Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Витторио-Венето шайқасы
Battle of Vittorio Veneto
Викторио-Венето шайқасы: I дүниежүзілік соғыстағы Италия майданындағы соңғы маңызды шайқас. Аустрия-Венгрия әскерлерінің жеңілісі, империяның құлауына әкелді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі шайқас (1918 жылдың қазан-қараша айлары)
Battle during World War I (October–November 1918)
Витторио-Венето шайқасы 1918 жылдың 24 қазанынан 3 қарашасына дейін (24 сағаттан кейін күшіне енген келісіммен) Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италия майданында, Витторио-Венето маңында өтті. Пьяве өзенінің қорғаныс шайқасында австро-венгр әскерлерін толық жеңгеннен кейін, итальян армиясы ірі қарсы шабуылға шықты: итальяндық жеңіс Италия майданындағы соғыстың аяқталуын белгіледі, австро-венгр империясының тарауына жағдай жасады және бір аптадан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына септігін тигізді. Шайқас барысында 5 мыңнан астам артиллериялық құрал және 350 мыңнан астам австро-венгр әскері, оның ішінде 120 мың неміс, 83 мың чех және словак, 60 мың оңтүстік славян, 40 мың поляк, ондаған мың румындар мен украиндер, сондай-ақ 7 мың австро-венгрлік итальяндықтар мен фриульдіктер тұтқынға алынды.
The Battle of Vittorio Veneto was fought from 24 October to 3 November 1918 (with an armistice taking effect 24 hours later) near Vittorio Veneto on the Italian Front during World War I. After having thoroughly defeated Austro Hungarian troops during the defensive Battle of the Piave River, the Italian army launched a great counter offensive: the Italian victory marked the end of the war on the Italian Front, secured the dissolution of the Austro Hungarian Empire and contributed to the end of the First World War just one week later. The battle led to the capture of over 5,000 artillery pieces and over 350,000 Austro Hungarian troops, including 120,000 Germans, 83,000 Czechs and Slovaks, 60,000 South Slavs, 40,000 Poles, several tens of thousands of Romanians and Ukrainians, and 7,000 Austro Hungarian loyalist Italians and Friulians.
Атауы
1918 жылы қарашада шайқас болған кезде, жақын орналасқан қала жай ғана Витторио деп аталды, ол 1866 жылы жаңа құрылған Италия Корольдігінің монархы Витторио Эммануэле II құрметіне берілген есім болатын. Италия мен Австрия-Мажарстан арасындағы соғыстың (1915–1918 жж.) соңғы маңызды шайқасы көбінесе Витторио-Венето шайқасы деп аталады, яғни «Венето аймағындағы Витторио». Қаланың атауы 1923 жылдың шілдесінде ресми түрде Витторио-Венето болып өзгертілді.
When the battle was fought in November 1918, the nearby city was called simply Vittorio, named in 1866 for Vittorio Emanuele II, monarch from 1861 of the newly created Kingdom of Italy. The engagement, the last major battle in the war (1915–1918) between Italy and Austria Hungary, was generally referred to as the Battle of Vittorio Veneto, i. e. 'Vittorio in the Veneto region'. The city's name was officially changed to Vittorio Veneto in July 1923.
