Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей жазушысы (1769–1844)
Russian writer (1769–1844)
Иван Андреевич Крылов (Ива́н Андре́евич Крыло́в; 13 ақпан 1769 – 21 қараша 1844) – Ресейдегі ең белгілі мысалшы және барлық орыс авторларының арасындағы ең әжуалы айтушы. Бұрын драматург және журналист болған ол өзінің нағыз жанрын 40 жасында ғана таба білді. Оның алғашқы көптеген мысалдары Эзоп пен Лафонтеннің шығармаларына негізделген болса, кейінгілері түпнұсқалық туындылар болып, көбінесе сатиралық сипатқа ие болды.
Ivan Andreyevich Krylov (Ива́н Андре́евич Крыло́в; 13 February 1769 – 21 November 1844) is Russia's best known fabulist and probably the most epigrammatic of all Russian authors. Formerly a dramatist and journalist, he only discovered his true genre at the age of 40. While many of his earlier fables were loosely based on Aesop's and La Fontaine's, later fables were original work, often with a satirical bent.
Өмір
Иван Крылов Мәскеуде дүниеге келді, бірақ балалық шағының алғашқы жылдарын Орынбор мен Тверьде өткізді. Оның әкесі, көрнекті әскери шенеунік, 1775 жылы отставкаға шығып, 1779 жылы қайтыс болды, соның салдарынан отбасы мүсірленді. Бірнеше жыл өткен соң Крылов пен анасы мемлекеттік зейнетақы алу үмітімен Санкт-Петербургке көшті. Мәскеуде Крылов мемлекеттік қызметте жұмыс істеді, бірақ 1788 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін одан бас тартты. Оның әдеби жолы 1783 жылы басталды, ол 14 жасында жазған "Кофеиница" комедиясын баспаға берді, алайда ол ешқашан жарық көрмеді. Алпыс рубль гонорар алғаннан кейін, ол оны Мольер, Расин және Бойлоның туындыларына айырбастады және олардың ықпалымен ол өзге пьесаларын жазды, олардың ішінде 1786 жылы жазылған "Филомела" пьесасы 1795 жылға дейін жарияланбады. 1789 жылдан бастап Крылов әдеби журнал ашуға үш рет әрекеттенді, бірақ ешқайсысы үлкен таралымға ие болған жоқ немесе бір жылдан артық өмір сүрген жоқ. Бұл сәтсіздікке қарамастан, олардың сатирасы мен оның комедияларының юморі авторға әдеби ортада танылуға көмектесті. Шамамен төрт жыл (1797–1801) Крылов князь Сергей Галициннің ауылдық есігінде тұрды, ал князь Ливонияның әскери губернаторы болып тағайындалғанда, ол онымен хатшы ретінде бірге жүрді.
Ivan Krylov was born in Moscow, but spent his early years in Orenburg and Tver. His father, a distinguished military officer, resigned in 1775 and died in 1779, leaving the family destitute. A few years later Krylov and his mother moved to St. Petersburg in the hope of securing a government pension. There, Krylov obtained a position in the civil service, but gave it up after his mother's death in 1788. His literary career began in 1783, when he sold to a publisher the comedy "The coffee grounds fortune teller" (Kofeynitsa) that he had written at 14, although in the end it was never published or produced. Receiving a sixty ruble fee, he exchanged it for the works of Molière, Racine, and Boileau and it was probably under their influence that he wrote his other plays, of which his Philomela (written in 1786) was not published until 1795. Beginning in 1789, Krylov also made three attempts to start a literary magazine, although none achieved a large circulation or lasted more than a year. Despite this lack of success, their satire and the humour of his comedies helped the author gain recognition in literary circles. For about four years (1797–1801) Krylov lived at the country estate of Prince Sergey Galitzine, and when the prince was appointed military governor of Livonia, he accompanied him as a secretary
