Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гунма префектурасындағы ғимарат, Жапония.
Building in Gunma Prefecture, Japan
Томиока жібек фабрикасы (富岡製糸場) – Жапониядағы ең көне заманауи үлгідегі жібек өндіру орны. Ол 1872 жылы үкімет тарапынан Франциядан заманауи машинамен жібек орау технологиясын енгізу және оны Жапонияға тарату мақсатымен құрылған. Фабрика үкімет тарапынан ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тағайындалған, және барлық ғимараттары өте жақсы сақталған. Ол Токиодан солтүстік-батысқа қарай 100 шақырым қашықтықта, Гунма префектурасының Томиока қаласында орналасқан. Бұдан бөлек, ол "Jomo Karuta" ойын карталарында "ni" картасы ретінде де бейнеленген.
Tomioka Silk Mill (富岡製糸場) is Japan's oldest modern model silk reeling factory, established in 1872 by the government to introduce modern machine silk reeling from France and spread its technology in Japan. The factory is designated by the government as a National Historic Site and all its buildings are preserved in very good condition. It is located in the city of Tomioka, Gunma Prefecture, Japan, about 100 km northwest of Tokyo. It is also featured as the 'ni' card in Jomo Karuta playing cards.
Тарих
Мэйдзи қайта жаңғыруынан кейін, жаңа Мэйдзи үкіметі Жапонияны индустрияландыру және батыстандату үшін қажетті қаражатты жинауға экспорттық өнімдерге мұқтаж болды. Жапонияда өндірілген және пайдалы экспортқа жарамды тауарлардың қатарында шай, жібек жіп және жібек құрт кокондары болды. Әсіресе Франция мен Италияда жібек құртының пебрин ауруының таралуы және Тайпин көтерілісінен туған Қытайдағы алабұдында жапон жібегіне сұраныс арта түсті. 1862 жылы, Мэйдзи қайта жаңғыруына дейін, Жапония экспортының 86% шикі жібек пен жібек құрт кокондарынан тұрды. Бірақ, қайта жаңғырудан кейін көп ұзамай, Еуропа мен Қытайдағы жібек өндіруші аймақтардағы артық өндіріс және жаңару нәтижесінде шикі жібек бағасы күрт төмендеді. Мэйдзи үкіметі жібек экспортының құнын арттыру үшін жібек жіптері мен мата сияқты жібек өнімдеріне көшу арқылы жауап берді. Бұрын шетелдік саудагерлер үкіметке жібек фабрикасын қаржыландыруға ұсыныс жасаған, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады, себебі үкімет жібек өндірісін маңызды стратегиялық сала деп есептеді; алайда, Жапонияда өздігінен фабрика салуға қажетті технология болмады. 1870 жылы Италиядан импортталған жабдықтармен және швейцариялық инженердің көмегімен мемлекеттік меншіктегі үлгілік фабрика – Мейбаши жібек фабрикасы салынды. Бұл кішкентай кәсіпорын болды және онда 12 адам жұмыс істеді. Сол жылы Мэйдзи үкіметінің басшылары, Окума Шигенобу, Ито Хиробуми және Шибусава Эйичи француз елшілігіне барып, Йокогамада шикі жібек инспекторы ретінде жұмыс істейтін инженер Пол Брунатпен танысты. Брунат өз кезегінде Эдмонд Огюст Бастанды 1870 жылдың желтоқсан айының соңында аяқталған жібек фабрикасының жобасын жасау үшін жалдады. Бастан бұрын Йокосука темір зауытын жобалағандықтан және ағаштан жасалған кірпіш ғимараттармен таныс болғандықтан, жобаны осылай шапшаң аяқтады. Брунат Францияға жабдық сатып алу және инженерлерді жалдау үшін оралды. Осы уақыт аралығында Одака Ацутада жапондық тарапқа жетекшілік етіп, материалдарды сатып ала бастады, ал 1871 жылдың наурыз айында құрылыс жұмыстары басталды. Кірпіш әлі кеңінен қолданылмағандықтан, қазіргі Канра, Гунмада, тиісті сападағы саз табылған жерде кірпіш пеші салынуы керек болды. Томиока жібек фабрикасы 1872 жылдың 4 қарашасында жұмысын бастады. Алайда, әйел жұмысшылардың жетіспеуіне байланысты, бастапқыда барлық тоқыма станоктарының жартысын шамамен 210 әйел жұмысшы іске қосты. Фабрикадағы шетелдіктердің қызыл шарап ішетіні көрілді; одан кейін, жапон жұмысшыларынан қан сорып алады деген негізсіз әңгіме тарады, бұл көптеген потенциалды жұмысшыларды қорқытты. Одака осы қауесеттерді жою үшін өз қызын жұмысқа алуға мәжбүр болды. Келесі жылдың қаңтар айына қарай 404 жұмысшы болды, олардың көп бөлігі бұрынғы самурайлардың қыздары еді. 1873 жылдың сәуір айында жұмысшылардың саны 556-ға жетті. Жұмысшылардың өмірі Уада-Эйдің күнделігінде қалдырылған.
