Примроуз бен Уэст: Минестрельдік өнердің эволюциясы
Primrose and West
Примроуз и Уэст: америкалық әнші-биші дуэт, минестрельдік труппа иелері. Өнер формасының дамуындағы маңызды кезең. Тарихы мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық ән мен би дуэті
American song and dance team
Примроуз және Вест – Джордж Примроуз бен Уильям Х. "Билли" Вест есімді серіктестерден құралған американдық қаралаған бет ән мен би дуэті. Кейіннен олар менстрельдік труппа иелігімен айналысып, менстрельдікті ерекше ойын-сауық түрі ретінде дамытудың соңғы сатысын білдіретін жоғары деңгейдегі, талғамды тәсілмен бизнеске кірісті.
Primrose and West was an American blackface song and dance team made up of partners George Primrose and William H. "Billy" West. They later went into the business of minstrel troupe ownership with a refined, high class approach that signaled the final stage in the development of minstrelsy as a distinct form of entertainment.
Тарих
1877 жылы Примроуз бен Уэст Дж. Х. Хаверлиге тиесілі миньстрель труппасымен бірге өнер көрсетті. Сол жылы олар екеуі де жалақыны көтеру туралы талаптары қанағаттандырылмағандықтан жұмыстан кетті. Олар өздерінің жеке компаниясын құрды, ол Хаверлидің United Mastodon Minstrels-ін, оның әсем декорацияларымен және көріктілігімен біршама көшірді. Труппа өте табысты болды, сондықтан 1879 жылы The Clipper газеті олар туралы мақаласын бірінші бетке шығарды, мұндай көрсетіс әдетте танымал актерлер мен актрисаларға ғана арналған. 1881 жылы екеуі Сэм Хейгтің британдық миньстрельдерімен танысып, АҚШ бойынша гастрольдік сапарға шықты. Примроуз бен Уэст Хейгтің жоғары дәрежедегі өңдеу техникасын қабылдады: балет және үлкен оркестрдің орындауындағы жоғары сапалы музыка төменгі комедия мен афроамерикандық тақырыптағы ән-биді басты назарға алды, ал декорациялар мен костюмдер әсем еуропалық ұнтақталған перукалар мен кешкі киімдерді еліктеуге келді. Жаңа труппаның миньстрельдік дәстүрлермен толығымен ажыраспауына тек (кейде) қара боялған артистер себеп болды. Тэтчер, Примроуз және Уэсттің серіктесі болған (кейіннен өзінің жеке труппасын құрған) Джордж Тэтчер кейіннен: «Біз жаңалық іздедік, ал өзгеріс үшін ақ миньстрельдікке тырыстық» деп түсіндірді. 1882 жылы Милт Барлоу труппадан кеткеннен кейін, Примроуз бен Уэст плантациялық және қара бояу материалдарын толығымен алып тастады. Оның орнына көрермендер түлкі аулау, теннис және яхта жарыстары сияқты жоғары сыныпты ойын-сауықтарды көрді. Примроуз бен Уэст сәттілікке жетіп, «Миньстрельдің миллионерлері» деп аталды. Дегенмен, дәстүрлі қара бояумен өнер көрсететін артистер жаңа тәсілді ұнатпады. Лью Докстадер Примроуз бен Уэст барлық қызықтылықты кетіріп жіберді деп мәлімдеді. Жібек шұлықпен, тік бұрышты кесіммен және сөмкелі перукамен миньстрельдік – бұл лосось, омар немесе тауық қосылған қарағай қабығы мен арақтан жасалған салаттай ләззатсыз. Нағыз жақсы нәрсе қоршаған ортамен бүлінеді. Дегенмен, Примроуз бен Уэсттің тәсілі танымал болды, ал қара бояумен өнер көрсету шағын труппалармен және водевильдің тұрақты бөлігі ретінде жалғасты. Джордж Примроуз 1954 жылғы «Ақ Рождество» фильмінде «Миньстрель нөмірінде» «Георги Примроуз» деп әнмен еске алынды.
In 1877, Primrose and West were playing with a minstrel troupe owned by J. H. Haverly. That year, they both quit when their demands for more pay were not met. They formed their own company, which largely copied Haverly's United Mastodon Minstrels with its elaborate sets and visual spectacle. The troupe proved so successful that in 1879, The Clipper gave them a front page story, treatment normally reserved for famous actors and actresses. In 1881, the pair became familiar with Sam Hague's British Minstrels, then on a U. S. tour. Primrose and West adopted Hague's techniques of ultra refinement: Ballet and high class music played by a large orchestra replaced low comedy and African American themed song and dance as the main focus, and sets and costumes came to mimic fancy European powdered wigs and eveningwear. Only the (sometimes) blackfaced endmen kept the new troupe from severing its ties to minstrelsy completely. George Thatcher, one of the troupe members who became a partner of Thatcher, Primrose & West (and later had his own troupe), explained later that "We were looking for novelty, and for a change tried white minstrelsy." When Milt Barlow left the troupe in 1882, Primrose and West did away with plantation and blackface material completely. In its place, audiences witnessed such upper class pursuits as fox hunting, lawn tennis, and yacht racing. Primrose and West had a hit, and they came to be called "The Millionaires of Minstrelsy". Still, traditional blackface entertainers disliked the new approach. Lew Dockstader remarked that Primrose and Westhad refined all the fun out of it. Minstrelsy in silk stockings, set in square cuts and bag wigs is about as palatable as an amusement as a salad of pine shavings and sawdust with a little salmon, lobster, or chicken. What is really good is killed by the surroundings. Nevertheless, Primrose and West's approach caught on, and the blackface act continued only with minor troupes and as a regular fixture of vaudeville. George Primrose was mentioned in song as "Georgie Primrose" in the "Minstrel Number" during the 1954 movie White Christmas.