Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шарль де Голльдің әйелі (1900–1979)
Wife of Charles de Gaulle (1900–1979)
Ивон Шарлотта Анн Мари де Голль (туған Vendroux; 22 мамыр 1900 – 8 қараша 1979) – Шарль де Голльдің әйелі болған. Олардың үш баласы болды: Филипп (1921–2024), Элизабет (1924–2013) және Даун синдромымен туған Энн (1928–1948). Ивон де Голль күйеуімен бірге мүгедек балаларға көмек көрсету үшін «Анн де Голль қоры» атты қайырымдылық қорын құрды. Ивонна мен Шарль 1921 жылдың 6 сәуірінде үйленді. Ол «Президенттік уақытша, ал отбасы – мәңгілік» деген сөзімен танымал. Олар күйеуімен бірге 1962 жылдың 22 тамызында Жан Бастьен Тири ұйымдастырған оқ жаудырылған кезде, олардың Citroën DS көлігі нысанаға алынып, өлтіруге талпыныс жасалды. Күйеуі сияқты Ивон де Голль консервативті католик болды және проституцияға, газет орындардағы порнография сатуға, теледидардағы жалаңаштық пен секс көрсетуге қарсы күресті, осы себепті ол «Ивонн тәте» деген лақап атымен танылды. Кейін ол Францияда мини-юбкаларды тыйым салуға де Голльді көндіруге тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Ивонна өте сыпайы адам ретінде танымал болды; сондықтан көптеген қоғамдық оқиғаларға қарамастан, ол ешқашан радио немесе теледидарда сұхбат бермеді, ал халық оның даусының дыбысын ешқашан естімеді.
Yvonne Charlotte Anne Marie de Gaulle (née Vendroux; 22 May 1900 – 8 November 1979) was the wife of Charles de Gaulle. The couple had three children: Philippe (1921–2024), Élisabeth (1924–2013), and Anne (1928–1948), who was born with Down syndrome. Yvonne de Gaulle, along with her husband, set up a charity, La fondation Anne de Gaulle, to help children with disabilities. Yvonne and Charles were married on 6 April 1921. She is known for the quote, "The presidency is temporary—but the family is permanent." She and her husband narrowly escaped an assassination attempt on 22 August 1962, when their Citroën DS was targeted by machine gun fire arranged by Jean Bastien Thiry at the Petit Clamart. Like her husband, Yvonne de Gaulle was a conservative Catholic, and campaigned against prostitution, the sale of pornography in newsstands, and the televised display of nudity and sex, which was echoed in her famous nickname, (“Auntie Yvonne”). Later, she unsuccessfully tried to persuade de Gaulle to outlaw miniskirts in France. Yvonne was reputed to be very discreet; as such, despite numerous appearances, she never gave any radio or televised interviews, and the broader public never learned the sound of her voice.
Шығу тегі
Ивон Вендру Бургундия тамырлары бар Каледегі өнеркәсіпшілер отбасынан шыққан. Отбасының тегі шын мәнінде Нидерландыда пайда болған, Вильгельм Оранский (сонымен қатар Англияның Вильгельм III) дәуірінде отбасы көшіп кеткен кезде голландтық "Ван Дрог" атауы өзгерген. Вильгельм 17 ғасырда король Людовик XIV әскерлерінің шабуылына қарсы тұру үшін алқаптарды суға батыруға шешім қабылдаған. Ивонның атасы Француз революциясы кезінде калелік әйелге үйленген. Оның әкесі Жак бисквит фабрикасының әкімшілік кеңесінің төрағасы болса, анасы Маргарита (құрметті аты Форест) Арденн аймағынан шыққан отбасыдан және Францияда жүргізуші куәлігін алған төртінші (кейбіреулер алтыншы) әйел болған. Ол Шарлевиль-Мезиердегі өнеркәсіпші Альфред Корнеоның немересі болды. Вендру отбасы жаздарын Арденн аймағындағы Нотр-Дам-де-Сет-Фонтен аббаттығындағы шатода өткізген. Оның үлкен ағасы Жак Вендру (1897 жылы туған) Кале қаласының депутаты және мэрі болды. Оның кіші інісі Жан (1901 жылы туған) Мадлен Шаллиерге (1907-2000) үйленді, жеті баланың әкесі болды және 1956 жылы автокөлік апатында қаза тапты. Оның әпкесі Сюзанна Вендру (28 ақпан 1905, Кале – 27 желтоқсан 1980, Вортинг, Англия) 5 наурыз 1934 жылы Фаньонда Жан Рероллеге (12 шілде 1897, Шатору – 23 наурыз 1978, Нойли-сюр-Сен) үйленді. Олардың екі баласы болды: Жак Анри (21 қаңтар 1935, Париждің 17-ші округі) және Маргарита Мари.