Following the Meiji restoration, the new Meiji government needed export products to raise the monies necessary for the industrialization and westernization of Japan. Goods which were already produced in Japan and which could be exported for good profit included tea, silk thread and silkworm cocoons. Especially with the spread of the silkworm disease called pébrine in France and Italy, and the turmoil in China caused by the Taiping Rebellion, Japanese silk was in high demand. In 1862, shortly before the Meiji restoration, raw silk and silkworm cocoons accounted for 86% for Japan's exports. However, soon after the restoration, overproduction, and the recovery of silk producing areas in Europe and China led to a drastic fall in raw silk prices. The Meiji government countered by changing its focus to silk products, such as silk thread and cloth, to increase the value of its silk exports. Foreign merchants had previously approached the government with offers to provide funding for a silk mill but this was rejected as the government considered silk production to be a critical strategic industry; however, Japan lacked the technology to construct a mill on its own. In 1870, a government owned model factory, the Maebashi Silk Mill, was constructed with equipment imported from Italy and with a Swiss engineer to assist. It was only on a small scale and employed 12 people. Later the same year, leaders of the Meiji government, including Ōkuma Shigenobu, Itō Hirobumi and Shibusawa Eiichi approached the French embassy and was introduced to Paul Brunat, an engineer who was working as a raw silk inspector in Yokohama to oversee a project to construct a much larger facility. Brunat in turn hired Edmond Auguste Bastan to create a blueprint for the design of the silk mill, which was completed the end of December 1870. Bastan was able to complete the design such a short period as he had previously designed the Yokosuka ironworks and was familiar with made of timber framed brick buildings. Brunat returned to France on to purchase equipment and hire engineers. In the interim, Odaka Atsutada was placed in charge of the Japanese side and started procuring materials, and in March 1871, construction started. Brick was not yet in common use, so a brick kiln had to be constructed in what is now Kanra, Gunma where clay of the appropriate quality had been found. The Tomioka Silk Mill started operations on November 4, 1872. However, due to the shortage of female workers, about 210 female workers initially operated with half of the total reeling machine. The Westerners on site was seen drinking red wine; after that, unfounded rumors spread that they lived off of blood drained from the Japanese workers, which scared off many potential workers. Odaka was then forced to hire his own daughter to help dispel these rumors. As of January of the following year, there were 404 workers, mainly daughters of former samurai. The number of workers in April 1873 had increased to 556. The life of the workers has been recorded in the diary of one, Wada Ei.
Мемлекеттік фабрика ретінде
Томиока жібек фабрикасы – 300 дөңгелекті, ағаш қаңқалы, кірпіштен салынған алып ғимарат. Франция мен Италиядағы ең ірі зауыттарда 150-ге дейін дөңгелек болғандықтан, Томиока фабрикасы құрылысы аяқталған кезде әлемдегі ең үлкендердің біріне жатты. Дөңгелектерде шикі жібекті кішкентай рамадан үлкен рамаға ауыстырып орау процесі де қолданылды. Брунаттың мақсаты – жапон шеберлері бұрын қолмен орындаған процестерді механикалық түрде қайталау болатын. Жапонияның ылғалды климатында шикі жібек оралғаннан кейін серицин жіптердің біріне-бірі жабысуына себеп болатын. Еуропаның құрғақ климатында қажет болмаған қайта орау процесі осының алдын алды. Брунат Еуропадан жабдықтарды арнайы тапсырыс беру кезінде жапон әйелдерінің бойының кішкентай екенін де ескерді. Томиока жібек фабрикасындағы еңбек жағдайы сол кездегідей прогрессивті болды. Брунат сегіз сағаттық жұмыс күнін, жексенбілік демалысты, сондай-ақ жыл ортасында және жыл соңында он күндік демалысты енгізді. Жұмысшыларға форма берілді, ал префектура губернаторы Катори Мотохико білім беруді қолдағандықтан, әйелдер бастауыш мектепке баруға мүмкіндік алды. Дегенмен, жұмысшылардың ауысуы жоғары болды, себебі зауытта жұмыс істейтін әйелдерге қарсы қоғамдық қысым болды, ал әртүрлі әлеуметтік топтардан келген әйелдердің қатар жұмыс істеуге мәжбүр болуы шиеленіс тудырды. Көптеген жұмысшылар жұмысқа орналасқаннан үш жыл ішінде кетіп қалды, ал жаңа жұмысшыларды оқытуға жұмсалатын шығын фабриканың қаржылық жағдайын ушықтырды. Жұмысшылардың біліктілігіне қарай еңбек деңгейлері белгіленді, 1873 жылы сегіз сатылы жүйе енгізілді. Фабрикада өндірілген жібек 1873 жылы Венада өткен әлемдік көрмеде екінші орын алды, ал «Томиока жібегі» тауарлық белгісіне айналды. Томиокадан жұмысшылар жіберілді немесе кейіннен Жапонияда құрылған басқа жеке меншік жібек фабрикаларында жұмысқа орналасты. Брунат және