Евген фон Герард: Австралия ландшафтының суретшісі

Кіріспе

Австрияда туған суретші (1811–1901), Австралияда қызмет еткен

Иоганн Иосиф Юджин фон Герард (17 қараша 1811 – 17 сәуір 1901) – Австрияда туған суретші, 1852 жылдан 1882 жылға дейін Австралияда белсенді болды. Дюссельдорф мектебінің дәстүріндегі егжей-тегжейлі пейзаждарымен танымал. Австралияның ірі мемлекеттік галереяларында өнер туындылары сақталған және елде Евгений фон Герард деп аталады.

Ерте өмір

Вена, Австрияда туған фон Герар 1826 жылдан бастап әкесімен (Австрия императоры Франциск I сарайының миниатюра суретшісі) бірге Италияны аралады, ал 1830 және 1832 жылдар аралығында Римде тұрып, бірнеше неміс суретшілерімен танысты. Осы «неміс римдіктері» арасында ең ірі пейзаж суретшісі Иоганн Антон Кох болды, бірақ ол 1841 жылдан бастап, кейіннен оны танымал ететін әдейі таң қалдыратын пейзаждардан мүлдем өзгеше, «назареттіктер» деп аталатын жас неміс суретшілерінің тобы – Лукасбунд мүшелерімен де кездесті. Ол Людвиг Беккер, Герман Беклер, Уильям Бландовски, Амали Дитрих, Вильгельм Хаакке, Дидрих Хенне, Герард Крефт, Иоганн Люхман, Иоганн Менге, Карл Мюке (a. k. a. Muecke), Людвиг Прейс, Карл Людвиг Кристиан Рюмкер (a. k. a. Ruemker), Мориц Ричард Шомбургк, Ричард Вольфганг Семон, Карл Теодор Стайгер, Джордж Ульрих, Роберт фон Ленденфельд, Фердинанд фон Мюллер, Георг фон Неймайер және Карл Вильгельми сияқты көптеген ықпалды неміс тілінде сөйлейтін тұрғындардың бірі болды. Олар өздерінің «эпистемиялық дәстүрлерін» Австралияға әкелді және ғана емес, «австралиялық отарлау жобасымен тығыз байланысты» болды, сонымен қатар «отарлаушылық Австралияны елестеуге, білуге және қалыптастыруға» қатысты (Барретт және басқалар, 2018, 2-бет). 1860-шы жылдардың басында фон Герар колониялардағы ең ірі ландшафт суретшісі ретінде танылды, ол Оңтүстік-Шығыс Австралия мен Жаңа Зеландияны тамаша және суреткерлік көріністерді іздеп аралады. Ол осы кезеңде салған шөл суреттерімен танымал, олар көлеңкелі жарық пен егжей-тегжейлілігімен ерекшеленеді. Шындығында, оның Оңтүстік-Батыс Викториядағы Тауэр-Хиллге деген көзқарасы бір ғасырдан астам уақыттан кейін, ауыл шаруашылығынан зардап шеккен және ластанған жерді жүйелі түрде қалпына келтіріп, жергілікті флорамен орманға айналдырып, мемлекеттік саябаққа айналдырғанда ботаникалық үлгі ретінде пайдаланылды. Мұндай жұмыстың ғылыми дәлдігі фон Герардың дала суретіне деген көзқарасын қайта қарауға әкелді, ал кейбір тарихшылар суретшінің жетекші ғалым Александр фон Гумбольдттың экологиялық теориясының күшті ықпалында болғанын болжайды. Басқалары оның табиғатты «шындықпен бейнелеуін» Дюссельдорф академиясы белгілеген фигуралық және ландшафттық сурет салу критерийлерімен байланыстырады. 2018 жылы тағы бір картина, «Стонли, Бофорт, Арраратқа жақын, Виктория» (1866) Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік кітапханасының галереясында тұрақты түрде қойылды. Фон Герардың суреттерін Жаңа Оңтүстік Уэльс көркемсурет галереясы сатып алды, соның ішінде «Waterfall, Strath Creek» (1862), «Sydney Heads» (1865) және «Mилфорд Саунд, Жаңа Зеландия» (1877–1879) және тағы да көптеген туындылары. Сиднейдегі Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік кітапханасында фон Герардың Австралиядағы жиырма сегіз жылдық өмірін, сондай-ақ Рейнланд пен Италияға жасаған алғашқы саяхаттары мен 1881 жылдан кейін Еуропаға оралған кезеңін қамтитын 32 эскиз кітабы сақталған. Суреттерге қалам эскиздері, егжей-тегжейлі қаламмен және сиямен немесе қаламмен салған суреттер, сондай-ақ бірнеше түсті суреттер кіреді, олар Альфред Уильям Хоуит және метеоролог Георг фон Неймайермен бірге жасалған ғылыми экспедицияларда салынған туындыларды қамтиды. Эскиз кітаптары Италия мен Германияны (1835–1852), Австралияны (1854–1891) және ағылшын эскиз кітабын (1891–1900) қамтиды. Фон Герардың 1852–1854 жылдардағы алтын кен орындарындағы уақытындағы күнделігінің жалғыз данасы Англияда сақталған. Бірақ түпнұсқа неміс тілінен жасалған баспаға басылған аудармасы Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік кітапханасында сақталған. Бұл аударма цифрлық форматта жасалып, оны онлайн көруге болады. Ол 18 тамыз 1852 – 16 наурыз 1854 жылдар аралығындағы фон Герардың күнделігінен алынған бір томдық үзінділерден тұрады, томның соңында он түпнұсқалы сиямен салынған суреттер жабыстырылған. Үзінділерде оның Грейвсендтен Англиядан Виндермир кемесімен Мельбурнге сапары, Еврика мен Балларат алтын кен орындарында болғаны және Джилонгке кетуі туралы мәліметтер бар. Аударманы оның қызы Виктория жасаған болуы мүмкін, ол Австралияда туып, ағылшынмен үйленген. Бір қысқа уақыт бойы Дейлсфордта тұрып, аймақтың бірнеше суреттерін жасаған. 1870 жылы фон Герар Викторияның Ұлттық галереясында Суретшілік мектебінің алғашқы жетекшісі болып тағайындалды, онда ол келесі 11 жыл бойы суретшілерді оқытуға ықпал етті. Осы кезеңнің басында оның беделі жоғары болған, бірақ суретшіл тақырыбына және егжей-тегжейлі бейнелеуге қатаң берілуінің салдарынан, Гейдельберг мектебінің интимді стилінің өркендеуіне байланысты оның беделі кейін біраз төмендеді. Оның шәкірттерінің арасында Фредерик МакКубин және Том Робертс болды. Фон Герар 1881 жылдың соңында Ұлттық галерея мектебіндегі лауазымынан кетіп, 1882 жылдың қаңтарында Еуропаға аттанды. 1891 жылы оның әйелі қайтыс болды. Екі жылдан кейін ол Австралия банкісінің құлауына байланысты инвестицияларын жоғалтты және 1901 жылдың 17 сәуірінде Челсиде, Лондонда қайтыс болғанша кедейлікте өмір сүрді.