Көркемдік мұра
Крыловтың портреттері оның ертегілерінің даңқы тарағаннан кейін салына бастады, 1812 жылы Роман М. Волковтың ақынды бейнелеген суретімен – бір қолы кітапқа сүйеніп, екіншісі қалам ұстап, кеңістікке қадалып, шабыдан іздеп тұрған түрі. 1824 жылы Оленин, Пётр Алексеевич (1794) (1794 —1868) және 1834 жылы де. 1832 жылы Григорий Чернецов жасаған эскизде оның тоқпақ денесі Александр Пушкин, Василий Жуковский және Николай Гнедич сияқты жазушылармен бірге бейнеленген. Бұл сурет Жазғы бақта салынған, бірақ топ көптеген басқалармен бірге, 1837 жылы аяқталған Чернецовтың «Царицын шалғынындағы шеру» атты алып картинасының оң жақ алдына орналастырылды. 1830 жылы мүсінші Самуил Гальберг Крыловтың портреттік бюстін жасады. Бұл немесе басқа бір бюстті император 1831 жылы ұлы Александрға жаңа жылдық сыйлық ретінде тартқан болуы мүмкін. 1838 жылы оның құрметіне өткен мерейтойлық кеште Крыловтың орнының алдына бюст қойылғаны да жазылған. Оның ең танымал мүсіні өлімінен он жыл өткен соң Жазғы баққа орнатылды (1854–55). Бұл Ресейдің ресми мәдениетіндегі романтизмнің дамуының белгісі ретінде қарастырылып, Шығыс Еуропада ақынға қойылған алғашқы ескерткіш болды. Мүсінші Питер Клод оның алып мүсінін биік тұғырға отырғызып, айналасын Александр Агиннің ертегілерден алынған көріністерді бейнелейтін қозғалысқа толы рельефтерімен қоршады. Көп ұзамай ол 1862 жылы Великий Новгородтағы «Ресейдің мыңжылдығы» монументіне басқа әдебиет өкілдерімен бірге қосылды. Кейінгі ескерткіштерде ақынның негізгі мүсінінен бөлек жеке ертегілер бейнеленді. Мұндай ескерткіш оның балалық шағының көп бөлігін өткізген Тверь қаласындағы оның атымен аталатын алаңда бар. Ол 1944 жылы Крыловтың өлімінің жүз жылдығына арналып орнатылды және ақын тұрып, екі жағында металл рельефтері орнатылған аллеяға қарай қарап тұрған бейнесін көрсетеді. Тағы бір ескерткіш 1976 жылы Мәскеудің Патриарх тоғандары ауданында орнатылды. Бұл еңбек Андрей Древин, Даниил Митлянский және сәулетші А. Чалтыкянға тиесілі. Фаблист мүсіні көрші авенюлердегі он екі стильдік рельефтермен қоршалған. Крылов Пушкино қаласындағы Совет алаңында ақын Александр Пушкинмен бірге тағы бір ескерткішке ие. Екеуі де дос болғандықтан, Пушкин Крыловтың «өте адал қағидалары бар есек» («Есек пен шаруа») сипаттамасын өзінің романтикалық романы «Евгений Онегин» кіріспесі ретінде өзгертті. Крыловтың ертегілері соншалықты танымал болғандықтан, оқырмандар бірден оның алғашқы жолынан – «Менің ағам, өте адал қағидалары бар» – танитын. Кейіннен Крыловтың кейбір портреттері еске алу маркаларының дизайны үшін негіз ретінде пайдаланылды. 1944 жылы оның өлімінің жүз жылдығына арналған екі марка Эггинктің портретіне сүйенеді, ал 1969 жылы оның туғанына екі жүз жыл толуына арналған 4 копек маркасы Брюлловтың кешкі портретінен алынған. Сол портрет 1959 жылғы «Танымал жазушылар» сериясындағы 40 копек маркадағы «Кенжайдағы қасқыр» ертегісінің суретімен бірге бейнеленген. 1994 жылы Крыловтың өлімінің 150 жылдығына орай екі рубльдік күміс монета соғылды. Оның есімімен аталған көптеген көшелер Ресейде де, бұрынғы Кеңес одағының аумақтарында да бар.
