Ұлыбританиядағы Еуроодаққа қатысты сын және оппозиция

Кіріспе

Біріккен Корольдіктегі Еуропалық Одаққа сын/қарсылық

Біріккен Корольдіктегі евроскептицизм – Еуропалық Одақтың белгілі бір саяси бағыттарына қарсылықтан бастап, Біріккен Корольдіктің Еуропалық Одаққа мүшелігіне толық қарсылыққа дейінгі нанымдар жиынтығы. Ол Ұлыбритания (ҰК) саясатының маңызды бөлігі болып табылады. 2009 жылғы Еуробарометр сауалнамасы бойынша, Еуропалық Одаққа мүшелікке қолдау Біріккен Корольдікте, Латвия мен Венгрияда ең төмен деңгейде болды. Ұлыбританияда Еуропалық Одаққа деген қолдау деңгейі көптеген басқа мүше мемлекеттерге қарағанда тарихи түрде төмен болған. Ұлыбритания азаматтары еуропалық ұлттық сезімді ең аз сезінеді, ал ұлттық егемендік британдықтар үшін басқа Еуропалық Одақ елдерінің азаматтарына қарағанда маңыздырақ саналады. Бұған қоса, Біріккен Корольдік – төрт «ерік-таңдаудан» бас тартқан, кез келген Еуропалық Одақ мүшесінен көп Еуропалық Одақтың ең аз интеграцияланған мемлекеті болды. 1975 жылы Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастығына мүшелігі туралы референдум өтті, нәтижесінде көпшілік дауыс беру арқылы ЕЭҚ-ға (кейіннен Еуропалық Одаққа айналған) мүшелігін сақтап қалуды қолдады. 2016 жылы Еуропалық Одаққа мүшелік туралы референдум өтті, сайлаушылардың көпшілігі Еуропалық Одақтан шығуға дауыс берді. Сайлаушылардың Brexit-ті қолдау шешімі – тарихта бірінші рет мүше мемлекеттің Еуропалық Одақтан шығуға шешім қабылдағанын көрсетеді. Ұлыбритания 2020 жылдың 31 қаңтарында ресми түрде Еуропалық Одақтан шықты.

1956 жылғы Суэц дағдарысының әсері

1956 жылы Суэц дағдарысы оқиғаларына дейін Ұлыбритания АҚШ-пен қарым-қатынасында шиеленістерге тап болды. Суэц қақтығысынан кейін ол енді АҚШ-тың басты серіктесі деп санамау керектігін мойындауға мәжбүр болды және АҚШ-пен ерекше қарым-қатынастағы сенімді жоғалтты. Ұлыбритания, Дания, Ирландия және Норвегия сауда одағын құруға, яғни Еуропалық еркін сауда қауымдастығын (ЕАЭҚ) құруға дайындала бастады. 1962 жылы британдық саясаткерлер, мысалы лейборист Джордж Браун, Ұлыбританияға қосылуға ғана емес, Еуропалық Одаққа жетекшілік етуге шақыру керек деген пікірде болды, бірақ олар осылай айтқандары үшін күлкіге ұшырады. Хьюго Янгтың сөзіне сүйенсек, ол еуропалық мәселелер салдарынан мансабын аяқтаған соңғы консерватор саясатшысы емес еді. Ұлыбритания ауыр экономикалық құлдырауға және бірқатар алаңдатарлық саяси дау-дамаждарға да тап болды. Бұл жағдай Ұлыбританиядағы Еуропаның беделін жақсартпады, және керісінше. Жорж Помпиду де Голльді алмастырғаннан кейін вето алынып тасталды, ал 1970 жылы Эдвард Хиттің еуропалық консерваторлық үкіметі кезінде келіссөздер басталды. Сол кездегі ресми құжатта (FCO 30/1048) егемендік мәселесі талқыланды, ол 30 жыл өткен соң, 2002 жылдың қаңтарында қолжетімділік ережелеріне сәйкес, көпшілікке ашылды. Онда «Еуропалық қауымдастықтарға кірген кезде парламенттің заң шығару өкілеттігіне әсер ететін саясат салалары» ретінде кедендік баждар, ауыл шаруашылығы, еңбек, қызметтер мен капиталдың еркін қозғалысы, көлік және көшпенді жұмыскерлердің әлеуметтік қамсыздандырылуы тізілген. Құжаттың 26-тармағында ықпал мен билік мәселелерін формалды егемендік мәселелерінен басым қоюдың жөн екені айтылды. Хиттің шешуі керек болған келіспеушіліктердің арасында ортақ ауыл шаруашылығы саясаты және Ұлыбританияның Ұлттар Достастығымен қарым-қатынасы да болды. 1972 жылы Норвегияны қоспағанда, барлық елдермен кіру туралы шарттарға қол қойылды.

