Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орыс ақыны, тарихшы және саяси белсенді (1813–1877)
Russian poet, historian and political activist (1813–1877)
Николай Платонович Огарев (Огарев; Ланг ру; 6 желтоқсан 1813 [е.с. 24 қараша 1813] – 12 маусым 1877 [е.с. 31 мамыр 1877]) – орыс ақыны, тарихшы және саяси белсенді. Ол 1861 жылғы Еріктіру реформасының шектеулерін қатаң сынап, шаруалардың босатылмағанын, жай ғана бір түрлі крепостнойлықты екіншісімен алмастырғанын айтты. Огарев – Александр Герценнің өмір бойы досы, бірге жер аударылған және Англияда басылып, Ресейге тыйым салынған "Колокол" газетінде бірге жұмыс істеген серігі болды. 1827 жылдың жазында Мәскеудің үстіндегі Құйрық төбелерінде серуендеу кезінде Герцен мен Огарев (екеуі де жасөспірім шақта) елдері азат болғанша тынығуға ант берді; бұл ант оларды және олардың достарын өмірлерінің көптеген қиындықтарында, ел ішінде де, шетелде де қолдады және Э.Х. Каррдың "Романтикалық жер аударылу" кітабында сипатталған. Ант берген орын қазір ескерткішпен белгіленген.
Nikolay Platonovich Ogarev (Ogaryov; Lang ru; December 6 1813 [O. S. November 24 1813] – June 12 1877 [O. S. May 31 1877]) was a Russian poet, historian and political activist. He was deeply critical of the limitations of the Emancipation reform of 1861, claiming that the serfs were not set free, but had simply exchanged one form of serfdom for another. Ogarev was a lifelong friend, fellow exile and collaborator of Alexander Herzen on Kolokol, a newspaper printed in England and smuggled into Russia. In the summer of 1827, during a walk in the Sparrow Hills above Moscow, Herzen and Ogarev (both in their teens) made an oath not to rest until their country was free; the oath reportedly sustained them and their friends throughout many crises of their lives at home and abroad and was described in E. H. Carr's The Romantic Exiles. The place of the oath is now marked with a monument.
Өмірбаян
Николай Огарьев Санкт-Петербургте бай орыс жер иелері отбасында дүниеге келді. Анасынан ерте айырылған Николай балалық шағын Пенза маңындағы әкесінің қожалығында өткізді. 1826 жылы ол алыс туысы Александр Герценмен танысып, жақын дос болды, олармен бірден екі ортақ нәрсе тапты: монархияға қарсылық және декабристердің идеяларына терең жанашырлық. 1829 жылы ол қожалықты тастап, Мәскеу университетінде оқуға түсті, онда утопиялық социалистер тобына қосылып, маңызды саяси қызмет атқарды, нәтижесінде тұтқындалып, әкесінің қожалығына жер аударылды. 1856 жылы ол Ресейден мүлдем кетіп, Лондон мен Женевада көп жыл өмір сүрді, "Колокол" және "Общее собрание" атты еркін орыс басылымдарын ұйымдастырумен айналысты. 1874 жылдың қазан айынан бастап Огарьев Ньюкасл-апон-Тайн қаласында тұра бастады, ол сүйікті Мэримен бірге Генуядан келді. Ньюкасл қаласында Огарев "Өлеңде мойынұсау" және аяқталмаған "Соңғы қарғыс" шығармаларымен айналысты. Алайда сол жылдың соңында олар Мэридің туған қаласы Гринвичке көшіп, Огарьев 1877 жылы сол жерде қайтыс болды.
Nikolay Ogaryov was born in Saint Petersburg into a family of wealthy Russian landowners. Having lost his mother early, Nikolay spent his childhood years in his father's estate near Penza. In 1826 he met and became a close friend of his distant relative Aleksandr Herzen, with whom he instantly found two things in common, the aversion to monarchy and deep empathy with the Decembrists' ideas. In 1829 he left the farm and went to study at the University of Moscow, where he developed a remarkable political work by joining a group of utopian socialists, resulting in his arrest and internal exile to his father's farm. In 1856 he left Russia for good, living many years in London and Geneva, dedicated to the organization of free Russian print publication of The Bell and General Assembly. From October 1874, Ogaryov began living in Newcastle upon Tyne, where he arrived with his beloved Mary all the way from Genoa. While in Newcastle, Ogarev worked on his Confession in Verse and his unfinished work Last Curse. By the end of that year, however, the couple was living in Mary's hometown of Greenwich, where Ogarev died in 1877.
