Николас Коннингем Тиндал: Англиялық заңгер және саяхатшының өмірі мен қызметі
Nicholas Conyngham Tindal
Николас Коннингем Тиндал (1776-1846) – ағылшын заңгері, Каролина Брунсвик ісінде қорғаушы. "Ақыл-есі жоқ деп танылды" деген арнайы үкімді енгізді. Тарихы, отбасы мұрасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Николас Конингхэм Тиндал, ПК (12 желтоқсан 1776 – 6 шілде 1846) – 1820 жылы неке бұзды деген айыппен сотталған Ұлыбританияның сол кездегі патшайымы Каролина Брансуикті сәтті қорғаған атақты ағылшын заңгері. 1829 жылдан 1846 жылға дейін ерекше көзге түсіп қызмет еткен Жалпы Соттардың Бас судьясы ретінде, ол Даниэль М'Нагтеннің ісінде "ақыл-есінен айырылғандықтан кінәлі емес" деген арнайы үкімді енгізуге жауапты болды. Тиндел судья Челмсфордтың Моулшам ауданында дүниеге келді, қазіргі 199 Моулшам көшесі сол жерде орналасқан, ал ол жер ескерткіш тақтамен белгіленген.
Sir Nicolas Conyngham Tindal, PC (12 December 1776 – 6 July 1846) was a celebrated English lawyer who successfully defended the then Queen of the United Kingdom, Caroline of Brunswick, at her trial for adultery in 1820. As Chief Justice of Common Pleas, an office he held with distinction from 1829 to 1846, he was responsible for the inception of the special verdict "Not Guilty by reason of insanity" at the trial of Daniel M'Naghten. Judge Tindal was born in the Moulsham area of Chelmsford, where 199 Moulsham Street is today, and the site is marked with a commemorative plaque.
Өмірбаян
Тиндалдың әкесі Роберт Тиндал Челмсфордта адвокат болды, оның отбасы үш буыннан бері Коваль-Холлде тұрған. Оның арғы атасы Николас Тиндал Пол де Рапиннің «Англия тарихы» еңбегін аударып, оны жалғастырған – сол кездегі маңызды туынды. Ол сонымен қатар Мэтью Тиндалдың шөбересі, деист және «Құдай жаратылысымен бірдей ескі» (деистердің «Киелі кітабы» деп белгілі) христиандық туралы кітаптың авторы, сондай-ақ Чадлидің 1-ші бароны Томас Клиффордтың ұрпағы болды. Николас Тиндал отбасының тармағы Джон Тиндалдан тараған, ол Англияның Ұлттық одағы кезінде Девондағы Бере Феррис шлютері болған және Диан Тиндалдың немесе (оның әкесі) Джон Тиндалдың ұлы деп есептелген. 18 ғасырда Джон Николс отбасының Генрих II-нің тікелей иеленушісі Нортумберлендтегі Лэнгли қамалының бароны Адам де Тиндалдан тарағанын көрсететін шежіре жасады, бірақ бұл мәселе даулы болды. Осы тармақ арқылы Тиндал Уильям Тиндалдан – Библиені ағылшын тіліне аударған адамнан туыс болар еді. Тиндал Линкольн қорының мүшелері болған көптеген көрнекті заңгерлердің ұрпағы болды. Джон Фортескью – көрнекті ортағасырлық юрист және Англияның Генрих VI патшасының лорд-канцлері; Уильям Ельвертон – Англияның бұрынғы бас судьясы; Роджер Манвуд – Елизавета дәуіріндегі бас казнашы; ал оның сіңілісінің ұлы Джон Манвуд, Николастың бес буыннан арғы атасы, «Орман заңдарының» авторы болды (Тиндаллға да қараңыз).