Томиока фабрикасында жұмыс істеген басқа да шетелдік инженерлер келісімшарттары аяқталғаннан кейін 1875 жылдың соңында кетіп қалды, содан кейін фабриканы тек жапондықтар басқарды. Одака үкіметтік бақылаушыларымен келіспеушілікке түсіп, 1876 жылдың қарашасында зейнетке шығуға мәжбүр болды, бірақ сол кезде фабрика жақсы пайда тауып тұрды, ал келесі жылы Мицуи & Co. компаниясы Францияға тікелей экспорттауды бастады. Томиока жібегінің сапасы нашарлағанын айтқан министр Мацуката Масаёши Париждегі Универсалды көрмеге (1878) барған кезде фабриканы жекешелендіру жоспарлары кейінге шегерілді. Оралғаннан кейін Мацуката реформаларға кедергі келтірген Одаканың ізбасары Ямада Нориюкиді қызметтен босатып, оның орнына Ішкі істер министрлігінің бұрынғы қызметкері Хаями Кендзоны тағайындауға тырысты. Хаями жібек экспорттайтын компанияның президенті болды және жекешелендіруді қолдады. Ол Томиока жібек фабрикасын бес жылға жалға алуға келісті, бірақ бұл Гунма префектурасының үкіметінен қарсылық көтерді. 1884 жылы көптеген мемлекеттік кәсіпорындар сатылып кеткеннен кейін, Томиока жібек фабрикасы мемлекеттік меншікте қалды. Оның үлкен көлеміне байланысты, ол сол кездегі жеке инвесторлардың күшіне жетпеді. Төртінші директоры Окано Асаджи кезінде әлемде жібек бағасының төмендеуі операцияны үлкен қиындыққа салды. Хаями 1885 жылы директор болып қайта оралды және Нью-Йоркте жаңа нарықтар ашып, сапаны бақылауды күшейту арқылы Томиока жібегінің беделін жаңартты.
The Tomioka Silk Mill is a huge timber framed brick building, containing 300 reels. The largest plants in France and Italy had up to 150 reels, so the Tomioka Mill was one of the largest in the world at the time of its completion. The reels also incorporated a rewinding process called re rolling, where the raw silk was re wound from a small frame into a larger frame. This was done as Brunat wanted to mechanically imitate the processes which Japanese craftsmen had formerly done by hand. In the case of the humid Japanese climate, once the raw silk was wound, sericin could cause the silk threads to stick together. The rewinding process, which was not necessary in the drier European climates, prevented this. Another point which Brunat took into account when special ordering the reeling equipment in Europe was the smaller stature of the Japanese women who operated the machines. The working environment at the Tomioka Silk Mill was progressive for its time. Brunat introduced eight hour working days, Sunday holidays and ten day holidays mid year and at year end. The workers were provided with uniforms, and as the prefectural governor, Katori Motohiko was enthusiastic on education, the women workers had access to an elementary school. However, worker turnover was high, as there was considerable social pressure against women working in a factory, and friction between women from different social classes forced to work side by side. Many workers left within three years of employment, and the need to keep training new worked added to the mill's expenses. Workers were graded according to their skill level, with a system of eight ranks introduced in 1873. Silk produced at the mill received a second place award at the 1873 Vienna World's Fair, and "Tomioka silk" became a brand name. Workers from Tomioka were also sent, or otherwise found employment at other privately owned silk mills which were subsequently built in Japan. Brunat and other foreign engineers employed at Tomioka left at the end of 1875 when their contracts expired, and thereafter the mill was managed only by Japanese. Odaka came into conflict with his government overseers and was forced to retire in November 1876 as well, but by this time the mill was showing good profits, and in the following year, direct exports to France by Mitsui & Co. began. Plans to privatize the mill was delayed when cabinet minister Matsukata Masayoshi visited the Exposition Universelle (1878) in Paris as was told that the quality of silk from Tomioka had deteriorated considerably. On his return, Matsukata fired Odaka's successor, Yamada Noriyuki, who had been hindering reforms, and attempt to install a former official from the Home Ministry, Hayami Kenzo, as his successor. Hayami had become president of a company exporting silk, and was a strong proponent of privatization. He agreed to rent the Tomioka Silk Mill for a five year period, but this was strenuously opposed by the Gunma Prefectural government. By 1884, when most government owned enterprises had been sold off, Tomioka Silk Mills remained in government hands. Due to its huge size, it was beyond the means of private investors at the time. Under its fourth director, Okano Asaji, a drop in silk prices worldwide plunged the operation deeply into the red. Hayami returned as director again in 1885 and turned the situation around by opening new markets in New York and by raising the reputation of Tomioka silk by increasing quality control.