Portraits of Krylov began to be painted almost as soon as the fame of his fables spread, beginning in 1812 with Roman M. Volkov's somewhat conventional depiction of the poet with one hand leaning on books and the other grasping a quill as he stares into space, seeking inspiration. Roughly the same formula was followed in the 1824 painting of him by Оленин, Пётр Алексеевич (1794) (1794 —1868) and that of 1834 by de. An 1832 study by Grigory Chernetsov groups his corpulent figure with fellow writers Alexander Pushkin, Vasily Zhukovsky and Nikolay Gnedich. This was set in the Summer Garden, but the group, along with many others, was ultimately destined to appear in the right foreground of Chernetsov's immense "Parade at Tsaritsyn Meadow", completed in 1837. In 1830 the sculptor Samuil Galberg carved a portrait bust of Krylov. It may have been this or another that was presented by the Emperor to his son Alexander as a new year's gift in 1831. A bust is also recorded as being placed on the table before Krylov's seat at the anniversary banquet held in his honour in 1838. The most notable statue of him was placed in the Summer Garden (1854–55) ten years after his death. Regarded as a sign of the progress of Romanticism in Russian official culture, it was the first monument to a poet erected in Eastern Europe. The sculptor Peter Clodt seats his massive figure on a tall pedestal surrounded on all sides by tumultuous reliefs designed by Alexander Agin that represent scenes from the fables. Shortly afterwards, he was included among other literary figures on the Millennium of Russia monument in Veliky Novgorod in 1862. Later monuments chose to represent individual fables separately from the main statue of the poet. This was so in the square named after him in Tver, where much of his childhood was spent. It was erected on the centenary of Krylov's death in 1944 and represents the poet standing and looking down an alley lined with metal reliefs of the fables mounted on plinths. A later monument was installed in the Patriarch's Ponds district of Moscow in 1976. This was the work of Andrei Drevin, Daniel Mitlyansky, and the architect A. Chaltykyan. The seated statue of the fabulist is surrounded by twelve stylised reliefs of the fables in adjoining avenues. Krylov shares yet another monument with the poet Alexander Pushkin in the city of Pushkino's Soviet Square. The two were friends and Pushkin modified Krylov's description of 'an ass of most honest principles' ("The Ass and the Peasant") to provide the opening of his romantic novel in verse, Eugene Onegin. So well known were Krylov's fables that readers were immediately alerted by its first line, 'My uncle, of most honest principles'. Some portraits of Krylov were later used as a basis for the design of commemorative stamps. The two issued in 1944 on the centenary of his death draw on Eggink's, while the 4 kopek stamp issued in 1969 on the bicentenary of his birth is indebted to Briullov's late portrait. The same portrait is accompanied by an illustration of his fable "The wolf in the kennel" on the 40 kopek value in the Famous Writers series of 1959. The 150th anniversary of Krylov's death was marked by the striking of a two ruble silver coin in 1994. He is also commemorated in the numerous streets named after him in Russia as well as in formerly Soviet territories.