Tindal's father, Robert Tindal, was an attorney in Chelmsford, where his family had lived at Coval Hall for three generations. His great grandfather, Nicolas Tindal, was the translator and continuer of the History of England by Paul de Rapin – a seminal work in its day – and he was also the great great grandnephew of Matthew Tindal, the deist and author of Christianity as Old as the Creation (known as the 'deist's bible') and descendant of Thomas Clifford, 1st Baron Clifford of Chudleigh. Nicholas's branch of the Tindal family were descended from John Tindal, Rector of Bere Ferris in Devon during the Commonwealth of England and who has been claimed as the son either of Dean Tyndall or of (his father) John Tyndall, both of Maplestead, Essex. John Nichols, in the 18th century, set out a genealogy maintaining that the family derived from Baron Adam de Tyndale of Langley Castle, Northumberland, a tenant in chief of Henry II, though this has been challenged Through this line, Tindal would have been collaterally descended from William Tyndale, translator of the Bible into English. Tindal was descended from a number of great legal figures, all of whom were members of Lincoln's Inn. John Fortescue, was a great medieval jurist and Lord Chancellor of Henry VI of England; William Yelverton was an earlier Lord Chief Justice of England; Roger Manwood was an Elizabethan Lord Chief Baron of the Exchequer; and his nephew, John Manwood, Nicholas's great great great grandfather, was the author of "the Forest Laws" (see also Tyndall).
Мансап
Тиндал өзінің туған қаласы Челмсфордтағы Король Эдуард VI Грамматикалық мектебінде, кейіннен Кембридждегі Троица колледжінде білім алды. Ол 1799 жылы сегізінші Wrangler болып бітірді және 1801 жылы серіктес болып сайланды. Оның ескерткіші туған қаласында орнатылған, ал бұрынғы мектебіндегі үй оның есімін мәңгі есте сақтау үшін арналды. 1810 жылы Линкольн қонақүйінде адвокаттыққа қабылданған (сол кезде көп жылдар бойы арнайы іс жүргізуші ретінде жұмыс істегендей), Тиндал көп ұзамай білімімен танылды. 1818 жылы Ашфордқа қарсы Торнтон ісінде кеңесші ретінде ол Торнтонның соғыс арқылы сотталуға құқығы бар екенін сәтті дәлелдеді. Алайда, оның клиенті үшін заңдағы жеңісінен соғыс алаңында жеңіс күтпеді, өйткені оның айыптаушысының наразылығы мен заңдағы өзгерістер оған мүмкіндік бермеді. 1824-1826 жылдары Шотландияның Вигтаун Бёргс сайлау округінен Тори партиясының Парламент депутаты болып сайланды; 1826 жылы Харвичтің депутаты болды, ал 1827 жылы Кембридж университетінің депутаты қызметін атқарды. Тиндал 1826 жылдан 1829 жылға дейін Бас солиситор болып қызмет етті, содан кейін сотқа тағайындалды. Тиндалдың білімінің мысалын оның 1826 жылы Халық палатасында қорғау тарапына қорытынды сөз сөйлеуге рұқсат беру туралы ұсыныс бойынша айтқан сөзінен көруге болады. Оның қорытындысы бүгінде көпке ұнамаса да, Тиндал сот прокурорының әділет министрі ретіндегі рөлін және адвокаттың қазылар алқасына тигізетін әсерін түсіндірді, бұл XXI ғасырдағы кез келген қылмыстық іс бойынша тәжірибелі мамандар мойындайтын нәрсе. Соңынан ойланып, Тиндал ағылшын заңдарының «жетіспеушіліктерін» құштарлықпен қорғады, оның пікірінше, және одан бұрынғы және кейінгі көптеген адамдардың пікірінше, олар оның ең үлкен артықшылықтары еді. Сотта Тиндалдың ең үлкен жетістігі – қылмыстық заңды қолдануды елеулі түрде реформалау болды. Ол жалпы құқыққа «ақылсыздық салдарынан кінәлі емес» деген ерекше үкімді және (қазаға кесуге) қоздыруды қорғауды енгізе отырып, бүгінгі күнге дейін сақталған мұра қалдырды. Дэниел М'Нагтен Роберт Пильдің (кейін премьер-министр) хатшысы Эдвард Драммондты өлтірді, бірақ оның ауыр психикалық ауруы бар екендігіне күмән болмады және ол соншалықты сенсациялық үкіммен ақталды, Виктория патшайымы оны Лордтар палатасында қайтадан соттауға шақырды. Бұл екі жақты сотталмау қағидасына қайшы болғанымен, Парламент Тиндал төрағалық еткен сот алқасын шақырды, олар айыпталушылар ақылсыздық күйінде қылмыс жасаған жағдайда қандай шаралар қолдану керектігі туралы кеңес беруі керек болды. Бұл ерекше үкімге