Өмірбаян
Капоретто шайқасында 1917 жылдың 24 қазанынан 9 қарашасына дейін итальян армиясы 300 000-нан астам жарақат алды (өлгендер, жараланғандар және тұтқынға алынғандар) және шегінуге мәжбүр болды, бұл итальяндық Жоғарғы Бас қолбасшы Луиджи Кадорнаның орнына генерал Армандо Диазды тағайындауға әкелді. Диаз әскерлерді қайта ұйымдастырды, жаудың шабуылын терең қорғаныс және жылдам әрекет ететін резервтерді қолдану арқылы тоқтатты және Пиаве өзені маңындағы майданды тұрақтандырды. 1918 жылдың маусым айында австро-венгрлер Пиаве өзенінің қорғаныс шебін бұзып, итальян армиясына шешуші соққы беру мақсатымен ірі шабуылға көшті. Австро-Венгрия армиясы бір жағынан Тонале асуын басып алып, Ломбардияға енуге тырысты, екінші жағынан орталық Венецияға екі бағытта шабуыл жасады – біріншісі Трентинодан оңтүстік-шығысқа қарай, екіншісі төменгі Пиаве арқылы оңтүстік-батысқа қарай. Бұл шабуыл, Пиаве өзенінің шайқасы ретінде танылды, императорлық армия үшін ауыр жеңіліспен аяқталды. Австро-венгрлер 11 643 адамды өлтіріп, 80 852 адамды жаралады және 25 547 адамды тұтқынға алды. Пиаве шайқасынан кейін генерал Армандо Диаз Италия жеңіске жетуге толық дайын болғанға дейін шабуылдық әрекеттерден бас тартты. Ол жоспарлаған шабуылда Монте-Граппа секторынан Пиаве өзенінің Адриатикалық жағасына дейінгі майданды қорғаған бес армияның үшеуі Витторио-Венетоға қарай өзенді кесіп, қарсыласатын екі австрия армиясының арасындағы байланысты үзуге тиіс болды. Одақтас күштердің жалпы саны 57 жаяу әскер дивизиясын құрады, оның ішінде 52 итальян, үш британ (23-ші, 7-ші және 48-ші), екі француз (23-ші және 24-ші) дивизиялары және 332-ші АҚШ жаяу әскер полкі, сондай-ақ қолдау бөлімдері. Австро-Венгрия армиясы 46 жаяу әскер және 6 атты әскер дивизиясына ие болды, бірақ екі тараптың да әскерлері тұмау мен безгекке шалдықты, ал австриялықтарда одақтастарға қарағанда 7 700-ге қарсы 6 030 артиллериялық құрал болды. Италия армиясы майданды ұстап тұруға және жау шегінетін кезде оның қозғалысын қадағалауға тиіс болды. Шабуылды бастау және ең қиын позицияларды басып алу міндеті Граппадағы Төртінші армияға (генерал-лейтенант Гаэтано Джандино) жүктелді. Француз және үш итальян дивизиясынан тұратын 12-ші армияны ағылшын тілінде сөйлейтін генерал-лейтенант Энрико Кавилья басқарды, ал оның оң жақ қанатын қорғау үшін оныншы армия (генерал-лейтенант лорд Каван) қарастырылды. Лорд Каванның армиясы екі британ және екі итальян дивизиясынан тұрды, олар Пападополи аралында австриялық қорғанысты бұзып, Пиаве өзенін кесіп өтуге тиіс болды. Үшінші армия төменгі Пиаведі ұстап тұруға және жау қарсылығы жойылғаннан кейін өзеннен өтуге міндеттелді. Тоғызыншы армия, оның құрамында екі итальян дивизиясы, сондай-ақ 6-шы Чехословакия дивизиясы (италиялықтар тұтқындаған бұрынғы әскери тұтқындардан құралған) және 332-ші АҚШ жаяу әскер полкі резервте болды. Одақтастар 600 ұшаққа ие болды (93 англо-француз, оның ішінде төрт RAF эскадрильясы), соңғы шабуылда толық әуе басымдылығын қамтамасыз ету үшін.
During the Battle of Caporetto, from 24 October to 9 November 1917, the Italian Army suffered over 300,000 casualties (dead, injured and captured) and was forced to withdraw, causing the replacement of the Italian Supreme Commander Luigi Cadorna with General Armando Diaz. Diaz reorganized the troops, blocked the enemy advance by implementing defense in depth and mobile reserves, and stabilized the front line around the Piave River. In June 1918, a large Austro Hungarian offensive, aimed at breaking the Piave River defensive line and delivering a decisive blow to the Italian Army, was launched. The Austro Hungarian Army tried on one side to force the Tonale Pass and enter Lombardy, and on the other side to make two converging thrusts into central Venetia, the first one southeastward from the Trentino, and the second one southwestward across the lower Piave. The whole offensive, which became known as the Battle of the Piave River ended in a heavy defeat for the imperial army, with the Austro Hungarians losing 11,643 killed, 80,852 wounded and 25,547 captured. After the Battle of the Piave, General Armando Diaz abstained from offensive action until Italy would be ready to strike with success assured. In the offensive he planned, three of the five armies lining the front from the Monte Grappa sector to the Adriatic end of the Piave were to drive across the river toward Vittorio Veneto, so as to cut communications between the two Austrian armies opposing them. Allied forces totaled 57 infantry divisions, including 52 Italian, three British (23rd, 7th and 48th), two French (23rd and 24th), and the 332nd US Infantry Regiment, along with supporting arms. The Austro Hungarian army had 46 infantry divisions and six cavalry divisions, but both sides were ravaged by influenza and malaria and the Austrians only had 6,030 guns to 7,700 Allied. The Italian armies in the mountains were merely to hold the front line and follow up the enemy when it retreated. The task of opening the attack and taking on the strongest positions fell to the Fourth Army (Lieutenant General Gaetano Giardino) on the Grappa. The Twelfth Army, consisting of one French and three Italian divisions, was commanded by the English speaking Lieutenant General Enrico Caviglia and he had under his command the Tenth Army (Lieutenant General Lord Cavan) to protect his right flank. Lord Cavan's army consisted of two British and two Italian divisions, and they too were expected to cross the Piave by breaking the Austrian defenses at Papadopoli Island. The Third Army was simply to hold the lower Piave and cross the river when enemy resistance was broken. The Ninth Army, which contained two Italian divisions as well as the 6th Czechoslovak Division (consisting of former POWs captured by the Italians), and the 332nd US Infantry Regiment, was held in reserve. The Allies had 600 aircraft (93 Anglo French, including four RAF squadrons) to gain complete air superiority in the final offensive.