Әдебиет ретінде
Крылов қайтыс болған кезде Ресейде оның мысалдарының 77000 данасы сатылды, ал оның ерекше даналығы мен әзіл-сықағы содан бері танымал болып келеді. Оның мысалдары көбінесе тарихи оқиғаларға негізделген, тіл стилі мен қызықты сюжеттері арқылы оңай танылады. Крылов бұрынғы мысалдарды аударып, еліктеп жазғанмен, көп ұзамай өзінің ойлы, шығармашылық қабілеті бар жазушы екенін көрсетті. Ол туған жеріндегі бай материалды және күннің өзекті мәселелерін пайдаланды. "Бейнелі қой" (1867) және "Торлы той" (1869) сияқты кейбір мысалдары оның өлімінен ұзақ соң жарық көрді. Ла Фонтеннің және тағы бір-екі мысалынан басқа, Крыловтың басқа мысалдарының бастауын Эзоптан табуға болады, бірақ әрқашан өзінің тапқырлығымен және жаңаша түсіндіруімен. Ресейде оның тілі жоғары сапалы деп есептеледі: оның сөздері мен тіркестері тікелей, қарапайым және идиомалық, тақырыпқа қарай түс пен ырғағы өзгеріп тұрады. Ла Фонтеннің "Миық пен мысық" мысалы одан да қарапайым. Екі мысал да біреуді алдау туралы болғанымен, Крылов бір баланың оттан қастандарды жинамай, екіншісін иығына көтеріп, жаңғақтарды жинап, тек қабықтарын алуын айтады. Ескі мысалдар да Крыловтың шығармашылығына пайда болды. "Бүркіт пен бұлбұл" мысалы цензураны сатиралайды. Бұлбұл өзінің әйгілі әнін есту үшін мысыққа түсіп қалады, бірақ құс ән айтудан қорқады. Бастапқы оқиғаның ортағасырлық нұсқаларының бірінде құс балаларын құтқару үшін ән салады, бірақ жақсы орындау үшін тым алаңдайды. "Жүзім мен емен" мысалында Крылов "Елм мен жүзім" мысалының бір нұсқасын кеңейтеді, онда ағаштың қолдау ұсынысы бастапқыда қабылданбайды. Орыс ертегісінде жүзім бұтасы өз бағанын мақтап, қайысты қорлап, қайысты жояды, содан кейін еменге оралып, оны мақтайды. Бірақ кейбір мысалдардың түпнұсқасын анықтау қиын, және Крыловтың "Емен астындағы шошқа" мысалының көзі туралы пікірталас бар. Онда қарағайдың астындағы еменнен жеміс жейтін шошқа тамырларын да жеп қояды, оның тамақ көзіне зиян келтіретінін түсінбейді немесе оған мән бермейді. Соңғы шумақ бұл әрекетті білімді құрметтемей, одан пайда көретіндерге теңейді. Орыс комментаторы В. Ф. Кеневич өзінің "Библиографиялық және тарихи жазбаларында" (1868) бұл мысалдың Эзоптың "Саяхатшылар мен жазық ағаш" мысалына сілтеме жасайтынын айтады. Бұл мысалда жануарлар болмаса да, ағаштың пайдалылығын елемеу тақырыбы бірдей. Француз сыншысы Жан Флюри Готтольд Эфрайм Лессингтің "Емен мен шошқа" мысалы, Эзоптың "Жаңғақ ағашының" сатирикалық қайта өңдеуі, шабыттанғаны ықтимал деп санайды, өйткені ол қамқорсыз шошқа мен жамандыққа ұшыраған пайдалы ағаш тақырыбын біріктіреді.
By the time of Krylov's death, 77,000 copies of his fables had been sold in Russia, and his unique brand of wisdom and humor has remained popular ever since. His fables were often rooted in historic events and are easily recognizable by their style of language and engaging story. Though he began as a translator and imitator of existing fables, Krylov soon showed himself an imaginative, prolific writer, who found abundant original material in his native land and in the burning issues of the day. while others did not see the light until long after his death, such as "The Speckled Sheep", published in 1867, and "The Feast" in 1869. Beside the fables of La Fontaine, and one or two others, the germ of some of Krylov's other fables can be found in Aesop, but always with his own witty touch and reinterpretation. In Russia his language is considered of high quality: his words and phrases are direct, simple and idiomatic, with color and cadence varying with the theme, and La Fontaine's The Monkey and the Cat is even thinner. Though both fables concern being made the dupe of another, Krylov tells of how one boy, rather than picking chestnuts from the fire, supports another on his shoulders as he picks the nuts and receives only the rinds in return. Fables of older date are equally laid under contribution by Krylov. The Hawk and the Nightingale is transposed into a satire on censorship in "The Cat and the Nightingale" The nightingale is captured by a cat so that it can hear its famous song, but the bird is too terrified to sing. In one of the mediaeval versions of the original story, the bird sings to save its nestlings but is too anxious to perform well. Again, in his "The Hops and the Oak", Krylov merely embroiders on one of the variants of The Elm and the Vine in which an offer of support by the tree is initially turned down. In the Russian story, a hop vine praises its stake and disparages the oak until the stake is destroyed, whereupon it winds itself about the oak and flatters it. Establishing the original model of some fables is problematical, however, and there is disagreement over the source for Krylov's "The swine under the oak". There, a pig eating acorns under an oak also grubs down to the roots, not realising or caring that this will destroy the source of its food. A final verse likens the action to those who fail to honour learning although benefitting from it. In his Bibliographical and Historical Notes to the fables of Krilof (1868), the Russian commentator V. F. Kenevich sees the fable as referring to Aesop's "The Travellers and the Plane Tree". Although that has no animal protagonists, the theme of overlooking the tree's usefulness is the same. On the other hand, the French critic Jean Fleury points out that Gotthold Ephraim Lessing’s fable of "The Oak Tree and the Swine", a satirical reworking of Aesop's "The Walnut Tree", is the more likely inspiration, coalescing as it does an uncaring pig and the theme of a useful tree that is maltreated.
