Logothetes tou dromou

Кіріспе

Пошта шебері генерал, ағылшын тілінде әдетте Курстың логотеті / Дром / немесе Пошта логотеті деп аударылады, ол Қоғамдық пошта департаментінің басшысы (cursus publicus, немесе жай ғана ὁ δρόμος, ), және Византия империясының ең жоғары тұрған қаржы министрлерінің бірі (логотеттер).

Тарих және функциялары

Поштаның қызметі алғаш рет 762 жылы айқын расталған, бірақ оның бастамасы ежелгі дәуірдегі мемлекеттік поштаны бақылайтын лауазымды адамдарға байланысты. IV ғасырдың аяғына дейін Рим империясының мемлекеттік поштасын басқару преториандық префектуралардың жауапкершілігіне тиесілі болды. Преториан префектурасының лауазымды адамдарының Посты мен оның артықшылықтарын теріс пайдалануына байланысты, 4-ші ғасырдың аяғында Постыны қадағалау magister officiorum-ға берілді, ал күнделікті әкімшілік преториан префектурасының қолында қалды. Нәтижесінде, curiosus cursus publici, Public Post инспекторы ретінде белгілі лауазымды адам 4-ші ғасырдың аяғында Notitia Dignitatum (Pars Orientalis, XI.50) magister officiorum-ның басты көмекшілерінің бірі ретінде куәландырылған. 6 ғасырда преториан префектілері мен магистер-офицерлер арқылы екілік басқару жалғасты, ал 680 жылы ғана Магистер-офицерлердің бақылауында болды. 762 жылға дейін сақталған дереккөздерде "магистер" қызметі кездеспейді, бірақ ол бұрын пайда болған болуы керек, өйткені бір кездері кең ауқымды міндеттері magister officiorum біртіндеп алынып тасталды және 8-ші ғасырдың барысында кеңсе өзі іс жүзінде жойылды. Magister officiorum-дың түрлі функцияларының ішінде тек мемлекеттік поштаны ғана емес, сонымен қатар ішкі қауіпсіздікті және империяның сыртқы істерін басқару, шетелдік халықтар туралы барлауды жинау, шетелдік княздермен хат алмасу және елшілерді қабылдау. Бастапқыда бұл лауазым төрт жоғары тұрған қаржы министрлерінің бірі немесе , және 899 жылғы Клеторологион императорлық иерархияда 35-ші орынды иеленді, (33-ші) және (34-ші), бірақ 40-шыдан жоғары. Алайда, оның маңыздылығы тез өсті және француз ғалымы Родольф Гийландтың айтуынша, қазіргі ішкі істер, қауіпсіздік және сыртқы істер министрінің функцияларын біріктірді, бірақ оның сыртқы істердегі рөлі ең маңызды болып қалды. Оның билігін 9-шы - 10-шы ғасырлардағы Византиялық дереккөздерде "the" сөзін сөз еткенде, ол әдетте "the" дегенді білдіреді. Соның салдарынан, бұл лауазымның иелері империяның бас министрі ретінде қызмет атқарған, бірақ бұл ақыр соңында билік басындағы императорға байланысты болды. Византиялықтар мұндай лауазымды ешқашан ресми түрде бекіткен емес, ол белгілі бір лауазымға байланысты емес, керісінше, әр императордың белгілі бір сарай қызметкеріне деген ықыласына байланысты, дәрежеге немесе лауазымға қарамастан, арнайы тағайындалған. Гийланд атап өткендей, император үйінің жоғары лауазымды қызметкерлері - , және императордың ықыласына ие болуға көбірек мүмкіндік алды және осыған байланысты олар көбірек сайланды. Бас министрлер ретінде қызмет еткен елеулі адамдар: Афинаның императрицасы Иренаның тұсында Стауракиос, императрица Теодораның регентлігі кезінде Теоктист (842-856), Лев VI Дананың алғашқы тұсында Стилианос Зауцес, Лео Фокас Жас оның ағасы Никефор II Фокастың тұсында Иоанн Константин IX Мономахос және Михаил VII Дукастың тұсында Никефоритз. 10-ғасырлық Константин VII Порфирогениттің De Ceremoniis-і: оны император әр таңертең Хрисотриклиноста қабылдады, ол марапаттау рәсімдерінде жоғары лауазымды қызметкерлерді ұсынды және шетелдік елшілікті қабылдауда, сондай-ақ тұтқындарды көрмеде маңызды рөл атқарды. Император Алексий I Комненнің реформаларынан кейін 1108 жылы департамент ретінде болудан қалды, бірақ ресми байланыс және Константинополде тұратын шетелдіктерді қадағалау үшін жауапты болды. Сонымен қатар, ол жоғары тұрған министрлер арасында өзінің беделін жоғалтты.

