Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүтқоректілер түрі
Species of mammal
Аққұйрықты қоян (Lepus townsendii), сонымен қатар дала қояны және ақ қоян деп те аталады, Солтүстік Американың батысында таралған қоянның бір түрі. Барлық қоян және қоян сияқты, ол Лагоморфтар отрядының Лепоридтер тұқымдасына жатады. Бұл қоян көбінесе жалғыз өмір сүреді, тек көбелек маусымында бірнеше аталық аналыққа қызығушылық танытады. Төрт-бес жас қояншалар өсімдіктер арасында жасырылған, жердегі беткей ойыста туады. Бұл қоянның екі астыртын түрі бар: Л. townsendii townsendii – Роки тауларының батысында және Л. townsendii campanius – Роки тауларының шығысында кездеседі. Таралу аймағының ең солтүстік шегінде оның мөлшері ортаңғы аймақтағыдан шамамен екі есе үлкен болуы мүмкін. Саскачеван облысында сирек кездесетін үлгілер тіркелген. Оның ерекше белгісі – қара ұшы бар үлкен сұр құлақтары, ішкі беті қастаң қоңыр және ақ түсті, сондай-ақ қояндарға тән ұзын, күшті артқы аяқтары. Денесінің жоғарғы жағы, қабырғалары мен аяқтары қара қоңыр немесе сұрғылт қоңыр, ал астыңғы жағы ақшыл сұр түсті. Құлақтың ұзындығы, тіліктерінен бастап, ал артқы аяғының ұзындығы құрайды. Құйрығы жоғары жағынан қара жолақты ақ түсті. Аналықтары аталықтарынан сәл ірілеу келеді. Солтүстік популяцияларда бұл қоян күзде түлейді және құлақтарынан басқа барлық денесі аппақ болады. Олар көбінесе ешқандай дыбыс шығармайды, бірақ жарақаттанса немесе ұсталса, өткір айқайлайды.
The white tailed jackrabbit (Lepus townsendii), also known as the prairie hare and the white jack, is a species of hare found in western North America. Like all hares and rabbits, it is a member of the family Leporidae of order Lagomorpha. It is a solitary individual except where several males court a female in the breeding season. Litters of four to five young are born in a form, a shallow depression in the ground, hidden among vegetation. This jackrabbit has two described subspecies: L. townsendii townsendii occurring west of the Rocky Mountains and L. townsendii campanius occurring east of the Rocky Mountains. At the northernmost extremity of its range, it can be almost twice as large as in the middle of its range. In Saskatchewan, rare specimens have been recorded over It has distinctive large black tipped grey ears that are chestnut brown and white on the inner surface, and the long, powerful hind legs characteristic of hares. The back, flanks and limbs are dark brown or greyish brown and the underparts are pale grey. The ear, from the notch, measures from and the hindfoot measures The tail is white with a dark central stripe above. Females are slightly larger than males. In northern populations, this hare moults in the autumn and becomes white all over except for its ears. They generally make no sound, but will emit a shrill scream if they are injured or caught.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Аққұйрықты қоян Солтүстік Американың батыс және орталық бөліктерінде табиғи түрде өседі. Оның ареалы Канададағы Британдық Колумбия, Альберта, Саскачеван, Манитоба және Онтарио провинцияларын, сондай-ақ АҚШ-тағы Вашингтон, Орегон, Калифорния, Невада, Юта, Айдахо, Монтана, Вайоминг, Колорадо, Нью-Мексико, Солтүстік Дакота, Оңтүстік Дакота, Небраска, Канзас, Миннесота, Висконсин, Айова, Миссури және Иллинойс штаттарын қамтиды. Ол жазықтарда, далаларда және Колорадода теңіз деңгейінен шамамен 3000 метр (10000 фут) биіктікке дейін сирек кездесетін қылқан жапырақты ағаштармен альпілік шалғындарда кездеседі. Аққұйрықтар Батыс Канаданың қалалық парктерінде және қала маңындағы саябақтарда жиі көрінеді. Көктемде адамдар күндіз жалғыз қояндарды кездестіріп, оларды анасы тастап кеткен деп жаңылысады. Эдмонтондық гуманитарлық қоғам қояндарды жануарлар бекіту орталықтарына (приютеріне) әкелмеу туралы хабарлама таратты.
