Консерваторлар: Пап тағайындаған қорғаушылар және олардың тарихы
Conservator (religion)
Консерваторлар – 13 ғ-дан бастау алған, Папа тағайындаған, университеттер, діни ордендер сияқты артықшылықты топтарды қорғаған судьялар. Тарихы, құқықтық мәселелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Консерватор (лат. conservator – қорғаушы), – папаның университеттер, католик діни ордендері, шаптерлер, кедейлер сияқты ерекше құқықтары бар адамдар тобын, сот процесіне жүгінбестен, анық немесе жария түрде келтірілген зиян немесе зорлық-зомбылықтан қорғау үшін делегациялаған судьясы. Консерваторлар алғашқы рет 13 ғасырда тағайындалды; бұл атақ 1287 жылы Вюрцбург Синоды белгілі бір діни тұлғалардың құқықтарын қорғау үшін тағайындаған лауазым иелеріне берілді.
A conservator (from ), was a judge delegated by the pope to defend certain privileged classes of persons – as universities, Catholic religious orders, chapters, the poor – from manifest or notorious injury or violence, without recourse to a judicial process. Conservators were appointed as early as the 13th century; the title was given to officers appointed by the Synod of Würzburg in 1287 to protect the privileges of certain religious persons.
Тарих
Консерваторлар туралы ең алғашқы жазба Папа Иннокентий IV-нің жарлығында кездеседі, ол олардың бар екенін көрсетеді. Әртүрлі теріс пайдаланулар мен шағымдардың салдарынан Трент соборы олардың құзыретін шектеді, бірақ қайта-қайта туындайтын жаңа даулар Папалар Климент VIII, Григорий XV және Иннокентий X-ті олардың артықшылықтарын нақтылауға мәжбүр етті. Қиындықтар, әсіресе діни ордендердің консерваторларына қатысты, жалғасты. Папа Клемент XIII миссионерлік елдерде осындай лауазымды адамдар енді сайланбауы керек деп жарлық шығарды, ал барлық даулар Қасиетті Таққа жіберілсін деді. Осыдан кейін консерваторлар іс жүзінде қолданыстан шығып қалды. Заң бойынша, осы лауазымды адамдар кафедралық және коллегиаттық шіркеулердің прелаттары мен билікті тұлғаларынан, кейіннен синод судьяларынан таңдалуға тиіс еді. Егер регюлярлы дін қызметкерлері консерваторды сайласа, оны бес жылға дейін себепсіз қызметтен босатуға болмайды. Оның құзыреті сот сараптамасын қажет ететін істерге қатысты болған жоқ. Ол регюлярлы дін қызметкерлеріне қатысты барлық шағымдарды қараса да, егер олар жалпыға мәлім болмаса, регюлярлы дін қызметкерлерінің басқаларға қатысты шағымдарын қабылдауға құқығы болмады. Соңғы жағдайда консерватор мәселені жылдам шешті. Ол тіпті өкілдігіне кедергі келтірген жоғары шіркеу лауазымдарына да діни жазалар сала алатын. Дегенмен, оның билігі тек сайланған бір епархиямен ғана шектелді, және бір консерватор бірнеше епархияда билік ете алмайтын.
The earliest recorded mention of conserators is in a decree by Pope Innocent IV, which presupposes their existence. Owing to abuses and complaints the Council of Trent limited their jurisdiction, but new controversies, often recurring, caused popes Clement VIII, Gregory XV, and Innocent X to define their privileges more precisely. Troubles continued to arise, especially concerning the conservators of religious orders. Pope Clement XIII decreed that in missionary countries such officials should no longer be chosen, but that all controversies should be referred to the Holy See. From that time forth conservators fell into practical desuetude. According to law, these officials were to be chosen from among the prelates or dignitaries of cathedral and collegiate churches; later from the synodal judges. When a conservator had been chosen by regular clergy he could not be removed for five years without cause. He had no jurisdiction in cases that required juridical examination. While he took cognizance of all complaints against regular clergy, he had no authority to receive those of the regular clergy against others unless they were notorious. In the latter case the conservator decided the question summarily. He could punish with ecclesiastical penalties even high church dignitaries who interfered with his duties. His power was limited, however, to the one diocese in which be had been elected, nor could the same conservator have power in several dioceses.