Мицуидің тұсында
1893 жылдың қыркүйегінде Mitsui & Co. компаниясы 121,460 иендік ұсыныс жасап, Томиока жібек фабрикасын үкіметтен сатып алды. Мицуи басқаруымен екінші, әйелдерге арналған бір қабатты фабрика салынды және жаңа, көбірек заманауи жіп иіру машиналарын орнатуға бұйрық берілді. Томиока фабрикасында өндірілген барлық шикі жібек АҚШ-қа экспортталды. Жұмысшылардың шамамен жартысы бұрынғысынша жұмысқа барып-келіп тұрса, жұмысшыларға арналған жатақхана да салынды. Жұмыс уақыты жазда он екі сағатқа, қыста тоғыз сағатқа дейін ұзартылды. Бастауыш мектеп сақталды, бірақ он екі сағаттық жұмыс кезеңінен кейін көптеген жұмысшылар сабаққа баруға шаршады. Мицуи Томиокадан басқа үш жібек фабрикасын да иеленді, бірақ олардың жалпы пайдасы көп болған жоқ, сондықтан 1902 жылы Мицуи осы фабрикаларды жібек саудагері және кәсіпкер Хара Томитароға 135 000 иенге сатты.
In September 1893, Mitsui & Co. raised a 121,460 Yen bid and purchased the Tomioka Silk Mill from the government. Under management of Mitsui, a second women one story factory was established, and new, more modern, reeling machines were instructed, All of the raw silk produced at the Tomioka mill was exported to the United States. A dormitory was also constructed for workers, although about half of the workers continued to commute. Working hours were also increased to twelve hours in summer and nine hours in winter. The elementary school was retained, but after twelve hour shifts, most workers were too tired to want to attend. Mitsui maintained three silk mills in addition to Tomioka, but the combined profits was not very large, and in 1902 Mitsui sold the plants to the silk merchant and entrepreneur Hara Tomitarō for 135,000 Yen.
Хараның астында
Hara General Partnership Company компаниясының басқаруымен 1902 жылғы қазан айында зауыт Hara Tomioka Silk Mill деп қайта аталды. Хараның жасаған бір шарасы – бүкіл елдегі жібек шаруашылығымен айналысатын фермерлерге жібекқұрт жұмыртқаларын тегін тарату болды, мақсаты – жібекқұрттардың сапасын жақсарту және оларды біртекті ету. Сондай-ақ, ол тұқымның өнімділігін арттыру үшін бүкіл елде беделді жібек шаруашылығы білім беру мекемесі "Такаяма Ша" ұйымының да көмегін сұрады. Одан бөлек, білікті жұмысшыларды сақтап қалу үшін жұмысшыларына білім беру және ойын-сауық мүмкіндіктерін кеңейтті. Бірінші дүниежүзілік соғыс және 1929 жылғы Ұлы депрессия өндіріске әсер етті; алайда, Хара 1930-шы жылдары өнімділікті едәуір арттырған жаңа үлгідегі тоқыма станоктарын енгізе алды. 1936 жылы компания 147 000 килограмм өнім өндірді. Бірақ көп ұзамай компанияның жағдайы нашарлай бастады. 1938 жылы соғыс басталғанда, Жапониядағы көптеген жібек фабрикалары банкротқа ұшырады. 1938 жылы Хара Томиока жібек зауытының директоры еңбек одақтарымен туындаған даулар салдарынан өз-өзіне қол жұмсады. Америка Құрама Штаттарында жібекке бәсекелес ретінде нейлонның өндірісі басталуы үлкен алаңдаушылық тудырды, себебі АҚШ компанияның маңызды экспорттық нарығы болып табылды. 1938 жылы "Хара" компаниясы жібек тоқу бизнесінен бас тарту туралы шешім қабылдады. Томиока жібек зауыты 1938 жылғы 1 маусымда Томмитаро Хараның күйеу баласы Такео Сайго бас директор ретінде, бірақ басқаруды жүзеге асырған ірі акционері Katakura Spinning Co., Ltd. компаниясымен бірге Томиока жібек зауыты (Томиока Silk Mill Co., Ltd.) деп тәуелсіз компания ретінде бөлінді.
