Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Таррос (Таррас, Θάρρας, , Tárrai/Tárras; Tarrhae/Tarrhas) - Италияның Сардинияның батыс жағалауындағы ежелгі қала және бұрынғы епископтық. Қазіргі уақытта ол латын католиктерінің титулярлық кафедрасы және Ористано провинциясындағы Кабрас муниципалитеті Сан-Джованни-ди-Синис ауылының маңында археологиялық сайт. Ол Синис түбегінің оңтүстік жағалауында орналасқан, ол Сан-Марко түбегінің жанында Ористано шығанағының солтүстік мысығын құрайды. Птолемей мен "Жол картасында" аталған Таррос аралдағы ең маңызды жерлердің бірі болған көрінеді.
Tharros (also spelled Tharras, Θάρρας, , Tárrai/Tárras; Tarrhae/Tarrhas) was an ancient city and former bishopric on the west coast of Sardinia, Italy. It is currently a Latin Catholic titular see and an archaeological site near the village of San Giovanni di Sinis, municipality of Cabras, in the Province of Oristano. It is located on the southern shore of the Sinis peninsula, which forms the northern cape of the Bay of Oristano, by the cape of San Marco. Tharros, mentioned by Ptolemy and in the Itineraries, seems to have been one of the most important places on the island.
Қор
Бірнеше жыл бұрын Таррос аймағындағы археологиялық табылғандар қалаға финикиялықтар б.з.б. Мұның ықтималдығы Мистрас лагунасындағы ескі қоныстың кейбір бөліктерінің табылуымен төмендеді. Су астында қалған 100 м қабырға финикиялық қабырғаға қарағанда әлдеқайда ескі порт құрылысының бөлігі болып көрінеді, өйткені б.з.д. Бұрынғы нурагикалық қоныстар қола дәуірінде болған көрінеді, өйткені тофет аймағының жанында нурагикалық қатысуы болжайды.
Until some years ago, the archaeological findings in the area of Tharros supported the theory that Phoenicians founded the town in eighth century BC. The probability of this was reduced by the finding of some parts of the old settlement in the Mistras Lagoon. A submerged 100 m wall seems to be part of a port structure much older than the Phoenician one, since in 1200 BC sea level rose, swallowing the existing buildings. A previous nuragic settlement apparently existed there in the Bronze Age, as the nuragic presence near the tophet area seems to suggest.
Топет
Археологтар Су Муру Манну деп аталатын төбенің батысында Нураги халықтары (1900 730 ж. б. з. б.) салған ауылдың қалдықтары жанында орналасқан, батыстағы Жерорта теңізіндегі финикиялықтардың бірнеше қондырғыларына арналған ашық аспандағы қасиетті орынды тапты. Бұл отарлау мен урбанизацияның алғашқы белгісі болып саналады.
Archaeologists found a tophet, an open air sacred place common for several installations of Phoenicians in the western Mediterranean, on top of a hill called Su Muru Mannu near the remains of a village built by the Nuragic peoples (1900 730 BC). This is seen as a first sign of colonization and urbanization.
Кейінгі тарих
Қазба жұмыстары VIII ғасырдан бастап Х ғасырда Тарростан бас тартқанға дейін, алдымен финикиялықтар, содан кейін пуниктер, содан кейін римдіктер мекендегенін көрсетті. Қала ортағасырлық Арбореяның Джудикатосының, 9 ғасырдан 1070 жылға дейін Рим / Византияның реликт мемлекетінің астанасы болды, Арбореяның Орзокорре I Сарацен жауларының қысымымен Ористаноға көшіп келді. Қала осы уақытта немесе одан кейін көп ұзамай тасталып кетті. Кейін бұл жер ғасырлар бойы карьер ретінде пайдаланылды. Бір жазуда Рим императоры Филиптің тұсында Таррастан Корнусқа дейінгі жолдың жөнделгені жазылған. Антониндік маршрут оны Корнустан 18 миль және Отокадан 12 миль қашықтықта (қазіргі Санта-Джиуста Ористаноның маңында) дұрыс орналастырады. Алайда Рим империясы мен ертедегі мәсіхшілердің дәуіріндегі оның тарихы белгісіз.
Excavations showed that from the 8th century BC until its abandonment in the 10th century Tharros was inhabited, first by Phoenicians, then by Punics and then by Romans. The town was the capital of the medieval Giudicato of Arborea, a Roman/Byzantine relict state from the 9th century until 1070 when Orzocorre I of Arborea relocated to Oristano under pressure of Saracen raiders. The town was effectively abandoned at this time or shortly thereafter. The site was then used for centuries as a quarry. An inscription records the repair of the road from Tharras to Cornus as late as the reign of Roman emperor Philip. The Antonine Itinerary correctly places it 18 miles from Cornus and 12 from Othoca (modern Santa Giusta near Oristano). However, its history during most of the period of Roman domination or early Christianity is unknown.
