Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз кортизан, биші және романист Лиан де Пуги, TOSD (туған Анна Мари Шассинь, 2 шілде 1869 26 желтоқсан 1950), Folies Bergère vedette және биші Париждің ең әдемі және атақты кортизандарының бірі ретінде танымал болды. Кейіннен ол доминикандық терциар болды.
French courtesan, dancer and novelist
Liane de Pougy, TOSD (born Anne Marie Chassaigne, 2 July 1869 – 26 December 1950), was a Folies Bergère vedette and dancer renowned as one of Paris's most beautiful and notorious courtesans. Later in life, she also became a Dominican tertiary.
Ерте өмір және неке
Анн Мари Шассинье Францияның Сарт аймағындағы Ла Флеше қаласында Пьер Блез Эжен Шассинье мен оның испандық-француздық әйелі Аме Лопестің қызы болып дүниеге келді. Оның ағасы Пьер (1862-1921) болды. Ол монастырда тәрбиеленген. 16 жасында ол теңіз офицері Жозеф Арман Анри Пурпемен бірге қашып кетеді. Баланың есімі Марк Пурп болды. Де Пуги өзін "Менің ұлым кішкентай қызға берілген тірі қуыршақтай болды" деп, өзін қорқынышты ана ретінде сипаттады. Ол сондай-ақ, бала қыз болса жақсы болар еді деп ойлады, себебі, қыздар киім киіп, шашы қиыршықтап келеді. Марк Бірінші дүниежүзілік соғыста ерікті түрде ұшқыш болып қызмет етті және 1914 жылы 2 желтоқсанда Виллерс-Бреттонеу жанында қаза тапты. Неке бақытты болмады. Анна Мари кейіннен өзінің естеліктеріне жаңа күйеуінің оны үйлену түнінде зорлық-зомбылықпен алып кеткенін, бұл оқиға оның эмоционалды күйін қалдырғанын жазды. Күйеу жігіт оны қатыгездікпен қорлап, зорлап-соққан дейді. Арман Пурптың теңіз карьерасы оны Марсельге алып келгенде, Анна Мари сүйіктісі, Эгиллидің 5-ші маркизі Чарльз Мари де Мак Махонды алды. Күйеуі оларды бірге төсекте тапқанда, оны револьвермен атып, билегін жарақаттады. Күйеуін тастап кетуге шешім қабылдап, Анн Мари роза ағашынан жасалған пианиносын 400 франк ақша төлеген жас жігітке сатып жіберді. Бір сағаттан кейін ол Парижге жолға шығады. Некеде сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, Энн Мари актерлік өнер мен жезөкшелікпен айналыса бастады және кокаин мен опиумның ауыр тұтынушысы болды. Ол өзінің мансабын Анне Мариге мамандықты үйреткен Валтес де ла Биньемен куртизан ретінде бастады. Де Пуги өзін қабілетті, бірақ тым ақылсыз деп санаған және өзін "бос, бірақ ақымақ емес" деп сипаттаған. Анна Мари суретке, кітаптарға және поэзияға қызығушылық танытты, бірақ ақыл-ой тереңдігінен аулақ болды, оны ол жайсыз деп санайды. Ол Уильям Шекспир немесе Ричард Вагнерге қарағанда кафе концерттері мен танымал әндерді артық көреді және Санкт-Петербургтегі Париждегі Фолиес Бержере хорында және Римдегі және Француз Ривьерасындағы кабаре клубтарында кішігірім өнер көрсетті. Ол - адал бухгалтер.
Anne Marie Chassaigne was born in La Flèche, Sarthe, France, the daughter of Pierre Blaise Eugène Chassaigne and his Spanish French wife Aimée Lopez. She had an older brother, Pierre (1862–1921). She was raised in a nunnery. At the age of 16, she ran off with Joseph Armand Henri Pourpe, a naval officer, whom she married after getting pregnant. The baby was named Marc Pourpe. De Pougy described herself as a terrible mother, saying, "My son was like a living doll given to a little girl." She also admitted she would have preferred the baby to be a girl ‘because of the dresses and the curly hair’. Marc grew up to volunteer as an airman in World War I and was killed on 2 December 1914 near Villers Brettoneux. The marriage was not a happy one. Anne Marie later wrote in her memoirs that her new husband took her violently on their wedding night, an event which left her emotionally scarred. It is said that the groom was a brute and abused her – she wore the scar of his beatings on her breast for the rest of her life. When Armand Pourpe's naval career led him to a billet in Marseille, Anne Marie took a lover, Charles Marie de Mac Mahon, 5th marquis of Éguilly. When her husband found them in bed together he shot her with a revolver, wounding her on the wrist. Deciding to leave her husband, Anne Marie sold her rosewood piano to a young man who paid 400 francs cash for the instrument. Within an hour, she was on her way to Paris, leaving her infant son with his father, who in turn sent his son to live with the boy's grandparents in Suez. With the failure of her marriage, Anne Marie began dabbling in acting and prostitution and she became a heavy user of both cocaine and opium. She began her career as a courtesan with Valtesse de la Bigne, who taught Anne Marie the profession. De Pougy felt she was capable but not overly cerebral, and described herself as "vain but not a fool". Anne Marie cultivated an interest in paintings, books and poetry, but avoided intellectual depth, which she considered dull. She preferred café concerts and popular songs to William Shakespeare or Richard Wagner, and made minor appearances in the chorus of Folies Bergère in Paris in St. Petersburg and cabaret clubs in Rome and the French Riviera. She was a conscientious bookkeeper.
