Кіріспе
Жапон жазушысы Ашихеи Хино (火野 葦平) (туған 玉井勝則, Тамай Кацунори; 25 қаңтар 1907 – 24 қаңтар 1960) – жапон жазушысы, оның шығармалары Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі әскери өмірді бейнелейді. Ол Вакамацуда (қазіргі Вакамацу ауданы, Китакюшу) дүниеге келді және 1937 жылы «Фуньйотан» (糞尿譚) романы үшін беделді Акутагава сыйлығын алды. Сол кезде ол Қытайдағы жапон армиясының сарбазы болған. Кейін ол ақпарат корпусына өтіп, жапон жауынгерлерінің күнделікті өмірі туралы көптеген туындылар жариялады. Ол соғыс кезінде (соғыстан кейін ұмытылып) соғыс романдарымен танымал болды. Оның «Муги то Хэйтай» (麦と兵隊) кітабы миллионнан астам данада сатылды. Хино 53 жасында өзіне қол жұмсады. Бастапқыда оның өлімі жүрек талмасынан болды деп хабарланды, бірақ кейін отбасы оның ұйықтау дәрілерін артық мөлшерде ішкенінен болғанын мәлімдеді. Оның туған үйі қазірге дейін сақталған және оны аралауға болады.
Ashihei Hino (火野 葦平) (born 玉井勝則, Tamai Katsunori; 25 January 1907 – 24 January 1960) was a Japanese writer, whose works included depictions of military life during World War II. He was born in Wakamatsu (now Wakamatsu ward, Kitakyūshū) and in 1937 he received the prestigious Akutagawa Prize for one of his novels, Fun'nyōtan (糞尿譚). At that moment he was a soldier for the Japanese army in China. He then got promoted to the information corps and published numerous works about the daily lives of Japanese soldiers. It is for his war novels that he became famous during (and forgotten after) the war. His book Mugi to Heitai (麦と兵隊) sold over a million copies. Hino committed suicide at the age of 53. His death was first reported to have been from a heart attack, but was later revealed by his family to have been from an overdose of sleeping pills. His birthhouse can be visited nowadays.
Ерте өмір және білім
Хино Кацунори Тамай (玉井勝則, Тамай Кацунори) ретінде 1907 жылғы 25 қаңтарда Фукуока префектурасының Вакамацу қаласында (қазіргі Китакюсю қаласындағы Вакамацу ауданы) отбасының үлкен ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі Тамай тобының (玉井組, Тамай гуми) стиведор компаниясының бригадирі болды. Хиноның екі інісі мен жеті әпкесі болған. 1923 жылы 16 жасында Кокура префектуралық кіші орта мектебін бітіріп, Васеда Дайичи орта мектебіне түсті. 1926 жылы 19 жасында Васеда университетінің ағылшын әдебиеті факультетіне оқуға қабылданды. Ол бірнеше студенттермен бірге «Таун» (Town) атты әдеби журнал шығарды. Келесі жылы «聖杯» (Holy Grail) атты поэзия журналын жариялады. 1928 жылы офицерлік үміткер ретінде Фукуока 24-ші жаяу әскер полкіне қатысты. Бірақ, оның мүліктерінен Владимир Лениннің аударма еңбегі табылып, Хино шеннен төмендетіліп, соңында әскерден босатылды. Әкесінің орнын басуды ниеттенген Хино оқуын тоқтатты. Ол барлық оқулықтары мен әдебиетін сатып, солшыл басылымдарға ден қойды. 1930 жылы 23 жасында Риоко Хибиноға (日比野良子, Хибино Рёуко) үйленді. Сол жылы олардың тұңғыш ұлы дүниеге келді, 1932 жылы қызы, 1934 жылы екінші ұлы, ал 1938 жылы үшінші ұлы туды. 1931 жылғы наурыз айында Хино Вакамацу портының стиведорлар одағын құрып, оның Бас хатшысы болды. Сол жылдың тамызында одақ Докай шығанағында жүк тиеу-түсіру бойынша ереуіл ұйымдастырды. 1932 жылы 28 қаңтар оқиғасынан кейін шетелдік жұмысшылар ереуілге шықты, соның салдарынан Тамай тобы Хиноны Қытайдың Шанхай қаласына жіберді. Ол Жапонияға оралғаннан кейін тұтқындалды және Жапон Коммунистік партиясына сенімсіздікпен қарап, солшыл саясаттан бас тартып, әдебиетке қайта оралды.
