Құдай анаға арналған кіші тілтемар (Құдай ананың сағаттары)
Little Office of the Blessed Virgin Mary
Қасиетті Марияға арналған шағын тілтеңірлік дұға – Католик шіркеуіндегі Әйгілі Тілтеңірлікке ұқсас, күнделікті псалмдар, мақтаулар мен кітапты оқулар жиынтығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Литургиялық құлшылық
Қасиетті Марияның Кіші кеңсесі, сондай-ақ Мария сағаттары деп те аталады, Католик шіркеуіндегі Құдай қызметінен үлгі алып, оған әдетте қосымша болатын Қасиетті Марияға арналған литургиялық құлшылық. Ол - псалмдар, гимндер, Киелі кітаптан үзінділер және басқа да оқулар циклы. Күнделікті өзгерістердің барлығы таңғы құлшылықта (матинде) болады. Рим ритуалында және басқа да көптеген рәсімдердегі басқа құлшылықтардың мәтіні күннен күнге өзгермейді. Рим ритуалында Адвент және Рождество маусымдарында маусымдық өзгерістер болады. Жақсы жаңалықтың антифондары да Құтылу мерекесінде (Пасхада) өзгереді, бірақ сол мезгілде басқа өзгерістер болмайды. Кіші кеңсе орта ғасырлық және ерте Реформация дәуіріндегі дұғалық кітаптардың (праймерлердің) негізгі мәтіні болды, ол - қарапайым адамдардың құлшылыққа арналған бір түрі.
Liturgical devotion
The Little Office of the Blessed Virgin Mary, also known as Hours of the Virgin, is a liturgical devotion to the Blessed Virgin Mary, in imitation of, and usually in addition to, the Divine Office in the Catholic Church. It is a cycle of psalms, hymns, scripture and other readings. All of the daily variation occurs in Matins. The text of the other offices remains the same from day to day in the Roman Rite and most other rites and uses. In the Roman Rite there are seasonal variations in Advent and Christmastide. The Gospel antiphons also change in Eastertide, although there are no other changes during that season. The Little Office was a core text of the medieval and early Reformation primers, a type of lay devotional.
Тарих
Кіші кеңсе, бәлкім, сегізінші ғасырдың ортасында монастырлық дұға ретінде пайда болған. Пётр Диакон Монте-Кассинодағы бенедиктиндік монастырда Құдайлық қызметке қоса, тағы бір қызмет болғанын хабарлайды, "ол Қасиетті Ананың құрметіне орындалады, және Папа Захария бұл қызметті Кассине монастырына міндетті түрде орындауды бұйырған". Қасиетті Марияның Кіші кеңсесі – Сағаттар Литургиясындағы (Құдайлық кеңсе) Қасиетті Марияның жалпы түрінің бір нұсқасы. Ол бастапқыда Шарльдің сарайындағы литургия шебері Алькуин жазған сенбі күнгі Марияға арналған ант берулік миссаларымен байланысты дұға ету үшін құрастырылған болуы мүмкін. Кіші кеңсе он бірінші ғасырға дейін кеңінен қолданылмады. Питер Дамиан Италия мен Францияның дін қызметкерлері арасында оның жиі оқылғанын айтады, және оның ықпалымен монастырлық кеңседен кейін хорда оқу практикасы итальяндық бірнеше монастырларға енгізілді. Он бірінші ғасырда Англияда Кіші кеңсесінің кем дегенде екі нұсқасы болған. Реформацияға дейінгі ағылшын нұсқалары айтарлықтай ерекшеленді, ал ортағасырлық Англияда негізгі айырмашылықтар Сарум және Йорк тәжірибелері арасында болды. 1910 жылғы Пий X-тің Divino afflatu апостолдық конституциясына сәйкес, Жабын мен Кіші кеңсе псалмы қайта ұйымдастырылды, нәтижесінде Кіші кеңседе оқылған псалмының 1910 жылға дейінгі басылымдардан өзгеше таралуы болды.
The Little Office probably originated as a monastic devotion around the middle of the eighth century. Peter the Deacon reports that at the Benedictine Monastery of Monte Cassino there was, in addition to the Divine Office, another office "which it is customary to perform in honour of the Holy Mother of God, which Zachary the Pope commanded under strict precept to the Cassinese Monastery." The Little Office of the Blessed Virgin Mary is a variation of the Common of the Blessed Virgin Mary in the Liturgy of the Hours (Divine Office). It may have originally been put together to be prayed in connection with the Votive Masses of Our Lady on Saturday, which were written by Alcuin, the liturgical master of Charlemagne’s court. The Little Office did not come into general use before the tenth century. Peter Damian states that it was already commonly recited amongst the secular clergy of Italy and France, and through his influence the practice of reciting it in choir after the Monastic Office, was introduced into several Italian houses. In the eleventh century there were at least two versions of the Little Office extant in England. Pre English Reformation versions varied considerably, and in England in medieval times the main differences were between the Sarum and York uses. In accordance with Pius X's apostolic constitution Divino afflatu of 1910, the Psalter of both the Breviary and the Little Office was rearranged, producing a different distribution of psalms to be recited at the Little Office than in pre 1910 editions.
