Кіріспе

Француз кортизан, биші және романист Лиан де Пуги, TOSD (туған Анна Мари Шассинь, 2 шілде 1869 26 желтоқсан 1950), Folies Bergère vedette және биші Париждің ең әдемі және атақты кортизандарының бірі ретінде танымал болды. Кейіннен ол доминикандық терциар болды.

Ерте өмір және неке

Анн Мари Шассинье Францияның Сарт аймағындағы Ла Флеше қаласында Пьер Блез Эжен Шассинье мен оның испандық-француздық әйелі Аме Лопестің қызы болып дүниеге келді. Оның ағасы Пьер (1862-1921) болды. Ол монастырда тәрбиеленген. 16 жасында ол теңіз офицері Жозеф Арман Анри Пурпемен бірге қашып кетеді. Баланың есімі Марк Пурп болды. Де Пуги өзін "Менің ұлым кішкентай қызға берілген тірі қуыршақтай болды" деп, өзін қорқынышты ана ретінде сипаттады. Ол сондай-ақ, бала қыз болса жақсы болар еді деп ойлады, себебі, қыздар киім киіп, шашы қиыршықтап келеді. Марк Бірінші дүниежүзілік соғыста ерікті түрде ұшқыш болып қызмет етті және 1914 жылы 2 желтоқсанда Виллерс-Бреттонеу жанында қаза тапты. Неке бақытты болмады. Анна Мари кейіннен өзінің естеліктеріне жаңа күйеуінің оны үйлену түнінде зорлық-зомбылықпен алып кеткенін, бұл оқиға оның эмоционалды күйін қалдырғанын жазды. Күйеу жігіт оны қатыгездікпен қорлап, зорлап-соққан дейді. Арман Пурптың теңіз карьерасы оны Марсельге алып келгенде, Анна Мари сүйіктісі, Эгиллидің 5-ші маркизі Чарльз Мари де Мак Махонды алды. Күйеуі оларды бірге төсекте тапқанда, оны револьвермен атып, билегін жарақаттады. Күйеуін тастап кетуге шешім қабылдап, Анн Мари роза ағашынан жасалған пианиносын 400 франк ақша төлеген жас жігітке сатып жіберді. Бір сағаттан кейін ол Парижге жолға шығады. Некеде сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, Энн Мари актерлік өнер мен жезөкшелікпен айналыса бастады және кокаин мен опиумның ауыр тұтынушысы болды. Ол өзінің мансабын Анне Мариге мамандықты үйреткен Валтес де ла Биньемен куртизан ретінде бастады. Де Пуги өзін қабілетті, бірақ тым ақылсыз деп санаған және өзін "бос, бірақ ақымақ емес" деп сипаттаған. Анна Мари суретке, кітаптарға және поэзияға қызығушылық танытты, бірақ ақыл-ой тереңдігінен аулақ болды, оны ол жайсыз деп санайды. Ол Уильям Шекспир немесе Ричард Вагнерге қарағанда кафе концерттері мен танымал әндерді артық көреді және Санкт-Петербургтегі Париждегі Фолиес Бержере хорында және Римдегі және Француз Ривьерасындағы кабаре клубтарында кішігірім өнер көрсетті. Ол - адал бухгалтер.