Under the Hara General Partnership Company, the mill was renamed the Hara Tomioka Silk Mill in October 1902. One action take by Hara was to distribute silkworm eggs to sericulture farmers around the country free of charge with the aim of improving cocoon quality, and homogenization of cocoons. He also asked for the cooperation of the Takayama sha, a sericulture educational institution with influence nationwide to improve yields. In addition, in order to retain skilled workers, he expanded on the educational and entertainment opportunities for his workers. Production was affected by World War I and the 1929 Great Depression; however, Hara was able to introduce more modern reels in the 1930s which greatly improved on productivity. In 1936, the company recorded a production volume of 147,000 kilograms. Shortly afterwards, the company's situation deteriorated rapidly. With the outbreak of war in 1938, many silk mills around Japan went bankrupt. The factory manager at the Hara Tomioka Silk Mill committed suicide in 1938 due to disputes with the labor unions, and the development of nylon in the United States as a competitor to silk caused great concerns, as the United States was still the company's major export market. The Hara General Partnership Company decided to divest its silk reeling business in 1938. The Tomioka Silk Mill was separated and became independent as Tomioka Silk Mill Co., Ltd. on June 1, 1938, with Takeo Saigo (son in law of Hara Tomitaro) as representative director, but the largest shareholder, Katakura Spinning Co., Ltd., in charge of management.
Катакураның тұсында
Катакура сол кезде Жапониядағы ең ірі тоқыма компанияларының бірі болды және 1893 жылы Mitsui & Co. компаниясы фабриканы жекешелендіру кезінде ұтып алды. Фабрика Катакура Томиока жібек зауыты деп аталды және 1940 жылы 189 000 килограмм өнім өндірді. Алайда, келесі жылы Тынық мұхиты соғысының басталуы бизнесіне зор әсер етті. Ұлттық жұмылдыру заңы бойынша зауыт мемлекеттік бақылауға алынды, бірақ Катакура басқаруды жалғастырды. Дегенмен, өндіріс ұшақтарға немесе әскери мақсаттағы қару-жараққа қатысты материалдарға бағытталды. Көптеген ер адамдар әскерге шақырылғандықтан, егін егуге әйелдердің қажеттілігі туындады, нәтижесінде жұмысшылардың саны күрт азайды. Зауыт құрылғалы бері негізгі тірегі болған экспорт мөлшері нөлге дейін төмендеді. Соғыс аяқталғаннан кейін зауыт азаматтық басқаруға қайтарылды және әуе шабуылынан зақым көрмеді. 1952 жылдан бастап автоматты орау машиналарын пайдалану жолға қойылды және зауыт электрлендірілді. Машиналар жылдар бойы жаңартылып келді, ал 1974 жылы өндіріс 373 401 килограммға жетті, бұл ең жоғары көрсеткіш болды. Алайда, қоғам мен экономикадағы өзгерістер компанияға экономикалық қысымды күшейтті. Синтетикалық талшықтардың танымалдылығының артуы, күнделікті киім ретінде кимоно киюдің азаюы және 1972 жылы Қытаймен дипломатиялық қарым-қатынастардың жақсаруы арзан қытай жібегінің импортын арттырды. Осының салдарынан компания 1987 жылдың 26 ақпанында өндірісті тоқтатты. Зауыттың жабылу салтанаты 1987 жылдың 5 наурызында өтті.
