Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер (1838–1909)
Australian politician (1838–1909)
Томас Бент (7 желтоқсан 1838 – 17 қыркүйек 1909) – Австралиялық саясаткер және Викторияның 22-ші премьер-министрі.
Sir Thomas Bent (7 December 1838 – 17 September 1909) was an Australian politician and the 22nd premier of Victoria.
Ерте өмір
Бент Пенрит қаласында, Жаңа Оңтүстік Уэльсте, қонақүйші Джеймс Бенттің төрт ұлы мен екі қызының үлкені ретінде дүниеге келді. 1849 жылы ол ата-анасымен Мельбурнға көшті. Мельбурнның Фитцрой ауданындағы мектепке барып, кейін Брайтон Ист қаласында бақша шаруасымен айналысты. Бенттің мәмілелері жарияланғаннан кейін О’Логлен үкіметі 1883 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады. Осы сәтсіздіктен кейін Бент 18 жыл бойы оппозицияда отырып, мүлік мәселелеріне көңіл бөлді. 1888 жылы Рингвудтағы сәтсіз инвестиция салдарынан «Томас Бент Лэнд Ко» компаниясы құлап, оның жағдайы нашарлады, бірақ ол тез арада қалпына келіп, 1890 жылығы жер бағамының өсу кезеңіндегі маңызды тұлғаға айналды. Мысалы, 1884 жылы Бент Экзибишн-стриттегі жерді 1488 фунт стерлингке сатып алып, сол күні 2000 фунт стерлингке қайта сатты. 1892 жылы ол күрделі саяси келісімнің нәтижесінде спикер болып сайланды, бұл оның қарсыластарын таң қалдырды. Бір газет: «Спикер Бент неліктен елдегі ең қарапайым адам? Себебі Бенттен қарапайым адам табылмайды» деп жазды. Бұл сөздерде белгілі бір мақтаныш пен жоғарыдан қараушылық сезімі бар еді. Бент Викторияның австралиялық акценті бар алғашқы премьер-министрі болды және Мельбурнның ағылшын-шотландтық элитасы оны жек көретін. Жер бағамының өсуінен кейін болған құлдырау Бенттің банкротқа жақындауына себеп болды, оның қарызы 80 000 фунт стерлингті құрады. Ол көптеген мүлкін әйелінің атына тіркеп, банкроттықтан сақталды. Джеймс Паттерсон үкіметінің құлауынан кейін өткен сайлауда Бент Брайтоннан жеңіліске ұшырады. «The Age» газеті 1881 жылы теміржол министрі болып жұмыс істеген кезінде Бент жазған хаттарды жариялағаннан кейін оның тағдыры шешілді. Онда ол депутаттарға өз сайлау округтеріне теміржол салуға ұсыныс жасап, олардың дауыстарын алуға тырысқан. Бент әйелі Элизабет пен екі қызымен Порт-Фейриге көшіп, сүт шаруашылығымен айналысты. Бірақ ол саяси амбицияларынан бас тартқан жоқ. 1897 жылы ол Порт-Фейриден сайлануға тырысып, сәтсіз аяқтады, ал 1900 жылы Мельбурнға оралып, қарашадағы сайлауда Брайтоннан қайта сайланды. Ол Уильям Ирвиннің консервативті үкіметінде теміржол министрі болып қайтадан мансабына оралды. Көп ұзамай ол өзінің ескі әдеттерін қайталады, Брайтоннан жер сатып алып, содан кейін Сент-Килдадан Брайтонға бағытталған трамвай желісін бекітті, ол оның меншігіне жақын жерден өтті. Оның беделіне қарамастан, 1904 жылы Ирвин федералды саясатқа кеткенде Бент Викториядағы жаңа либералдық көшбасшы болып сайланды және 66 жасында премьер-министр болды. Осы кезде Бент семіріп кеткен, оның көңілді мінезі және Викторияның 1890 жылдардағы депрессиядан біртіндеп қалпына келуі оған жаңа танымалдылық әкелді. Премьер-министрліктен басқа, Бенттің қоғамдық жұмыстар және теміржолдар министрліктері де болды. Халық денсаулығын жақсарту, білім беру, қарттарға зейнетақы төлеу және су ресурстарын сақтау саласында көптеген заңдар қабылданды. 1904 жылғы маусымдағы сайлауда ол үлкен көпшілік дауысымен жеңіске жетті және 1907 жылы да жеңіске қол жеткізді. Оның үкіметі 19 ғасырдың либералдық үкіметтеріне қарағанда экономикаға мемлекеттік араласуды жақтады және Виктория өнеркәсібін қорғау үшін жоғары тарифтер қажеттігі туралы келісімге келді. Оның ең үлкен мақтанышы – Викторияға тұрақтылық пен өркендеуді қайтару болды. Алайда 1908 жылы Бенттің үкіметі ел мен қала мүдделері арасындағы қайшылықтар салдарынан ыдырауға ұшырады – бұл Викториядағы лейбористік емес үкіметтер үшін мәңгілік проблема еді. Джон Мюррей басқаратын ел мүшелерінің тобы Бенттің жерді бағалау заңына қарсы болды, оларды қанағаттандыру үшін Бент заң жобасын кері қайтарып, Мюррейдің бірнеше жақтастарын министрлікке тағайындады. Бірақ бұл Уильям Уатт басқаратын Мельбурн либералдарын ашуландырды, ал 1909 жылғы қаңтарда әртүрлі оппозициялық күштер бірігіп, Бентті Ассамблеяда жеңді. Бент отставкаға кетіп, Мюррей премьер-министр болды.