Париж
Парижге көшіп келгеннен кейін, ол Фолидегі лауазымынан белгілі демимондейнге және "La Belle Otero" бәсекелесіне айналды. Ол өзінің тегін өзінің сүйіктілерінің бірі граф немесе виконт де Пугиден алды, ал басқа сүйіктілеріне Матильда де Морни мен Эмилиен д'Аленсон кірді. Актер Сара Бернхардт Лианды актерлік шеберлікке үйрету міндетіне тап болған соң, сахнада "жақсы аузын жапқан" жақсы болар еді деп кеңес берді. Лиан Folies Bergère-де орындаушы ретінде соншалықты танымал болды, 1890-шы жылдардағы ағылшын әйел имитаторы Герберт Чарльз Поллитт оны өзінің Диана де Руги деген есімінде атады. Пугидің жазушы Натали Клиффорд Барнимен лесбияндық қарым-қатынасы Пугидің 1901 жылы жарық көрген "Idylle Saphique" романында жазылған (кейіннен Испанияда поэт Луис Антонио де Вильенаның аудармасында жарық көрген). 1899 жылы Париждегі би залында Пугиді көргеннен кейін Барни өзінің резиденциясына парақ костюмімен келіп, Сапфо жіберген "махаббат парақшасы" екенін жариялады. Пуги сол кездегі Францияның ең танымал әйелдерінің бірі болғанымен, бай және атақты ер адамдар үнемі іздеп жүрсе де, Барнидің батыллығы оны таңғалдырды және азғырды. Олардың қарым-қатынасы туралы Пуги былай дейді: "Бұл Амазонканың және менің жастық шақтарымда болды. Біз қызу, әйелдің тағдырына қарсы шыққан, азғындық пен мидың кішкентай елшілеріміз, поэтикалық, иллюзиялар мен армандарға толы едік. Біз ұзын шашты, әдемі көкіректі, ұзын түкті, қарапайымды, сүйкімді, әсемді жақсы көреміз, бірақ балалық емеспіз". Олардың махаббат қатынастары бір жылға жетпеген, ал олардың махаббат хаттары ортақ құмарлықтарын және жанжалдарын көрсетеді. Олардың екеуінің өмірінің қалған бөлігінде бір-біріне деген терең сезімдері болған, дегенмен олардың қарым-қатынасы жоғары және төмен емес еді. "Әйелдер ғашықтары" кітабында Барни Пугимен бөліскен әшкере романтикалық бәсекелестігін "жақсылап жасырылған роман-а-клеф" деп атайды. Онда "Барни, итальяндық баронша Мими Франчеттти және әдемі француз кортизан Лиан де Пуги барлық табуларды бұзатын және бірін күтпеген жерден "үшінші әйел" болғандықтан, күйреуге ұшырайтын эротикалық байланыстарды бөліседі. Өз кезегінде, Пуги олардың қарым-қатынасын "Көк жазбаларымда" жылдар бойы алыстаған, мүмкін 1934 жылы аяқталған, екеуі бір-біріне Тулонда кездескен, бірақ бір сөз алмасқан жоқ. Idylle Saphique және оның қайтыс болғаннан кейін Notebooks үшін танымал болғанымен, Пуги басқа да бірнеше шығармалардың авторы болды. Оның алғашқы екі романы, L'Insaisissable [The Elusive One] (1898) және Myrrhille, ou la Mauvaise part [Myrrhille, or the Lesser Portion] (1899) - "кортизандық романдар", "Бел Эпокаға дейін Францияда екінші империядан бастап Бел Эпокаға дейін танымал деми-мондайндердің танымал фантастикасының субжанры, олар өз романдарында Александр Дюманың Маргаританы бейнелеуіне қарсы шықты. Пугидің алғашқы романы L'Insaississable, Париждегі Хозиана де Вальниеге тез танымалдыққа жетуді бейнелейді және "осы "көрмелі әйел" туралы "болашақта махаббат арқылы бақытты таба алмайтынына" мақтанады". Екінші романында ол "Жозианға қарағанда аз асқақ және өзін-өзі сендіретін, ал тек куртизандарға ғана емес, жалпы әйелдерге қатысты бейбітшілікке әлдеқайда сезімтал, шаршаған деми-мондайнды бейнелейді. Әйелдер 'la mauvaise part' [көпшілік бөлігі] болып табылады, оларды ерлер ақыл-ой және дене жағынан пайдаланып, талқандайды". Пугидің келесі екі романы, Idylle saphique (1901) және Les Sensations de Mlle de la Bringue (1904) Эмил Золаның "Нана" (1880) романына мәтін аралық сілтеме жасайды. "Екі шығармасында да де Пуги жыныстық жұмысшылардың төтеп берген қауіп-қатерлерін, қорлауын, қорлауын және психологиялық зақымдануын анық бейнелейді, бұл маңызды, бірақ қатал шындықты Зола мен оның тобы ешқашан сипаттамаған. Идильдегі қарсы дискурстан басқа, де Пугидің жазуы травма арқылы жұмыс істеу үшін терапияның бір түрі ретінде қызмет етеді. "Сенсациялар" кітабында де Пуги өзінің alter ego demi mondaine-нің жоғары