Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англокатолицизмнің шағын тобы – католик шіркеуіне қосылған бұрынғы англикандық қауым мүшелері құрған жеке ординариаттар. Англокатолицизм папшылдығы – англокатолицизмнің шағын тобы, оның жақтастары Рим-католик шіркеуінен ерекше жоғары ықпал көрінеді, тіпті онымен теңестіреді. Бұл көзқарас тарихи түрде англикандық папизм деп белгіленген; "англопапизм" термині американдық неологизм болып табылады және 1990 жылдарға дейін баспа беттерінде кездеспеген сияқты. Англокатолик папшылдары "Англияны 'Англия униаты' айыны арқылы ғана қайтаруға болады" деген ұсыныс жасады. Англикандық папшылдар тарихи түрде Доминикан розарийін, басқа да Мариялық құлшылықтарды, Корпус Кристи шеруін, сондай-ақ Қасиетті Евхаристияны сақтау және оған бата беру рәсімдерін орындаған.
Subset of Anglo Catholicism
personal ordinariates founded by former members of the Anglican Communion who joined the Catholic Church
Anglican Papalism, also referred to as Anglo Papalism, is a subset of Anglo Catholicism with adherents manifesting a particularly high degree of influence from, and even identification with, the Roman Catholic Church. This position has historically been referred to as Anglican Papalism; the term Anglo Papalism is an American neologism and it seems not to have appeared in print prior to the 1990s. Anglican Papalists have suggested "that the only way to convert England is by means of an 'English Uniate' rite". Anglican Papalists have historically practiced praying the Dominican rosary, among other Marian devotions, Corpus Christi procession, as well as the reservation of and Benediction of the Blessed Sacrament.
Шығу тегі
"Англикан папшылығының" бастауы, сол кезде осылай аталған, Мортон-ин-Марш шлютері Спенсер Джонс пен америкалық, Англикан францискан монахы болған Льюис Т. Уотсонның еңбектерінде жатыр. Екеуі де ХХ ғасырдың басында белсенді болды. Бұл дәстүрдің кейінгі жақтастары Генри Файнс Клинтон, Дом Грегори Дикс және Хью Росс Уильямсон болды. Кейбір Англикан діни қауымдары Англикан папшылдығын ұстанды, олардың ішінде Дикстің Нэшдом аббаттығының бенедиктиндері ерекше көзге түсті, олар латын тілінде Римдік миссалын және монастырлық бревиарийді пайдаланды.
The origins of "Anglican Papalism", as it was then termed, lie in the writings of Spencer Jones, vicar of Moreton in Marsh, and Lewis T. Wattson, an American who became an Anglican Franciscan friar. Both men were active around the turn of the twentieth century. Later adherents of the tradition include Henry Fynes Clinton, Dom Gregory Dix and Hugh Ross Williamson. Some Anglican religious communities were Anglican Papalist, prominent among them the Benedictines of Dix's Nashdom Abbey, who used the Roman Missal and monastic breviary in Latin.
Сенімдер мен тәжірибелер
Англикандық паптықтар Папаны Христиан шіркеуінің жер бетіндегі жетекшісі деп есептейді. Олар Католик шіркеуі мойындаған барлық Экуменикалық кеңестерді, соның ішінде Трент кеңесі мен Бірінші Ватикан кеңесін, сондай-ақ Марияның денесімен көтерілуі және оның Күнәсіз Тұмары сияқты доктринаның дерлік барлық келесі анықтамаларын толық қабылдайды. Англия шіркеуімен қарым-қатынаста болатын Англикандық паптықтар бар, олар көптеген дәстүрлі католиктер сияқты себептермен Екінші Ватикандық кеңесін қабылдамайды; әсіресе, седевакантист топтары Ватикан II кеңесін қабылдамайды. Көптеген Англия католиктері Англия реформациясын Англия шіркеуінің паптық билікті жоққа шығарған әрекеті деп санайды. Олар әдетте архиепископ Томас Кранмерді теолог емес, аудармашы ретінде қарастырды және алғашқы «Дұға кітабының» (Book of Common Prayer) қызметін ағылшын тіліндегі месса ретінде қарады. Англикандық паптықтар, керісінше, Англия шіркеуін Католик шіркеуінің Латын шіркеуінің екі провинциясы (Кентербери провинциясы және Йорк провинциясы) ретінде қарастырады, олар Англия тажының әрекетімен қалған бөлігінен күштеп бөлінген. Англиялық ордендерді қорғағанда Грегори Дикс Кранмер мен оның серіктестерінің Англия мемлекетінің билігін пайдаланып, парламент актісі арқылы шіркеуге өз көзқарастарын таңғанын айтады. Сондықтан, Англикандық паптықтар «Дұға кітабын» (Book of Common Prayer) тек дәстүрдің билігі деп санайды және олардың құлшылығында Римдік Миссалды және Бревиарийді пайдаланудың заңды екеніне сенеді. Көптеген басқа Англия католиктері сияқты, Англикандық паптықтар дұғаларды, Қасиетті Евхаристияның батасын және басқа да католиктік құлшылықтарды пайдаланады. Кейбіреулер Томас Кранмерді еретик деп, ал оның екінші Дұға кітабын Цвинглиан доктринасының көрінісі деп қарастырды (Грегори Дикс «Dixit Cranmer et non Timuit» атты памфлетінде айтқандай). Олар Оксфорд қозғалысының логикалық мақсаты ретінде Англия шіркеуінің Киелі Тақпен қайта бірігуі үшін белсенді жұмыс істеді. 1908 жылы олар «Христиандық бірлік үшін дұға апталығының» алдағысы болған «Черковный Октав Молитвы за единство церкви» бастады.
