorist organisations, are transferred from one country to another. The procedure differs from extradition as the purpose of the rendition is to extract information from suspects, while extradition is used to return fugitives so that they can stand trial or fulfill their sentence. The United States' Central Intelligence Agency (CIA) allegedly operates a global extraordinary rendition programme, which from 2001 to 2005 captured an estimated 150 people and transported them around the world. The alleged US programme prompted several official investigations in Europe into alleged secret detentions and illegal international transfers involving Council of Europe member states. A June 2006 report from the Council of Europe estimated 100 people had been kidnapped by the CIA on EU territory (with the cooperation of Council of Europe members), and rendered to other countries, often after having transited through secret detention centres ("black sites") used by the CIA, some of which could be located in Europe. According to the separate European Parliament report of February 2007, the CIA has conducted 1,245 flights, many of them to destinations where suspects could face torture, in violation of article 3 of the United Nations Convention Against Torture. A large majority of the European Union Parliament endorsed the report's conclusion that many member states tolerated illegal actions by the CIA, and criticised such actions. Within days of his inauguration, President Obama signed an Executive Order opposing rendition torture and established a task force to provide recommendations about processes to prevent rendition torture.
Ұйғырларды ұстап беру
2021 жылдың маусым айында CNN бірнеше ұйғырдың Біріккен Араб Әмірліктерінен таныс немесе туысқан адамдарының қамауға алынып, Қытайға қайтарылып берілуі туралы айғақтарын жариялады. Дубай прокуратурасы шығарған және CNN көріп шыққан құжаттарда Қытайдың ұсталған ұйғыр Ахмад Талипті экстрадициялау туралы сұранысын, экстрадициялау себептерінің жеткіліксіз дәлелдері болғанына қарамастан, растағаны көрсетілген. 2019 жылы БАӘ, сондай-ақ бірнеше басқа мұсылман елдері АҚШ Мемлекеттік департаменті Пекинге геноцид жасады деген айып таққан болатын, оған қарамастан Қытайдың Синьцзян саясатын қолдаған еді. Дубай билігі де, БАӘ Сыртқы істер министрлігі де CNN-нің ұйғырларды қамауға алу және экстрадициялау туралы бірнеше сұрақтарына жауап берген жоқ.
In June 2021, CNN reported testimonies of several Uyghurs accounting for the detention and extradition of people they knew or were related to, from the United Arab Emirates. Documents issued by the Dubai public prosecutor and viewed by CNN, showed the confirmation of China’s request for the extradition of a detained Uyghur man, Ahmad Talip, despite insufficient proof of reasons for extradition. In 2019, UAE, along with several other Muslim nations publicly endorsed China's Xinjiang policies, despite Beijing being accused of genocide by the US State Department. Neither Dubai authorities nor the foreign ministry of UAE respond to the several requests for comment made by CNN on the detention and extradition of Uyghurs.