Yvonne Vendroux came from a family of Calais industrialists with Burgundian roots. The family name actually originated in The Netherlands, changed from the Dutch "Van Droeg" when the family emigrated during the era of William of Orange (also known as William III of England). William had decided to flood the fields during the 17th century to push back against the advance of troops from King Louis XIV. Yvonne's ancestor then married a Calaisienne during the French Revolution. Her father, Jacques, was the president of the Council of Administration of a biscuit company, while her mother, Marguerite (née Forest), came from a family in Ardennes, and became the fourth (some say sixth) woman in France to obtain a driver's license. She was the granddaughter of Alfred Corneau, industriel de Charleville Mézières. The Vendroux family spent their summers in the chateau in Notre Dame de Sept Fontaines abbey, in the Ardennes. Her eldest brother, Jacques Vendroux, (born 1897) became deputy and mayor of Calais. Her younger brother, Jean (born 1901) married Madeleine Schallier (1907 2000), fathered seven children, and died in an auto accident in 1956. Her sister Suzanne Vendroux (February 28, 1905, in Calais 27 December 1980 in Worthing, England) married Jean Rerolle (July 12, 1897, in Châteauroux 23 March 1978, Neuilly sur Seine) on 5 March 1934 in Fagnon. They had two children, Jacques Henri (21 January 1935, 17th arrondissement, Paris) and Marguerite Marie.
Білім
Ивонның ата-анасы оған жоғары әлеуметтік статустары мен сол дәуірдің салты-дәстүрлеріне сай қатаң тәрбие берді. Ол үйде оқуға үйреніп, Аньер-сюр-Сендегі Доминикан орденінде білім алды (кейін Перигеге көшіп кетті) және сол кездегі көптеген қыздар сияқты, тігіс өнерінде шебер болуға ынталандырылды. Балалар үлкендермен ресми сөйлесуге (яғни "Сіз" деп обращение жасауға) тиіс болды, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде тәрбиешілерімен бірге Англияның Кентербери қаласына барып, жыл соңына дейін Францияға, ата-аналарына оралмады. Кейін олар Каледегі, Англия жоғалауындағы Виссант қаласына қоныстанды.
Yvonne's parents provided her with a strict education in keeping with their elevated social status and the customs of the era. She learned to read at home and studied with the Dominican Order of Asnières sur Seine (later moving to Périgueux), and was encouraged, as many girls were at the time, to become proficient in needlework. The children were expected to vousvoyer (i. e., use the formal "vous") their elders, and during World War I, went with their governesses to Canterbury, England, not returning to their parents in France until the end of the year. They were later settled in Wissant, a seaside community in Calais along the English Channel.
Бойсері
1934 жылы отбасы "Брассери" мүлігін сатып алып, оны "ла Бойсери" деп атады. Бұл аймақты таңдаудың себебі күйеуінің әскери шенеунік қызметімен байланысты болды, себебі бұл жер Қорғаныс министрлігі орналасқан Париж бен Германиямен шекаралас елдің шығыс бөлігінің арасында, шамамен ортасында жатыр. Евон де Голль бағбандыққа құмар болғандықтан, бақты өз иелігі деп санады. Биік қабырғалар қызы Аннның, Даун синдромымен ауырған қыздың, қоғамның сыртқы әсерінен қорғалуын қамтамасыз ету үшін салынған. 1948 жылы Анна қайтыс болғаннан кейін отбасы оның естелігі үшін Милон-ла-Шапельдегі Верт-Кёр шатосында Анна де Голль қорын құрды. Болашақ Франция президенті Жорж Помпиду оның директоры болды және кейін де Голльдердің жақын досы атанды.