Екінші Ватикан кеңесінен кейін
1963 жылы Екінші Ватикандық собордан кейін Папа Павел VI Sacrosanctum Concilium-ді жариялады, онда былай делінген: «Өздерінің конституцияларына сәйкес, құдайлық қызметтің кез келген бөлігін оқуға міндеттелген кез келген институттың мүшелері осылайша Шіркеудің жалпы дұғасын орындайды. Конституцияларына сәйкес, кез келген қысқа қызметті оқитын адамдар да Шіркеудің жалпы дұғасын орындайды, егер ол құдайлық қызмет үлгісінде құрылған және тиісті түрде бекітілген болса». Алайда, Екінші Ватикандық собордан кейінгі реформаларда Кіші Офис қайта қарастырылған Сағаттық литургияның көлеңкесінде қалды. Кіші Офис Кеңестен кейін ресми түрде қайта қарастырылмады, себебі көптеген қауымдар оны Сағаттық литургияны қабылдау үшін тастады. Папа Павел VI-нің 1966 жылғы 6 тамыздағы Ecclesiae sanctae атты Апостолдық хатында былай делінген: «Діндарлар тиісті түрде бекітілген Кіші Офисті оқыса, олар Шіркеудің жалпы дұғасын орындайды (қараңыз, Конституция Sacrosanctum Concilium, № 98), бірақ институттарға Кіші Офис орнына Киелі Офисті толығымен немесе ішінара қабылдау ұсынылады, осылайша Шіркеудің литургиялық өміріне тығыз қатыса алады». Дегенмен, бірнеше кеңестен кейінгі басылымдар әлі де шығарылуда. Кармелиттер өздерінің офисінің қайта қарастырылған нұсқасын жасады, оны кейбір діни қызметкерлер және қоңыр сқапулярға жазылғандар әлі де қолданады. Сонымен қатар, Тони Хорнер, мирян, және Джон Ротелл, діни қызметкер, екеуі де жеке пайдалануға арналған, қайта қарастырылған Сағаттық литургияға сәйкес келетін Кіші Офистің өз нұсқаларын жасады. Бұл жаңа нұсқалар латын тілінен аудармаларды және Офистің әр сағатының жаңа құрылымын қамтиды. Картузиандықтар діни қызметке қоса, Әзіре Марияның офисін оқуды жалғастырады. Сонымен қатар, Кеңестен кейін діни ордендер арасында оның маңызы төмендесе де, ағылшын және латын тілдеріндегі дәстүрлі Кіші Офис басылымдары шығарылуда. Ұлыбританиядағы Carmel Books және басқа да бірнеше баспагерлер 1950-ші жылдардағы мәтінді қамтитын басылымдарды шығарды. St. Bonaventure Publications Франциск Ксавье Ласанс редакциялаған және 1904 жылы жарық көрген басылымды жариялайды, ол Пий X-тің псалмдарды қайта қарауына дейінгі мәтінді ұсынады. Baronius Press 1961 жылғы мәтінді, ең соңғы басылымды, екі тілде – ағылшын және латын тілдерінде жариялайды, алғаш рет кеңсе үшін барлық Грегориан әндерін жинақтайды; ал Angelus Press, X Пий қоғамының баспа бөлімі, 1961 жылғы мәтіннің ағылшын/латын тіліндегі басылымын жариялайды; Baronius басылымынан айырмашылығы, бұл нұсқада латын мәтінінің айтылу белгілері, сондай-ақ дәстүрлі Өлгендер офисінің таңғы, латын және кешкі дұғалары бар. St. Bonaventure Publications сияқты басқа баспагерлер де Пий X реформаларына дейінгі 1910 жылғы мәтінге сәйкес басылымдарды ұсынады.
In 1963, following the Second Vatican Council, Pope Paul VI promulgated Sacrosanctum Concilium which stated: "Members of any institute dedicated to acquiring perfection who, according to their constitutions, are to recite any parts of the divine office are thereby performing the public prayer of the Church. They too perform the public prayer of the Church who, in virtue of their constitutions, recite any short office, provided this is drawn up after the pattern of the divine office and is duly approved." However, in the subsequent reforms following the Second Vatican Council, the Little Office was overshadowed by the revised Liturgy of the Hours. The Little Office was not officially revised after the Council, as many Congregations abandoned it in order to adopt the Liturgy of the Hours. According to Pope Paul VI's later Apostolic Letter Ecclesiae sanctae of 6 August 1966, "although Religious who recite a duly approved Little Office perform the public prayer of the Church (cf. Constitution Sacrosanctum Concilium, No. 98), it is nevertheless recommended to the institutes that in place of the Little Office they adopt the Divine Office either in part or in whole so that they may participate more intimately in the liturgical life of the Church". Nonetheless, several post conciliar editions continue to be issued. The Carmelites produced a revised version of their form of the office, which is still used by some Religious and those who are enrolled in the Brown Scapular. Additionally Tony Horner, a layman, and John Rotelle, a priest, both formulated their own editions of the Little Office which conformed to the revised Liturgy of the Hours, both of these are approved for private use. These newer versions include vernacular translations from the Latin and follow the new structure of each Hour in the Office. Carthusians continue to recite the Office of the Virgin Mary in addition to the Divine Office. At the same time, despite its decline among religious orders after the Council, the traditional Little Office in English and Latin continue to be printed. Carmel Books in the United Kingdom and several other publishers issued editions usually containing the text as it was in the 1950s. St. Bonaventure Publications publishes an edition edited by Francis Xavier Lasance and originally issued in 1904, which gives the office as it was before Pius X's revision of the Psalter. Baronius Press publishes the 1961 text, which is the most recent edition, in a bilingual English and Latin edition, collecting all the Gregorian chant for the office for the first time in a published edition; while Angelus Press, the publishing arm of the Society of Saint Pius X, also publishes an English/Latin edition of the 1961 text; unlike the Baronius edition, this version includes pronunciation marks for the Latin text, as well as Matins, Lauds, and Vespers of the traditional Office of the Dead. Other publishers like St. Bonaventure Publications make editions available according to the 1910 text, before the reforms of Pius X.