Кіріспе
Джон Уорфилд Джонстон (9 қыркүйек 1818 жыл, 27 ақпан 1889 жыл) - Вирджиния штатының Абингдон қаласынан шыққан американдық заңгер және саясаткер. Ол Вирджиния штатының сенатында қызмет етті және Вирджинияны АҚШ Сенатында АҚШ Азаматтық соғысынан кейін штат қайтадан қабылданған кезде білдірді. Ол 13 жыл АҚШ сенаторы болды. Ұлттық саясатта ол демократ болды. Джонстон Конгрессте қызмет етуге жарамсыз болды, өйткені он төртінші түзету бойынша, Құрама Штаттарға адал болуға ант берген және кейіннен Азаматтық соғыс кезінде Конфедерация жағында болған кез келген адамға мемлекеттік лауазымға орналасуға тыйым салынған. Алайда, оның шектеулері Соғыстан кейін ауру және өлім аузында жатқан бұрынғы құлға көмектескен кезде, Freedmen's Bureau ұсынысы бойынша алынып тасталды. Ол Конфедерация жағында тұрып, АҚШ Сенатында қызмет еткен алғашқы адам болды. Джонстонның сенаторлық мансабын бірнеше мәселелер белгіледі. Арлингтон мемориалы туралы пікірталастың ортасында ұсталды. Өлгендерді басқа жерге ауыстыру туралы алғашқы ұсыныс Джонстонға ұнамады, бірақ одан кейінгі пікірталастар оны Роберт Лидің есімін қорғауға итермеледі; Дегенмен Демократиялық партия үшін үндемеу қажеттілігі шешуші болды. Джонстон Техас Тынық мұхиты заңына қарсы шыққан, ол оңтүстіктегі темір жолдарды бақылау үшін секциялық күрес болды, ол 1877 жылғы келісімге кірді. Ол сондай-ақ Вирджинияның соғысқа дейінгі қарызын мемлекет қанша төлеуге міндетті болуы керектігі туралы қызу пікірталаста ашық сөйлеген Қоршы болды. Дау-дамай Readjuster партиясының құрылуымен және оның басшысы ретінде Уильям Махоунның тағайындалуымен аяқталды; бұл Джонстонның Сенаттағы мансабының аяқталуын белгіледі.
other people by the same name
John Warfield Johnston (September 9, 1818February 27, 1889) was an American lawyer and politician from Abingdon, Virginia. He served in the Virginia State Senate, and represented Virginia in the United States Senate when the state was readmitted after the American Civil War. He was a United States Senator for 13 years. In national politics, he was a Democrat. Johnston had been ineligible to serve in Congress because of the Fourteenth Amendment, which forbade anyone who had sworn allegiance to the United States and subsequently sided with the Confederacy during the Civil War from holding public office. However, his restrictions were removed at the suggestion of the Freedmen's Bureau when he aided a sick and dying former slave after the War. He was the first person who had sided with the Confederacy to serve in the United States Senate. Several issues marked Johnston's senatorial career. He was caught in the middle during the debate over the Arlington Memorial. The initial proposal to relocate the dead was distasteful to Johnston, yet the ensuing debate caused him to want to defend the memory of Robert E. Lee; the need to stay quiet for the sake of the Democratic Party, however, proved decisive. Johnston was an outspoken opponent of the Texas Pacific Bill, a sectional struggle for control of railroads in the South, which figured in the Compromise of 1877. He was also an outspoken Funder during Virginia's heated debate as to how much of its pre War debt the state ought to have been obliged to pay back. The controversy culminated in the formation of the Readjuster Party and the appointment of William Mahone as its leader; this marked the end of Johnston's career in the Senate.