Тұрғын (әмірлік) епархия
Таррос епархиясы 400 жылы құрылды, оның жалғыз тарихта тіркелген епископы 500 жылы шамасында Иоганн болды. 700 жылы Синис Таррос епархиясы деп аталды. 800 жылы ол жерді басқыншылыққа ұшыраған Корнус епархиясынан алды. 1000 жылдан бастап ол Синис Таррос митрополиялық архиепископиясы болып танылды, көрінеу, Арбореяның Гидице (феодалдық уақытша губернаторы) мәртебесіне сәйкес келеді, ол онда тұратын, екі суфрагандық орынмен: Санта-Джиуста епархиясы және Терралба және Узелли епархиясы. 1070 жылы Боса епархиясын құру үшін аумағын жоғалтты. 1093 жылы ресми түрде жойылған, оның аумағы Ористано митрополиясының архиепископиясын құруға қайта тағайындалды, онда оның ордасы 1070 жылы қаланың халық санының азаюынан кейін құрылған болатын.
The Diocese of Tharros was established around the year 400, its only presumably historically recorded bishop being Johannes circa 500. It was renamed as the Diocese of Sinis Tharros in 700. In 800 it gained territory from the suppressed Diocese of Cornus. From 1000 it was promoted the Metropolitan Archdiocese of Sinis Tharros, apparently to match the prestige of the Giudice (feudal temporal governor) of Arborea, which had taken residence there, with two suffragan sees: Diocese of Santa Giusta and Diocese of Terralba and Uselli. In 1070 it lost territory to establish the Diocese of Bosa. It was formally suppressed in 1093, its territory being reassigned to establish of the Metropolitan Archdiocese of Oristano, where its seat had been established in 1070 following the depopulation of the city thereto.
Атауы бойынша қараңыз
1755 жылы епархия латын титулярлық епархиясы ретінде қайта қалпына келтірілді, ол 1793 жылы Синис деп аталмайынша Синита деген атаумен аталды. Оның иелері епископтық (ең төменгі) дәрежеде болды / болды, тек архиепископтық ерекшелікпен (Таррос атағы).
In 1755 the diocese was nominally restored as Latin titular bishopric, bearing the name of Sinita until it was renamed Sinis in 1793. Its incumbents were/are of the fitting Episcopal (lowest) rank, with an Archiepiscopal exception (title Tharros).
Сайт
Қазіргі уақытта бұл аймақ ашық аспан астындағы мұражай болып табылады. Қызықты құрылыстар арасында тофет, моншалар, ғибадатхананың іргетастары және үйлер мен қолөнер шеберлік шеберханалары бар аймақ бар. Артефакттардың көпшілігі Кальяридегі археологиялық мұражайда, Антиквариум Арборенседе, Кабрас қаласының археологиялық мұражайсында және Лондондағы Британдық мұражайда кездеседі.
The area is now an open air museum with active excavation sites. Among the interesting structures are the tophet, the bath installations, the temple foundations and an area with houses and artisan workshops. Most of the artifacts can be found in the Archaeological Museum at Cagliari, in the Antiquarium Arborense, the Archaeological Museum of the town of Cabras and in the British Museum, London.
Әдебиетте
Фин жазушысы Геран Шильдт Жер Ортолық теңізде өзінің Дафна (кеме, 1935) қайығымен сапар шеккенде Тарросты аралап, суретке түсірді.
Finnish writer Göran Schildt visited and photographed Tharros on his travels in the Mediterranean Sea with his boat Daphne (ship, 1935) [sv].
Палеогенетика
Стефания Сарно және басқалар жасаған 2021 жылғы ДНҚ зерттеуінде Пун дәуіріндегі оңтүстік Таррос некрополында жерленген 14 адамның арасында Солтүстік Африка мен Иберия түбегінен келген адамдар болған. Cabras және Belvì қазіргі тұрғындары негізінен аралдың жергілікті Финикиядан бұрынғы тұрғындарымен және Сардинияның басқа заманауи тұрғындарымен үйлеседі.
A 2021 Ancient DNA study by Stefania Sarno et al., found that among 14 individuals, buried in the Punic Age southern necropolis of Tharros, there were people coming from North Africa and the Iberian peninsula. The modern inhabitants of Cabras and Belvì mainly cluster, instead, with the indigenous Pre Phoenician inhabitants of the Island and with the other modern populations of Sardinia.