Bent was born in Penrith, New South Wales the eldest of four sons and two daughters of James Bent, a hotel keeper. He came to Melbourne with his parents in 1849. He went to school in the Melbourne suburb of Fitzroy, later becoming a market gardener in Brighton East. The exposure of Bent's dealings led to the defeat of O'Loghlen's government at the 1883 elections. After this debacle Bent spent 18 years on the backbench, concentrating on his property dealings. His fortunes suffered a reversal in 1888 when a bad investment in Ringwood caused the collapse of the Thomas Bent Land Co., but he soon recovered and became a leading player in the great Land Boom that reached its climax in 1890. For instance, in 1884 Bent purchased property in Exhibition Street for £1,488 and on the same day resold it for £2,000. In 1892 he surprised his critics by being elected Speaker as part of a complex political deal. A newspaper asked: "Why is Speaker Bent the first commoner in the land? Because no one commoner than Bent can be found." There was an element of snobbery in this. Bent was the first Victorian premier with a strong Australian accent, and was held in contempt by the Anglo Scottish Melbourne establishment. In the severe crash that followed the boom Bent was almost bankrupted, with debts of £80,000. He had transferred many of his assets to his wife's name and this saved him from bankruptcy. At the election which followed the fall of James Patterson's government, Bent was defeated at Brighton. His fate was sealed when The Age published letters Bent had written as Railways Minister in 1881, offering MPs railways lines in their electorates in exchange for their votes. Bent moved with his wife Elizabeth and their two daughters to Port Fairy, where he took up dairy farming. But he had not given up his political ambitions. In 1897 he unsuccessfully stood for Port Fairy, then in 1900 he moved back to Melbourne, and at the November 1900 election he was re elected for Brighton. He completed his comeback by becoming once again Minister for Railways in William Irvine's conservative government. He was soon up to his old tricks, buying land in Brighton and then approving a tramline from St Kilda to Brighton that led right past his properties. Despite his reputation, Bent was chosen as the new Liberal leader in Victoria when Irvine quit to go into federal politics in 1904, and thus became premier at the age of 66. By this time Bent had grown very fat and his jovial manner, together with Victoria's gradual recovery from the 1890s depression, gained him renewed popularity. In addition to being premier, Bent had the portfolios of public works and railways. Much legislation was passed relating to improvements in public health, education, old age pensions, and water conservation. At the June 1904 elections he won a comfortable majority, and did so again in 1907. His government favoured more state intervention in the economy than had 19th century liberal governments, and there was now agreement on the need for high tariffs to protect Victorian industry. His greatest boast was that he restored stability and prosperity to Victoria. During 1908, however, Bent's government began to disintegrate as a result of conflict between country and city interests—a perennial problem for non Labor governments in Victoria. A bloc of country members led by John Murray opposed Bent's Land Valuation Bill, and to appease them Bent withdrew the bill and appointed several of Murray's supporters to the ministry. But this antagonised Melbourne Liberals led by William Watt, and in January 1909 the various dissidents united to defeat Bent in the Assembly. Bent resigned and Murray became premier.
Мұра
Бент 1909 жылғы 17 қыркүйекте Брайтон қаласындағы Бей-стриттегі үйінде қайтыс болды. 1908 жылы ол Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің кавалер-командоры (KCMG) атағымен марапатталды. Оған мемлекеттік жерлеу рәсімі өткізіліп, Брайтон зиратына жерленді. Ол екі рет үйленді, Ханна Холл және Элизабет Хантлимен. Оның мүлігі 35 000 фунт стерлингке бағаланды (1909 жылғы 35 000 фунт стерлинг қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), оның көп бөлігі екінші некесінен туған қызына бұйырды. Оның орнына қосымша сайлау бір айдан кем уақыт өткен соң, 8 қазан күні өтті. Маргарет Баскервилл жасаған және халықтан жиналған қаражат есебінен төленген Бенттің мүсіні 1913 жылы Брайтон қаласындағы Непиан тас жолына орнатылды. Ұзақ жылдар бойы "Томми Бенттің мүсіні" Мельбурнның әйгілі нысаны болды, Виктория футбол лигасының финалы қарсаңында премьер-лига жеңімпазының түстеріндегі бас киім мен шарфпен әшекейленетін. 1960 жылдардың соңында мүсінге көбінесе ақ бояумен толтырылған шелектер тастау жиі кездесетін, бұл Жаңа жыл қарсаңында жасалған әдепсіздік болуы мүмкін. 1970 жылдары тас жолдың кеңейтілуіне байланысты мүсін Бей-стрит маңындағы көрінеуі аз жерге көшірілді, соның салдарынан оның ескерткіш мәртебесі жоғалды.
Bent died on 17 September 1909 at his home in Bay Street, Brighton. He had been made a Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) in 1908. He was given a state funeral and buried in Brighton Cemetery. He was married twice, to Hannah Hall and to Elizabeth Huntley. His estate was valued at £35,000 (35000.0 in 1909 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), most of it going to his daughter from his second marriage. The by election for his seat was held less than a month later on 8 October. A statue of Bent, created by Margaret Baskerville and paid for by public subscription, was erected in 1913 on the Nepean Highway, Brighton. For many years "Tommy Bent's statue" was a well known Melbourne landmark, which, at the time of the Victorian Football League grand final, would be decorated with a cap and scarf in the colours of the team that won the premiership. In the late 1960s, the statue was regularly defaced by a bucket of usually white paint—perhaps as a New Year's Eve prank. The widening of the highway in the 1970s led to the statue being moved to a less prominent location near Bay Street and its landmark status has been lost.