Кіріспе
23 қазанда түн түскен кезде лорд Каванның 10-армиясының алдыңғы қатарлары бірнеше арал бар жерде өткел жасауға кірісті. Каван, алыс жағалауға толыққанды шабуыл жасауға дайындық ретінде олардың ішіндегі ең ірісі – Grave di Papadopoli аралын басып алуға шешім қабылдады. Жоспар бойынша, британдық 7-ші дивизияның 22-ші бригадасынан екі батальон Пападополидің солтүстік жартысын, ал итальяндық 11-ші корпус оңтүстік жартысын басып алуға тиіс болды. Түнгі шабуылға дайындалған британдық әскерлер – 2/1 Құрметті артиллерия ротасы (атауына қарамастан, жаяу әскер батальоны) және 1/ Корольдік Уэльс фюзилерлері еді. Бұл әскерлер Пиаве өзенінің күшті ағынымен күресуге мүмікін емес еді және итальяндық инженерлердің капитаны Одини басқаратын 18-ші Понтьериге тиесілі қайықтарға тәуелді болды. 23-ші күннің тұманды түнінде итальяндықтар британдық әскерлерді тыныш, сенімді және шеберлікпен өкілді, бұл австриялықтармен шайқасқаннан гөрі суға батудан қорқып жүрген көптеген сарбаздарды таң қалдырды. Үнсіздік сақтау үшін HAC дабыл берілгенге дейін тек штыктарын ғана қолданды және көп ұзамай аралдың жартысын басып алды. Пападополидің оңтүстігіне жасалған итальяндық шабуыл ауыр пулемет атысымен қайтарылды. Дегенмен, австриялықтар түннің соңына қарай аралды тапсырды.
As night fell on 23 October, leading elements of Lord Cavan's Tenth Army were to force a crossing at a point where there were a number of islands. Cavan had decided to seize the largest of these – the Grave di Papadopoli – in preparation for the full scale assault on the far bank. The plan was for two battalions from the 22nd Brigade of the British 7th Division to occupy the northern half of Papadopoli, while the Italian 11th Corps took the southern half. The British troops detailed for the night attack were the 2/1 Honourable Artillery Company (an infantry battalion despite the title) and the 1/ Royal Welch Fusiliers. These troops were helpless to negotiate such a torrent as the Piave and relied upon boats propelled by the 18th Pontieri under the command of Captain Odini of the Italian engineers. On the misty night of the 23rd, the Italians rowed the British forces across with a calm assurance and skill which amazed many of those who were more frightened of drowning than of fighting the Austrians. For the sake of silence, the HAC used only their bayonets until the alarm was raised, and soon seized their half of the island. The Italian assault on the south of Papadopoli was driven off by heavy machine gun fire. Nevertheless, the Austrians surrendered the island by the end of the night.