Born in Vienna, Austria, von Guerard toured Italy with his father (a painter of miniatures at the court of Emperor Francis I of Austria) from 1826, and between 1830 and 1832 resided in Rome, where he became involved with a number of German artists. The foremost landscape painter amongst these so called "Deutsch Römer" was Johann Anton Koch, but he also met there members of the Lukasbund, a group of young German breakaway artists known as the Nazarenes, From 1841 quite different from the deliberately awe inspiring landscapes for which he was later to become famous. He was one of a number of influential German speaking residents such as Ludwig Becker, Hermann Beckler, William Blandowski, Amalie Dietrich, Wilhelm Haacke, Diedrich Henne, Gerard Krefft, Johann Luehmann, Johann Menge, Carl Mücke (a. k. a. Muecke), Ludwig Preiss, Carl Ludwig Christian Rümker (a. k. a. Ruemker), Moritz Richard Schomburgk, Richard Wolfgang Semon, Karl Theodor Staiger, George Ulrich, Robert von Lendenfeld, Ferdinand von Mueller, Georg von Neumayer, and Carl Wilhelmi who brought their "epistemic traditions" to Australia, and not only became "deeply entangled with the Australian colonial project", but also were "intricately involved in imagining, knowing and shaping colonial Australia" (Barrett, et al., 2018, p.2). By the early 1860s von Guerard was recognised as the foremost landscape artist in the colonies, touring Southeast Australia and New Zealand in pursuit of the sublime and the picturesque. He is most known for the wilderness paintings produced during this time, which are remarkable for their shadowy lighting and fastidious detail. Indeed, his view of Tower Hill in south western Victoria was used as a botanical template over a century later when the land, which had been laid waste and polluted by agriculture, was systematically reclaimed, forested with native flora and made a state park. The scientific accuracy of such work has led to a reassessment of von Guerard's approach to wilderness painting, and some historians believe it likely that the landscapist was strongly influenced by the environmental theories of the leading scientist Alexander von Humboldt. Others attribute his 'truthful representation' of nature to the criterion for figure and landscape painting set by the Düsseldorf Academy. In 2018 another painting, Stoneleigh, Beaufort near Ararat, Victoria (1866) was put on permanent display in the Galleries of the State Library of New South Wales. Von Guerard's paintings were also purchased by the Art Gallery of New South Wales including Waterfall, Strath Creek (1862), Sydney Heads (1865) and Milford Sound, New Zealand (1877–1879) among many others. The State Library of New South Wales in Sydney holds 32 sketchbooks which cover von Guerard’s twenty eight years in Australia and also the period of his early travels in the Rhineland and Italy and his return to Europe after 1881. The drawings include pencil sketches, detailed pen and ink or pencil drawings, and a few with colour added and include works done on scientific expeditions with Alfred William Howitt and Georg von Neumayer, the meteorologist. The sketchbooks cover Italy and Germany, 1835–1852, Australia, 1854–1891, and the English sketchbook, 1891–1900. The only known copy of von Guerard's 1852–1854 diary of his time on the goldfields is held in England. But a typescript translation made from the original German is held in the State Library of New South Wales. This translation has been digitised and can be viewed online. It consists of one volume of bound extracts from von Guerard's journal, 18 August 1852 – 16 March 1854, with ten original ink illustrations pasted onto leaves at end of volume. Extracts cover his departure from Gravesend England on board the Windermere and the voyage out to Melbourne, his stay at the Eureka and Ballarat goldfields and his departure to Geelong. The translation may have been made by his daughter, Victoria, who was born in Australia and married an Englishman. For a short time, he lived in Daylesford and created several paintings of the area. In 1870 von Guerard was appointed the first Master of the School of Painting at the National Gallery of Victoria, where he was to influence the training of artists for the next 11 years. His reputation, high at the beginning of this period, had faded somewhat towards the end because of his rigid adherence to picturesque subject matter and detailed treatment in the face of the rise of the more intimate Heidelberg School style. Amongst his pupils were Frederick McCubbin and Tom Roberts. Von Guerard retired from his position at the National Gallery School the end of 1881 and departed for Europe in January 1882. In 1891 his wife died. Two years later, he lost his investments in the Australian bank crash and he lived in poverty until his death in Chelsea, London, on 17 April 1901.