1975 жылдан 1997 жылға дейін

Еуроскептиктер (1980-жылдардың соңына дейін "нарыққа қарсылар" деп аталған) мен ЕО жақтастары (1980-жылдардың соңына дейін "нарық үшіншілер" деп аталған) арасындағы пікірталас британдық саяси партиялардың ішінде, олардың арасында емес, жалғасуда. Партия мүшелерінің көзқарастары әртүрлі. Ұлыбританиядағы екі негізгі саяси партия – Консервативтік партия мен Лейбористік партияның әрқайсысының ішінде Еуропалық Одаққа қатысты кең спектрлі пікірлер бар. 1970-жылдар мен 1980-жылдардың басында Лейбористік партия екі партияның ішінде еуроскептиктердің көбірек өкілі болды, олардың консерваторларға қарағанда Еуропалық қауымдастықтарға қарсы депутаттары көп болды. 1975 жылы Лейбористік партия британдық мүшелік туралы арнайы конференция өткізді және партия 2:1 есебімен Ұлыбританияның Еуропалық қауымдастықтан шығуын қолдады, одан шығуды қолдаған депутаттар одан қарсы болғандардан көп болды, ал 46 кәсіподақтың тек жетісі ғана Ортақ нарықта қалуды қолдады. Партияның көптеген көшбасшылары мен белсенділерінің пікірлерін Тони Бенн білдірді, ол 1975 жылғы ЕЭК референдумы кезінде Ұлыбритания ЕЭК-тен кетуге дауыс бермесе, "Британияда жарты миллион жұмыс орны жоғалады және азық-түлік бағасының күрт өсуі Ортақ нарыққа кіруіміздің тікелей салдары болады" деді. Ол Лейбористік үкімет "қауымдастықты федерацияға айналдыруға бағытталған кез келген қадамға қарсы тұратынын" мәлімдеді және 1983 жылы Ұлыбританияның ЕЭК-тен шығуын әлі де жақтады. 1983 жылдан кейін Нил Киннок басшылығымен сол кездегі оппозициялық партия Еуропалық қауымдастықтарға бұрынғы қарсылығын тоқтатып, Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық және валюталық одаққа көбірек интеграциялануын жақтады. Ұлыбритания премьер-министрі Маргарет Тэтчер 1984 жылы "Ұлыбританияға қайтарым" деп аталған арқасында үлкен халыққа танымал болды. Ұлыбритания одан кейін Одаққа жасаған үлесін белгілі бір деңгейде азайта алды, өйткені ол сол кезде ЕО-ның ең кедей екінші мүшесі болды және ауыл шаруашылығы дамылмағандықтан шаруаларға берілетін субсидиялардан көп пайда көре алмады. 1988 жылы ТҮК конференциясында Еуропалық Комиссияның президенті Жак Делордың сөйлеген сөзі Лейбористік партиядағы еуроскептикалық бейімділікті әлсіретуге көмектесті. Ол сөзінде деиндустриализацияланған аймақтарға қаржы аудару және барлық жұмысшыларды ұжымдық келісімдермен қамту қажеттігін айтты. Бұрынғы еуроскептик кәсіподақ жетекшісі Рон Тодд жауап ретінде: "жақын арада Вестминстерде біздің қолымызда ештеңе жоқ. Қазіргі уақытта қаладағы жалғыз карта ойыны Брюссель деп аталатын қалада" деді. Комиссия президенті ретінде Делор еңбек қатынастары, денсаулық сақтау және қауіпсіздік, қоршаған орта және тұтынушылардың құқықтарын қорғау салаларындағы жалпы еуропалық ережелерді күшейтуді талап етті. Сонымен қатар ол жұмысшылардың әлеуметтік негізгі құқықтары туралы хартаны Маастрихт шартына енгізуде маңызды рөл атқарды, осы арқылы жұмысшылардың бірқатар құқықтарын еуропалық құқыққа енгізді. 1989 жылы Лейбористік партия ЕЭК-тен шығуды ресми түрде қолдауын тоқтатті: 1998 жылға қарай партия депутаттарының тек үш пайызы ғана ЕО-дан шығуды қолдады. 1990 жылдың қазан айының соңында, премьер-министрлік өкілеттігі аяқталар алдында Тэтчер Делордың ортақ валюта жоспарына қарсы төменгі палатада күшті қарсылық көрсетті. Оның ұстанымы бірнеше аптадан кейін оның құлауына себеп болды, бірақ Тэтчер Дэниел Ханнан сияқты басқаларға да әсер етті, оның тәуелсіз Ұлыбритания үшін Оксфорд науқаны (1990) Brexit науқанының бастамасы болуы мүмкін.