Отбасы және ерте өмірі
Джонстон Вирджиния штатының Абингдон қаласына жақын жерде атасының әкесінің үйінде "Паничелло" қаласында дүниеге келген. Ол доктор Джон Уорфилд Джонстон мен Луиза Смит Боуэннің жалғыз баласы болды. Оның ата-бабасы - сот Питер Джонстон, ол революциялық соғыста Генри "Жылы ат Гарри" Лимен соғысқан, ал оның арғы әжесі Патрик Генридің қарындасы болған. Оның анасы Вирджинияның саясаткері Рис Т. Боуэннің әпкесі болды, ал оның аталық ағалары Чарльз Клемент Джонстон мен генерал Джозеф Эгглестон Джонстон болды. Оның бірінші туысы АҚШ конгрессмені Генри Боуэн болды. Джонстонның ата-бабалары шотланд, ағылшын, уэльс және шотланд ирландтықтар. Джонстон Абингдон академиясында, Колумбиядағы Оңтүстік Каролина колледжінде және Шарлоттсвиллдегі Вирджиния университетінің заң факультетінде оқыды. Ол 1839 жылы адвокаттық заңгерлікпен айналысты және Вирджиния штатының Тейзвелл қаласында заңгерлікпен айналысты. 1841 жылы 12 қазанда ол губернатор Джон Флойд пен Летиция Престонның қызы және губернатор Джон Бьюкенен Флойдтың әпкесі Никетти Бьюкенен Флойдқа үйленді. Оның әйелі католик еді, жас кезінде қайтадан дінге кірді; Джонстон үйленгеннен кейін қайтадан дінге кірді. 1859 жылы ол отбасымен Вирджиния штатының Абингдон қаласына көшіп барып, алдымен Шығыс Мейн-стритте тұрды. Сол жерде отбасы қаладан шығысқа қарай 5 шақырым жерде "Эгглестон" деп аталатын жаңа үйдің құрылысын бастады; отбасы оны сүйіспеншілікпен "Дусти қамалы" деп атады. Олар 1860 жылдың тамызынан кейін көшіп келді. Джонстон мен Никетти Бьюкенен Флойдтің он екі баласы болды, олардың бірі - доктор Джордж Бен Джонстон, Вирджинияда жасалған алғашқы антисептикалық операциямен марапатталған Ричмондтағы танымал дәрігер. Абингдондағы Джонстон мемориалдық ауруханасы да, Ричмондтағы Джонстон Уиллис ауруханасы да оның есімімен аталған.
Ерте мансап
Джонстон 1844 және 1846 жылдар аралығында Тейзвелл округінің адвокаты болды. Ол 1847-1848 жылғы сессияға қайта сайланды. Азамат соғысы кезінде ол Конфедеративтік мемлекеттердің қабылдаушысы лауазымын атқарды, сондай-ақ 1861 жылы Абингдон қаласының кеңесшісі болып сайланды. Соғыс кезінде оның қызметі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол бригадир генерал Джон Эколсқа Американың Батырлар орденінің оңтүстік-батыстағы Вирджинияда "ордалықтай өсіп келе жатқаны" туралы хат жіберді. Бұл құпия орден одақ жақтастарынан құралған. Бұл ақпарат басқа есептермен бірге әскерилер тұтқындауға мүмкіндік алуы үшін Habeas Corpus-ты тоқтатуды сұрауға пайдаланылды. Ол 1869-1870 жылдары Вирджинияның жоғары сотының судьясы болды. Сондай-ақ, 1869 жылы ол жас жергілікті адвокатпен және оның болашақ күйеу баласы Дэниел Триггпен заң серіктестігін құрды. 1872 жылы олар сот ғимаратының жанында орналасқан шағын ғимаратқа кеңселерін құрды, ол Джонстон Тригг заң кеңсесі ретінде белгілі болды.
