Роберт Ланди: Шотландиялық әскери қолбасшы және Дерри қамалы
Robert Lundy
Роберт Ланди (1717) – шотланд аскери шенеунік, Дерри қамалындағы губернатор. Әскери мансабы, Франция армиясындағы қызметі туралы ақпарат. Шотландия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд сарбазы (өл. 1717 ж.) – 15 ғасыр шотланд рыцарі.
Scottish soldier (d. 1717)
the 15th century Scottish knight
Роберт Ланди (өлген 1717 ж.) – шотланд армия офицері, Дерри қамалының бастапқы кезеңдерінде Лондондерри губернаторы қызметін атқарғанымен әйгілі.
Robert Lundy (died 1717) was a Scottish army officer best known for serving as Governor of Londonderry during the early stages of the Siege of Derry.
Ерте мансап
Ланди Думбартон қаласында дүниеге келіп, Шотландия шіркеуінде өсті. Ол әскери мансабын жалғастырды, XIV Луидің француз армиясындағы Думбартон графының полкінде қызмет етті. 1678 жылы полк Шотландияға оралғанда ол капитан дәрежесіне көтерілді, сол кезде ол Корольдік шотландтар полкі деп аталды. Ланди танжерлік гарнизонды күшейту үшін жіберілгенде полкпен бірге қызметін жалғастырды. 1680 жылғы қазанда Танжерді қоршау кезінде жергілікті марокколық күштермен болған шайқаста жараланды. Ол ирланд әйелі Марта Дэвисқа үйленді, оның әкесі Роуланд Дэвис кейін Корк деканы болды, және оның туысқандық байланыстары арқасында Корольдік ирландия армиясында подполковник лауазымын иеленді. 1688 жылы ол виконт Маунтджой полкінде Дублинде болды.
Lundy was born in Dumbarton and raised in the Church of Scotland. He pursued a military career, serving in the Earl of Dumbarton's regiment in the French Army of Louis XIV. He had risen to rank of captain when the regiment returned to Scotland in 1678 where it was renamed the Royal Scots. Lundy continued to serve with the regiment when it was sent out to reinforce the Tangier Garrison. In October 1680 he was wounded during a battle with the local Moroccan forces during the Great Siege of Tangier. He married an Irish wife, Martha Davies, whose father, Rowland Davies, became later the Dean of Cork, and through her family connections was able to secure promotion to lieutenant colonel in the Royal Irish Army. In 1688 he was at Dublin in the regiment of Viscount Mountjoy.
Дерри қоршауы
Алайда, 1685 жылы II Карл қайтыс болды және оның орнына II Джеймс таққа отырды. 1687 жылы ол Ормондты Ричард Талботпен алмастырды және Ирландия армиясында протестант офицерлерін католиктермен ауыстыру саясатын енгізді. Маунтджой армияда қалған санаулы протестанттардың бірі болды және ол Ланди сияқты протестант сарбаздары мен офицерлерін қорғай алды. Дерри қаласының шәкірттері «Антрим графы Александр Макдоннелл басқаратын 1200-ден астам папистер тобына» қарсы қала қақпаларын жапты, ол өз күштерін асығыс түрде кері шегіндірді. Кейін вице-король Маунтджойдың араласуын сұрады және, ақырында, сер Ричард Гамильтон басқаратын күшті, бірақ тәртіпсіз ирланд әскерін протестанттарға қарсы солтүстікке қарай аттандырды. Маунтджой мен Ланди Дерриді бақылауға алу үшін жасаған жоспары, негізінен протестант әскерлерінен тұратын шағын гарнизонды, бірінші Маунтджойдың, содан кейін губернатор атағын алған Ландидің басқаруына беруге мүмкіндік берді. Бірақ Дерри халқының сезімі Оранж принцінің жағында күшті болды, сондықтан Ланди өзін III Уильям корольдің жақтасы деп жариялады және одан Дерридің Вильямдық губернаторы ретінде тағайындалуын растайтын құжат алды. 1688 жылдың желтоқсанынан 1689 жылдың наурызына дейін Ланди қаланы қорғау үшін қабырғаларды және қақпаларды жөндеді, қару-жарақтар мен мылтықтарды қайта орнатты, қамалға кедергі келтіруі мүмкін ғимараттар мен қоқыс үйінділерін қабырғалардың сыртынан алып тастады, оқ-дәрі, зеңбірек доптары мен кремний тастар сатып алды және қорғаныс үшін равелин мен сыртқы бекіністер салдырды. Ландидің ниеті нақты белгілі емес. Бір анық нәрсе – Дерриге II Джеймс корольдің әскерлері қауіп төндірген сәттен бастап Ланди қаланың қорғанысын әлсірету үшін бар күшін жұмсады. 