Anglican Papalists regard the Pope as the earthly leader of the Christian Church. They generally accept in full all the Ecumenical Councils recognised by the Catholic Church, including the Councils of Trent and the First Vatican Council, along with nearly all subsequent definitions of doctrine, including the bodily Assumption of Mary and her Immaculate Conception. There are Anglican Papalists who are in communion with the Church of England who reject the Second Vatican Council for the same reasons many traditionalist Catholics do; sedevacantist groups, in particular, reject the Vatican II council. Most Anglo Catholics regard the English Reformation as an act of the Church of England repudiating papal authority. They usually regarded Archbishop Thomas Cranmer as more of a translator than as a theologian, and saw the service in the first Book of Common Prayer as being the Mass in English. Anglo Papalists, on the other hand, regard the Church of England as two provinces of the Catholic Church's Latin Church (the Province of Canterbury and the Province of York) forcibly severed from the rest by an act of the English Crown. In his defence of Anglican orders, Gregory Dix speaks of Cranmer and his associates using the power of the English state to impose their views on the church by Act of Parliament. Anglican Papalists therefore regard the Book of Common Prayer as having only the authority of custom, and believe it is legitimate to use the Roman Missal and Breviary for their worship. Like many other Anglo Catholics, Anglican Papalists make use of the rosary, Benediction of the Blessed Sacrament and other Catholic devotions. Some have regarded Thomas Cranmer as a heretic and his second Prayer Book as an expression of Zwinglian doctrine (as did Gregory Dix in his pamphlet "Dixit Cranmer et non Timuit"). They have actively worked for the reunion of the Church of England with the Holy See, as the logical objective of the Oxford Movement. In 1908, they began the "Church Unity Octave of Prayer", the precursor of the much more general "Week of Prayer for Christian Unity".
Литургиялық
Ағылшынша Миссалды англикандық паптар кеңінен қолданды. Бұл кітап әлі де басылып шығарылуда, және ол ағылшын тіліндегі Триденттік мессаның бір түрін және "Ортақ дұғалар кітабының" бөлімдерін қамтиды. Рим-католик жазушысы Фр. Адриан Фортескьюдың "Римдік ритуалдың рәсімдері сипатталған" еңбегі миссалды қалай қолдануға болатыны туралы пайдалы нұсқаулық болды. Бастапқы құлшылықтарда кейбір англикандық пап дін қызметкерлері тек Римдік миссалды, латын тілінде немесе ағылшын тіліне аудармасын қолданды. Көптеген қазіргі англо-паптар католиктің ағылшын тіліндегі қажылық рәсімін қолданады. Кейбір англикандық пап шіркеулері "латын тілінде бірлескен құлшылықты" жақтады.
The English Missal has been widely used by Anglican Papalists. This volume, which is still in print, contains a form of the Tridentine Mass in English interspersed with sections of the Book of Common Prayer. The Roman Catholic writer Fr. Adrian Fortescue's Ceremonies of the Roman Rite Described served as a useful guide as to how to use the missal. At early celebrations, some Anglican Papalist priests would use only the Roman Missal, in Latin or in English translation. Many modern Anglo Papalists use the modern Catholic rite of Mass in English. Some Anglican Papalist parishes advocate "corporate worship in the Latin tongue".