Сенаторлық мансап
Вирджиния 1869 жылы әскери аймақ болды. Гилберт С. Уокер осы жылы губернатор болып сайланды және Уигги тамырлары бар орташа консервативтілікке жол ашты. Жаңа Бас Ассамблея қайта құруды аяқтау үшін он төртінші және он бесінші түзетулерді ратификациялады және сонымен қатар АҚШ Сенатының өкілдері ретінде екі адамды, соның ішінде Джонстонды сайлады. Ол 1865 жылдың наурыз айынан бастап алты жылдық мерзімінің аяқталмаған бөлігін қызмет етуге тиіс еді. Джонстон Уильям Махоунен 1869 жылы 18 қазанда Ричмондке "бірден-бір пойызбен" бару керектігі туралы хат алды. Сен сенаторсың" деп жазған. Джонстон Вирджинияның бірнеше адамдарының бірі болды. Ол кезде бұрынғы Конфедерация үшін күрескен немесе қызмет еткен кез келген адам он төртінші түзету бойынша "саяси мүгедектігін" Конгресс үштен екі дауыспен алып тастағанға дейін лауазымына ие бола алмады. Джонстонның аты алынып тасталды, өйткені жергілікті Абингдонның бостандық алушылар бюросының офицеріне хабар жеткен болатын, ол қарт бұрынғы құлды Питерге қамқорлық жасауға көмектескен, ол Миссисипиден Вирджинияның Шарлотта округіне бара жатқанда Абингдон арқылы өткен. Джонстонның үйінен Норфолк және Батыс темір жолы өтті, ал бұрынғы құлдар оларды сатылған жерінен үйлеріне оралу үшін жолдарды бағыттаушы ретінде қолданды. 1865 жылдың жазында Джонстон көптеген адамдарға азық-түлік пен баспанамен көмектесті, ал сол жылдың тамызында ол теміржолға жақын қорада өлім аузында жатқан Петерді тапты; Джонстон оны үйге алып барды, онда ол кем дегенде бір ай болды. Питер жеткілікті күш-қуат жинаған кезде, Джонстон кейінірек жазып алған және қазір Дьюк университетіндегі қағаздарымен бірге сақталған оқиғасын айтып берді. Питер Шарлотта округінде Джон Рэндольфтің көршісі Мистер Ридтің құлы болған. Ол (көрініп отырғанындай, Ридтің қарызынан) саудагерге сатылып, әйелі мен кішкентай қызы Миссисипиде отыз бес жыл бойы мақта өсіру үшін қалды. Бостандыққа шыққаннан кейін Питер үйге қайту жолында Миссисипиден Абингдонға дейін жаяу жүрді. Джонстон былай деп жазды: "Біз әйелім екеумізге біздің қамқорлығымыз сол ескірген денені қалпына келтіре алмайтыны және өлім жақын екені анық болды. Ол тез әлсіреп кетті. Оның өмірі шаршап, ауыр болды, қиындықтарға толы болды. Бірақ, әрине, Иеміз осындай үшін сыйлық бар, және оған мәңгілікке тыныштық береді, және оған мүмкіндік береді көруге Сюзи және оның мама және әкем ". Питер туберкулезден қайтыс болды. Фридменс Бюросының агенті Пенсильваниядан Конгрессмен Уильям Келлиге Джонстонның мүгедектігін жоюды сұрап, оның қайырымдылығы үшін жазды.
Шолу
Джонстон Вирджинияны Одаққа қайта қабылдауға үмітпен желтоқсанда Вашингтонға барды. Алайда, 1870 жылы 26 қаңтарда Вирджиния қайта қабылданды; Джонстон көп ұзамай өз орнын ала алды. Келесі жылы Конгресс Вирджинияның осы органға қатысуына мүмкіндік беретін заң қабылдауға мәжбүр болды. Кейін ол алдына қойылған құжатқа қол қоюға кірісті, бірақ оны оқыған жоқ. Бұл - ақ тәнді еркектерден ешқашан одаққа қарсы қару көтермегендерін немесе Конфедерацияны қолдамағанын ант етуді талап ететін темірден жасалған ант. Егер Джонстонның жанында отырған сенатор, Делавэр штатынан шыққан Томас Ф. Байард, Джонстонды байқамаса, ол "Виргиния халқының алдында мәңгілікке қорлыққа ұшырайтын" болар еді. 1867 жылы ант конституцияға қайшы деп танылды, бірақ оны қолдану 1871 жылға дейін тоқтатылмады. Бұл кезде Джонстон Конфедерация жағында тұрған жалғыз сенатор болды - қалғандары тумысымен солтүстік немесе "одақ адамдары" болды. Ол кезде 68 сенатордың ішінде 10 демократ болды. Джонстонның республикашылар жағына шығып, "партиясына және мемлекетіне сатқын болып, меценаттыққа барады" деген болжамдар болды. Бұл оның Вирджинияның жаңа губернаторына жазған хатына негізделген. Бұл күмәндер Джонстонның Республикалық партияға қатысудан бас тартқаннан кейін шешілді және ол Палата мен Сенаттың демократтарының бірлескен кездесуіне барды; "Виргиниядағы консерватор Вашингтондағы демократ" деп жарияланды. Ол сондай-ақ қырық алтыншы конгресс кезінде ауыл шаруашылығы комитетінің төрағасы болды.