Шайқас
24 қазанның таңертеңгісінде Капоретто шайқасының басталуының жылдығы күні Командо Супремо Моне Граппаға Австро-Венгрия резервтерін тартуға бағытталған шабуылды бастады. Сағат 03:00-де Италияның төртінші армиясының оң жақ қанаты өз әскерлеріне позицияға түсу үшін уақыт беру мақсатында артиллериялық оқтарды атқызып бастады. Сағат 05:00-де қалған артиллерия да қосылды. Жаяу әскерлер австриялықтар бақылап тұрған тік беткейлер мен екінші дәрежелі шыңдарға қиындықпен көтеріле бастады. Пиаве өзенінің тасыған суы үш орталық армияның екеуінің үшінші армиямен бірдей уақытта ілгерілеуіне кедергі келтірді; бірақ соңғысы, граф Каванның басқаруымен, өзеннің төменгі ағысындағы Пападополи аралын басып алғаннан кейін, 27 қазанда өзеннің сол жағалауында бекініп алды. Кешке қарай одақтастар мұндай үлкен қашықтықты басып өтті, сондықтан олар қарсы шабуылға осал болып қалды. Италияның онінші армиясы өз позицияларын сақтап, 4 км тереңдігінде және 8 км ені бар көпір басын құрды. Британдықтар 3520 тұтқын мен 54 қаруды жаулап алды. Австро-Венгрияның қолбасшысы Светозар Бороевич фон Бойна сол күні итальяндық көпір басына қарсы шабуылға бұйрық берді, бірақ оның әскерлері бұйрықтарды орындаудан бас тартты – бұл мәселе австриялықтарды сол кезден бастап мазалады, нәтижесінде қарсы шабуыл сәтсіз аяқталды. Шабуылдың алғашқы күндері екі тараптың арасында ауыр артиллериялық дуэль болды, олардың атыс қуаты шамалы ерекшеленді, итальяндықтарда 7700 қару болса, австро-венгерліктерде 6000 қару болды. 24 қазан мен 31 қазан аралығында итальяндық артиллерия 2 446 000 снаряд атты. 28 қазанда чехтер тобы Богемияның Австро-Венгриядан тәуелсіздігін жариялады. Келесі күні оңтүстік славяндарды өкілдік етуді мақсат еткен тағы бір топ тәуелсіздігін жариялады, ал 31 қазанда Венгрия Парламенті Одақтан шығуды жариялады, бұл Австро-Венгрия мемлекетін ресми түрде таратып жіберді. 28 қазанда осы жаңа саяси және әскери жағдайларға байланысты австро-венгерлік жоғары қолбасшылық жалпы шегінуге бұйрық берді. 29 қазанда итальяндық сегізінші армия Витторио Венетоға қарай жылжыды, оның алғы шебіндегі ұланшалар мен Берсальери велосипедшілері 30-шы күні таңертең қалаға кірді. Италияның үшінші армиясы төменгі Пиаве өзенін кесіп өтті, ал таулардағы шабуылдар австриялықтардың сол жаққа шегініп жатқанын көрсетті. Резервтер, соның ішінде 332-ші АҚШ жаяу әскер полкі, Италияның онінші армиясының артынан Пиаве өзенінен өтті. Витторио Венето келесі күні итальяндық сегізінші армия тарапынан басып алынды, ол Тальяменто өзеніне қарай жылжуын жалғастырды. Триест 3 қарашада амфибиялық экспедиция арқылы алынды. Пиаве өзенін кесіп өтуге қол жеткізген итальяндық сегізінші армия әскерлері батыс жағалаумен тек жүзушілер арқылы байланыса алды. Жүзушілерді Италия тарихындағы ең элиталық шабуыл жасақтарының бірі – Ардити корпусы, «Пьяве каимандары» қамтамасыз етті. 82 адамды капитан Ремо Понтекорво Баччи жұмылдырды. Бұл мамандандырылған әскерлер бір жыл бұрын Капореттодағы қателіктерді талдағаннан кейін құрылды. Рельза пышағы мен екі қол гранатасын алып жүрген олар, мұзды Пиаве өзенінің күшті ағынында 16 сағатқа дейін қалуға дайындықтан өтті; наурыз барысында 50 адам өзенде қаза тапты, бұл 60%-дан астам қаза болды. 5600 зеңбірек пен миномет, 4000 пулемет қолданылды. Италиялықтар 10 күндік шайқаста 37 461 адамнан (өлген және жарақат алған) зардап шекті, олардың 24 507-сі Монте-Граппада қаза тапты. Британдықтар 2139 адамнан, ал француздар 778 адамнан қаза тапты. Вилла-Джиустидегі қарулы келісімге 3 қарашада сағат 15:20-да қол қойылды, ол 24 сағаттан кейін, 4 қарашада сағат 15:00-де күшіне енді.
