Венецияның жетінші дожы Маврикий Гальбаио

Кіріспе

764–787 жылдар аралығында Венеция Республикасының догы Маурицио Гальбайо (лат. Mauricius Galba) (787 жылы қайтыс болды) – 764 жылдан өмірінің соңына дейін Венецияның жетінші дәстүрлі, бірақ бесінші тарихи догы болды. Ол 22 жыл патшалық құрған және Венецияны тәуелсіздік пен жетістік жолына қойған алғашқы ұлы дог деп есептеледі.

Тарих

Маурицио бастапқыда Civitas Nova Heracliana қаласынан шыққан және иеленушілер тобының мүшесі болған. Джованни Диакононың (10-11 ғасырларда жазған) айтуынша, ол басқару ісіндегі сарапшылығымен ерекшеленген. Мауриционың сайлауы келіспеушіліксіз өтті және ол 764 жылы Маламуккода дог қызметіне тағайындалды. Маурицио дог лауазымына осы кезде екі трибун жыл сайын сайланып, догтың билігін тексеріп тұрғанда көтерілді. Оның алдыңғы дог Ломбардтарды қолдаған фракциядан болған, ал Маурицио Византиялық Гераклеядан шыққан бай адам еді. Ол де-факто тәуелсіздікке ұмтылған күшті республикалық фракцияға, сондай-ақ франк және ломбард фракцияларына қарсы болды. Ол император Лео IV-тен magister militum және hypatos атақтарын алды. Өкіметтік кезеңінде Маурицио герцогтың билігін бюрократиялық-әскери функциядан тәуелсіз билікке дейін кеңейтті. Ломбард патшасы Дезидерий, папалық пен франк патшасы Карл I арасындағы одақ және Венециядағы франк үстемдігіне дін қызметкерлерінің күшті қолдауынан пайдаланып, шіркеу мен Истрия жерлерін қиратты, тіпті догтың ұлы Джованниді де тұтқынға алды. Папа арқылы Маурицио Карл I-ге елшілер жіберіп, ұлын босатуға қол жеткізді. 778 жылы Маурицио ұлын екінші дог етіп тағайындап, мұрагерлік дог лауазымын құруға алғашқы қадам жасады. Маурицио осы соңғы әрекетіне Шығыс императорының келісімін алды. Мауриционың соңғы он бір жылында венециялықтар Риальто аралдарына тұрақты түрде кеңейді. Ол Оливоло (қазіргі Кастелло) аралында Сергий мен Бакхтың шіркеуін қайта киелі деп жариялап, оны Әулие Петр шіркеуіне айналдырды. Шіркеу епископтық мәртебеге ие болды және республикалық дәуір бойы Венецияның кафедралық соборы болды. Мауриционың билігіндегі ең төмен нүкте – Пентаполистен құлдар мен евнухтармен сауда жасаған венециялық саудагерлерді қуу болды. Маурицио қайтыс болғаннан кейін оның орнын ұлы бағындырды. Оның аты – Гальбаио, ол ежелгі Рим императоры Гальбадан тараған деп есептеледі.

Maurizio was originally from Civitas Nova Heracliana and was a member of the possessores class. According to Giovanni Diacono (who was writing in the 10th and 11th centuries), he stood out as an expert in governance. Maurizio's election took place without disputes, and he was raised to the dogeship in Malamocco in 764. Maurizio was raised to the dogeship at a time when two tribunes were being elected annually to check the power of the doge. His predecessor had been from a pro Lombard faction, but Maurizio was a wealthy man from pro Byzantine Heraclea. He opposed both the strong republican faction, which supported moving towards de facto independence, and the pro Frankish and pro Lombard factions. He received the titles of magister militum and hypatos from the Emperor Leo IV. During his reign, Maurizio oversaw an expansion of the ducal authority, from a bureaucratic military function into a more autonomous authority. The Lombard king Desiderius, in light of the alliance between the papacy and the Frankish king Charlemagne and the strong clerical support for Frankish hegemony in Venice, ravaged the states of the church and Istria, even capturing the doge's son Giovanni. Through the pope, Maurizio sent ambassadors to Charlemagne and his son was released. Maurizio then made the first of many subsequent attempts to create a hereditary dogeship when, in 778, he had his son made a second doge. Maurizio obtained the consent of the emperor of the East for this last act. During Maurizio's final eleven years, the Venetians expanded permanently to the Rialto islands. On the little island of Olivolo (now Castello), he reconsecrated the church of Saints Sergius and Bacchus as that of St Peter. It was raised to episcopal status and was the cathedral of Venice throughout the republican era. The low point of Maurizio's reign was the expulsion from the Pentapolis of Venetian traders for trading in slaves and eunuchs. Maurizio was succeeded by his son on his death. His name, Galbaio, came from his reputed descent from the ancient Roman emperor Galba.