Арлингтон мемориалы туралы дау
1870 жылы 13 желтоқсанда Кентукки штатының Томас К. Маккрири (Д) Конфедерацияның көшбасшысы Роберт Лидің бұрынғы үйі Арлингтон үйіне қатысты резолюция енгізді, бұл қарсылықтардың жауын-шашынды дауылға ұшырады. Арлингтон үйін Азамат соғысы кезінде одақ әскерлері басып алды және оның жері соғыстың соңына дейін 16 000 сарбаздың зираты ретінде пайдаланылды. Қаулыда оның иесін анықтау үшін тергеу жүргізу және оны миссис Роберт Э. Лиге қайтару мүмкіндігі туралы айтылды. Сонымен қатар, Маккрири үкіметке үй-жайды жөндеуді, ашылған Вашингтонның кез-келген жәдігерлерін қайтаруды және өлгендерді ауыстыру үшін жақын маңдағы орынның бар-жоғын анықтауды ұсынды. Джонстон бұл оқиғаның 13 жыл Сенатта болған кезінде көрген ең үлкен қобалжынысты оқиға екенін айтты. Ол "өмірімдегі ең ауыр және масқара жағдайға" ұшырады. Алайда, резолюцияға қарсы сөйлеген сөздері барысында Джонстон Лидің есіне шабуыл жасалғанын сезінді және оны қорғауды міндет деп санады. Демократиялық партия оның көзқарасын және штатының көзқарасын біліп, оған жақындап, партияның және Вирджинияның игілігі үшін үндемеуін сұрады. Джонстон өзінің үйінде шабуылға ұшырайтынын дұрыс болжаған. Ол қайта сайлануға үміткер болды, ал қарсылас кандидаттар оның позициясын өзіне қарсы қолданды. Вирджинияның Бас Ассамблеясынан делегация демократиялық партиялармен сөйлесу және жағдайды бағалау үшін Вашингтонға барды және олар алған есептерден қанағаттанды. Кейін Джонстон Ли ханымның атынан және оның Мемориал туралы ұсынысы бойынша баяндама жасады. Оның сөйлеуге алғашқы әрекетіне қарсылық білдіріліп, оған рұқсат берілмеді. Сессияның соңына таман, оған қатысы жоқ заң жобасы талқыланып жатқанда, Джонстон оған қатысты ұсыныс жасады, содан кейін сенаторларға рұқсат етілген мүмкіндікті пайдаланып, өз сөзін айтты; бұл "қауымда үлкен ашу-ыза мен шыдамсыздықты" тудырды. Ли отбасы мен олардың кеңесшілері "Арлингтонның сатылуы туралы шынайы фактілер және оның мүлікті иелену құқығының сипаты ел алдында қойылуы керек" деп қалаған, сондықтан егер ол оның пайдасына табылса, ол өтемақы ала алады, содан кейін мүлікті үкіметке сыйға тартсын. 1882 жылы АҚШ Жоғарғы Соты бұл отбасының мүддесін қорғады.
Техас-Тынық мұхиты заң жобасы
Джонстон 1877 жылы қайта сайлануға үміткер болған кезде, ол Солтүстік және Оңтүстік теміржол мүдделері арасындағы жанжалға қатысты. Джонстон Том Скоттың Техас және Тынық мұхиты темір жолы мен Скоттың мүдделерін қолдаған заң жобасына қарсы болды. Скот оңтүстік штаттарды теміржолды қабылдауға көндіруге тырысты, содан кейін олар заң жобасына дауыс беретін сенаторларды тағайындайды. Джонстонның орны, егер Скотт Вирджинияның заң шығарушысына әсер ете алса, зардап шекті, өйткені ол заң жобасына қарсылық білдіргені белгілі болды. Джонстон хатта: "Тынық мұхит жолы туралы жасаған істерім халық алдында және оны есімде сақтап қала алмаймын. Бұл менің ұстанымымнан бас тарту саясаты болмас еді, егер саясат болса, мен мұны жасауға бейім емеспін. Мен өзімді дұрыс деп санаймын және соған байланысты салдарын көруге дайынмын. Мен осы бағытта күресуді жоспарлап отырмын". Уильям Махоун оның қайта сайлануына жол бермеу үшін жұмыс істеді. Оңтүстік штаттардың көпшілігі Скоттпен келісті, бірақ Вирджиния мен Луизиана келіспеді, ал Джонстон қайта сайланды.