The debate between Eurosceptics (known as anti marketeers until the late 1980s) and EU supporters (known as pro marketeers until the late 1980s) is ongoing within, rather than between, British political parties, whose membership is of varied standpoints. The two main political parties in Britain, the Conservative Party and the Labour Party, each have within them a broad spectrum of views concerning the European Union. In the 1970s and early 1980s the Labour Party was the more Eurosceptic of the two parties, with more anti European Communities MPs than the Conservatives. In 1975, Labour held a special conference on British membership and the party voted 2 to 1 for Britain to leave the European Communities, with more MPs supporting withdrawal than opposing it and only seven out of 46 affiliated trade unions supporting staying in the Common Market. The views of many leaders and activists within the party were reflected by Tony Benn, who claimed during the 1975 EEC referendum that unless Britain voted to leave, "half a million jobs lost in Britain and a huge increase in food prices (would be) a direct result of our entry into the Common Market". declared that a Labour government would "oppose any move towards turning the Community into a federation" and, in 1983, it still favoured British withdrawal from the EEC. Under the leadership of Neil Kinnock after 1983, the then opposition party dropped its former resistance to the European Communities and instead favoured greater British integration into European Economic and Monetary Union. British Prime Minister Margaret Thatcher gained much popularity with the so called UK rebate in 1984. Britain then managed to reduce its contributions to the Union to a certain extent, as it was then the EU's second poorest member and, without much agriculture, benefited little from farm subsidies. A speech by Jacques Delors, President of the European Commission, at the TUC conference in 1988 helped to weaken the eurosceptic inclination in the Labour Party. In the speech he argued for financial transfers to deindustrialising regions and for all workers to be covered by collective agreements. In response, the formerly eurosceptic union leader Ron Todd declared that "in the short term we have not a cat in hell’s chance in Westminster. The only card game in town at the moment is in a town called Brussels". As President of the Commission, Delors pushed for stronger pan European regulations in areas including industrial relations, health and safety, the environment and consumer protection. In addition he played a key role in the incorporation of the Community Charter of the Fundamental Social Rights of Workers into the Treaty of Maastricht, enshrining a series of workers' rights into European law. In 1989, the Labour Party officially dropped support for a withdrawal from the EEC: by 1998, only three per cent of the party's MPs supported leaving the EU. In late October 1990, just before her premiership ended, Thatcher reacted strongly against Delors' plans for a single currency in the House of Commons. Her stance contributed to her downfall a few weeks later, but Thatcher influenced others such as Daniel Hannan, whose Oxford Campaign for an Independent Britain (1990) may be the start of the Brexit campaign.

