Уильям Шекспирдің пьесалары негізінде түзілген «Анимациялық ертегілер» (1992-1994) – BBC анимациялық телесериалы. Балаларға арналған, қысқартылған нұсқалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
BBC телесериалы, 1992–1994 жылдар
BBC television series, 1992 to 1994
Шекспир: Анимациялық әңгімелер (сонымен қатар Анимациялық Шекспир деп те аталады) – Уильям Шекспирдің пьесаларының он екі жарты сағаттық анимациялық теледидар бейімдемелерінен тұратын сериял. Алғаш рет 1992 және 1994 жылдар аралығында BBC2 және S4C арналарында көрсетілді. Сериалды валлий тіліндегі S4C арнасы тапсырыс берді. Өндірісті Кардиффтегі Дейв Эдвардс студиясы үйлестірді, бірақ шоулар Мәскеудегі «Союзмультфильм» студиясында түрлі анимациялық техникаларды қолдана отырып анимацияланды. Әр эпизодтың сценарийін Леон Гарфилд жазды, ол пьесалардың қысқартылған нұсқаларын жасады. Сериалдың академиялық консультанты – профессор Стэнли Уэллс. Диалогтар BBC Wales-тің Кардиффтегі студиясында жазылды. Шоу коммерциялық және сын тұрғысынан сәтті болды. "Гамлет" эпизоды 1993 жылғы "Эмми" сыйлығында "Анимациядағы ең үздік жеке жетістік" (бірін аниматорларға, екіншісін дизайнерлер мен режиссерлерге) және 1993 жылғы Нью-Йорк фестивалінде "Алтын" жүлдесін жеңіп алды. Екінші маусымдағы "Қысқы ертегі" эпизоды да 1996 жылғы "Эмми" сыйлығында "Анимациядағы ең үздік жеке жетістік" жүлдесін иеленді. Эпизодтар әлі де мектептерде оқу құралы ретінде қолданылуда, әсіресе балаларды Шекспирмен таныстырғанда. Дегенмен, эпизодтардың ұзақтығын қысқарту үшін көптеген көріністер кесілгені үшін сериал сынға ұшырады. АҚШ-та сериал HBO арнасында көрсетілді және Робин Уильямстың тікелей эфирдегі кіріспе сөздері болды.
Shakespeare: The Animated Tales (also known as The Animated Shakespeare) is a series of twelve half hour animated television adaptations of the plays of William Shakespeare, originally broadcast on BBC2 and S4C between 1992 and 1994. The series was commissioned by the Welsh language channel S4C. Production was co ordinated by the Dave Edwards Studio in Cardiff, although the shows were animated in Moscow by Soyuzmultfilm, using a variety of animation techniques. The scripts for each episode were written by Leon Garfield, who produced heavily truncated versions of each play. The academic consultant for the series was Professor Stanley Wells. The dialogue was recorded at the facilities of BBC Wales in Cardiff. The show was both a commercial and a critical success. The first series episode "Hamlet" won two awards for "Outstanding Individual Achievement in Animation" (one for the animators and one for the designers and director) at the 1993 Emmys, and a Gold Award at the 1993 New York Festival. The second season episode "The Winter's Tale" also won the "Outstanding Individual Achievement in Animation" at the 1996 Emmys. The episodes continue to be used in schools as teaching aids, especially when introducing children to Shakespeare for the first time. However, the series has been critiqued for the large number of scenes cut to make the episodes shorter in length. In the United States, the series aired on HBO and featured live action introductions by Robin Williams.