In the early hours of 24 October, the anniversary of the beginning of the Battle of Caporetto, Comando Supremo launched the splintering attack on Monte Grappa designed to draw in the Austro Hungarian reserves. At 03:00 the right wing of the Italian Fourth Army began a barrage to give time for its men to move into position. At 05:00 the rest of the artillery joined in. The infantry began to struggle up the steep slopes and secondary peaks which the Austrians had held. The flooding of the Piave prevented two of the three central armies from advancing simultaneously with the third; but the latter, under the command of Earl Cavan, after seizing Papadopoli Island farther downstream, won a foothold on the left bank of the river on 27 October. In the evening, the Allies had covered so much ground that they were over extended and vulnerable to a counter attack. The Italian Tenth Army maintained its ground and established a bridgehead 2.5 mile (4 km) deep and 5 mile (8 km) broad. The British captured 3,520 prisoners and 54 guns. Svetozar Boroević von Bojna, the Austro Hungarian commander, ordered a counter attack on the Italian bridgeheads on the same day, but his troops refused to obey orders, a problem confronting the Austrians from that time on, and the counter attack failed. The first days of the battle involved heavy artillery dueling between the two sides, which were fairly evenly matched in firepower, with the Italians possessing 7,700 guns to the Austro Hungarians' 6,000. From 24 to 31 October alone, the Italian artillery fired 2,446,000 shells. On 28 October, a group of Czechs declared Bohemia's independence from Austria Hungary. The next day, another group purporting to represent the eventual South Slavs proclaimed their independence, and on 31 October, the Hungarian Parliament proclaimed their withdrawal from the union, officially dissolving the Austro Hungarian state. On 28 October, under these new political and military conditions, the Austro Hungarian high command ordered a general retreat. On 29 October, the Italian Eighth Army pushed on towards Vittorio Veneto, which its advance guard of lancers and Bersaglieri cyclists entered on the morning of the 30th. The Italian Third Army forced a crossing of the lower Piave, while raids in the mountains disclosed that the Austrians were withdrawing there. Reserves, including the 332nd US Infantry Regiment poured over the Piave behind the Italian Tenth Army. Vittorio Veneto was seized the next day by the Italian Eighth Army, which was already pushing on to the Tagliamento river. Trieste was taken by an amphibious expedition on 3 November. The Italian Eighth Army troops which had managed to cross the Piave were only able to communicate with the west bank by using swimmers. The swimmers were furnished by one of the most elite assault units in Italian history – the Arditi Corps, the Caimani del Piave ("Caimans of the Piave"). Eighty two had been recruited by Captain Remo Pontecorvo Bacci. These specialized troops were created after analyzing the mistakes the year before at Caporetto. Carrying a resolza knife and two hand grenades, they were trained to remain in the powerful currents of the icy Piave for up to 16 hours; 50 died in the river during the campaign, a casualty rate of over 60%. 5,600 cannons and mortars, and 4,000 machine guns. The Italians suffered during the 10 days' struggle 37,461 casualties (dead and wounded) – 24,507 of them on Monte Grappa. British casualties were 2,139, while the French lost 778 men. The Armistice of Villa Giusti was signed on 3 November at 15:20, to become effective 24 hours later, at 15:00 on 4 November.