Маастрихттен кейінгі блюздің рөлі

Еуропалық Одақтың барлық мүше мемлекеттердегі жалпы қабылдануы 1990 жылдарға дейін қолдаудың күрт өсуін, ал кейіннен айтарлықтай төмендеуін көрсетті, соның салдарынан қолдау 1980 жылдардағы деңгейге дейін түсті. 1992 жылғы Маастрихт шартымен байланысты болғандықтан, бұл кезең «Маастрихттен кейінгі көңілсіздік» деп аталды. Еуропалық интеграция процесі Еуропа Конституциясының қабылдануына қатысты сәтсіздікке ұшырады, соның нәтижесінде евроскептикалық көзқарастардың ықпалы артты. Бұрын халық пікірінің рөлі төмен болған, бірақ 2005 жылы Франция және Нидерланд сайлаушыларының конституцияны қабылдамауы сияқты мемлекеттік референдумдар оның маңыздылығын арттырды. Олардың пікірінше, британдық сайлаушылар Еуропалық мәселелерге қарағанда ішкі саяси мәселелерге көбірек бейім болды. 2001 жылғы сайлаудағы жеңілістен кейін консерваторлардың жетекшісін сайлау кезінде еуроскептицизм мәселесі маңызды рөл атқарды. Жеңімпаз Иэн Дункан Смит өзінің ізашары Уильям Хейгке қарағанда еуроскептикке бейім деп саналды. Оппозиция жетекшісі ретінде Иэн Дункан Смит британдық консерватор Еуропалық парламент депутаттарын (ЕПД) федералистік Еуропалық халық партиясы тобынан шығаруға тырысты. ЕПД парламенттік өкілеттіктерді сақтау үшін трансұлттық одақта қатысуға міндетті болғандықтан, Дункан Смит консерватор ЕПД депутаттарының Еуроскептикалық Ұлттар Еуропасы үшін (ҰҰЕ) тобына қосылуын ұсынды. Консерватор ЕПД депутаттары ҰҰЕ құрамындағы неофашистік партиялардың өкілдерінің болуына байланысты бұл қадамға вето қойды, себебі олардың ішкі саясатында ұқсастықтар жоқ еді. 2004 жылы Дункан Смиттен кейін келген Майкл Ховард консерватор ЕПД депутаттарының Еуропалық парламенттегі ықпалын сақтау үшін ЕХП тобында қалатынын мәлімдеді. Майкл Ховардтың ізбасары Дэвид Кэмерон консерватор ЕПД депутаттарын ЕХП тобынан шығаруға уәде берді және бұл уәде орындалды. UKIP 2004 жылғы Еуропалық сайлауда дауыс берушілердің 16%-ын алып, 12 ЕПД депутатын жеңіп алды. 2009 жылғы Ұлыбританиядағы Еуропалық сайлауда партияның көрсеткіштері жақсарды, ол екінші орынға шығып, үстемдік еткен Лейборист партиясынан озып кетті. 2014 жылғы Еуропалық парламент сайлауында UKIP қолдауы жаңа рекордтық деңгейге жетті, Лейборист партиясын басып озып, бірінші орынды алып, дауыс берушілердің 26,6%-ын құрады.

The overall acceptance of the European Union in all member states saw a strong increase of support till the 1990s and a major decline afterwards, support sinking to 1980s levels then. Due to the timely connection with the Maastricht Treaty 1992, it has been called the post Maastricht Blues. The European integration process faced a major defeat with the failed Treaty establishing a Constitution for Europe and eurosceptical opinions gained more impact overall. The role of public opinion had been lower before but gained importance with state referendums, as in the rejection of the constitution by French and Dutch voters in 2005. believe over interest in the issue to be an important reason why the Conservative Party lost the General Election of 2001. They argue that the British electorate was more influenced by domestic issues than by European affairs. After the electoral defeat of the UK Conservatives in 2001, the issue of Eurosceptism was important in the contest to elect a new party leader. The winner, Iain Duncan Smith, was seen as more Eurosceptic than his predecessor, William Hague. As opposition leader, Iain Duncan Smith attempted to disaffiliate the British Conservative Members of the European Parliament (MEPs) from the federalist European People's Party group. As MEPs must participate in a transnational alliance to retain parliamentary privileges, Duncan Smith sought the merger of Conservative MEPs into the Eurosceptic Union for a Europe of Nations (UEN) group. Conservative MEPs vetoed this move because of the presence within the UEN of representatives of neo fascist parties who do not share similar domestic politics. In 2004, Duncan Smith's successor, Michael Howard, emphasised that Conservative MEPs would remain in the EPP Group so as to maintain influence in the European Parliament. Michael Howard's successor David Cameron pledged to remove Conservative MEPs from the EPP Group and this has now been implemented. UKIP received 16% of the vote and gained 12 MEPs in the 2004 European Election. The party's results improved in the 2009 UK European Election, coming in second, above the incumbent Labour Party. In the 2014 European Parliament elections UKIP support reached a new high water mark, coming first ahead of the Labour party, and gaining 26.6% of the vote.