Париж

Парижге көшіп келгеннен кейін, ол Фолидегі лауазымынан белгілі демимондейнге және "La Belle Otero" бәсекелесіне айналды. Ол өзінің тегін өзінің сүйіктілерінің бірі граф немесе виконт де Пугиден алды, ал басқа сүйіктілеріне Матильда де Морни мен Эмилиен д'Аленсон кірді. Актер Сара Бернхардт Лианды актерлік шеберлікке үйрету міндетіне тап болған соң, сахнада "жақсы аузын жапқан" жақсы болар еді деп кеңес берді. Лиан Folies Bergère-де орындаушы ретінде соншалықты танымал болды, 1890-шы жылдардағы ағылшын әйел имитаторы Герберт Чарльз Поллитт оны өзінің Диана де Руги деген есімінде атады. Пугидің жазушы Натали Клиффорд Барнимен лесбияндық қарым-қатынасы Пугидің 1901 жылы жарық көрген "Idylle Saphique" романында жазылған (кейіннен Испанияда поэт Луис Антонио де Вильенаның аудармасында жарық көрген). 1899 жылы Париждегі би залында Пугиді көргеннен кейін Барни өзінің резиденциясына парақ костюмімен келіп, Сапфо жіберген "махаббат парақшасы" екенін жариялады. Пуги сол кездегі Францияның ең танымал әйелдерінің бірі болғанымен, бай және атақты ер адамдар үнемі іздеп жүрсе де, Барнидің батыллығы оны таңғалдырды және азғырды. Олардың қарым-қатынасы туралы Пуги былай дейді: "Бұл Амазонканың және менің жастық шақтарымда болды. Біз қызу, әйелдің тағдырына қарсы шыққан, азғындық пен мидың кішкентай елшілеріміз, поэтикалық, иллюзиялар мен армандарға толы едік. Біз ұзын шашты, әдемі көкіректі, ұзын түкті, қарапайымды, сүйкімді, әсемді жақсы көреміз, бірақ балалық емеспіз". Олардың махаббат қатынастары бір жылға жетпеген, ал олардың махаббат хаттары ортақ құмарлықтарын және жанжалдарын көрсетеді. Олардың екеуінің өмірінің қалған бөлігінде бір-біріне деген терең сезімдері болған, дегенмен олардың қарым-қатынасы жоғары және төмен емес еді. "Әйелдер ғашықтары" кітабында Барни Пугимен бөліскен әшкере романтикалық бәсекелестігін "жақсылап жасырылған роман-а-клеф" деп атайды. Онда "Барни, итальяндық баронша Мими Франчеттти және әдемі француз кортизан Лиан де Пуги барлық табуларды бұзатын және бірін күтпеген жерден "үшінші әйел" болғандықтан, күйреуге ұшырайтын эротикалық байланыстарды бөліседі. Өз кезегінде, Пуги олардың қарым-қатынасын "Көк жазбаларымда" жылдар бойы алыстаған, мүмкін 1934 жылы аяқталған, екеуі бір-біріне Тулонда кездескен, бірақ бір сөз алмасқан жоқ. Idylle Saphique және оның қайтыс болғаннан кейін Notebooks үшін танымал болғанымен, Пуги басқа да бірнеше шығармалардың авторы болды. Оның алғашқы екі романы, L'Insaisissable [The Elusive One] (1898) және Myrrhille, ou la Mauvaise part [Myrrhille, or the Lesser Portion] (1899) - "кортизандық романдар", "Бел Эпокаға дейін Францияда екінші империядан бастап Бел Эпокаға дейін танымал деми-мондайндердің танымал фантастикасының субжанры, олар өз романдарында Александр Дюманың Маргаританы бейнелеуіне қарсы шықты. Пугидің алғашқы романы L'Insaississable, Париждегі Хозиана де Вальниеге тез танымалдыққа жетуді бейнелейді және "осы "көрмелі әйел" туралы "болашақта махаббат арқылы бақытты таба алмайтынына" мақтанады". Екінші романында ол "Жозианға қарағанда аз асқақ және өзін-өзі сендіретін, ал тек куртизандарға ғана емес, жалпы әйелдерге қатысты бейбітшілікке әлдеқайда сезімтал, шаршаған деми-мондайнды бейнелейді. Әйелдер 'la mauvaise part' [көпшілік бөлігі] болып табылады, оларды ерлер ақыл-ой және дене жағынан пайдаланып, талқандайды". Пугидің келесі екі романы, Idylle saphique (1901) және Les Sensations de Mlle de la Bringue (1904) Эмил Золаның "Нана" (1880) романына мәтін аралық сілтеме жасайды. "Екі шығармасында да де Пуги жыныстық жұмысшылардың төтеп берген қауіп-қатерлерін, қорлауын, қорлауын және психологиялық зақымдануын анық бейнелейді, бұл маңызды, бірақ қатал шындықты Зола мен оның тобы ешқашан сипаттамаған. Идильдегі қарсы дискурстан басқа, де Пугидің жазуы травма арқылы жұмыс істеу үшін терапияның бір түрі ретінде қызмет етеді. "Сенсациялар" кітабында де Пуги өзінің alter ego demi mondaine-нің жоғары деңгейге көтерілуі мен кейіннен Бретаниде зейнеткерлікке шығуы туралы баяндайды, бұл оның оптимистік аяқталуы, өйткені ол өзінің суретші қаһарманына өлімнен ғана емес, сонымен қатар жезөкшеліктің ауыр еңбегінен де құтылуға мүмкіндік береді. " Жан Шалонның айтуынша, Пуги Барни арқылы американдық актриса Ева Палмермен танысып, оның басты кейіпкерін Палмердің есімімен Иве Лестер (1906) және Иве Жордан (1908) фильмдерінде ойнаған. Романда демимондайндар жоқ (бұл жерде Флосси есімді кейіпкер пайда болса да), Шалон романдарды балалар үшін арналған бірнеше ертегілердің авторы Сегур графинінің...

Екінші неке және кейінгі өмір

1910 жылы 8 маусымда Жорж Гхика ханзадасымен үйленгеннен кейін ол ханзада Гхика болды. Пуги өзінің жазбаларында оның қайтып оралуының мән-жайларын түсіндірмейді. Ұлы Бірінші дүниежүзілік соғыста ұшқыш ретінде қайтыс болғаннан кейін, ол католицизмге көбірек бет бұрады. 1928 жылы Савойя арқылы көлікпен жүріп, күйеуімен бірге Сент-Агнес ауруханасына тап болғаннан кейін, ол туылғаннан кемшіліктері бар балаларды күтуге арналған осы мекемеге терең араласты. Пугидің қаржы жинау шараларының арқасында Коко Шанель аурухананың "бас игілігі" болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ерлі-зайыптылар Швейцарияның Лозанна қаласына көшіп барды. Олар доминикандық діни қызметкер Александр Ржевускимен қайта байланысып, "өзінің діни және рухани өмірін дамытуға көмектеседі деп үміттенген сенімді адамына" айналды. Пуги күйеуінің өлімінен кейін Доминикан терциар ретінде Ане Мария абысыны болды. Ол 1950 жылы 26 желтоқсанда Лозаннада қайтыс болды және Сент-Мартин-ле-Винодағы Сент-Аньес панаханасының қарындастарының қоршауында жерленді.

Мұра

Оның "Менің көк кітапшаларым" атты естеліктерін ағылшын тіліне Диана Атилл аударды, Андре Дойч баспадан шығарды.