Кіріспе

Корольдік флот адмиралы (1758-1832) адмирал сэр Израиль Пеллоу, ККБ (25 тамыз 1758 - 19 шілде 1832) - Англияның әскери-теңіз офицері. Ол өзінің мансабын өзінің табысты ағасы Эдвард Пеллоудың көлеңкесі астында өткізді.

Ертедегі әскери-теңіз қызметі

1771 жылы Пелев алғаш рет шлюппен теңізге шығып, Батыс Үндістандағы қызметіне кірісті. 1776 жылы "Флора" фрегатында Солтүстік Америкаға барды. 1779 жылы сәуірде Пеллев лейтенант болып жоғарылатылды, содан кейін фрегаттар мен Аполода қызмет етті. 1782 жылы Солтүстік теңізде кеменің командирі болып тағайындалды. 1783 жылы ол бір кемеде голландтық капер Флюшингерді тұтқынға алды. Резолюция Ирландия станциясына ауыстырылды, Пеллев 1787 жылға дейін командалық лауазымда қалды. 1789 жылы наурыз айында ол әскери қызметке қосылды, 1790 жылы командир болып тағайындалды, бірақ бейбітшілік кезінде қайтадан жұмысқа алынбады. 1793 жылы соғыс басталғанда Пеллев уақытша кемесіз болды және 18 маусымда француз фрегатын жаулап алған кезде оның артқы қаруларына жауапты болды. Бұл француз революциялық соғыстарының алғашқы британдық әскери-теңіз жеңісі болды. Осы әрекеті үшін оның ағасы рыцарь атағын алды және Израиль Пеллевті корольге ұсынды Джордж III және пост капитаны болды 1795 жылдың сәуірінде ол үлкен фрегат капитаны болды, , оны Ньюфаундленд пен Солтүстік теңізде басқарады. 1796 жылдың қыркүйегінде Пеллев ағасының эскадрильясына қосылу үшін кемеге отырып, Амфионды жөндеу үшін Плимут қаласына алып барды. 22 қыркүйекте ол кенеттен кемежайдың жанында жарылды. 300-ге жуық экипаж мүшелері мен қонақтары қаза тапты. Пеллеу аман қалды, ол ашық артқы галереяның терезесінен таза жұлдыздың палубасына ұшып кетті. Тергеу барысында жарылыстың себебі "Амфион" кемесінің атыскері деп анықталды. Ол оқ-дәрі ұрлаған деп күдікті болып табылған, ол отқа түсіп, алдыңғы журналды жарылды. Алайда, Пеллев журналдың нашар жасалғанын және қауіпсіз еместігін айтып, қайтыс болған мерген туралы шешімді күмәнге салды. 1797 жылдың ақпан айында Пеллеуді "Нор" кемесіне тағайындады, бірақ экипажының көтерілісі кезінде және бас қолбасшысының қысымымен ол командалықтан кетіп, шілде айында "Манш" арнасына, 1798 жылдың қарашасына дейін, содан кейін "Халифакс" және "Ямайка" станцияларына ауысты. 1800 жылы Пеллеу Кубадан испан кемелерін ұстап алу үшін жасалған қайық шабуылына ұшыраған кезде, үлкен зардап шекті, тек кішкентай галереяны ғана ұстап алды. Кейін Клеопатра Багама аралдарының бірі Абаконың жағасына шығады. Ол үш күн бойы жағаға жабылып, оның қарулары мен балласты суға лақтырылғаннан кейін ғана ұшып кетті.

