Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс фагонист, өнертапқышы және композитор (1786-1843) Карл Альменрадер (3 қазан 1786 - 14 қыркүйек 1843) - неміс фагонист, өнертапқышы және композитор. Қазіргі заманғы фагонданың дизайны Альменрадердің арқасында пайда болды. Ол неміс акустика зерттеушісі Готфрид Вебердің көмегімен 17 асқабақты фагонданы жасады.
German bassoonist, inventor and composer (1786–1843)
Carl Almenräder (3 October 1786 – 14 September 1843) was a German bassoonist, inventor and composer. The design of the modern bassoon owes a great deal to Almenräder, who, assisted by the German acoustics researcher Gottfried Weber developed the 17 key bassoon whose range spanned three octaves and a half.
Алғашқы жылдар
Мұғалімнің ұлы Карл Альменрадер Ронсдорфта (Вуппертал. Ол 13 жасында бассейнге бассейнге түскеннен кейін бассейнге үйренді. Ол 1810 жылы Кельндегі театр оркестрінде ойнауға кірісті, бірақ 1812 жылы Франкфуртта оркестрлік қызметке ауысты, 1814 жылы ол сололық шығармалар да шығарды. Ол композицияны Алой Шмитттен оқыды, 1814 жылы Франкфуртта өзі жазған рондоны көпшілік алдында орындады.
The son of a teacher, Carl Almenräder was born in Ronsdorf near (Wuppertal. He taught himself to play the bassoon after he was given one when aged just 13. He started out in 1810 playing in a theatre orchestra in Cologne, but he switched to an orchestral position in Frankfurt in 1812 where by 1814 he was also obtaining solo work. He studied composition with Aloys Schmitt, and in 1814 he gave a public performance in Frankfurt of a rondo which he had himself written.
Карьералық дамуы
1817 жылы Алменрадер Майнц театрының оркестріне фагонист ретінде қосылды. Ол қазір бір жылдық жобамен айналысып, жылжымалы пернелері бар және тоналды диапазон бойынша тепе-теңдік деңгейін жақсартқан техникалық жағынан жақсартылған фагонда жұмыс істеп жүрді. 1819 жылы ол уақытша өзеннен төмен қарай Кельнге көшіп барды, онда ағаларына флейталар мен кларнеттерді шығаруға бағытталған цехқа қосылды. 1822 жылы Альменрадер Насау герцогтарының Бибрих-ам-Райнда (бүгінгі Висбаденнің маңы) орналасқан ордалық оркестріне қосылды. Ол сондай-ақ Майнцтегі Schott Music музыка баспасына жел аспаптарын шығару бойынша кеңес беру үшін қатысты. Ол Бибрикте қайтыс болды.
In 1817 Almenräder joined the Mainz theatre orchestra as a bassoonist. He was now working seriously on a year long project to develop a technically improved bassoon featuring moving keys and an improved level of balance across the tonal range. By 1819 he had temporarily moved down river to Cologne where he joined his brothers in their workshop which focused on producing flutes and clarinets. In 1822 Almenräder joined the court orchestra of the Dukes of Nassau which was based at Biebrich am Rhein (today a suburb of Wiesbaden), and he was also engaged by the Mainz based music publisher Schott Music to advise on wind instrument production. He died in Biebrich.
Багбанның дамуы
Алменрадердің фагундағы жетістіктері 1823 жылы жазылған трактатпен басталды. Онда ол интонацияны, жауап беруді және музыкалық аспапты кеңейту және қайта реттеу арқылы орындаудың техникалық оңайлығын жақсартудың жолдарын сипаттады. Кейінгі мақалаларда оның идеялары одан әрі дамыды. Шотт зауытында жұмыс істеу оған осы жаңа жобаларға сәйкес аспаптарды жасау мен сынау құралдарын берді, олардың нәтижелері Шотттың үй журналы "Caecilia" журналында жарияланды. Алменрадер өлімге дейін аспаптарды шығаруды және жасауды жалғастырды, ал Людвиг ван Бетховен өзі жаңадан жасалған аспаптардың біреуін сұрады.
Almenräder's improvements to the bassoon began with an 1823 treatise in which he described ways of improving intonation, response, and technical ease of playing by means of augmenting and rearranging the keywork; subsequent articles further developed his ideas. Working at the Schott factory gave him the means to construct and test instruments according to these new designs, the results of which were published in Caecilia, Schott's house journal. Almenräder continued publishing and building instruments until his death, and Ludwig van Beethoven himself requested one of the newly made instruments after hearing of the papers.
Өзінің аспаптар шығаратын зауыты
1831 жылы Альменрадер өзінің жеке фабрикасын серіктесі Йохан Адам Хеккельмен (1812-1877) бірге ағаштан соққан аспаптар шығаратын. Ол, дегенмен, Шоттпен корректор ретінде және құбырлар жеткізушісі ретінде жұмыс істей берді. 1843 жылы ол өзінің 17 баскышты фагоны үшін кең көлемді оқу-әдістемелік нұсқаулық шығарды, оның хроматикалық диапазоны 4 октава болды. 1843 жылы Алменрадер қайтыс болғаннан кейін оның бизнес-өнөктісі Хеккель өндіріс бизнесін жалғастырды. Бірнеше жаңартулардан кейін қазіргі неміс Almenräder Heckel фагоны 25 және 27 кілттермен келеді. Ол неміс тілді орталық Еуропадан да кең тараған, ХХ ғасырда аспаптың халықаралық стандарттарын анықтады.
In 1831 Almenräder started his own factory along with partner Johann Adam Heckel (1812 1877), producing woodwind instruments. He nevertheless continued to work with Schott as a proof reader, and as a tubing supplier. In 1843 he produced a comprehensive teaching manual for his 17 key bassoon which had a chromatic range of 4 octaves. After Almenräder's death in 1843 his business partner, Heckel continued the manufacturing business. Following several further upgrades today's German Almenräder Heckel bassoon comes with between 25 and 27 keys. It has spread far beyond German speaking central Europe, defining during the twentieth century the international standards for the instrument.