The white tailed jackrabbit is native to western and central parts of North America. Its range includes British Columbia, Alberta, Saskatchewan, Manitoba and Ontario in Canada and Washington, Oregon, California, Nevada, Utah, Idaho, Montana, Wyoming, Colorado, New Mexico, North Dakota, South Dakota, Nebraska, Kansas, Minnesota, Wisconsin, Iowa, Missouri and Illinois in the United States. It is found in plains and prairie and in alpine meadows with scattered coniferous trees up to an elevation of about 3,000 m (10,000 ft) in Colorado. Whitetails are often seen in urban parks and on suburban parks in Western Canada. People often come across bunnies alone during the day in spring and mistakenly assume they are abandoned by their mothers. The Edmonton Humane Society has issued public statements asking that bunnies not be brought into animal shelters.
Мінез-құлық
Аққұйрықты қоян түнгі өмір сүреді, күндіз өсімдіктер астында жасырынған, жердегі беткей ойықта жатып, кешкі мезгілде тамақтану үшін шығады. Бұл түрдің ойықтарының пішіні ұзын, кең және терең болуы мүмкін. Көбінесе, ойықтан және жиі тамақтанатын жерлерден көзге көрінетін жолдар өсімдіктер арасында сатылап кетеді. Қысқы қарда ойықтар бір-бірімен байланысып, үңгір сияқты құрылымдарды құрайды. Бұл қоян жалғыз өмір сүретін түр, шөптер және басқа да жасыл өсімдіктермен, соның ішінде егілген дақылдармен қоректенеді. Колорадоның оңтүстігінде жаздан күзге дейін, қысқа дейін диетасы 70% (жазда) – 4% (қыста) шөптесін, 43% (күзде) – 4% (қыста) астық тұқымдасын және 76% (қыста) – 7% (жазда) бұталарды құрайды. Қыс айларында оның тамағына төменгі бұталардың бүршіктері, бұтақтары мен қабығы кіреді. Жыландар кейде оларға (әдетте жас қояндарға) шабуыл жасайды, ал құс жыртқыштарына бүркіттер, сұңқарлар және сырғақтар жатады. Алтын бүркіт (Aquila chrysaetos) және ақбас бүркіт (Haliaeetus leucocephalus) – толыққанды аққұйрықты қояндарды тұрақты түрде аулауға қабілетті жалғыз құс жыртқыштары, бірақ теміршоқпарлар (Buteo regalis) және үлкен мүйізді сырғақтар (Bubo virginianus) кейде ересек қоянды аулауы мүмкін, алайда бұл екі түр және басқа да ірі жыртқыш құстар көбінесе жас қояндарға шабуыл жасайды. Олар өсімдіктер арасында тығылып, байқалмауға тырысады, олардың жасырын түсі оларды анықтауды қиындатады. Олар жасырын түрде қашып кетуі мүмкін, бірақ байқалған жағдайда, олар жылдамдықпен қашып кетеді, зигзаг тәрізді бағытты ұстанады. Олар сағатына 55 км (34 миль) жылдамдықпен жүгіре алады және одан да биікке секіре алады. Байқаулар, жолда табылған сүйектер мен тарихи жазбалардан аққұйрықты қояндардың әлі де саябақта кездесетіні анықталды. Вайоминг штатындағы қоян популяциясының азаю себептері әлі белгісіз.
The white tailed jackrabbit is nocturnal and lies up during the day in a form, a shallow depression in the ground hidden under vegetation, emerging at dusk to feed. The forms of this species range from long, wide, and up to deep. Often, discernible paths lead away from the form and others among the plants at often visited feeding sites. In winter snow, the forms are interconnecting, cave like structures. This jackrabbit is a solitary species and feeds on grasses and other green plants, including cultivated crops. In southern Colorado, from summer through fall into winter, the diet varied from 70% (summer) to 4% (winter) forbs, 43% (fall) to 4% (winter) grasses and 76% (winter) to 7% (summer) scrubs. During the winter its diet includes buds, twigs and bark from low shrubs. Snakes sometimes attack them (usually young ones) and bird predators include eagles, hawks, and owls. Golden eagles (Aquila chrysaetos) and bald eagles (Haliaeetus leucocephalus) are the only avian predators large enough to regularly take full grown white tailed jackrabbits, though ferruginous hawks (Buteo regalis) and great horned owls (Bubo virginianus) may occasionally take an adult, though these latter two species and other largish raptorial birds typically attack young. They attempt to evade detection by crouching in the vegetation where their cryptic colouration makes them difficult to observe. They may slink away, but if detected, they bound away at speed, adopting a zigzag course. They can run up to 55 km/h (34 mi/hr) and leap up to it is now clear from observations, roadkilled specimens, and historical records that white tailed jackrabbits are still present in the park. The causes of the decline in populations in Wyoming is unclear.