Жасау
Сериал 1989 жылы S4C анимациялық бөлімінің басшысы Кристофер Грейс ойлап тапты. Грейс бұрын Soyuzmultfilm-мен Уэльстің халық аңыздары циклының анимациялық нұсқасында жұмыс істеген, және ол Шекспир жобасына да оларға жүгінді, себебі "егер біз Шекспирді отыз минуттық форматта анимациялауды көздесек, онда шығармашылық және көркемдік тұрғыдан оны іске асыра алатынымызды білетін елге бару қажет еді. Менің ойымша, біздің қалаған стилімізге сай келіп, басқаша көзқараспен қараған бір ғана ел болды. Ол елде Шекспир біз үшін қаншалықты маңызды болса, соншалықты маңызды саналады". Грейс Диснейге тән стильден қашыңқы қалуды өте қалады; "Дисней көптеген көрермендерді сезімталдық күтуге үйретті; ұзын кірпіктермен, үлкен, жылы көздермен жабдықталған жаратылыстар, сондай-ақ сүйкімді, жалған әйел кейіпкерлер. Бұл стиль зор шабыт пен комикалық өрнекпен ұсынылды, бірақ оның көп бөлігі кичтілікке жатты". Сериалды анимация жасамас бұрын сценарийлер жазылып дайын болды. Актерлер 1985 жылы Шекспирдің пьесаларын балаларға арналған прозалық бейімдеулер сериясы түрінде жазған Леон Гарфилдтің пьесаларының қысқартылған нұсқаларын оқуға шақырылды. Гарфилдтің айтуынша, пьесаларды отыз минутқа дейін қысқарту, сонымен бірге түпнұсқа Шекспир диалогтарын сақтау оңай болған жоқ; "таңдалған жолдар баяндаудың салмағын көтеруі керек, бұл әрқашан оңай емес. Көбінесе жарты жолды қолдануға тура келді, кейде жиырма жолды өткіріп жіберіп, содан кейін ырғақты сақтап, әңгімені жалғастыратын нәрсені табу қажет болды. Ең қиын болғаны – комедиялар еді. Трагедияларда, сіз күшті оқиғаны басты кейіпкердің көмегімен көресіз. Ал комедияларда құрылым әлдеқайда күрделі". Аңыздық тұтастықты сақтау үшін Гарфилд әр эпизодқа Шекспирге тән емес дауысты баяндауды қосты, ол әдетте эпизодты таныстырып, содан кейін диалогтан тыс қалған сюжеттік бөлшектерді толықтыратын. Мұндай баяндауды Чарльз Лэмб пен Мэри Лэмб 1807 жылы жарық көрген Шекспирдің балаларға арналған пьесаларының прозалық нұсқаларында да қолданған, Гарфилдтің шығармалары олармен жиі салыстырылады. Дегенмен, түпнұсқа мәтіндерге адалдық жасау – жаратушылардың басты мақсаты болды, эпизодтар "көрермендерді Шекспирді бағалауға және сүюге тәрбиелеуге, Шекспирдің барлық адамға қолжетімді мәдени артефакт екендігіне сендіруге тырысты, ол белгілі бір қойылым түрімен шектелмейді. Оншама елде көрсетілген "Анимациялық әңгімелер" – Шекспирдің барлық адамға қолжетімді мәдени-ағартушылық теледидары". Диалог BBC Wales-тің Кардиффтегі дыбыс студиясында жазылды. Жазу кезінде Гарфилдтің өзі, әдеби кеңесші Стэнли Уэллс және ресейлік режиссерлер қатысты. Барлығы актерлерге жазба кезінде өз пікірлерін білдірді. Содан кейін аниматорлар дауыс жазбаларын Мәскеуге алып барып, анимациялау жұмысын бастады. "Радио Таймс" газетінде "тек алдын ала сату нәтижесінде ондаған миллион адам оны көретініне кепілдік берілген, ал Шекспир 1623 жылы Бірінші фолио басылғаннан бергі жылдарындағы ең жақсы жылдарын басып өтеді" деп жазылған. Алайда, бейімделулерге риза болмаған бір комментатор – ғалым және лектор Теренс Хоукс болды, ол эпизодтар туралы "олардың ешқандай пайдасы болмайды. Олар Шекспир сюжетіне негізделген, бірақ олардың өздері түпнұсқа емес әңгімелер. Сондықтан олар Шекспир туралы көп мәлімет бере алмайды" деп жазды. Екінші маусым бірінші маусымнан екі жыл кейін көрсетілді және бұқаралық ақпарат құралдарының назары аз болды.