Katakura was one of the largest textile companies in Japan at the time, and had lost in the initial privatization of the mill to Mitsui & Co. in 1893. The mill was renamed to Katakura Tomioka Silk Mill and in 1940 recorded a production volume of 189,000 kilograms. However, the start of the Pacific War the following year had a great impact on its business. The factory was placed under government control by the National Mobilization Law with Katakura continuing the manage operations; however, its production was shifted to focus on munitions related materials for aircraft or military use. The number of workers were drastically reduced due to the need for women to till fields as so many man had been conscripted by the army. Exports, which had been the mainstay of the mill since its creation, fell to zero. After the end of the war, the mill was returned to civilian control, and it has escaped damage from air raids. From 1952, automatic reeling machines were gradually introduced and the factory was electrified. Machinery continued to be upgraded over the years and production reached 373,401 kilograms in 1974, the highest it ever reached. However, due to changes in society and the economy, the company faced increased economic pressures. The popularity of synthetic fibers, the decline in popularity of wearing the kimono in everyday use, and the normalization of diplomatic relations with China in 1972 leading to an increase in the imports of cheaper Chinese silk led to the company stopping production on February 26, 1987. The closing ceremony for the plant was held on March 5, 1987.
Дүниежүзілік мұралық нысан
Зауыт жабылғаннан кейін, "Катакура" компаниясы көптеген жылдар бойы ғимараттарды үлкен шығындармен күтіп келді. Томиока қаласының әкімі мен Гунма префектурасының губернаторы осы орынды сақтап, ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізуге қызығушылық танытты, ал "Катакура" компаниясы 2005 жылы осы орынды Томиока қаласына шартты құнмен сатуға келісті. Сол жылы бұл орын Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Ең көне ғимараттар 2006 жылы маңызды мәдени мүліктер деп танылды. Осы ғимараттардың үшеуі 2014 жылы Ұлттық қазына деп жарияланды. 2007 жылдың 30 қаңтарында бұл орын "Томиока жібек фабрикасы және жібек өнеркәсібінің мұралар тобы" деген атаумен Жапонияның Дүниежүзілік мұра тізіміне алдын ала тізімге енгізілді. 2013 жылдың 31 қаңтарында Дүниежүзілік мұра орталығы ресми түрде ұсынысты қабылдады, ал 2014 жылдың 21 маусымында 38-ші Дүниежүзілік мұра комитетінде ресми тіркелді.
After the factory was closed, the Katakura company continued to maintain the buildings at considerable expense for many years. The mayor of Tomioka City and the governor of Gunma Prefecture expressed an interest in preserving the site and promoting it to UNESCO as a World Heritage Site, and Katakura agreed to sell the site to Tomioka city for a nominal value in 2005. The site was designated as a National Historic Site the same year. The oldest buildings were designated Important Cultural Properties in 2006. Three of these buildings were designated a National Treasure in 2014. The site was listed on Japan's World Heritage Tentative List as "Tomioka Silk Mill and Silk Industry Heritage Group" on January 30, 2007. The formal nomination was accepted by the World Heritage Center on January 31, 2013, and it was officially registered at the 38th World Heritage Committee on June 21, 2014.
Галерея
Маңызды мәдени мүлік атағын жеті ғимарат қамтиды, оның ішінде бір темір су ыдысы және бір кәріз каналдары бар. Ұлттық қазына атағы үш ғимаратты қамтиды: жіп иру станциясы және шығыс және батыс кокон өсімдік зауыттары.
The Important Cultural Property designation collectively covered seven buildings, including one iron water tank and one sewage ditch. The National Treasure designation covers three buildings: the reeling station and the east and west cocoon plants.