1689 жылдың сәуір айында ол Ричард Гамильтонның әскерімен Стребейнде кездескен протестант әскерлеріне басшылық етті, бірақ өз орнында тұрудың орнына, әскерлеріне барлығы жоғалғанын айтты және олар өздеріне көмектесін бұйырды; ол өзі бірінші болып Дерриге қашып қайтты. Сол кезде солтүстікке бет алған Омаг қаласында болған II Джеймс король да, шайқас туралы естіген соң Дублинге қашып кетті, бірақ оқиғаның нақты мән-жайын білгеннен кейін келесі күні қайтып келді. 14 сәуірде полковник Джон Каннингэм мен Соломон Ричардс басқаратын ағылшын кемелері Фойлде пайда болды, олар Ландиге көмек әкелді. Ланди Каннингхэмды әскерін түсіруден бас тартты, Дерриді қорғаудың ешқандай үміті жоқ екенін айтты; және ол қаладан жасырын түрде кетуді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Сонымен қатар ол жау штаб-пәтеріне қала алғашқы талап бойынша берілетіні туралы уәде берді. Бұл хабар тараған соң Ландидің өміріне қауіп төнді және оны опасыздыққа айыптады. Жау қала қабырғаларына жақындағанда, Ланди атуға тыйым салды. Бірақ барлық билік оның қолынан шығып кеткен еді. Халық майор Генри Бейкер мен капитан Адам Мюррейдің басшылығымен қару-жараққа ұшты, олар дін қызметкері Джордж Уокермен бірлесіп, атақты қорғанысты ұйымдастырды. Ланди халықтың кек алуынан қашу үшін түнгі қараңғылықта Уокер мен Мюррейдің көмегімен жасырын түрде қашып кетті.
However, in 1685 Charles II died and James II succeeded. In 1687 he replaced Ormonde with Richard Talbot and introduced a policy of replacing Protestant officers with Catholic ones in the Irish Army. Mountjoy was one of few Protestants remaining in the army and he could protect his Protestant soldiers and officers, such as Lundy. The Apprentice Boys of Derry shut the gates of the city against "a regiment of twelve hundred Papists, commanded by a Papist, Alexander Macdonnell, Earl of Antrim", who hastily withdrew his small force. Later, the Viceroy solicited intervention by Mountjoy and finally dispatched a strong but poorly disciplined Irish force commanded by Sir Richard Hamilton to march north against the Protestants. A stratagem prepared by Mountjoy and Lundy to assume control of Derry succeeded in embedding a small garrison of predominantly Protestant troops under the command first of Mountjoy then of Lundy, who assumed the title of governor. However, popular feeling in Derry ran so strongly in favour of the Prince of Orange that Lundy declared himself an adherent of King William III, and he obtained from him a commission confirming his appointment as Williamite governor of Derry. From December 1688 to March 1689 Lundy had the walls and the gates repaired to protect the city, refitted gun carriages and musket stocks, removed buildings and dungheaps outside the walls which might provide cover to besiegers, purchased powder, cannonballs and matchlocks, and had a protective ravelin and outworks built. Lundy's motivation cannot certainly be known. What is certain is that from the moment Derry was threatened by the troops of King James, Lundy used all his endeavours to paralyse the defence of the city. In April 1689 he was in command of a force of Protestants who encountered some troops under Richard Hamilton at Strabane, when, instead of holding