"Қиын серіктес" мәртебесі

Профессор Стивен Джордж өзінің 1990 жылғы «Абайсыз серіктес: Еуропалық қауымдастықтағы Ұлыбритания» кітабында Ұлыбританияның Еуропалық Одақта «қиын серіктес» екенін айтады, Ұлыбритания Еуропалық Одаққа одан әрі интеграцияға қарсы тұратын жалғыз мемлекет болмаса да, көптеген басқа мүшелерге қарағанда одан кем ынталы екенін атап өтеді. «Қиын серіктес» мәртебесіне ықпал ететін факторлардың бірі – Ұлыбританияның континенттік Еуропадан өзгеше мәдениеті мен ұлттық ерекшелігі. 2003 жылы «The Guardian» газетінде жарияланған мәліметке сәйкес, тарихшы Роберт Конквест Ұлыбританияның Еуропалық Одақтан шығуына және «ағылшын тілді елдердің, англосфера деп аталатын, әлдеқайда еркін қауымдастығын» құруға жақтас болды. Жақын байланыстың мысалы – АҚШ-пен «ерекше қарым-қатынас». Сонымен қатар, Ұлыбритания континенттік Еуропадағы маңызды саяси өзгерістерді бастан кешірген жоқ. Британдық үкімет шенеуніктері көбінесе Еуропалық интеграцияны одан әрі тереңдетуге қарсы тұрып, мемлекетаралық ынтымақтастықты, мемлекеттік билікке басымдық беруді және Экономикалық және монетарлық одаққа (ЭМО) қарағанда бірыңғай нарықты қолдайды. Ұлттық егемендікті қорғауға да ерекше мән беріледі, яғни соңғы шешім қабылдау билігі Ұлыбританияда, ұлттық мемлекет ретінде сақталуы керек. Ұлыбританияда қолдау деңгейі көптеген басқа мүше мемлекеттерге қарағанда төмен, сонымен қатар институт туралы білім де жеткіліксіз. Ұлыбритания азаматтары еуропалық ұлттық сезімді сезінуге ең аз бейім, ал ұлттық егемендік британдықтар үшін басқа Еуропалық Одақ елдерінің азаматтарына қарағанда маңыздырақ, көптеген ірі газеттер еуроскептикалық көзқарастарды ұстанады. Көптеген айырмашылықтардың бірі – Еуропа елдерінің Ұлыбританиядан мүлдем өзгеше құқықтық дәстүрі. Ағылшын тарихының нәтижесінде пайда болған, ортақ құқық Еуропалық Одақтың басқа мүшелері арасында кең таралмаған. Vote Leave – бұл партиялық емес топ, ол Labour Leave, Conservatives for Britain және Business for Britain науқандарымен жұмыс істеді. Оның демеушілері – бұрынғы консервативті қазынашы және банкир Питер Круддас, лейбористік демеуші Джон Миллс және консервативтерге ірі демеуші болған, UKIP қазынашысы болған Стюарт Уилер. Бұл сонымен қатар UKIP-тің сол кездегі жалғыз парламенттік депутаты Дуглас Карсвеллдің таңдаған науқаны болды. «Солдан кету» науқаны (немесе Lexit) британдық сол жақтағы еуроскептиктердің дауыстарын біріктірді, оны теміржол, теңіз және көлік кәсіподақтары, Социалистік жұмысшылар партиясы және Ұлыбританияның Коммунистік партиясы қолдады. Бұл науқанның мақсаты – қысқарту шараларына қарсы дауыс берушілерді және Еуропалық Одақтың 2015 жылғы Еуропалық мигранттық дағдарысқа берген жауабын сынға алғандарды біріктіру болды. Better Off Out науқаны, Еуропалық Одақтан шығуды жақтаған партиялық емес ұйым, Еуропалық Одақтан шығудың себептерін басқа елдермен сауда келісімдерін жасау еркіндігі, ұлттық шекараларды бақылау, Ұлыбританияның мемлекеттік шығыстарын бақылау, Ұлыбританияның құқықтық жүйесін қалпына келтіру, Еуропалық Одақ заңдарын реттеуді тоқтату және басқалар деп атады. Сол сияқты, Демократиялық қозғалыс, Ұлыбританияның 2016 жылғы Еуропалық Одақ референдумына дейінгі жылдардағы Еуропалық Одаққа қарсы ең ірі партиялық емес науқаны, Еуропалық Одақтың экономикалық құлдырауын, Еуропалық Одақ реттеуінің кең ауқымын, Ұлыбританияның жаңа Еуропалық Одақ заңдарына әсер етуінің жоқтығын және Еуропалық Одақтың одан әрі интеграциялау жоспарларын атап өтті. «Британияны сыртқа шығарып тастайық» және «Британияны тәуелсіздікке шақыру» науқандары да осындай партиялық емес науқандар болды. Еуропалық Одақтағы демократиялық тапшылық, оның ішінде Еуропалық Комиссия мен Еуропалық Парламентінің заңдылығына қатысты мәселелер және ұлттық заңнамаға қарағанда Еуропалық Одақ заңдарының басымдығы – британдық еуроскептиктердің басты қарсылықтарының бірі. Сонымен қатар, Еуропалық Одаққа мүшеліктің артуына байланысты қаржылық жағынан теріс әсері бар және Еуропалық Одақтың реттеушілік жүктемелерінің Ұлыбритания бизнесіне теріс әсері бар деп айтылады. Еуропалық Одаққа қарсы шыққандар оның саясаткерлері мен мемлекеттік қызметкерлерін сыбайлас жемқорлыққа айыптады. Мұндай медиа-тақырыптың бірі – 2005 жылы Найджл Фараж еуропарламент депутатының Еуропалық Комиссиядан жеке комиссарлардың демалыс сапары туралы ақпарат беруді сұрауы, Еуропалық Комиссияның төрағасы Жозе Баррозу грек кеме қатынасы миллиардері Спиро Лацистің яхтасында бір апта өткізгеннен кейін болды. Еуропалық Аудиторлар Сотының қаржылық жоспарлау туралы есептері британдық баспасөзде жиі сынға алынатын тақырыптардың бірі болып табылады.