әкелген кеңес бүкіл ағылшын ортақ құқығында ақылсыздық заңының негізі болып табылады. Ол Бристольдегі тәртіпсіздіктер ісінде төрешілер алқасына 1831 жылы реформалық заң жобасын қабылдамау туралы нұсқау берді. Реджина Хэйлге қарсы істе Тиндал сотталушыны осылайша ашуға түсірген, кез келген ақылды адам өзін-өзі ұстай алмай, осы ашудың себебін болған адамды өлтірген жағдайда, сотталушы тек адам өлтіруге кінәлі деп шешті. Бұл үкім де уақыт сынағынан өтті және ол провокация бойынша жалпы құқықтық қорғаныстың негізі болып табылады және 1957 жылғы Кісі өлтіру туралы заңның 3-бабына енгізілді. Бұл үкімдердің маңызы – өлім жазасының кеңінен қолданылып жүрген кезеңде көптеген осал тұтқындардан өлім жазасының қорқынышын алып тастау және ең ауыр қылмыстарда айыпталушылардың әртүрлі психикалық күйлерінің (mens rea) маңыздылығын көбірек тану арқылы заңды реформалау болды. Уильям Уилберфорс, Шафтсбери графы және Бенджамин Дизраэлиді тудырған ғасырдың аясында Тиндалдың қылмыстық заңды қатыгездікпен қолдануға қатысты реформалары үлкен маңызға ие әлеуметтік реформалар ретінде есте сақталуға лайық. Карьерасының соңында Тиндал көпшілік арасында оның үлкен танымалдылығына әкелген сапаны тағы да көрсетті; атап айтқанда, сот төрешілігінің мемлекеттен тәуелсіздігі және қазылар алқасына беретін кең өкілеттіктер мен дискрециялық құқықтар. Фрост ісінде (1839-40), тұтқын қашып, 5000 қарулы адамды Ньюпортқа алып барды, онда олар ресми әскерлерге атқылады. Төрешілер алқасына нұсқау бергенде Тиндал: «Егер Фросттың мақсаты жергілікті хартистерді түрмеден босату болса, онда оны парламентті радикалды конституциялық реформалар қабылдауға қорқытудың орнына, тәртіпсіздікке кінәлі деп табу керек» деді. Фрост ақырында айыпталғанмен, Тиндалдың нұсқауы сол кездегі және кейінгі көптеген судьялардың заң практикасынан ерекшеленді.
Tindal was educated at King Edward VI Grammar School in his home town of Chelmsford, and later at Trinity College, Cambridge, where he graduated eighth Wrangler in 1799 and was elected fellow in 1801. A statue to him stands in his home town, and a house at his old school is now dedicated to his memory. Called to the Bar in Lincoln's Inn in 1810 (having practised as a Special Pleader for many years, as was then customary), Tindal soon attained a reputation for his learning. In 1818, as counsel in the appeal of Ashford v Thornton, he successfully arguing that Thornton was entitled to trial by battle. It does not appear that his success in the law was followed by success in the battlefield for his client, however, who was deprived of the opportunity by his accuser's unwillingness and a change in the law. Elected Tory Member of Parliament (MP) for the Scottish constituency of Wigtown Burghs from 1824 to 1826; he was MP for Harwich in 1826 before serving as the Member for Cambridge University in 1827. Tindal served as Solicitor General from 1826 to 1829, when he was appointed to the bench. An example of Tindal's learning can be found in his speech to the House of Commons in 1826 on a motion to allow counsel to the defence to make a closing speech. Although his conclusion would find little favour today, Tindal demonstrated an appreciation of the role of prosecuting counsel as a minister of justice and the influences of counsel on a jury that would be recognised by any criminal practitioner in the 21st century. Almost as an afterthought, Tindal added a passionate defence of the 'anomalies' of English law that, in his opinion and that of so many others before and since, are its greatest attributes. At the Bench, Tindal's greatest achievement was to reform significantly the application of the criminal law. By introducing to the common law the special verdict of "Not Guilty by reason of insanity" and of the defence (to murder) of provocation, he left a legacy that remains to this day. Daniel M'Naghten had assassinated Edward Drummond, secretary to Robert Peel (then Prime Minister), but there was no doubt that he was seriously mentally ill and he was acquitted in a verdict so sensational that Queen Victoria herself called