Негізгі ғимараттар
Жібек орағыш фабрикасы (Ұлттық қазына) – Бұл зауыттың орталық бөлігі болған, кірпіштен салынған, ағаш қаңқасы бар ұзын және тар ғимарат. Ғимараттың ұзындығы 140,4 метр, шығыс жағында есігі бар, ал алды Франциядан әкелінген үлкен әйнек терезелермен жабдықталған. Ішінде 300 орағыш станок орнатылған. Кейіннен олар жаңа технологиямен ауыстырылғанымен, ғимарат жеткілікті кең болды және қайта жаңартуды қажет етпеді. Алғашқы станоктардың бір бөлігі Жапониядағы басқа фабрикаларға берілді, ал біреуі Окая жібек мұражайында сақталған. Шығыс кокон қоймасы (Ұлттық қазына) және Батыс кокон қоймасы (Ұлттық қазына) – жібек орағыш фабрикасының екі жағында орналасқан, үш ғимарат «U» әрпіндей орналасқан. Екі ғимарат та 1872 жылы салынған, ұзындығы 104,4 метр, ағаш қаңқасы бар екі қабатты кірпіш құрылыстар. Атауынан көрініп тұрғанындай, екі ғимараттың да жоғарғы қабаты жібек құрттарының кокондарын сақтауға арналған, сыйымдылығы 32 тоннаға дейін жетеді. Шығыс кокон қоймасының бірінші қабаты кеңселер үшін, ал Батыс кокон қоймасының бірінші қабаты бастапқыда көмір сақтауға пайдаланылды. Бу машинасы (Маңызды мәдени мұра) – Бу машинасы да 1872 жылы салынған және жібек орағыш фабрикасының солтүстігінде орналасқан. Бұл да ағаш қаңқасы бар кірпіш құрылыс. Брунат әкелген бір цилиндрлі бу машинасы «Брунат машинасы» деп аталады және қазір Мейдзи мура музейінде көрсетілуде. 1920 жылдарға дейін электр қуаты орнатылғанға дейін зауыттың негізгі қуат көзі болды. Батыстағы түтіншік те 1872 жылдан сақталған және маңызды мәдени мұраның бір бөлігі болып табылады. 36 метрлік құрылым 1884 жылдың 26 қыркүйегіндегі дауылда құлағандықтан, қазір тек негізі ғана қалды. Қазіргі зауыттың түтіншігі 1939 жылы салынған. Су резервуары (Маңызды мәдени мұра) – Бу машинасының батыс жағында орналасқан темір су резервуары темір пластиналарды біріктіру арқылы жасалған. Диаметрі 15 метр, тереңдігі 2,4 метр, іргетасы тастан салынған. Су сақтау сыйымдылығы шамамен 400 тонна, бұл елдегі ең көне темірден құйылған құрылыс. Кәріз жүйесі (Маңызды мәдени мұра) – Зауыттың кәріз жүйесі – жібек орағыш станциясынан солтүстікке қарай, шығыстан батысқа қарай 186 метрлік кірпіштен салынған құбыр, содан кейін 90 градусқа бұрылып, оңтүстікке қарай 135 метрге созылады, бұл жақын жердегі Кабура өзеніне жалғасады. Бұл архитектуралық тұрғыдан маңызды, өйткені Батыс архитектуралық стильдерін қамтитын кәріздер сол кезде келісім шарты жасалған порттардан тыс жерлерде сирек кездесетін. Директордың үйі (Маңызды мәдени мұра) – Брунат сарайы деп те аталады. 1873 жылы салынған, бір қабатты, ағаш қаңқасы бар кірпіштен салынған, төбесі жантас үй Брунат отбасының резиденциясы болды. Ғимараттың еден ауданы 918,6 шаршы метр, L әрпіндей пішінде, шығыстан батысқа қарай 33 метр, солтүстіктен оңтүстікке қарай 32,5 метр. Өлшеміне байланысты, Брунат 1879 жылы Францияға оралғаннан кейін, бұл үй жұмысшыларға арналған мектеп ретінде пайдаланылды. Ішкі бөлігі кейіннен өзгертілгенімен, сыртқы көрінісі көбінесе сақталған. Француз оқытушыларының жатақханасы (Маңызды мәдени мұра) – 1873 жылы салынған бұл ғимарат «№2 ғимарат» деп те аталады, жартылай ағаштан жасалған кірпіштен салынған екі қабатты үй, төбесі жантас және черепицамен жабылған. Өлшемдері 20,1 x 17,4 метр, Франциядан шақырылған төрт француз оқытушысын орналастыруға арналған. Алайда, төртеудің бірі Мари Шарет (18 жаста) 1873 жылдың қазан айында ауруға байланысты Жапониядан кетіп қалды. Клоринде Виельфоре мен Луиза Монье (27 жаста) да ауырып, 1874 жылдың наурыз айында кетіп қалды. Қалған оқытушы Александрин Вальен (25 жаста) жалғыз қалғысы келмеді, ол да 1873 жылдың қазан айында кетіп қалды. Кейіннен ғимарат компания қызметкерлерінің жатақханасы және асхана ретінде пайдаланылды. Инспектордың үйі (Маңызды мәдени мұра) – 1873 жылы салынған бұл ғимарат «№3 ғимарат» деп те аталады, жартылай ағаштан жасалған кірпіштен салынған екі қабатты үй, шығыс кокон қоймасының шығыс жағында орналасқан, төбесі жантас және черепицамен жабылған. Бұл Франциядан шақырылған Брунаттың техникалық мамандарының жатақханасы болды. Джастин Белленнің (29 жаста) және Пол Эдгар Пуллер мен Эдгар Праттың (23 жаста) есімдері белгілі; Прат 1873 жылдың 30 қазанында рұқсатсыз Йокогамаға кеткені үшін жұмыстан шығарылды. Басқа да бірнеше техниктер әртүрлі уақытта келді. Зауыттың ескі картасында «№4 ғимарат» және «№5 ғимарат» ұқсас өлшемде және құрылыс стилінде көрсетілген, бірақ бұл ғимараттар сақталмаған. Жоғарыда аталған құрылымдардан басқа, зауыттың бас қақпасы маңызды мәдени мұра ретінде «қосымша» деп танылды. Бұл ғимарат бір қабатты ағаш үй.