Professor Stephen George states in his 1990 book An Awkward Partner: Britain in the European Community that the UK is an "awkward partner" within the European Union, emphasising that although the UK is not the only EU member state to oppose further EU integration, it is less enthusiastic than most other members. Factors contributing to "awkward partner" status include the distinctiveness of the identity and culture of the UK in contrast to that of continental Europe. According to a 2003 profile in The Guardian, historian Robert Conquest favoured a British withdrawal from the EU in favour of creating "a much looser association of English speaking nations, known as the Anglosphere. Examples of closer ties include the "special relationship" with the US. Additionally, the UK has not experienced the major political upheavals of continental Europe. British government officials have often been hostile towards further European integration, supporting intergovernmental cooperation as opposed to supranational authority, and a single market rather than the EMU. Great importance has also been attached to the defence of national sovereignty, i. e. where ultimate decision making authority is located in the United Kingdom as a nation state. Levels of support are lower in the UK than most other member states, as well as having less knowledge about the institution. UK citizens are the least likely to feel a sense of European identity, and national sovereignty is also seen as more important to British people than that of people from other EU nations, with many major newspapers taking Eurosceptic positions. Among the many differences is the very different legal tradition European nations have from that of the UK. A product of English history, common law is uncommon among the other members of the EU. Vote Leave was a cross party group working with the campaigns Labour Leave, Conservatives for Britain and Business for Britain. Its donors include former Conservative treasurer and banker Peter Cruddas, Labour donor John Mills and spread betting tycoon Stuart Wheeler, who was a major donor to the Conservatives before becoming UKIP treasurer. It was also the preferred campaign of UKIP's then only Member of Parliament, Douglas Carswell. The Left Leave Campaign (or Lexit) brought together Eurosceptic voices on the British left, sponsored by the Rail, Maritime and Transport trade union, the Socialist Workers Party and the Communist Party of Britain. The Campaign launched to unite anti austerity voices and those critical of the European Union's response to the 2015 European Migrant Crisis. The Better Off Out campaign, a non partisan organisation campaigning for EU withdrawal, lists its reasons for EU withdrawal as freedom to make trading deals with other nations, control over national borders, control over UK government spending, the restoration of the British legal system, deregulation of EU laws and control of the NHS among others. Similarly, the Democracy Movement, the UK's largest non party anti EU campaign in the years prior to the 2016 EU referendum, highlighted the EU's economic decline, the broad reach of EU regulation, the UK's lack of influence over new EU laws and the EU's plans for further integration. Get Britain Out and the Campaign for an Independent Britain are similar non partisan campaigns. The perceived democratic deficit in the European Union, including legitimacy problems of the European Commission and the European Parliament and the supremacy of EU law over national legislation are some of the major objections of British Eurosceptics. The EU is also argued to have a negative financial impact due to rising costs of membership, and an alleged negative impact of EU regulatory burdens on UK business. Opponents of the EU have accused its politicians and civil servants of corruption. A media scoop of this sort was 2005 Nigel Farage MEP request of the European Commission to disclose the individual Commissioner holiday travel, after President of the European Commission, José Barroso had spent a week on the yacht of the Greek shipping billionaire Spiro Latsis. The European Court of Auditors reports about the financial planning are among the topics which are often scandalised in the British press.

