Британдық режиссер Симон Хартогтың өмірі мен қызметі
Simon Hartog
Британдық режиссер Саймон Хартог (1940-1992) – UK тәуелсіз киноиндустриясын дамытуға көмектескен режиссер, продюсер. London Film Makers' Co-op құрылтайшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық кинорежиссер
British film director
Саймон Хартог (8 ақпан 1940 жыл – 18 тамыз 1992 жыл) – британдық кино өндіруші, режиссер және продюсер ретінде жұмыс істеген. Ол Ұлыбританияда тәуелсіз киноиндустрияның дамуына көмектесті, 1960 жылдары «Лондондық кинорежиссерлер кооперативін» құрды, ол авангардтың маңызды бөлігі болды; тәуелсіз деректі фильмдермен жұмыс істеді және «Large Door Ltd.» өндіріс компаниясын құрды (www.largedoorltd.com). «Тәуелсіз кино өндірушілер қауымдастығы» арқылы ол тәуелсіз «Channel 4» арнасы үшін күш салды. Өзінің компаниясы арқылы Хартог әлемдік кино туралы «Visions» атты серияны жасады, ол үш жыл бойы арнада көрсетілді. Африка және Латын Америкасы елдерінің «Үшінші киносына» ұзақ уақыт бойы қызығушылық танытқан Хартог, бір кезде Ұлыбританиядағы «The Other Cinema» дистрибуциялық компаниясында жұмыс істеді, осы фильмдерге кең аудитория табу үшін. 1970 жылдары ол жаңадан тәуелсіздік алған Мозамбикке киноиндустриясын құруға көмектесу үшін кеңесші болып тағайындалды. Сегіз жасынан бастап АҚШ-та өскеннен кейін, ол 1960 жылдары Англия мен Италияға жоғары білім алу үшін оралды және Ұлыбританияда қоныстанды.
Simon Hartog (8 February 1940 – 18 August 1992) was a British filmmaker who worked as both director and producer. He helped develop an independent film industry in the United Kingdom (UK), founding London Film Makers' Co op in the 1960s, key to the avant garde; working on independent documentaries, and founding the production company, www. largedoorltd. com Large Door Ltd. Through the Independent Filmmakers' Association, he campaigned for an independent Channel 4. Through his company, Hartog produced a series on world cinema, Visions, that ran on the channel for three years. Long interested in the Third Cinema of African and Latin American nations, Hartog at one time worked for The Other Cinema, a distribution company in the UK, to gain such films wider audiences. In the 1970s, he served as a consultant to help the newly independent Mozambique set up a film industry. After having grown up from age eight in the United States, he returned to England and Italy in the 1960s for graduate work and settled in the UK.
Өмір
Хартог Англияда дүниеге келді, бірақ ата-анасы ажырасқаннан кейін сегіз жасынан бастап анасымен Чикаго, Иллинойс штатында тұрды. Ол колледжге дейін жергілікті мектептерде оқыды. Британдықтардың американдық акцент деп есептеген айтылуын ол әрқашан сақтап қалды, бірақ көп жыл Англияда тұрғаннан кейін, ол АҚШ-тан келген адамдарға толығымен американдық болып естілмеді. 1960 жылдары, өзі қарсы болған және танымал емес Вьетнам соғысына шақырылудан қашу үшін, колледжді бітірген соң Англияға жоғары білім алуға оралды. Хартог LSE-де саясат бойынша жоғары дәреже алды және итальяндық кино мектебі – Centro Sperimentale-де кино өнерін оқыды. Сол жерде ол Антонелла Иббамен танысты, ол оның көп жылғы серігі және әйелі болды.
Hartog was born in England but lived in Chicago, Illinois from the age of eight with his mother, after his parents divorced. He attended local schools until college. He always retained what the British perceived as an American accent, but, after many years in England as an adult, he no longer sounded entirely American to people from the United States. In the 1960s, trying to avoid being drafted for the unpopular Vietnam War, which he opposed, he returned to England for graduate work after college. Hartog took a higher degree in politics at the LSE and studied film making at the Centro Sperimentale, the Italian film school. There he met Antonella Ibba, who became his longtime companion and wife.