In 1934, the family acquired the "Brasserie" property, renaming it "la Boisserie," at Colombey les Deux Églises. The choice of area was made in reference to her husband's occupation as a military officer, as it was about midway between Paris, where the Ministry of Defence was situated, and the eastern part of the country, that bordered the then traditional enemy country of Germany. A passionate horticulturist, Yvonne de Gaulle treated the garden as her domain. The high walled surroundings were intended to protect their daughter Anne, who was afflicted with Down syndrome, from the indiscretion of the public. When Anne passed away in 1948 the family founded The Anne de Gaulle Foundation in her memory at the château de Vert Cœur, at Milon la Chapelle. Future French president Georges Pompidou became its director, and would subsequently become a close friend of the de Gaulles.
Соғыс жылдары
1940 жылғы маусымда Ивонна балаларымен бірге Бретанияға эвакуацияланды, онда күйеуі қысқа уақытқа келіп, қажет болған жағдайда балаларымен оңтүстікке қарай көшуді ұсынды. Осы кеңеске қарамастан, ол және балалары Брестке өздері барып, оларды Фалмутқа жеткізген голланд паромдарына мінді. Бұл паром портты неміс әскері басып алғанға дейін шыққан соңғы кеме болды. Фалмутқа жеткен соң, отбасы күйеуімен Лондонға қайта қосылды, онда Филипп Бос Франция Теңіз Күштеріне (FNFL) қосылды. Ивонна екі қызымен бірге күйеуімен соғыс жылдарында бірге тұрды, олар Бос Франция штаб-пәтерімен, кейіннен уақытша үкіметпен бірге көшіп жүрді.
In June 1940, Yvonne evacuated herself and the children to Bretagne, where her husband briefly visited them, advising her to, if necessary, go south with the children. Despite this advice, she and the children took themselves to Brest, and left on a Dutch ferry that took them to Falmouth. This ferry turned out to be the last ship leaving the port before the advancing Germans took over the area. After arriving in Falmouth, the family rejoined her husband in London, where Philippe then joined the Free French Naval Forces (FNFL). Yvonne and the two daughters stayed with her husband during the war years, moving as he moved with the headquarters of the Free French, later the provisional government.
Аннаның өлімі және "далалық жылдар"
Париж 1944 жылғы 25 тамызда азат етілген соң, Ивонна екі қызымен бірге Францияға оралды. Бойсери өрт салдарынан жөндеуден өткенде және кеңейтілгенде (ең айқын белгісі – Генерал жеке кабинетін орналастырғысы келген мұнара) олар жалға алынған пәтерде тұрды. Бойсериге қайтып келгеннен кейін, 1948 жылы отбасы қызы Анны жоғалтып, қайғыға батты. Содан кейін Ивонна мен Шарль ақыл-жағынан кемтар жас қыздарға баспана ұйымдастыру мақсатында "Анн де Голль қоры" құрды. Ивонна өмірінің соңына дейін осы қормен жұмыс істеді. Осыдан басқа, Бойсеридегі уақыт олар үшін тыныш өтті, 1958 жылғы мамыр оқиғалары Шарльді қайтадан елге қызмет етуге шақырғанша.
Paris having been liberated on 25 August 1944, Yvonne and her two daughters returned to France, first living in rented quarters while the Boisserie was repaired (because of a fire) and somewhat extended (the most visible sign being a tower where the General wanted his private office to be). Having returned to the Boisserie, the family was struck by the loss of their daughter, Anne, in 1948, and subsequently, Yvonne and Charles created the "Fondation Anne de Gaulle", which was defined to arrange for a home for young females that were mentally handicapped. Yvonne would continue to work with this foundation for the rest of her life. Apart from this, the time at the Boisserie passed peacefully for the couple, until the events of May 1958 called Charles back to service for his country.