деңгейге көтерілуі мен кейіннен Бретаниде зейнеткерлікке шығуы туралы баяндайды, бұл оның оптимистік аяқталуы, өйткені ол өзінің суретші қаһарманына өлімнен ғана емес, сонымен қатар жезөкшеліктің ауыр еңбегінен де құтылуға мүмкіндік береді. " Жан Шалонның айтуынша, Пуги Барни арқылы американдық актриса Ева Палмермен танысып, оның басты кейіпкерін Палмердің есімімен Иве Лестер (1906) және Иве Жордан (1908) фильмдерінде ойнаған. Романда демимондайндар жоқ (бұл жерде Флосси есімді кейіпкер пайда болса да), Шалон романдарды балалар үшін арналған бірнеше ертегілердің авторы Сегур графинінің...
After moving to Paris, from her position at the Folies she became a noted demimondaine, and a rival of "La Belle Otero". She took her last name from one of her paramours, a Comte or Vicomte de Pougy, whilst other lovers included Mathilde de Morny and Émilienne d'Alençon. Actress Sarah Bernhardt, faced with the task of teaching Liane to act, advised her that when she was on stage, it would be best to keep her "pretty mouth shut". Liane became so well known as a performer at the Folies Bergère that the 1890s English female impersonator Herbert Charles Pollitt referenced her in his drag name Diane de Rougy. Pougy's lesbian affair with writer Natalie Clifford Barney is recorded in Pougy's novel Idylle Saphique, published in 1901 (later published in Spain in translation by the poet Luis Antonio de Villena). In 1899, after seeing Pougy at a dance hall in Paris, Barney presented herself at her residence in a page costume and announced that she was a "page of love" sent by Sappho. Although Pougy was one of the most famous women in France at the time, constantly sought after by wealthy and titled men, Barney's audacity charmed and seduced her. Of their liaison, Pougy notes: "That was in the days of the Amazon's youth, and of my own. We were passionate, rebels against a woman's lot, voluptuous and cerebral little apostles, rather poetical, full of illusions and dreams. We loved long hair, pretty breasts, pouts, simpers, charm, grace; not boyishness." Their amorous relationship lasted less than a year and their love letters reflect the passions they shared and also the conflicts. The two were said to have had deep feelings for each other for the remainder of their lives, although their relationship was not without its ups and downs. In Women Lovers, Barney recounts the bittersweet romantic rivalry she shared with Pougy in a "barely disguised roman à clef" in which "Barney, the dashing Italian baroness Mimi Franchetti, and the beautiful French courtesan Liane de Pougy share erotic liaisons that break all taboos and end in devastation as one unexpectedly becomes the “third woman.” For her part, Pougy depicts their relationship in My Blue Notebooks as one that grew more distant over the years, possibly ending in 1934 when the two ran into each other in Toulon, but did not exchange a word. Although best known for her Idylle Saphique and her posthumous Notebooks, Pougy authored several other works critics label "autofiction." Her first two novels, L'Insaisissable [The Elusive One] (1898) and Myrrhille, ou la Mauvaise part [Myrrhille, or the Lesser Portion] (1899) are "courtesan novels," "a sub genre of popular fiction by renowned demi mondaines in France from the Second empire through the Belle Époque, who challenged in their novels Alexandre Dumas's portrayal of Marguerite in his La Dame aux camélias (1848), claiming that his work not only promotes unrealistic stereotypes of courtesans but also harmful ones." L'Insaississable, Pougy's first novel, depicts Josiane de Valneige's quick rise to fame in Paris and "features much braggadocio" about this "grande courtisane" who "fails to find happiness through love." In her second novel, she "depicts a weary demi mondaine much less arrogant and self assured than Josiane and much more sensitive to prejudices, against not only courtesans