Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық палач (1899–1985)
French executioner (1899–1985)
Андре Обрехт (9 тамыз 1899 – 30 шілде 1985) 1951 жылдан 1976 жылға дейін Францияның ресми палашы болды.
André Obrecht (9 August 1899 – 30 July 1985) was the official executioner of France from 1951 until 1976.
Ерте өмір
1899 жылы 9 тамызда Парижде дүниеге келген Обрехт, бас атқарушы Анатоль Дейблердің сіңілі баласы болды. 1909 жылы қыркүйек айында атқылау туралы суреттер бейнеленген бірнеше открытка жарық көрген кезде он жасында ол еңшесінің жұмысы туралы білді. Дейблер өзінің ұлы Обрехт дүниеге келгеннен бір ай өткен соң қайтыс болғаннан кейін, жас Андреге әкешедей қамқорлық жасады, және екеуінің арасындағы сыйлы қарым-қатынас ешқашан тоқтаған емес.
Born in Paris on 9 August 1899, Obrecht was the nephew of the chief executioner Anatole Deibler. He learned of his uncle's job at ten, when a series of postcards depicting an execution were published in September 1909. Following the death of his own son, who was born only one month after Obrecht, Deibler had a fatherlike relationship with young André, and the affection between the two men never ceased.
Қамқоршы
Обрехт 1922 жылғы 4 сәуірде атқарушылар тобына екінші көмекші ретінде қосылды. Күндіз ол фабрикада машина операторы болып жұмыс істеді. 1939 жылға дейін екінші көмекші болып қызмет етті, содан кейін Анатоль Дейблер қайтыс болды. Қаржылық міндеттемелерге байланысты Дейблердің әйелі күйеуінің тілегіне қарамастан, Обрехттің туысы Жюль Анри Дефорноны, емес, Обрехтті Дейблердің орнына тағайындауға рұқсат берді. Обрехт кейін Дефорноның бұрынғы орнын – бірінші көмекші болып алды. Обрехт пен Дефорно бір-бірін ұнатпады. Обрехт туысын тым жайлы және дұрыс ұйымдастырылмаған деп ойлады. 1943 жылдың соңында көптеген француз қарсылық қозғалысының мүшелерін атқылағаннан кейін, Обрехт және оның әріптестері мен достары – Мартин ағайындылары жұмыстан кетті. Обрехт 1945 жылы жұмысына қайта оралды, бірақ туысына деген наразылығы күшейді. 1947 жылы атқарудан кейін ағайын-туыстар ұрысып, Обрехт екінші рет жұмыстан кетуге шешім қабылдады.
Obrecht joined the executioners' team on 4 April 1922, as second assistant. By day, he worked in a factory as a machine operator. He remained as second assistant until 1939, when Anatole Deibler died. Due to financial obligations Deibler's widow allowed Obrecht's cousin Jules Henri Desfourneaux and not Obrecht to succeed Deibler despite her late husband's indication that he would prefer Obrecht as his successor. Obrecht subsequently took Desfourneaux's former place as first assistant. Obrecht and Desfourneaux disliked each other. Obrecht thought his cousin too slow and badly organized. In late 1943, after having executed many French resistance fighters, Obrecht and his colleagues and friends, the Martin brothers, quit. Obrecht resumed his job in 1945, but his animosity towards his cousin had grown. After an execution in 1947, the cousins fought and Obrecht decided, for the second time, to quit.
Бас қасарысқышы
1951 жылы Десфорно қайтыс болғанда, Обрехт Әділет министрлігіне бас атқарушы болуға үміткерлігін ұсынды. Бұл қабылданып, 1951 жылдың 1 қарашасында ол ресми түрде тағайындалды. 13 қарашада Марсейде ол Марсель Итьерді – полиция қызметкерін өлімге кесті, осылайша бас атқарушы ретінде алғашқы жазасын орындады. Уақыт өте келе, өлім жазаларының саны азайды. 1970 жылдардың басында Обрехт Паркинсон ауруына шалдыққанын білді. Денсаулығы нашар болғанына қарамастан, ол төрт адамды гильотинаға отырғызды: 1972 жылдың 28 қарашасында Парижде Роджер Бонтемс пен Клод Баффетті (түрме көтерілісі кезінде медбике мен түрме бастығын ұстап алып, өлтіргені үшін, бірақ Бонтемс адам өлтіруде кінәсіз деп танылды), 1973 жылдың 12 мамырында Марсейде Али Бенианесті (тонау кезінде 7 жасар қызды өлтіргені үшін) және соңында, 1976 жылдың 28 шілдесінде де Марсейде Кристиан Рануччини (8 жасар қызды ұрлап, өлтіргені үшін) жазалады.
When Desfourneaux died in 1951, Obrecht wrote to the Ministry of Justice, proposing his candidature as chief executioner. This was agreed and on 1 November 1951, he was officially nominated. On 13 November, he performed his first guillotining as chief in Marseilles when he executed the police killer Marcel Ythier. As time passed by, the number of executions decreased. In the early 1970s, Obrecht learned he had Parkinson's disease. Though his health was poor, he guillotined four men, Roger Bontems and Claude Buffet in Paris on 28 November 1972 (kidnap and murder of a nurse and a jail warden during a prison mutiny, although Bontems was actually found innocent of murder), Ali Benyanès in Marseilles on 12 May 1973 (murder of a 7 year old girl during a hold up) and finally, also in Marseilles, Christian Ranucci on 28 July 1976 (for the kidnapping and murder of an 8 year old girl).
Отставка
1976 жылы 30 қыркүйекте Обрехт лауазымынан қанағаттанды. Ертесі күні оның міндеттері 1958 жылдан бері оның көмекшісі болған туысқан Марсель Шевальеге жүктелді. Шевалье Францияда Жером Карренді Дуай қаласында және Хамида Джандубиді 1977 жылы гильотинмен атқарылым жасады.
On 30 September 1976, Obrecht resigned his position. The next day, his title was transferred to his nephew by marriage Marcel Chevalier, his assistant since 1958. Chevalier performed the final two guillotinings in France, of Jérôme Carrein in Douai and Hamida Djandoubi, both in 1977.
Өлім
Обрехт 1985 жылғы 30 шілдеде Ницца ауруханасында қайтыс болды. Төрт жыл өткен соң, оны көп рет сұхбатқа алған журналист Жан Кер «Le Carnet Noir du Bourreau» (Жазалаушылардың қара күнделігі) атты кітабын жариялады, бұл – оның өмірбаяны. Обрехт әйелдерге құмар болғанымен, жалпы қарапайым адам, жұмыста өте беделді және, ең бастысы, қызметінің өзіне байланысты жалғыздық сезімін қалдырды.
Obrecht died on 30 July 1985 in a Nice hospital. Four years later, reporter Jean Ker, who interviewed him many times, released a book called Le Carnet Noir du Bourreau (The Executioners' Black Diary), a biography. Obrecht left an image of himself as a normal man albeit a womaniser, quite authoritative at work and, more than anything else, lonely because of his job.