Өнер саласында
Кейбір аңыздар нақты тарихи жағдайларға түсініктеме ретінде қолданылғандықтан, оларды саяси карикатураларда қайтадан пайдалануы таңқаларлық емес. Жалпы, "Күйегі үйдегі қасқыр" 1812 жылы Ресейге француз басқынына бағытталған деп есептеледі, себебі император Наполеонның сөздері қасқырдың айтқандарымен келіседі. Осыған ілесіп, Иван Теребеневтің (1780–1815) "Құрт пен қойшы" атты карикатурасы Ресейдің қарсыласуын мақтан тұтты. "Аққу, шабақ және раковина" ертегісі, олардың үшеуі де арбаны әртүрлі бағытта тартып, 1814 жылғы коалициядағы Наполеонға қарсы науқанның жаңа кезеңіне күмәнмен қарады (бірақ кейбір зерттеушілер оны Мемлекеттік кеңестің аяқталмайтын пікірталастарына байланысты деп санайды). Ол 1854 жылы Крым соғысының бастапқы кезеңінде Франция, Ұлыбритания және Түркия арасындағы одақ туралы сатирикалық баспаға қайта қолданылды. 1906 жылы ол ауыл шаруашылығы саясаты туралы жаңа карикатурада пайда болды. Аңыздар түрлі форматтарда кездеседі, мысалы, пошта карточкаларында және спичка қораптарында. Өте танымал "Квартеттен" төрт жануар да Борис Воробьевтің 1949 жылғы Ломоносов порцелин фабрикасы үшін жасаған мүсіндері түрінде жинақталды. Бұл тақырыптың таңдалуының себебі, Крыловтың поэмасының әзілі олардың өнер көрсетулеріне көмектесетін орынды дұрыс табуға деген ниеттерінде жатыр. Сондықтан, формат оларды ертегіде сипатталған әртүрлі орындарға орналастыруға мүмкіндік береді. Барлық аңыздар сөйлейтін жануарлар туралы емес, ал бір әзілді адамдық сюжет реалистік мектептің шаруалардың интерьерлерін бейнелеуіне сәйкес келді. Бұл "Демьянның балық сорпасы" болды, онда қонаққа жеуге шамасы жеткеннен гөрі көбірек тамақ беріледі. Бұл сюжетті 1857 жылы Андрей М. Волков (1829–1873) және 1865 жылы Андрей Попов (1832–1896) (сол жақта көрсетілген) пайдаланды. Тағы бір ертегі, бастапқыда Ла Фонтеннің "La Fille" шығармасынан бейімделген, Крыловтың "Жақсы мінезді бойжеткені" болды, ол Павел Федотовтың 1847 жылғы картинасына әлеуметтік сатираны сыйлады. Суретте қартайған бойжеткен аяғына тізе бүгіп тұрған, шашы азайған, ойшаң жігіттің ұсынысын қабылдап алғанда, оның алаңдаған әкесі перделенген есіктің артынан тыңдап отыр. 1976 жылы картина Совет пошта маркасында пайда болды. Крыловтың аңыздарының суреттелген кітаптары әрі қарай танымал болды және 20 ғасырдың басында басқа жаңа өнер бағыттарының стильдері аңыздарға қолданылды. 1911 жылы Георгий Нарбут Крыловтың 3 аңызына арт-нуво стилінде әдемі суреттер жасады, олардың ішінде "Кедей мен бақыт" (төменде қараңыз) және "Өлім мен шаруа" болды. Он жылдан кейін, көркемдік авангард Ресей революциясын қолдағанда, Александр Дейнека 1922 жылғы аңыздар басылымына әртүрлі мектептердің элементтерін қосты. "Аспаз бен мысық" - экспрессионизм, ал "Өлім мен шаруа" - конструктивизмнің басым диагоналі. Социалистік реализм жарияланғаннан кейін мұндай тәжірибелерге жол берілмеді. Алайда, "Демьянның балық сорпасы" Арыстарх А. Дидыкиннің (1874–1954) дәстүрлі Палех миниатюраларында шаруаларға қатысты қолайлы сюжет ретінде қайта пайда болды. Олардың кейбіреулері 1930 жылдары қара лакталған папье-маше рондельдерінде жарқын түстермен орындалды, бірақ бұған дейін ол сол суретті әртүрлі түстермен шұбат табағына салған. Бұл тартымды 1928 жылғы өнімде оқиға тағамның табаны бойынша үш жолақта өтеді, ал қонақ соңғы жолақта қашып барады. Оның қасында орта эпизодта оның аяғына сүрінген мысық жүгіреді. Табақтың жиегінде қуанышты балықтар құйрықтарын біріктіріп ойнап жатыр.