2016 жылғы ЕО мүшелігіне референдум

2016 жылғы Ұлыбританияның Еуропалық Одаққа мүшелігі туралы референдум Ұлттық нәтиже Таңдау % Еуропалық Одақтан шығу 17,410,742 51.89% Еуропалық Одақта қалу 16,141,241 48.11% Тіркелген сайлаушылар және сайлауға қатысу 46,500,001 72.21% Көз: Сайлау комиссиясы

2016 жылдың 23 маусымында Ұлыбританияның Еуропалық Одаққа мүшелігі туралы референдум өтті, нәтижесінде Ұлыбританияның Еуропалық Одақтан кетуіне 51.9%-ға қарсы 48.1% дауыс берілді, сайлауға қатысу 72% асып түсті. Содан кейін, Тереза Мей премьер-министр болып тағайындалғаннан кейін, ол Ұлыбританияның ЕО-дан шығуын келіссөздер арқылы жүзеге асыру үшін үш кабинет министрін – барлығы Еуропаға күмәмен қараушыларды жаңа лауазымдарға тағайындады: Дэвид Дэвис – Еуропалық Одақтан шығу жөніндегі мемлекеттік хатшы, Лиам Фокс – Халықаралық сауда жөніндегі мемлекеттік хатшы және Борис Джонсон – Сыртқы істер министрі.

Саясат зерттеулері

Еуропалық Одаққа және Еуропалық Парламент сайлауында дауыс беру ниетіне қатысты көзқарастарды бағалау ComRes, ICM, Populus және Survation сияқты түрлі пікір сауалнамаларын жүргізетін ұйымдар тарапынан жүйелі түрде жүзеге асырылады. 2013 және 2015 жылдар аралығындағы толық сауалнамалармен мұнда танысуға болады, 2016 және 2020 жылдар аралығындағы сауалнамалармен мұнда, ал 2020 жылдан бүгінгі күнге дейінгі сауалнамалармен мұнда танысуға болады.