Мансап
Ұлыбританияда фильм жасаумен алғаш танысқанда, ол Питер Уоткинстің "Соғыс ойыны" фильмінде ойнады (онда ол ядролық соққыны бастайтын шарқыншақ GI рөлінде болды). Кейін ол біраз уақыт BBC Panorama телеарнасында продюсер/режиссер болып жұмыс істеді, сол кезде Калифорнияның губернаторы болған Рональд Рейган, 1968 жылғы мамырдағы Париж оқиғалары және цензура туралы бағдарламалар жасады. Бірақ бағдарлама редакторлары оның басқа ұсыныстарын қабылдамады, сондықтан Хартог BBC-ден кетіп, жеке жұмыс істеді. Хартог Лондондық Киношілер Кооперативінің негізін қалаушылардың бірі болды, ол 1960-шы жылдардағы тәуелсіз британдық авангардтың дамуындағы маңызды ұйым еді. Осы кезеңде ол киноиндустрияның ұлттықтандырылу мүмкіндігі туралы ACTT индустриялық одағы үшін есеп дайындаудан бастап, Тони Рейнстің қысқа ғұмырлы "Cinema Rising" кино журналын редакциялауға көмектесуге дейін түрлі жұмыстар атқарды. Хартогтың киноға деген құштарлығы Африка мен Латын Америкасының "Үшінші киносына" деген ықыласымен қатар жүрді. Лондонның "Үшінші кино" дистрибьюторларында жұмыс істеген кезде, 1975 жылы тәуелсіздік алған Мозамбиктегі Фрелимо партиясының үкіметінен кеңесші қызметін алуға шақырылды. Олар оған мемлекеттік киноиндустрия құруды тапсырды. Нәтижесінде тиімді жаңалықтар компаниясы – "Kucha Kanema" құрылды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Хартог "Spectre Productions" студиясында жас көркем фильмдер жасаушылардың ұжымын құрып, оларға шабыт берді. Олардың қатарында Стивен Двоскин, Анна Амброуз, Вера Нойбауэр, Фил Муллой және Майкл Уайт болды. Кооператив 15 жылдық өмірінде бірнеше төмен бюджетті фильмдер (көбінесе Хартог продюсер ретінде) шығарды. Хартог тәуелсіз және инновациялық "Channel 4" арнасы үшін күрескен Тәуелсіз Киношілер Қауымдастығында белсенді болды. Осы науқанның сәтті аяқталуы оны Джон Эллис (медиа сарапшысы) және Кит Гриффитспен бірге "Large Door Ltd." өндіріс компаниясын құруға итермеледі. Олар үш жыл бойы арнаның "Visions" әлемдік кино бағдарламасын жасады. Өмірінің соңында Хартог Бразилиядағы теледидардың дамуы туралы "Азамат Кейннен тыс" деген фильмін аяқтады. Бұл деректі фильм компанияның әскери диктатурамен байланысын сынап, конгломераттың басшысы Роберто Мариньоны 1941 жылғы америкалық фильмдегі "Азамат Кейн" кейіпкерімен салыстырды, оның жаңалықтарды манипуляциялау қабілетіне назар аударды. Фильмді дамыту кезінде Хартог Бразилиядағы әртүрлі мәдени және саяси топтармен келісімдер жасап, оларға теледидар емес құқықтарды берді, бұл елде кең таратпауға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, оның компаниясы фильмнің көшірмелерін Ұлыбританияда өндіріс құнына сатты, ал бразилиялық қауымдастықтың мүшелері көшірмелерді Бразилиядағы әріптестеріне жіберді. Хартог фильмнің соңғы монтаждалуы кезінде қайтыс болды, оны Эллис аяқтады, ал бағдарлама 1993 жылы Ұлыбританияда көрсетілді. 1994 жылғы наурыз айында Бразилияда Рио-де-Жанейродағы Заманауи өнер мұражайында фильмнің тұңғыш көрсетілімі жоспарланған кезде "Rede Globo" компаниясы сотқа жүгінді, нәтижесінде әскери полициясы фильмнің плакаттары мен көшірмелерін тәркіледі. Компания фильмді Бразилияда көрсетуге кедергі келтіруге тырысты, бірақ ол ешқашан теледидардан көрсетілген жоқ. Бірақ университеттер мен саяси топтар фильмнің көшірмелерін алып, оны бейресми түрде (және 1995 жылғы сот шешімінен кейін) 1990-шы жылдарда ресми түрде көрсетті. ХХІ ғасырдың басында интернет кеңінен тараған кезде фильм цифрлық форматта таратылды, оның ішінде ортақ желілерге жүктелді. "YouTube" және "Google" платформаларындағы есептерге сәйкес, оны 600 000-нан астам рет қараған.