In that some of the fables were applied as commentaries on actual historical situations, it is not surprising to find them reused in their turn in political caricatures. It is generally acknowledged that "The wolf in the kennel" is aimed at the French invasion of Russia in 1812, since the Emperor Napoleon is practically quoted in a speech made by the wolf. This was shortly followed up by the broadsheet caricature of Ivan Terebenev (1780–1815), titled "The wolf and the shepherd", celebrating Russia's resistance. The fable of "The swan, the pike and the crawfish", all of them pulling a cart in a different direction, originally commented sceptically on a new phase in the campaign against Napoleon in the coalition of 1814 (although some interpreters tend to see it as an allusion to the endless debates of the State Council). It was reused for a satirical print in 1854 with reference to the alliance between France, Britain and Turkey at the start of the Crimean War. Then in 1906 it was applied to agricultural policy in a new caricature. The fables have appeared in a great variety of formats, including as illustrations on postcards and on matchbox covers.). The four animals from the very popular "The Quartet" also appeared as a set, modeled by Boris Vorobyov for the Lomonosov Porcelain Factory in 1949. This was the perfect choice of subject, since the humour of Krylov's poem centres on their wish to get the seating arrangement right as an aid to their performance. The format therefore allows them to be placed in the various positions described in the fable. Not all the fables confined themselves to speaking animals and one humorous human subject fitted the kind of genre paintings of peasant interiors by those from the emerging Realist school. This scenario was "Demyan's Fish Soup", in which a guest is plied with far more than he can eat. Two of those who took the subject up were Andrei M. Volkov (1829 1873) in 1857, and Andrei Popov (1832–1896) in 1865 (see left). Another fable, originally adapted from La Fontaine's "La Fille", was Krylov's "The Dainty Spinster", which lent itself to the social satire of Pavel Fedotov's painting of 1847. That depicts the aging maid accepting the proposal of a balding, hunchbacked suitor who kneels at her feet, while her anxious father listens behind a curtained doorway. In 1976, the painting was featured on a Soviet postage stamp. Illustrated books of Krylov's fables have continued in popularity and at the start of the 20th century the styles of other new art movements were applied to the fables. In 1911 Heorhiy Narbut provided attractive Art Nouveau silhouettes for 3 Fables of Krylov, which included "The beggar and fortune" (see below) and "Death and the peasant". A decade later, when the artistic avant garde was giving its support to the Russian Revolution, elements of various schools were incorporated by Aleksandr Deyneka into a 1922 edition of the fables. In "The cook and the cat" it is Expressionism, while the pronounced diagonal of Constructivism is introduced into "Death and the peasant". When Socialist realism was decreed shortly afterwards, such experiments were no longer possible. However, "Demyan's Fish Soup" reappears as a suitable peasant subject in the traditional Palekh miniatures of Aristarkh A. Dydykin (1874 1954). Some of these was executed in bright colours on black lacquered papier mâché rondels during the 1930s, but prior to that he had decorated a soup plate with the same design in different colours. In this attractive 1928 product the action takes place in three bands across the bowl of the dish, with the guest taking flight in the final one. With him runs the cat which was rubbing itself against his leg in the middle episode. About the rim jolly fish sport tail to tail.
