Кіріспе
Испан драматургі, ақын және романист Антонио Энрикес Гомес (шамамен 1601 – 1661), испандық еврей тегінен шыққан драматург, ақын және романист, мансабының басында Энрике Энрикес де Паз деген атпен танымал болды. Сонымен қатар, оның кейбір туындыларында Antonio Henrique Gómez деп жазылған нұсқалары да кездеседі. Сеговияда Конверсолар отбасында дүниеге келген Гомес испан армиясына қатысып, капитан шеніне жетті. Капитан Гомеске крипто-иудаизмде болуы, яғни "маран" болуы күдігі туды және ол 1636 жылы Францияға қашып кетті. Ол Антонио Энрикес Гомес есімін қабылдап, Франция королі Людовик XIII-нің бас үй иесі болды, соған арнап "Луис дадо де Диос 4 Анна" (Париж, 1645) шығармасын жазды. Он екі жыл өткен соң ол Амстердамға көшіп, яһуди дініне қайта оралғанын жариялады. Осыған жауап ретінде, 1660 жылдың 14 сәуірінде Испан инквизициясы Гоместің бейнесін Севильяда өртеді. Ол Францияға қайтып оралып, келесі жылы қайтыс болды.
Antonio Enríquez Gómez (c. 1601c. 1661), Spanish dramatist, poet and novelist of Spanish Jewish origin, was known in the early part of his career as Enríque Enríquez de Paz. Furthermore, certain of his works feature the alternate spelling Antonio Henrique Gómez. Born into a family of Conversos at Segovia, Gómez entered the Spanish Army, where he obtained a Captaincy. Captain Gómez was suspected of Crypto Judaism, or being, "a Marrano", and fled to France about 1636. He adopted the name Antonio Enríquez Gómez, and became major domo to King Louis XIII of France, to whom he dedicated Luis dado de Dios 4 Anna (Paris, 1645). Some twelve years later he moved to Amsterdam, where he announced his conversion to Judaism. In response, the Spanish Inquisition had Gómez burned in effigy at Seville on April 14, 1660. He returned to France, and died there in the following year.
Жазбалар
Оның үш пьесасы, El Gran Cardenal de España, don Gil de Albornoz және Фернан Мендес Пинтоның екі бөлігі (португалдық саяхатшы Фернао Мендес Пинтоның өміріне негізделген) шамамен 1629 жылы Мадридте зор қолдауға ие болды; 1635 жылы ол Монталбанның Лопэ де Вегаға арналған, өлімнен кейін жазылған мақтаулар жинағына сонет үлестірді, ал Энрикес Гомес оның драма мектебінің өкілі болды. Төрт пьесадан тұратын Academias morales de las Musas (ішінде A lo que obliga el honor, Кальдеронның Médico de su honra пьесасын еске түсіретін) 1642 жылы Бордода жарияланды; Фернан Мендес Пинтоның екі бөлігін қамтитын La torre de Babilonia 1647 жылы Руанда шықты; ал Sansón Nazareno (Руан, 1656) поэмасының кіріспесінде Энрикес Гомес Севильяда басылған деп мәлімдеген он алты басқа пьесаның атауларын келтіреді. Фернандо де Заратеге жатқызылған пьесаларды оның жазғаны туралы теорияға ешқандай негіз жоқ. Encyclopædia Britannica-ның он бірінші басылымында былай делінген: «Оның драмалық туындылары сахнада тиімді болғанымен, олардың құрамына артық қиялдау мен сөздің әсемдігіне ұмтылыс кірген. Соңғы кемшілік La culpa del primer peregrino (Руан, 1644) және Política angélica (Руан, 1647) атты диалогтардың проза мен өлең араласымында да байқалады. Энрикес Гоместің ең көрнекті туындысы – El siglo pitagórico y vida de don Gregorio Guadana (Руан, 1644), проза мен өлеңде жазылған, әлі де қайта басылып шығарылып жүрген көрнекті пикарескалық роман».
Жарияланымдар
J. Amador de los Rios, Испаниядағы еврейлер туралы тарихи, саяси және әдеби зерттеулер (Мадрид, 1848)