His first taste of film making in Britain was acting in Peter Watkins' The War Game (he had the role of the jumpy GI who triggers the nuclear strike). He worked for a time as a producer/director for BBC Panorama, making programmes on Ronald Reagan, then governor of California; the May 1968 events in Paris, and censorship. But the programme's editors proved unreceptive to some of his other proposals, and Hartog soon left the BBC to work freelance. Hartog was a founder member of the London Film Makers' Co op, the key organisation in the development during the 1960s of an independent British avant garde. During this time, he took a wide range of jobs, from researching a report on the possible nationalisation of the film industry for the industry union ACTT, to helping Tony Rayns edit the short lived film magazine Cinema Rising. Hartog's commitment to cinema included a passionate interest in the Third Cinema of Africa and Latin America. Whilst working at London's principal Third Cinema distributors, The Other Cinema, he was offered the post as consultant to the Frelimo Party government in Mozambique, which became independent in 1975. They wanted him to set up a state film industry. The principal result was an effective regular newsreel company, Kucha Kanema. On his return to the UK, Hartog initiated and inspired a collective of young feature filmmakers in Spectre Productions. They included Stephen Dwoskin, Anna Ambrose, Vera Neubauer, Phil Mulloy and Michael Whyte. The co operative produced several low budget features (usually with Hartog as producer) in its 15 years of operations. Hartog was active in the Independent Filmmakers' Association, a pressure group that campaigned for an independent and innovative Channel 4. The success of that campaign led him to join John Ellis (media academic) and Keith Griffiths in founding the production company Large Door Ltd. It produced the channel's world cinema programme, Visions, for three years. Just before his death, Hartog completed Beyond Citizen Kane, his film on the development of TV in Brazil, concentrating on the role of Rede Globo, the largest media conglomerate in the country. The documentary is critical of the company's ties to the military dictatorship and likened the conglomerate's leader, Roberto Marinho, to the Citizen Kane figure of the 1941 American film for manipulation of news. During its development, Hartog had made signed agreements with various cultural and political groups in Brazil to give them the non TV rights, in order to provide for wide distribution in the country. In addition, his company sold copies of the film in the UK at cost, and members of the Brazilian community bought copies to send to associates in Brazil. Hartog died during the final editing of the film, which Ellis completed, and before the programme was broadcast in 1993 in the UK. When the film was scheduled for its first public screening in Brazil in March 1994 at the Río de Janeiro Museum of Modern Art, Rede Globo went to court, obtaining an order for the posters and copy of the film to be confiscated by the military police. The company continued to try to prevent the film's screening in Brazil, where it was never broadcast on TV. But, universities and political groups obtained copies and showed it unofficially (and, after a court case in 1995), officially through the 1990s. With the internet boom of the early 21st century, the film was distributed digitally, including being put on sharing networks. It has been seen more than 600,000 times, according to counts just on YouTube and Google.
Тони Рейнстің құрметіне
Хартог британдық кино мәдениетіндегі ерекше тұлға болды. Өмірінің көп бөлігін бағытталғаннан өзгеше нұсқаларды ойлап табумен өткізген, бірақ соған қарамастан киноиндустриясының саяси және экономикалық құрылымына академиялық қызығушылық танытқан. Ол сондай-ақ Африка, Таяу Шығыс және Оңтүстік Америка киноларына, әсіресе оларға білімді және құштарлықпен қарайтын, британдық кинорежиссерлердің санаулы бірі болды. Өмір бойы цензураға қарсы күрескен, Канн кинофестивалінде "Директорлар онкүндігінде" көрсетілген алғашқы британдық режиссер және Мозамбикте мемлекеттік киноиндустриясын құруға Фрелимо үкіметіне кеңес берген.
Hartog was a unique figure in what passes for British film culture. He was a perennial outsider who spent most of his life dreaming up alternatives to the mainstream orthodoxies, but nonetheless took a serious academic interest in the political and economic structures of the film industry. He was also one of the very few British film makers with an informed and passionate commitment to non British cinemas, especially those of Africa, the Middle East and South America. And he was a lifelong opponent of censorship, the first British director to have a film screened in the 'Directors' Fortnight' at the Cannes Film Festival, and a consultant to the Frelimo government on setting up a state film industry in MozambiqueObituary, The Independent, 20 August 1992