Музыкалық күйлер
Музыкалық бейімдеулер әңгімелерге қарағанда аз болды. 1851 жылы Антон Рубинштейн 5 Крылов аңызын дауыс пен фортепианоға арнап жазды, олар 1864 жылы Лейпцигте неміс тіліне аударылып қайта басылды. Олардың ішінде "Квартет", "Бүркіт пен көкек", "Құмырсқа мен стрекоза", "Есек пен бұлбұл" және "Парнасс" шығармалары бар. Одан кейін Александр Гречанинов Иван Крыловтың 4 аңызын орта дауыс пен фортепианоға арнап (op.33) жазды, оларға "Музыканттар", "Шарва мен қой", "Бүркіт пен ара", "Арық араларындағы аю" кірді. 1905 жылы Крыловтың аңыздарынан 2 шығарма аралас а капелла хоры үшін (op.36) жазылды, олар "Бақа мен өкіз" және "Аққу, шортан мен шабақ" шығармаларын қамтыды. Осы шамада Владимир Ребиков "Крыловтың аңыздары" атты сахналық туынды жазды, сондай-ақ "Тұлғалардағы аңыздар" (Basni v litsach) деген атпен бірнеше музыкалық қойылымдар жасады, олардың Сергей Прокофьевтің "Петр мен қасқыр" туындысының үлгісі болғаны хабарланды. 1913 жылы Цезарь Куй Иван Крыловтың 5 аңызын (Op.90) жазды, ал 1922 жылы жас Дмитрий Шостакович Крыловтың екі аңызын жеке дауыс пен фортепианомен сүйемелдеуге арнап (op.4) жазды, олар "Стрекоза мен құмырсқа" және "Есек пен бұлбұл" болды. Осы аңыздардың біріншісіне негізделген "Стрекоза" балетін Леонид Якобсон 1947 жылы Большой театрында қоюға дайындады, бірақ саяси дау-жанжалдарға байланысты соңғы сәтте көрсетілімнен алынып тасталды.
Musical adaptations of the fables have been more limited. In 1851, Anton Rubinstein set 5 Krylov Fables for voice and piano, pieces republished in Leipzig in 1864 to a German translation. These included "The quartet", "The eagle and the cuckoo", "The ant and the dragonfly", "The ass and the nightingale", and "Parnassus". He was followed by Alexander Gretchaninov, who set 4 Fables after Ivan Krylov for medium voice and piano (op.33), which included "The musicians", "The peasant and the sheep", "The eagle and the bee", and "The bear among the bees". This was followed in 1905 by 2 Fables after Krylov for mixed a cappella choir (op.36), including "The frog and the ox" and "The swan, the pike and the crayfish". At about this time too, Vladimir Rebikov wrote a stage work titled Krylov's Fables and made some settings under the title Fables in Faces (Basni v litsach) that are reported to have been Sergei Prokofiev’s model for Peter and the Wolf. In 1913, Cesar Cui set 5 Fables of Ivan Krylov (Op.90) and in 1922 the youthful Dmitri Shostakovich set two by Krylov for solo voice and piano accompaniment (op.4), "The dragonfly and the ant" and "The ass and the nightingale". The dragonfly, a ballet based on the first of these fables, was created by Leonid Yakobson for performance at the Bolshoi in 1947 but it was withdrawn at the last moment due to political infighting.