Президент жұбайы
Ивон де Голль 1958 жылғы 21 желтоқсанда Францияның бірінші ханымы болды, сол кезде премьер-министр де Голль Франция Республикасының президенті болып сайланды. Олар бірге «Ситроен» көлігімен президенттік резиденция – Елисей сарайына барды. Оның сәнгері Жак Хейм болды. Ол қатал, консервативті, бірақ сонымен бірге жылы жүректі де еді. Күйеуі 1959 жылдан 1969 жылға дейін президент болып тұрған кезеңде Ивон де Голль қарапайым және салмақты өмір сүрді. Көбінесе ол таңғы аста «Фигаро» газетін оқып, кешкі телеарналарды тамашалап, жексенбі күндері сарайдағы шіркеуде дұға ететін. Ол дәстүрді, моральдық құндылықтарды және өте жауапкершілік сезімін бейнелейтін. Оның католик діні күйеуінің моральдық мәселелердегі консервативті көзқарасына ықпал етті. Сарайға келген соң ол алдымен резиденцияға «пиета» қоюды сұрады, ал Лувр мұражайы оған көмектесіп, оны берді. Кейін күйеуі актриса Брижит Бардоны сарайға шақырғанда, ол оның бұрын ажырасқандығына байланысты қабылдаудан бас тартуға дайын еді. Бірақ, Папа Павел VI «Humanae Vitae» жариялағанға дейін, ол контрацепциялық таблеткаларды қолдауға белсенді түрде араласты. Олар қызметтерінің кезінде Дуайт Эйзенхауэр мен Кеннедилерді де қабылдады. 1961 жылы американдық президенттік жұп – Джон Ф. Кеннеди мен Жаклин Кеннедиді генерал де Голль шақырғанда, ол американдық бірінші ханыммен байланыс орнату үшін бастама көтеріп, оны 14-ші округтегі Бульвар Брун көшесіндегі балалар бақшасына апарып көрсетті. Екі жылдан кейін президент Кеннеди қаза болғаннан кейін, мадам де Голль оны Париждегі БАҚ назарынан аулақ болу үшін демалуға шақырды. 1962 жылғы 22 тамызда француз отбасы қиын жағдайға тап болды. Де Голльдерге француз әуе күштерінің подполковнигі Жан Бастиан Тири ұйымдастырған Кламарттағы қастандық жасауға әрекет жасалды. Де Голльдің қара «Ситроен DS» көлігі Петит-Кламарт арқылы өтіп бара жатқанда, оқ жаңбырына ұшырады. Де Голль мен оның әйелі де бар бүкіл топ қаза болмай, ауыр жарақаттанған жоқ. Ал қастандық жасағандар кейіннен тұтқындалып, сотқа тартылды. Бастиан Тири 1963 жылғы ақпанда Форт-д'Ивридегі шабуылға жетекшілік еткені үшін сотталып, Францияда атылған соңғы адам болды. Де Голль оқиғаны полицияға сыйластықпен қарамай, одан күліп шыға алды. Бірақ ол әйелінің батылдығына қатты таң қалды, айтуынша: «Ивон, сен өте батылсың». 1968 жылғы мамыр оқиғалары кезінде Ивон күйеуімен бірге Баден-Баденге көшіп кетті. Ол «коммунистік» көтеріліске және наразылықтарға қарсы болды.
Yvonne de Gaulle became the First Lady of France on 21 December 1958 when then Prime minister de Gaulle was elected President of the French Republic. The couple took a Citroën to the President's residence, Elysée Palace. Her couturier was Jacques Heim. She was tenacious, conservative, but could also be warm. During her husband's tenure as president from 1959 to 1969, Yvonne de Gaulle led an austere and measured life. On a typical day, she would enjoy three meals with her husband, reading Le Figaro at breakfast, evening television sessions, and Sunday masses at the palace chapel. She epitomized tradition, moral values, and a deep sense of duty. Her Catholic faith influenced the conservative view of her husband on moral matters; after her arrival at the palace, one of the first things she asked was for a pietà to be supplied to the residence; the Musée du Louvre obliged by lending one. Later, when her husband invited actress Brigitte Bardot to the palace, she threatened to refuse her on the grounds that she had been divorced. Uncharacteristically, she went on to intervene in favour of the authorization of birth control pills at a time prior to the issuance of Humanae Vitae by Pope Paul VI. The couple welcomed Dwight Eisenhower and the Kennedys during their tenure. In 1961, when the American presidential couple John F. Kennedy and Jackie Kennedy were invited by General de Gaulle, she took the initiative to forge links with the American first lady by taking her to visit the childcare school located on Boulevard Brune in the 14th arrondissement. After the assassination of President Kennedy two years later, Madame de Gaulle invited her to rest and avoid media scrutiny in Paris. The French family would have a brush with uncertainty on 22 August 1962. The de Gaulles were the target of an assassination attempt in Clamart, organized by French Air Force Lieutenant Colonel Jean Bastien Thiry. As de Gaulle's black Citroën DS sped through Petit Clamart it was met by a barrage of submachine gun fire. De Gaulle and his entourage, which included his wife, survived the attempt without any casualties or serious injuries while the attempt's perpetrators were subsequently all arrested and put on trial. Bastien Thiry was convicted of leading the attempt in February 1963 at Fort d'Ivry, becoming the last person to be executed by firing squad in France. De Gaulle managed to laugh off the incident without disrespecting police. He was deeply impressed with his wife's stoicism, however, reportedly saying, "You are brave, Yvonne." During the events of May 68, Yvonne accompanied her husband during his displacement to Baden Baden. She opposed the "Communist" uprising and protests.