Silk reeling Mill (National Treasure) This was the heard of the plant, and is a long and narrow building made from brick with wooden timber framing. The building is 140.4 meters in length, with a door at the eastern end, and is lot by large glass windows imported from France. The 300 reeling machines Brunat imported from France were installed inside. Although these were later replaced with newer technology from time to time, the building was large enough and did not need to be modified. Some of the original machines were given to other mill mills in Japan, and one was preserved at the Okaya Silk Museum. East Cocoon Warehouse (National Treasure) and West Cocoon Warehouse (National Treasure) are boilings on either side of the Silk reeling Mill, with the three buildings arranged in a "U" shape. Both buildings were completed in 1872 and are two story brick structures with wooden framing, and a length of 104.4 meters. As the name suggests, the upper floor of both buildings was used for storage of silkworm cocoons and could hold up to 32 tons. The ground floor of the East Cocoon Warehouse was used for offices, and the ground floor of the West Warehouse was originally used for coal storage. Steam Plant (Important Cultural Property) The steam plant was also completed in 1872 and was located just north of the Silk reeling Mill. It is another timber framed brick structure. The single cylinder steam engine introduced by Brunat is called the "Brunat engine", and is now exhibited at the Meiji mura Museum. It was the main power source for the factory until its electrification in the 1920s. The chimney to the west also dates from 1872 and is part of the Important Cultural Property. Only the base remains, as the 36 meter structure collapsed in a storm on September 26, 1884. The present factory chimney was built in 1939. Water reservoir (Important Cultural Property) The iron water tank is on the west side of the Steam Plant was is formed by riveting iron plates. It has a diameter of 15 meters and a depth of 2.4 meters, and has a masonry foundation. It has a water storage capacity of about 400 tons and is the oldest existing domestic cast iron structure. Drainage System (Important Cultural Property) The sewage system for the plant was a brick culvert running north of the Reeling Station from east to west with a length of 186 meters followed by a 90 degree bend and 135 meter extension southward to the nearby Kabura River. It is regarded as important architecturally as sewers incorporating Western architectural styles were rarely found outside the treaty ports at this time. Director's Residence (Important Cultural Property) Also known as the Brunat Mansion. Completed in 1873, this one story timber framed brick building with a hipped roof was the residence for the Brunat family. The building has a floor area of 918.6 square meters, and as L shaped, with dimensions of 33 meters east to west and 32.5 meters north to south. Due to its size, when Brunat returned to France in 1879, it was used to a school for workers afterwards. Although the interior was subsequently modified accordingly, the exterior is largely unchanged. Dormitory for French Female Instructors (Important Cultural Property) Completed in 1873, this building was also known as " Building No. 2" and was another half timbered brick a two story building, and a hipped and tiled roof. It measures 20.1 by 17.4 meters and was intended to house the four women instructors Brunat hired in France to teach his Japanese women workers. However, one of the four, Marie Charet (age 18) left Japan in October 1873 due to illness. Clorinde Vielfaure and Louise Monier (age 27) also became ill and left in March 1874. The remaining instructor, Alexandrine Vallent (age 25) did not want to be left alone, and also departed in October 1873. The building later became used as a dormitory for company officials, and as a dining room. Inspector's House (Important Cultural Property) Completed in 1873, this building was also known as "Building No. 3" and was another half timbered brick a two story building, and a hipped and tiled roof located to the east side of the East Cocoon Warehouse. It was originally the dormitory for the male technicians Brunat hired in France. The names of Justin Bellen (29 years old) and Paul Edgar Puller, and Edgar Prat (23 years old) are known; Prat was dismissed on October 30, 1873, because he went to Yokohama without permission. Several other technicians came at different times. An old map of the facility shows "Building No. 4" and "Building No. 5" in similar size and style of construction, but these buildings do not survive. In addition to the above structures, the Main Gatehouse of the factory has been designated as an "attachment" of the important cultural property designation. This building is a wooden one story building.