Шығармалары
Оның поэзиясы алғашқы кезеңінде романтикалық үнмен ерекшеленді, онда жеке адам мен халықтың бостандығы, әлеуметтік наразылық, көтеріліс, жалғыздық, күмән және бейшаралық сияқты мәселелер басым болды, мысалы, «Ақынның өлімі» (1837) – Александр Пушкиннің өліміне арналған, «Ән» (1839) және «Түн» (1839). Ресей декабристерінің естелігі «Рылеевтің естелігі» (1859), «Алыстан келгендерін көрдім» (1838) және Бетховеннің «Батырлық симфониясы» (1874) тудырды. 1840-1850 жылдар аралығында ол «Ауыл» (1847), «Біреу, Қысқы жол» (1856) сияқты бірнеше өлеңді роман жазды, онда ол жеке меншік иелерінің және крепостной шаруалардың өмірін көрсетеді. Лондондағы уақыты «Арман» (1857), «Түн» (1857), «Түрме» (1857), «Матвей Радаев» (1856) туындыларымен сәйкес келді, олардың барлығы қайғылы патриотизмге толы. Оның сүйікті жанрларының бірі – хаттар, мысалы, «Досым Герценге», «Достарымға» және А. Грановскийге. Оның тағы бір ерекше жанры – монолог түріндегі лирикалық өлеңдері, мысалы, «Монологтар», «Медитация» және «Нағыз адамның мойындауы». Оның прозалық туындылары «Менің мойындауым», «Кавказ тақырыптары» және «Ресейлік жер иесінің естеліктері» атты мемуарлардан тұрады, оған досы Герценнің естеліктері әсер етті, сондай-ақ «Саша» және «Проститутканың тарихы» сияқты аяқталмаған романдар бар, оларды натурализм ағымына жатқызуға болады. Әдеби сыншы ретінде ол орыс мәдениеті мен әдебиетінің көрнекті тұлғаларына арналған бірнеше эсселердің авторы, мысалы, 1860 жылы Лондонда Кондратий Рылеевтің өлеңдері жинағына жазған алғы сөзі және «XIX ғасырдың жасырын орыс әдебиеті» мақаласы. Оның толық шығармалары төрт томды құрайды. 1966 жылы оның денесі Гринвич зиратынан эксгумацияланып, кремацияланды, күлі Ресейге әкелініп, Мәскеудегі Новодевичье зиратына жерленді.
His poetry was marked in its first term by a romantic tone, dominated by the issues of freedom of the individual and the people, social protest, rebellion, loneliness, doubt and despair as in A Poet's Death (1837), dedicated to the death of Aleksandr Pushkin, Song (1839), and The Night (1839). The memory of the Russian Decembrists inspired In Memory of Ryleyev, (1859), I saw Them Coming From Far Away Regions (1838), and Beethoven's Heroic Symphony (1874). Between the 1840s and 1850s, he wrote several novels in verse such as The Village (1847), The One, Winter Road (1856), in which he describes the life of the rural gentry and the peasantry under the law of servitude. His time in London corresponds to the creation of Dreams (1857), The Night (1857), The Jail (1857), Matvei Radáyev (1856), all imbued with tones of pathetic patriotism. One of his favorite genres was the epistle, such as his To My Friend Herzen, To My Friends, and A. Granovsky. Another of his characteristic genres was his lyric poems in the form of monologue, such as Monologues, Meditation, and Confession of a Real Man. His prose creations consist of a memoir titled My Confession, Themes from the Caucasus and Memoirs of a Russian Landowner, clearly influenced by the memories of his friend Herzen, plus some unfinished novels such as Sasha and History of a Prostitute, which can be framed within the narrative of Naturalism. As a literary critic, he is the author of several essays devoted to prominent figures in Russian culture and literature such as the preface to the edition of the poems of Kondraty Ryleyev in London in 1860, and the article Russian Literature of the Hidden Nineteenth Century. His complete works encompass four volumes. In 1966, his remains were disinterred from Greenwich Cemetery, cremated and the ashes taken to Russia and buried in the Novodevichy Cemetery in Moscow.