Фундер мен Рейджастер талқылауы
Джонстонның мансабын белгілеген тағы бір мәселе - Фандер мен Реджайстер арасындағы пікірталас. Қаржыландырушылар мемлекет соғысқа дейінгі бүкіл қарызын қайтаруға міндетті деп мәлімдеді, ал Readjusters қарыздың қанша екендігі туралы әртүрлі, төменгі сандарды ұсынды. Бұл дау Вирджиниядағы Консервативтік партияның жойылуымен және Рейджастер партиясы мен Демократиялық партияның құрылуымен аяқталды. Уильям Махоун Рейджастерлердің басшысы болып сайланды және олар 1879 жылы штаттық заң шығарушы органды бақылауға алды, бірақ губернаторлық емес. Кейін заң шығарушы орган Махоунды АҚШ Сенатында демократ Роберт Э. Уизерстің орынбасарлары ретінде сайлады. Алайда, оларға жанашырлық танытқан губернаторсыз, олар реформаларын жүзеге асыра алмады. Олардың келесі мүмкіндігі 1881 жылғы сайлауда болды; олардың мақсаты губернатор сайлау болды, бірақ ең бастысы, мемлекеттік заң шығарушы органды бақылауға алу, өйткені ол "Хонның мұрагері" сайланады. Джон В. Джонстон" Олардың партиясы сәтті өтті және заң шығарушы орган белгілі Рейджастерді және Махоунің "жақын досы" Харрисон Х. Риддлбергерді Джонстонның орнына, сексен бірден қырық тоғызға дейін сайлады.
Өлім және мұра
Сенатта қызмет еткеннен кейін Джонстон заңгерлік ісін қайта бастады. Ол 1889 жылы 27 ақпанда жетпіс жасында Вирджиния штатының Ричмонд қаласында қайтыс болды. 1 наурызда оның денесі Ричмондтан Уитвиллге әкелінді, онда ол Сент-Мари зиратына жерленді. Ол өзінің сөзінде Джонстонды былай сипаттады: Ол оратор емес, күшті дебатор, таза пікірталасқа күшті. Ол қауіпті қарсыластың бірі еді. Сіз оны ұйықтап жатқан кезде ұстаған жоқсыз. Оның ешбірде өсектемегенін көрген емессің. Ол барлық істе де сабырлы еді. Ол ешнәрседе фанатик емес еді. Ол кедейлердің досы еді. Вашингтон округінде осыны айту керек пе? Оның жомарттығына тек қана сый-тарту жасау қабілеті ғана шек келтірді. Ол жас заңгердің досы болып қала берді. Джонстонның әйелі Никетти 1908 жылы 9 маусымда сексен тоғыз жасында қайтыс болды.
He was not an orator, but a strong debater—powerful in clean cut argument. He was a dangerous opponent. You never caught him asleep. You never saw him demoralized He was temperate in all things. In nothing was he a fanatic. He was the friend of the poor. Need I say this in Washington County? His liberality was limited only by his ability to bestow. He was at all times the young lawyer's friend. Johnston was outlived by his wife, Nicketti, who died on June 9, 1908, aged eighty nine.
Шығармалары
"Нағыз оңтүстік Тынық мұхит темір жолы" мен "Техас Тынық мұхит темір жолы" арасындағы дау: Құрметті судьяның сөзі. Джон В. Джонстон 1878 Вирджиниядағы бас тарту, Солтүстік Америка шолу. 134-томы, 303-шы саны. Солтүстік Айова университеті, Сидар-Фолс, Айова. 1882 жылдың ақпан айы. Темір жол жер гранттары, "The North American Review". 140-шы том, 340-шы нөмір. Солтүстік Айова университеті, Сидар-Фолс, Айова. 1885 жылдың наурызында "The True South" және "The Silent South" журналдарында жарық көрді. 32 - том, 1 - басылым, Нью-Йорк. 1886 жылдың мамыр айы
Repudiation in Virginia, The North American Review. Volume 134, Issue 303. University of Northern Iowa, Cedar Falls, Iowa. February 1882. Railway Land grants, The North American Review. Volume 140, Issue 340. University of Northern Iowa, Cedar Falls, Iowa. March 1885
The True South vs the Silent South, The Century. Volume 32, Issue 1, New York. May 1886