Зейнеткерлік және өлім
1969 жылы Шарль президенттік лауазымнан кеткеннен кейін Ивонна оны Ирландияға зейнеткерлік сапарға аттандырды. Бұл ел жұбайлардың және генерал Франсуа Флохик әскери атташесінің жағажайда түсірілген суреттерімен әйгілі болды. 1970 жылы ханым де Голль жесір қалды, бірақ денсаулығы нашарлағаннан кейін 1978 жылы Париждегі Таза ұғым сестерінің зейнеткерлер үйіне түсуге мәжбүр болды. Ол Париждегі Валь-де-Грась госпиталінде күйеуі қайтыс болғандағы жасында және оның қайтысының тоғызыншы жылдығы алдында, 1979 жылғы 9 қарашада дүние салды. Кейіннен ол күйеуі мен қызы Аннаның қасында Коломбьи-ле-Дё-Эглиз қаласына жерленді.
Upon Charles' resignation from the presidency in 1969, Yvonne accompanied him on a retirement trip to Ireland, famous for the photos of the couple and the aide de camp, General François Flohic, taken on the beach. Madame de Gaulle was widowed in 1970, but remained at the Boisserie until failing health induced her to enter a retirement home of the sisters of the Immaculate Conception in Paris in 1978. She died at the Val de Grâce hospital in Paris at the same age her husband had been at the time of his death, and on the eve of the ninth anniversary of his death, 9 November, 1979. She was subsequently interred at Colombey les Deux Églises alongside her husband and their daughter Anne.
Құрметтеулер
"Мадам де Голль" кітабы (1981), Марсель Жуллианның авториясымен. Мелун қарттар үйіне Ивон де Голль есімі берілген. Нотр-Дам де Кале соборының алдында Ивонн Вендрукс пен Шарль де Голльдің некесін еске түсіретін стела орнатылған, онда оның "Үміт естеліктері" кітабынан алынған мына сөздер жазылған: "Ивон, сенсіз ештеңе істелмес еді". 1963 жылы аккордеоншы Рене Саже "Le tango de Tante Yvonne" әнін шығарды, ол 10 000 дана сатылды. 2013 жылдың 9 қарашасында, генерал де Голльдің қайтыс болған күнінің құрметіне, Кале қаласында Элизабет Сибоның жасаған, қол ұстасып тұрған Шарль мен Ивон де Голльті бейнелейтін қола мүсіні ашылды. Бұл мүсін 1959 жылы қалаға ресми сапармен келген президенттік жұптың суретінен шабыттандырылған.
Book Madame de Gaulle (1981), by Marcel Jullian. Melun's retirement home is named after Yvonne de Gaulle. In front of Notre Dame de Calais cathedral is a stele, in memory of the marriage of Yvonne Vendroux and Charles de Gaulle, with the mention taken from the latter's book, Memoirs of Hope: "For you Yvonne, without whom nothing would have been done." In 1963, accordionist René Saget released a song, Le tango de Tante Yvonne, which sold 10,000 copies. On November 9, 2013, the anniversary of the death of General de Gaulle, a bronze statue by Élisabeth Cibot representing Charles and Yvonne de Gaulle holding hands was inaugurated in Calais. It is inspired by a photo of the presidential couple, on an official visit to the city in 1959.