Топтар мен басылымдар
Англикандық папашылдар түрлі ұйымдар құрды, оның ішінде Католик лигасы және Католик бірлігін қолдау қоғамы (SPCU), ол "Пилот" басылымын жариялады. Олар көптеген жалпы ағылшын-католиктік ұйымдарда, мысалы, Annunciation Group басшылығын да қамтамасыз етті. Басқа англикандық папашыл топтарына Қымбат қанның бірлестігі кіреді. Бұл бірлестіктің дін қызметкерлері қазіргі Рим сағаттық литургиясын оқуға және латын обряды бойынша салтбастылық тазалықты сақтауға міндеттенеді. Қазір құрамы жойылған СС Петір мен Пауыл қоғамы Англикандық Миссалды жариялады. 1950 жылдары қарулы күштердегі англикандықтар үшін құрылған Мәңгілік Мәсіхтің Достастығы Римге жақын "The Rock" журналын шығарды. Ол көшірмеленген парақтардан тұрғандықтан, аз ғана данасы сақталған.
Anglican Papalists have established a variety of organisations, including the Catholic League and the Society for Promoting Catholic Unity (SPCU), which published The Pilot. They have also provided the leadership in many more general Anglo Catholic organisations such as the Annunciation Group. Other Anglican Papalist groups include the Sodality of the Precious Blood. Priests of the sodality commit themselves to recitation of the modern Roman Liturgy of the Hours and to the Latin Rite discipline of celibate chastity. The now defunct Society of SS. Peter and Paul published the Anglican Missal. In the 1950s the Fellowship of Christ the Eternal Priest, which was established for Anglican ordinands in the armed forces, published a journal called The Rock, which was strongly pro Roman. Few copies remain as it consisted of cyclostyled sheets.
Жеке тұлғалық ординарлар
2009 жылғы 9 қарашада Папа Бенедикт XVI «Англикандық мұраның ерекшеліктерін» сақтай отырып, католик шіркеуімен қайта бірігуге мүмкіндік беретін жеке ординариаттар құруға рұқсат беретін «Anglicanorum coetibus» апостолдық конституциясын жариялады. Бірінші англикан ординариаты, Уолсингхэмдегі Әзіре Ханымның жеке ординариаты деп аталады, ол 2011 жылғы 15 қаңтарда Ұлыбританияда құрылды; ол Англия шіркеуіне (CoE) қарсы шыққан көптеген англикандық паптар, англо-католиктер және англикан дін қызметкерлерін, соның ішінде төрт епископты (Джонатан Майкл Гудолл, Майкл Джеймс Назир Али, Джон Уильям Годдард және Питер Роберт Форстер) өзіне тартты. Екінші англикан ординариаты, Әулие Петір тақтысының жеке ординариаты ретінде белгілі, 2012 жылғы 1 қаңтарда АҚШ-та құрылды. 1980 жылдан бері АҚШ-та бар болған Англикандық тәжірибедегі приходтар алғашқы американдық Англикандық ординариаттың бір бөлігін құрады. Бұл приходтар Риммен қарым-қатынаста болды және Киелі Тақ бекіткен өзгертілген англикандық діни рәсімдерді қолданды. Оларға басқа да епископалдық және кейбір англикандық топтар мен приходтар қосылды. Оңтүстік Крестің Әзіре Ханымның жеке ординариаты деп аталатын үшінші англикан ординариаты 2012 жылғы 15 маусымда Австралияда құрылды.
On 9 November 2009, Pope Benedict XVI promulgated the apostolic constitution Anglicanorum coetibus, allowing the creation of personal ordinariates that would allow Anglican clergy and faithful to reunite with the Catholic Church while preserving elements of a "distinctive Anglican patrimony". The first Anglican ordinariate, known as the Personal Ordinariate of Our Lady of Walsingham, was established on 15 January 2011 in the United Kingdom; it has attracted large numbers of Anglican Papalists, Anglo Catholics and Anglican clergy in opposition to the Church of England (CoE), including four Bishops of the CoE (Jonathan Michael Goodall, Michael James Nazir Ali, John William Goddard and Peter Robert Forster). The second Anglican ordinariate, known as the Personal Ordinariate of the Chair of Saint Peter, was established on 1 January 2012 in the United States. The already existing Anglican Use parishes in the United States, which have existed since the 1980s, formed a portion of the first American Anglican ordinariate. These parishes were already in communion with Rome and use modified Anglican liturgies approved by the Holy See. They were joined by other groups and parishes of Episcopalians and some other Anglicans. A third Anglican ordinariate, known as the Personal Ordinariate of Our Lady of the Southern Cross, was established on 15 June 2012 in Australia.