Трафальгар жорығы

Пеллеу 1804 жылы сәуірде Аменскі бейбітшілік келісімінен кейін теңізге шықты, қыркүйекте Жерорта теңізіне дейін Жерорта арнасында желілік кемеге қолбасшылық етті және француз флоты мен Кадиске қайту аясынан кейін Атлантика арқылы толық қуғын-сүргінге қатысты. Осы уақыт ішінде Пеллев өзінің адмиралымен жақсы дос болып, Нельсон өзін қоршап алған әйгілі Бауырлар тобына қосылды. "Conqueror" Трапалгар шайқасында жақсы шайқасты, ол Нельсонның командасы бойынша ван немесе ауа райы бағанасының төртінші кемесі болды. Француздық "Буцентур" кемесі, Вильневтің флагманы, Пеллевтің семсерін алу үшін кемеге жіберген Конкурердің теңізшілерінің капитанына берілді. Бірақ Жеңімпаз испандық Сантисима Тринидад кемесімен күресуге және Думаноар эскадрильясының қашуына кедергі жасауға тырысқандықтан, теңізшілер семсерді Пелевке қайтара алмады. Осы соңғы әрекеттер барысында Пеллев оқ ұшынан қатқаннан жарақат алды, бірақ оны хабарлаудан немесе шайқастан кейін ғана емделуден бас тартты. Француз адмиралының семсерін соғыс аяқталғаннан кейін адмирал Коллингвудқа берді және ол оны Пеллевтің ренжітуіне қалдырды. Пеллеудің ағасының көлеңкесі де ұрыстан кейін қатты ашуланды, ол Bucentaure палубасына келген кезде пайда болды. Теңіз әскерінің капитаны Джеймс Атчерли кемеге отырып, адмирал Вильневпен кездесті, ол өзінің тұтқынының жеке басын сұрады. Атчерли оның капитан Пеллеу екенін айтты, содан кейін Вильнёв: "Сэр Эдвард Пеллеу сияқты офицерге мен беріліп отырғаным үшін мен өте қанағаттандым" деп мәлімдеді. Айтчэрли қатты ұялып, қателігін түзетеді, оған Вильнев: "Ағасы? Олардың екеуі не? Қасірет!" - деп жазды. "Conqueror" кемесінің желкендері мен кемелері едәуір зақымдалған болса да, ол ұрыс ошағында болғанына қарамастан, үш адам қаза тауып, тоғыз адам жараланды. Ол Гибралтарға үлкен дауылдан еш зардап шекпей қайтып келді. Трафальгардан кейін Жеңімпаз Кадис блокадасын жалғастыруға көмектесті, содан кейін 1807 жылы португал флотын және корольдік отбасын қорғауға жіберілген эскадрильяның құрамында болды. Ол 1808 жылдың басым бөлігінде Португалия жағалауында болды, ақырында Синявиннің ресейлік эскадрильясы Тагус өзенінде берілгеннен кейін үйіне оралды. Кейін Пеллеу оны тастап, Медуэйдегі кемелердің төлемін қадағалауға тағайындалды.

Адмирал Пеллев пенсияға шықты

1810 жылы Пеллев контр-адмирал болып тағайындалды, ал 1816 жылы оның ағасы Жерорта теңізі флотының командалығын алғаннан кейін оны флоттың капитаны, іс жүзінде өзінің штаб бастығы етіп тағайындады. 1815 жылы Пеллев ерлік атағына ие болды. Ол 1816 жылға дейін флоттың капитаны лауазымын сақтап қалды, сол жылы Барбария державаларымен келіссөздерге және содан кейін Алжирді бомбалауға белсене қатысты. Бұл оның белсенді қызметінің аяқталуын білдірді, бірақ 1819 жылы Пеллев автоматты түрде вице-адмирал дәрежесіне көтерілді. Сол жылы оның жалғыз ұлы, өмірлік күзетші офицер Эдвард Парижде аға офицермен жекпе-жекте қаза тапты. 1830 жылы Пеллев толық адмирал болып тағайындалды. Ол зейнетке шыққаннан кейін Плимут қаласына көшіп барды және ұзақ және ауыр науқастан кейін 1832 жылы сол жерде қайтыс болды. Пеллев Плимут қаласындағы үйінің жанында Чарльз Мартирд шіркеуінде жерленді, бірақ 1941 жылы 21 наурызда Германияның әуе шабуылы шіркеу мен оның зиратын қиратты. Шіркеудің қираған жерлері сол түннің естелігі ретінде сақталған, бірақ жоғалған деп саналатын Пеллевтің денесі немесе қабірі қайда екендігі туралы ешқандай мәлімет жоқ.