Салдары
Австрия командалығы 3 қарашада әскерлеріне жаушылық әрекеттерді тоқтатуға бұйрық берді. Соғыс бітіру туралы келісімге қол қойылғаннан кейін, австриялық генерал Вебер итальяндық әріптестеріне императорлық армияның қаруын тастағанын, дереу жауынгерлік қимылдарды тоқтатып, итальяндықтардың әрі қарай жылжуын тоқтатуды сұрады. Бұл ұсынысты итальяндық генерал Бадольо қатысты қабылдамады, барлық келіссөздерді тоқтатып, соғысты жалғастырумен қорқытты. Генерал Вебер өтінішін қайталады. Жаушылық әрекеттерді тоқтатуға бұйрық берілгенге дейін, императорлық армия күйреуді бастап, хаостық шегінуге көшкен еді. Италиялық әскерлер 4 қарашада сағат 15:00-ге дейін алға жылжуын жалғастырды. Қараша айының соңына қарай Инсбрукты қоса алғанда, Тирольдің барлық аймағы басылып алынды. Вилла-Джиустидегі австрия-италиялық келісім шарттарына сәйкес, Австрия-Мажарстан әскерлері 1914 жылдың тамызынан бері басып алынған барлық аумақтан ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Тироль, Тарвизио, Изонцо аңғары, Гориция, Триест, Истрия, Батыс Карниола және Далмацияны эвакуациялауға міндетті болды. Барлық неміс әскерлері 15 күн ішінде Австрия-Мажарстаннан шығарылуы немесе оқшаулануы керек еді, ал одақтастар Австрия-Мажарстанның ішкі коммуникацияларын еркін пайдалануға құқылы болды. Олар Антанта армияларының Германияға оңтүстіктен өтуіне де жол беруге міндетті болды. Қараша айының басында итальяндық әскерлерге Ландек және Инсбрукке қарай жорық жүргізуге бұйрық берілді, ал 1918 жылдың қараша айының соңына қарай итальяндық армия 20 000–22 000 сарбазбен Солтүстік Тирольді басып алды. Бұл шайқас Италия майданында Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуын және Австро-Мажарстан империясының құлауын белгіледі. Жоғарыда айтылғандай, 31 қазанда Венгрия Австриямен жеке одақтан ресми түрде шықты. Империяның басқа бөліктері де тәуелсіздік жариялады, әсіресе кейіннен Югославия болып құрылған аймақтар. Олардың басты одақтасының капитуляциясы неміс империясының соғысты жалғастыра алмайтынына себеп болды. 30 қазанда Вильгельмсхавендегі бүлік басталды, одан кейін 1918–1919 жылдардағы неміс революциясы Кильден тарала бастады. Австрия-Мажарстаннан кейін бір аптадан аспайтын уақыт өткен соң, немістер де қарулы келісімді сұрады.
The Austrian command ordered its troops to cease hostilities on 3 November. Following the signing of the armistice, Austrian General Weber informed his Italian counterparts that the Imperial army had already laid down its weapons, and asked to cease combat immediately and to stop any further Italian advance. The proposal was sharply rejected by the Italian General Badoglio, who threatened to stop all negotiations and to continue the war. General Weber repeated the request. Even before the order to cease hostilities, the Imperial Army had already started to collapse, beginning a chaotic retreat. Italian troops continued their advance until 3 p. m. on 4 November. The occupation of all Tyrol, including Innsbruck, was completed by end of November. Under the terms of the Austrian Italian Armistice of Villa Giusti, Austria Hungary's forces were required to evacuate not only all territory occupied since August 1914 but also South Tirol, Tarvisio, the Isonzo Valley, Gorizia, Trieste, Istria, western Carniola, and Dalmatia. All German forces should be expelled from Austria Hungary within 15 days or interned, and the Allies were to have free use of Austria Hungary's internal communications. They were also obliged to allow the transit of the Entente armies, to reach Germany from the South. In early November Italian troops received orders to march towards Landeck and Innsbruck and by the end of November 1918, the Italian Army with 20,000–22,000 soldiers occupied North Tyrol. The battle marked the end of the First World War on the Italian front and secured the end of the Austro Hungarian empire. As mentioned above, on 31 October Hungary officially left the personal union with Austria. Other parts of the empire had declared independence, notably what later became Yugoslavia. The surrender of their primary ally was another major factor in the German Empire's decision that they could no longer continue the war. On 30 October the Wilhelmshaven mutiny erupted, shortly afterwards the German Revolution of 1918–1919 started to spread from Kiel. Less than a week after the Austro Hungarians, the Germans requested an armistice.
Бағалау
Бірінші дүниежүзілік соғыстың көрнекті тұлғасы, Германияның штаб бастығы Эрих Людендорф, бұл шайқастың маңыздылығын баса көрсетіп, оның нәтижесі Австрия-Венгрия монархиясының құлауына әкелді, соның салдарынан "Германия да оның құлдырауымен бірге құлады" деді. Неміс тарихшысы Эрнст Нольте Витторио Венето шайқасын "бұрыннан күйреп бара жатқан мемлекеттің тастап кетілген армиясына соңғы соққы берген кездесу" деп санайды.
German chief of staff Erich Ludendorff, a prominent World War I figure, stressed the importance of the battle, claiming that its outcome prompted the collapse of the Austro Hungarian monarchy, "dragging Germany in its fall". German historian Ernst Nolte contended that Vittorio Veneto was "an encounter which had merely given the coup de grace to the abandoned army of an already crumbling state."