for him to be retried in the House of Lords. Whilst this undoubtedly offended the principle of double jeopardy, the House called upon a panel of judges, headed by Tindal, to advise them on the course to take where defendants committed crimes whilst insane. This advice, leading to the special verdict, remains the foundation of the law of insanity throughout the English common law world. He directed the jury in the case of the Bristol riots on the rejection of the reform bill in 1831 with the duties at common law to suppress tumultuary meetings. In the case of Regina v Hale, Tindal ruled that, where a defendant was provoked to such a degree that any reasonable man would lose his self control and then killed the person responsible for that provocation, the defendant would be guilty only of manslaughter. This judgment has also stood the test of time and is the basis of the common law defence of provocation and was incorporated into section 3 of the Homicide Act 1957. The significance of these judgments was to remove the spectre of the noose from many vulnerable prisoners in an era of the widespread application of the death penalty; and to reform the law through the greater recognition of the importance of differing states of mind (mens rea) in those accused of the most serious crimes. In the context of the century that produced William Wilberforce, the Earl of Shaftesbury and Benjamin Disraeli, Tindal's reforms to the cruel application of the criminal law deserve to be remembered as social reforms of great importance. Towards the end of his career, Tindal yet again demonstrated the quality that was to lead to his great popularity amongst the public; namely, his high standard of judicial independence from the state and the wide ambit and discretion he would give to juries. In the case of Frost (1839–40), a prisoner had escaped and led 5,000 armed men into Newport, where they shot at regular troops. Directing the jury to consider charges of treason, Tindal said that, were Frost's motives only to free local Chartists from jail, as opposed to intimidating Parliament into enacting radical constitutional reform, they should find him guilty of riot only. Whilst Frost was ultimately convicted, Tindal's direction differed from the legal practice of many of his brother judges at the time and since.
Неке және отбасы
Тиндал 1809 жылы капитан Томас Саймондстың қызы Мерелинаға үйленді және төрт балаға ие болды: вице-адмирал Луи Саймондс Тиндал (композитор Адела Мэддисонның әкесі), Николас Тиндал (Челмсфордтың пасторы) (оны қызы Адела Роза Эллен бас хирург сэр Джеймс Муатпен үйленді, ол Виктория орденінің иегері және Коммандер орденімен марапатталған), Чарльз Тиндал және Мерелина Тиндал (Клейсмордан Джеймс Уотман Босанкетке үйленді, оның ұрпақтарының арасында белгілі радио хабаршысы Реджинальд Босанкетт болды). Ол 6 шілдеде 1846 жылы Фолькстонда қайтыс болды; солтүстік Лондондағы Кенсал Грин зиратына жерленді және Челмсфорд соборының ішіндегі тақташамен еске алынды (оның отбасы мүшелерінің естеліктерімен бірге). Челмсфордтағы мүсінінен басқа, Линкольн қонақүйінің залында Томас Филлипстің (1770–1845) салған портреті және Корольдік соттардың төрешілерінің жатақханасында тағы бір суреті бар.
Tindal married Merelina, daughter of Capt. Thomas Symonds, in 1809 and had four children, Vice Admiral Louis Symonds Tindal (father of composer Adela Maddison), Rev Nicholas Tindal (Rector of Chelmsford) (whose daughter Adela Rose Ellen married Surgeon General Sir James Mouat VC CB), Charles Tindal and Merelina Tindal (who married James Whatman Bosanquet of Claysmore and amongst whose descendants was the broadcaster Reginald Bosanquet). He died 6 July 1846 in Folkestone; is buried at Kensal Green Cemetery in north London, and is commemorated by a plaque inside Chelmsford Cathedral (alongside memorials to other members of his family). In addition to his statue at Chelmsford, there is a portrait of him by Thomas Phillips, RA (1770–1845) in the Hall at Lincoln's Inn and another in the judges quarters of the Royal Courts of Justice.