his ground, he told his men that all was lost and ordered them to shift for themselves; he himself was the first to take flight back to Derry. King James, then at Omagh on his way to the north, similarly turned in flight towards Dublin on hearing of the skirmish, but returned next day on receiving the true account of the occurrence. On 14 April English ships appeared in the Foyle with reinforcements for Lundy under Colonel John Cunningham and Solomon Richards. Lundy dissuaded Cunningham from landing his regiments, representing that a defence of Derry was hopeless; and that he himself intended to withdraw secretly from the city. At the same time he sent to the enemy's headquarters a promise to surrender the city at the first summons. As soon as this became known to the citizens, Lundy's life was in danger, and he was vehemently accused of treachery. When the enemy appeared before the walls, Lundy gave orders that there should be no firing. But all authority had passed out of his hands. The people flew to arms under the direction of Major Henry Baker and Captain Adam Murray, who organised the famous defence in conjunction with the Rev. George Walker. Lundy, to avoid popular vengeance, hid himself until nightfall when, by the connivance of Walker and Murray, he made his escape in disguise.
Кейінгі өмірі
Ол Шотландияның батысында ұсталды, Думбартон қамалына қамалды, содан кейін Лондон мұнарасына жіберілді. 1690 жылы ол кешірім заңынан тыс қалды. Оны Дерриде сотқа жіберуге тырысты, бірақ ол қарсылыққа ұшырады, себебі Ландидің сол жердегі беделді адамдардың қолдауы бар екені анық болды. Пастор Джордж Уокердің айтуынша, қалада "оның тараптастары болды". Лондондағы тергеуден кейін ол "қарсылық жасады деген айыптан тазаланды" және әскери қызметке оралды. 1704 жылдан 1712 жылға дейін ол Испания мұрагерлік соғысы кезінде Гибралтарды француздардан қорғаған, Англия королінің жалақысын алған Португалия королінің әскерінің генерал-адъютанты болды. 1707 жылы француздар оны тұтқынға алды, бірақ бір жыл өткен соң айырбастады.
He was apprehended in western Scotland, imprisoned at Dumbarton Castle, and then sent to the Tower of London. He was excluded from the Act of Indemnity in 1690. An effort was made to send him for trial at Derry, but this was argued against because it was evident that Lundy still retained the support of influential people there. As Reverend George Walker described this, "he had a faction for him" in the town. After an enquiry in London he was "cleared of charges of treason" and returned to military service. From 1704 to 1712 he was "Adjudent General of the King of Portugal's forces in the Queen of England's pay" during the War of Spanish Succession where he defended Gibraltar against the French. In 1707 he was captured by the French, but was exchanged a year later.
Мұра
Ландиді Ольстер лоялистері бүгінге дейін сатқын деп жек көреді, және 1688 жылы Дерри қақпаларының жабылуының ескеруіне арналған тойларда оның бейнесі өртеледі. Иуда сияқты, оның аты одақтастар мен адалдар арасында "сатқын" сөзінің тіл білдіретін аталымына айналды. Иан Пейсли Маргарет Тэтчер, Теренс О'Нилл және Дэвид Тримбл сияқты адамдарды жиі "Ланди" деп айыптады.
Lundy is reviled in Ulster loyalism as a traitor to this day, and is burned in effigy during the celebrations to mark the anniversary of the shutting of the gates of Derry in 1688. Much like Judas, his name has become a byword for "traitor" among unionists and loyalists. Ian Paisley regularly denounced people, including Margaret Thatcher, Terence O'Neill and David Trimble, as "Lundies".