The office of the is explicitly attested for the first time in circa 762, but traces its origins to the officials supervising the Public Post in Late Antiquity. Until the late 4th century, the administration of the Roman Empire's Public Post was a responsibility of the praetorian prefectures. Due to the abuse of the Post and its privileges by the officials of the praetorian prefecture, in the late 4th century the oversight over the Post passed to the magister officiorum, while the day to day administration remained in the hands of the praetorian prefecture. As a result, an official known as the curiosus cursus publici, the inspector of the Public Post, is attested in the late 4th century Notitia Dignitatum (Pars Orientalis, XI.50) as one of the principal aides of the magister officiorum. The twin administration of the Public Post by the praetorian prefects and the magister officiorum continued into the 6th century, and it was not until c. 680 that the Public Post is found fully under the supervision of the magister officiorum. The office of the does not appear in the surviving sources until the year 762, but must have come into existence earlier, as the once wide ranging duties of the magister officiorum were gradually removed and the office itself practically abolished during the course of the 8th century. Among the various functions of the magister officiorum, the assumed control not only the Public Post, but also of domestic security and the Empire's foreign affairs, handling collection of intelligence on foreign peoples, correspondence with foreign princes and the reception of ambassadors. Originally the office was simply one of the four senior fiscal ministers or , and the Kletorologion of 899 places the 35th in the imperial hierarchy, after the (33rd) and the (34th), but above the (40th). It rose quickly in importance, however, and came to combine, according to the French scholar Rodolphe Guilland, the functions of a modern interior, security and foreign minister, although his role in foreign affairs remained by far the most important. It is indicative of his pre eminence that in the Byzantine sources of the 9th–10th centuries, when there is mention of "the " without further qualification, it usually refers to the
Consequently, the incumbent of the office often served as the Empire's chief minister, although this ultimately depended on the reigning emperor. The Byzantines never formalized such a position, nor was it attached to a particular office, rather it was granted ad hoc on the basis of each emperor's favour towards a particular courtier, irrespective of rank or office. As Guilland points out, the senior officials of the imperial household—the , and –had far more opportunity to attract imperial favour and consequently were more often chosen to fill the role of chief minister. Notable who served as chief ministers include Staurakios under Empress Irene of Athens , Theoktistos during the regency of Empress Theodora (842–856), Stylianos Zaoutzes in the early reign of Leo VI the Wise , Leo Phokas the Younger during the rule of his brother Nikephoros II Phokas , John under Constantine IX Monomachos , and Nikephoritzes under Michael VII Doukas

The 10th century De Ceremoniis of Constantine VII Porphyrogenitus depicts the administrative and ceremonial roles of the : he was received in audience every morning by the Emperor in the Chrysotriklinos, he presented the senior officials at award giving ceremonies, and had a prominent part in the reception of foreign embassies, as well as the exhibition of captives. After the reforms of Emperor Alexios I Komnenos , in c. 1108 the ceased to exist as a department, but the remained, now responsible for official communications and for supervising foreigners resident in Constantinople. At the same time, the lost his pre eminence among the senior ministers to the , a post which later evolved to the .