but women in general. Women have 'la mauvaise part' [the lesser portion], and are exploited and broken mentally and physically by men." Pougy's subsequent two novels, Idylle saphique (1901) and Les Sensations de Mlle de la Bringue (1904) make intertextual references to Émile Zola's Nana (1880). "In both works, de Pougy vividly depicts the dangers, harassment, humiliation, and psychological damage endured by sex workers, an important but harsh reality never described by Zola and his coterie. In addition to the counter discourse in Idylle, de Pougy's writing also serves as a form of therapy for working through trauma. In Sensations, de Pougy recounts her alter ego demi mondaine's rise to the top and subsequent retirement in Brittany, which is an optimistic ending on her part because it allows her courtesan heroine to not only avoid death but also escape the drudgery of prostitution." According to Jean Chalon, Pougy met an American actress named Eva Palmer through Barney and fashioned her protagonist in Yvée Lester (1906) and Yvée Jourdan (1908) after Palmer. Neither novel evokes any demi mondaines (although a character named Flossie appears) and Chalon compares the novels to texts by the Countess of Ségur, the author of several tales destined for children. The Catalogue général of the French National Library also lists Pougy as the author of L'enlizement, a one act play (1900), and Ecce homo! D'ici et de là, a collection of short stories from 1903.
Екінші неке және кейінгі өмір
1910 жылы 8 маусымда Жорж Гхика ханзадасымен үйленгеннен кейін ол ханзада Гхика болды. Пуги өзінің жазбаларында оның қайтып оралуының мән-жайларын түсіндірмейді. Ұлы Бірінші дүниежүзілік соғыста ұшқыш ретінде қайтыс болғаннан кейін, ол католицизмге көбірек бет бұрады. 1928 жылы Савойя арқылы көлікпен жүріп, күйеуімен бірге Сент-Агнес ауруханасына тап болғаннан кейін, ол туылғаннан кемшіліктері бар балаларды күтуге арналған осы мекемеге терең араласты. Пугидің қаржы жинау шараларының арқасында Коко Шанель аурухананың "бас игілігі" болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ерлі-зайыптылар Швейцарияның Лозанна қаласына көшіп барды. Олар доминикандық діни қызметкер Александр Ржевускимен қайта байланысып, "өзінің діни және рухани өмірін дамытуға көмектеседі деп үміттенген сенімді адамына" айналды. Пуги күйеуінің өлімінен кейін Доминикан терциар ретінде Ане Мария абысыны болды. Ол 1950 жылы 26 желтоқсанда Лозаннада қайтыс болды және Сент-Мартин-ле-Винодағы Сент-Аньес панаханасының қарындастарының қоршауында жерленді.
Upon her marriage to Prince Georges Ghika on 8 June 1910 she became Princess Ghika; eighteen years into their marriage, her husband left her for another woman, but the following year he came back to her. Pougy does not explain in her Notebooks the circumstances surrounding his return. Her son's death as an aviator in World War I turned her more deeply towards Catholicism. After her husband and she stumbled onto the Asylum of Saint Agnes while driving through Savoy in 1928, she became deeply involved in this institution devoted to the care of children with birth defects. Thanks to Pougy's fundraising efforts, Coco Chanel became the "leading benefactress" of the asylum. The couple moved to Lausanne, Switzerland, during World War II where they reconnected with Fr Alexander Rzewuski, a Dominican priest who became "her confidant from whom she hoped to get help for the advancement of her religious and spiritual life." Pougy became a Dominican tertiary as Sister Anne Mary after her husband's death. She died in Lausanne on 26 December 1950 and was buried in the enclosure of the sisters of the Sainte Agnès asylum in Saint Martin le Vinoux.
Мұра
Оның "Менің көк кітапшаларым" атты естеліктерін ағылшын тіліне Диана Атилл аударды, Андре Дойч баспадан шығарды.
Her memoirs, Mes cahiers bleus, were translated into English by Diana Athill and published by Andre Deutsch.