Мансап
1934 жылы Хино «とらんしっと» атты жапон поэзия журналына үн қоса бастады, негізінен проза поэзиясын жазды. Осы кезеңде ол Ашихеи Хино (火野葦平, Хино Ашихеи) деген атпен таныла бастады. 1937 жылдың қазан айында Хиноның «Экскремент пен зәр туралы әңгімелер» (糞尿譚, Fun'nyōtan) романы жарық көрді. Алдыңғы айда ол Екінші Қытай-Жапон соғысына әскерге шақырылған еді. 1937 жылдың қазан айында Ханчжоу шығанағына қонды, ал желтоқсан айында Қытайдың Ханчжоу қаласына кірді. 1938 жылдың ақпан айында Хино «Экскремент пен зәр туралы әңгімелер» туындысы үшін 6-шы Акутагава сыйлығын (芥川龍之介賞, Akutagawa Ryūnosuke Shō) жеңіп алды. Хино соғыс кезінде сарбаздардың адамгершілігін көрнекті бейнелегенімен белгілі болды. 1938 жылдың мамырындағы Сючжоу шайқасы туралы «Бидай мен сарбаздар» (麦と兵隊, "Mugi to Heitai") атты очеркі, ол майданнан жіберген болатын, оның атағы мен танымалдығын арттырды. Ол ағылшын тіліне аударылып, Қытайда миссионерлердің қызы ретінде өскен американдық жазушы Перл С. Бактың мақтауына ие болды. 1939 жылы Хино әскери қызметтен зейнетке шығып, Жапонияға оралды, бірақ «әскер және жазушы» ретінде таныла берді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың барлық майдандарындағы әскери өмірді бейнелеуді жалғастырды. Осы жылдары «Қолдау шебі» (歩哨線, "Hosho sen"), «Топырақ пен сарбаздар» (土と兵隊, "Tsuchi to Heitai"), «Гүл мен сарбаздар» (花と兵隊, "Hana to Heitai"), «Теңіз бен сарбаздар» (海と兵隊, "Umi to Heitai") және «Бидай мен сарбаздар» (麦と兵隊, "Mugi to Heitai") сияқты бірнеше туындылары ағылшын тіліне аударылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Хино «соғыс қылмыстары жазған автор» болды деген айыппен қатаң сынаққа ілікті және 1948 жылдан 1950 жылға дейін мемлекеттік қызметке орналасуына тыйым салынды. Осы кезеңде және тыйым алынғаннан кейін ол Кюсюдағы балалық шақтың қиын жағдайларын бейнелеген «Гүлдер мен аждаһарлар» (花と竜, "Hana to Ryuu") автобиографиялық фильмін және соғыстағы өзінің моральдық жауапкершілігін қарастырған «Революцияға дейін және кейін» (革命前後, "Kakumei Zengo") туындыларын жариялады. Оның шығармалары оның әдеби шеберлігін көрсетті және ол өзінің беделін қайта жаңартты. 1960 жылы Хиноның қазасынан кейін «Революцияға дейін және кейін» және оның өмірлік жетістіктері үшін Жапон өнер академиясының сыйлығымен марапатталды.
Кейінгі өмірі
1960 жылы 24 қаңтарда Хино үйдегі кеңсесінде ұйықтайтын дәрілерді көп мөлшерде ішіп қайтыс болды. Хиноның өлімінен кейін, оның мінез-құлқына алаңдаған досы Хиноның үйіне келіп, "Денсаулық туралы жазба" (ағылшын тілінде) деп аталатын хатты тапты. Хино жапон тілінде "бір белгісіз алаңдаушылықтан" (或る漠然とした不安) өлетінін жазған, сондай-ақ 1927 жылы өз-өзіне қол жұмсауын "белгісіз алаңдаушылыққа" байланыстырған жапон жазушысы, Акутагава сыйлығының иесі Рюносуке Акутагаваға сілтеме жасаған. Хиноның өліміне дейін жүрек талмасы себеп болды делінген, бірақ 1972 жылы оның отбасы жапон баспасөзіне оның өзін-өзі өлтіргенін мойындады.