Кіріспе
Англіс Веслиан методистік жетекшісі (17791858) Нгати Тамахохоу басшысы Ябез Бантинг (13 мамыр 1779 16 маусым 1858) - ағылшын Веслиан методистік жетекшісі және 1791 жылы Джон Весли қайтыс болғаннан кейін ең көрнекті методист. Бантинг алғашқыда рухани жаңғырушы болып, кейіннен шіркеудің тәртіптілігі мен тәртіптілігіне арналды. Ол көптеген қалаларда танымал уағыздаушы болды. Ол көптеген жоғары лауазымды әкімшілік лауазымдарды атқарды және бюджетке мұқият қарады. Бантинг және оның одақтастары Конференцияны методизмнің соңғы төрешісі етіп, оған уағыздаушыларды қайта тағайындау және суперинтенданттарды таңдау билігін орталықтандырды. Ол шетелдік миссионерлік істі ынта-жігермен қолдайды. Саяси тұрғыдан ол, сол кездегі медофистік жетекшілердің көпшілігі сияқты, консервативті болды.
the Ngāti Tamaoho chief
Jabez Bunting (13 May 1779 – 16 June 1858) was an English Wesleyan Methodist leader and the most prominent Methodist after John Wesley's death in 1791. Bunting began as a revivalist but later became dedicated to church order and discipline. He was a popular preacher in numerous cities. He held numerous senior positions as administrator and watched budgets closely. Bunting and his allies centralised power by making the Conference the final arbiter of Methodism, and giving it the power to reassign preachers and select superintendents. He was particularly zealous in the cause of foreign missions. Politically, he was conservative, as were most Methodist leaders of the time.
Ерте өмір
1779 жылы Манчестерде қарапайым ата-анадан туған Бантинг Манчестер грамматикалық мектебінде білім алған. Ол 12 жасында Джозеф Бенсонның уағыздауымен Мәсіхтің дінін қабылдады. 1802 жылға дейін ол қайта жаңғырушы болып жатты. Макклсфилдте ол жік салатын және жік салатын қайта жандануды көрді, ал оның көзқарасы түбегейлі өзгерді. Осы уақыттан бастап Бантинг шіркеудің тәртіптілігі мен тәртіптілігінің жаршысы және қайта жаңғырудың қатал қарсыласы болды.
Министрлік
Бэнтинг 1803 жылы "толық Коннексионға қабылданды" (яғни, діни қызметкер болды). Ол Манчестер, Шеффилд, Лидс, Ливерпуль, Лондон және басқа жерлерде 57 жылдан астам уақыт қызмет етті. Ричард Уотсонның орнын басып отыр. Бантинг Конференцияның үстемдігін қорғап: "Методизм демократияны күнәдан жек көретіндей жек көреді" деп мәлімдеді. Бэнтингтің қарсыластарымен қатар, адал жақтастары да болды. Урлин (1901) бағасын былай деп жазды: "Оның фигурасы әсерлі емес еді, ол орташа бойлы, салмақты, қала әкіміне ұқсады. Ол бір рет естіген соң, оны ұмыту оңай емес. Оның атағы оның тактик және ұйымдастырушы ретінде қабілеттеріне негізделген, қысқаша айтқанда, ол мемлекет қайраткерінің қасиеттеріне ие болды; және ол методизм үшін епископ С. Уилберфорстың Англикан шіркеуі үшін істегенін жасады ". Бантингтің 1820 жылғы төрағалығымен Ливерпульдегі конференция пасторальдық жұмыс туралы немесе Ливерпуль хаттамалары туралы қарарларды қабылдады. Қаулылар сыныптық кездесулер мен катехизацияны көтермеледі және конференцияға қатысқан методист басшыларының "христиандық пасторлардың рухын толығырақ дамытуға" тырысқан жұмыс қағидаларын белгіледі. Олар 1885 жылы конференция арқылы қайта қаралды. Методист зерттеушісі Эндрю Стобарттың айтуынша, бұл қарарлар дағдарыс кезінде қабылданған, өйткені жаңадан құрылған Веслиандық методисттік байланыс алғашқы жылдары мүшелік санын сақтау үшін күресіп жатты: қозғалыстың өткен жылы 4688 мүшесінің таза жоғалғаны тіркелген. Басқа топтармен көптеген одақтар сәтсіз аяқталып, оның билігін әлсіретті. Бантинг ішімдікті тастауға қарсы болмағанымен, ішімдікті тастау қозғалысын өзі іздеген тұрақтылыққа кедергі ретінде қарастырды. Конференцияның президенті ретінде ол Толпудл шәкірттерін тасымалдауды қолдады, олардың жетекшілері жергілікті уағыздаушылар болғандықтан, олар методизммен тығыз байланысты болған.
"His figure was hardly impressive, he was of middle size, portly, looking like a mayor. The charm was in the voice, which once heard could not easily be forgotten. It had a ring of authority and decision, though not of harshness, and it was at the same time flexible and persuasive His fame was based rather on his abilities as a tactician and organiser, in short, he had the qualities of a statesman; and he did for Methodism what Bishop S. Wilberforce did for the Anglican Church." Under Bunting's presidency in 1820 the Resolutions on Pastoral Work or Liverpool Minutes were adopted by the conference in Liverpool. The resolutions encouraged class meetings and catechesis, and set out the working principles by which the Methodist leaders present at the conference sought "to cultivate more fully the spirit of Christian pastors". They were revised by conference in 1885. Methodist researcher Andrew Stobart states that the resolutions were adopted at a time of crisis when the recently established Wesleyan Methodist Connexion was struggling to maintain membership numbers in its early years: the movement had recorded a net loss of 4,688 members during the previous year. Numerous alliances with other groups failed and weakened his control. while not opposed to abstinence, Bunting saw the temperance movement as an obstacle to the stability he sought. As President of the Conference, he supported the transportation of the Tolpuddle martyrs despite the fact that they were closely linked to Methodism, their leaders being local preachers.
Өлім және еске алу
1858 жылы қайтыс болып, Уэсли шіркеуінде жерленді. 1986 жылы Лондонның Миддлтон-сквер 30 мекен-жайындағы үйіне көк тақта орнатылды.
Негізгі дереккөздер
Хейс, Алан және Дэвид Гоуленд (eds). Шотланд методизмі ерте Виктория кезеңінде: Шотланд тіліндегі Rev. Ябез Бантинг, 18001857 (1981).