The series was conceived in 1989 by Christopher Grace, head of animation at S4C. Grace had previously worked with Soyuzmultfilm on an animated version of the Welsh folktale cycle, the Mabinogion, and he turned to them again for the Shakespeare project, feeling "if we were going to animate Shakespeare in a thirty minute format, then we had to go to a country that we knew creatively and artistically could actually deliver. And in my view, frankly, there was only one country that could do it in the style that we wanted, that came at it from a different angle, a country to whom Shakespeare is as important as it is to our own." Grace was also very keen to avoid creating anything Disney esque; "Disney has conditioned a mass audience to expect sentimentality; big, gooey eyed creatures with long lashes, and winsome, simpering female characters. This style went with enormous flair and verve and comic panache; but a lot of it was kitsch." The series was constructed by recording the scripts before any animation had been done. Actors were hired to recite abbreviated versions of the plays written by Leon Garfield, who had written a series of prose adaptations of Shakespeare's plays for children in 1985, Shakespeare Stories. According to Garfield, editing the plays down to thirty minutes whilst maintaining original Shakespearean dialogue was not easy; "lines that are selected have to carry the weight of narrative, and that's not always easy. It frequently meant using half a line, and then skipping perhaps twenty lines, and then finding something that would sustain the rhythm but at the same time carry on the story. The most difficult by far were the comedies. In the tragedies, you have a very strong story going straight through, sustained by the protagonist. In the comedies, the structure is much more complex." To maintain narrative integrity, Garfield added non Shakespearean voice over narration to each episode, which would usually introduce the episode and then fill in any plot points skipped over by the dialogue. The use of a narrator was also employed by Charles Lamb and Mary Lamb in their own prose versions of Shakespeare's plays for children, Tales from Shakespeare, published in 1807, to which Garfield's work is often compared. However, fidelity to the original texts was paramount in the minds of the creators as the episodes sought "to educate their audience into an appreciation and love of Shakespeare, out of a conviction of Shakespeare as a cultural artifact available to all, not restricted to a narrowly defined form of performance. Screened in dozens of countries, The Animated Tales is Shakespeare as cultural educational television available to all." The dialogue was recorded at the sound studios of BBC Wales in Cardiff. During the recording, Garfield himself was present, as was literary advisor, Stanley Wells, as well as the Russian directors. All gave input to the actors during the recording sessions. The animators then took the voice recordings back to Moscow and began to animate them. An article in the Radio Times wrote "as a result of pre sales alone, tens of millions of people are guaranteed to see it and Shakespeare is guaranteed for his best year since the First Folio was published in 1623." One commentator who was distinctly unimpressed with the adaptations, however, was scholar and lecturer Terence Hawkes who wrote of the episodes, "they will be of no use. They are packages of stories based on the Shakespearean plots, which themselves were not original. So they aren't going to provide much insight into Shakespeare." The second season aired two years after the first, and received considerably less media attention.
Мұра
Жобаның маңызды бөлігі – серияның білім беру мазмұны, әсіресе балаларды Шекспирмен алғаш рет таныстыру ойы болды. Сериал мектептерге әр бөлімнің басылған сценарийімен бірге ұсынылды, онда орыс анимациясының тікелей көшірмелері емес, оның негізінде жасалған иллюстрациялар бар еді. Басылған сценарийлер Гарфилдтің түсірілген соңғы нұсқаларынан сәл ұзын болғанмен, айтарлықтай қысқартылған еді. "Анимациялық әңгімелер" британдық бастауыш және орта мектептердегі ең көп қолданылатын оқу құралдарының біріне айналды. 1996 жылы продюсерлер "Тестмент: Анимациядағы Киелі кітап" атты жаңа серия жасады. 2000 жылы Кристофер Грейс Леон Гарфилдтің он екі қысқартылған сценарийін пайдаланып, Шекспир мектептері фестивалін (SSF) іске қосты. Фестиваль жыл сайын өтіп, онда жүздеген мектеп оқушылары Ұлыбританияның кәсіби театрларында жарты сағаттық қойылымдар көрсетеді.
A major part of the project was the educational aspect of the series, especially the notion of introducing children to Shakespeare for the first time. The series was made available to schools along with a printed copy of the script for each episode, complete with illustrations based on, but not verbatim copies of, the Russian animation. The printed scripts were slightly longer than Garfield's final filmed versions, but remained heavily truncated. The Animated Tales have gone on to become "one of the most widely used didactic tools in British primary and secondary schools." In 1996, the producers created a follow up series, Testament: The Bible in Animation. In 2000, Christopher Grace launched the Shakespeare Schools Festival (SSF) using Leon Garfield's twelve abridged scripts. The festival takes place annually, with hundreds of school children performing half hour shows in professional theatres across the UK.