Кіріспе
Ағылшын суретшісі (1841-1893) Альберт Джозеф Мур (4 қыркүйек 184125 қыркүйек 1893) - классикалық әлемнің сән-салтанаты мен құлдырауына қарсы қойылған әйелдердің суреттерімен танымал болған ағылшын суретшісі.
Albert Joseph Moore (4 September 184125 September 1893) was an English painter, known for his depictions of languorous female figures set against the luxury and decadence of the classical world.
Өмір
Мур 1841 жылы 4 қыркүйекте Йорк қаласында туылған, ол танымал портрет суретшісі Уильям Мурдың он үшінші ұлы және оның екінші әйелі Сара Коллингхемнің он төртінші баласы. Оның көптеген ағалары суретші ретінде білім алған, соның ішінде Джон Коллингэм Мур және Генри Мур, Р. А., белгілі теңіз суретшісі. Альберт Мур Архиепископ Холгейт мектебінде, сондай-ақ Йорктегі Санкт-Петер мектебінде білім алды, сонымен бірге әкесі сурет салу мен сурет салу бойынша нұсқаулар берді. Ол 1853 жылы 12 жасқа толғанға дейін Кенсингтонның ғылым және өнер кафедрасынан медаль алған. 1851 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Мур ағасы Джон Коллингхэмнің қамқорлығы мен сабақ беруіне көп қарыз болды. 1855 жылы Лондонға келіп, 1858 жылға дейін Кенсингтон грамматикалық мектебінде оқыды, содан кейін Корольдік академияның өнер мектебінің студенті болды. Ол сол жерде 1857 жылы көрме өткізген, 1860 жылы Шиплидегі төбеге сурет салған, содан кейін Ланкаширдегі Крокстет паркінде тағы бір сурет салған. Ол 1862-1863 жылдың қысын Римде ағасы Джон Коллингэм Мурмен бірге өткізді. Ол осы жерде "Илияның құрбандығы" (1863) картинасын суретке түсірді, ол Форд Мэдокс Браун мен Эдвард Армитаждың ықпалын көрсетеді. 1863 жылы ол Кревен графына арналған Комб аббатханасының ас үйіне қабырғаға сурет салған. Мур 1877 жылдан бастап Гросвенор галереясында тұрақты көрмеге қатысқан. 1864 жылы ол Корольдік академияда фрескада "Сезондар" атты топты көрсетті, ол фигуралардағы аяқ-қолдардың сымбатты позасынан және пардалардың нәзік бүгілуінен назар аударды. 1865 жылы Мур Корольдік академияда "Мәрмәрлік орындық" атты көрмеге қойылды, бұл оның есімі әрқашан байланысты болатын таза сәндік суреттердің ұзақ сериясының біріншісі болды. Осыдан бастап ол өзін сурет салудың осы түріне толықтай арнады, әр сурет - бұл ақиқаттың грек рухында зерттелген адам бейнесін негізге ала отырып, пішін мен түстердің мұқият ойластырылған және пысықталған үйлесімінің нәтижесі болды. 1860-шы жылдардың ортасынан бастап Мур әйелдердің әртүрлі сана күйінде, көбінесе ұйқыда сурет салатын. Бұл "Лили" (1866), "Ұйқышылар" (1879-82) және "Жазғы күн" (1887) сияқты шығармаларында байқалады. Бұл суреттер сезімдік, денелік тәжірибені сананың өзімен байланыстырады, бұл Джордж Генри Льюз сияқты қазіргі физиологиялық психологтардың идеяларымен сәйкес келеді. Мұндай суреттер Мурдың қазіргі заманғы ақыл-ойы мен тәжірибесінің ғылымдарына қызығушылығын білдіреді және ол өлгенге дейін осыған байланысты тақырыптарды ұстанды. Мур суреттерінің басты әсемдігі - суреттерін жамылған диафрагмалық, мата тәрізді киімдердің нәзік төменгі реңктерінде. Суреттерге берілген атаулар әдетте аяқталған жұмыстан ұсынылды және суретшінің ойындағы алдын ала ойланған идеяны сирек білдірді. Олардың арасында "Музыкаға суретшінің құрмет көрсетуі", "Шеллс", "Оқырман", "Ұйқышылар", "Батлдор", "Шаттлкок", "Азалия" сияқты атаулар бар. Мур өнердің осындай шектеулі саласында өзінің құрметтілерін көпшілікке емес, өнердің шынайы дәмін танитындардың қатарында тапты. Оның суреттері көбінесе аяқталмай тұрып сатылып кететін, бірақ ол өмірінің соңына дейін тікелей қамқорлық деп аталатын нәрсені алған жоқ. Ол басқа маңызды сәндік жұмыстарды орындады, мысалы Соңғы кешкі ас және Рочдейлдегі шіркеу үшін кейбір суреттер, Клермонттағы зал, Королева театрының просценасы, Лонг Акре және Мистер Леман үшін паушақтар фризі. Мур тәуелсіз мінезге ие болды және әлеуметтік және көркем істерде тек өзінің жеке үкімдеріне сүйенді. Оның біршама ашық пікірлері оның көптеген жылдар бойы үміткер болған Корольдік академияның қатарына қабылдануына кедергі болды және оның еңбектері ұзақ уақыт бойы тартымдылық көзі болды. Ауыр және емсіз аурудан зардап шегетін болса да, Мур соңғы күнге дейін жұмыс істеді, ол 25 қыркүйекте 1893 жылы Спенсер көшесі, 2 Виктория көшесі, Вестминстерде болған өлімінен бұрын маңызды суретті батыллықпен және табандылықпен аяқтады. Ол ағасы Генри Мурмен бірге Хайгейт қорымының шығыс жағында жерленген. Жақын жердегі жер учаскесінде Джон Коллингэм Мур және оның отбасы тұрады. Оның соңғы суреті - "Жаз мезгілдері мен желдің махаббаты" - оның ең күрделі және мұқият жұмыстарының бірі; ол мистер МакКаллох үшін суреттелген, ал Мур атауын түсіндіру үшін үш өлең жазды. Мурдың шығармалары қазір көптеген маңызды қоғамдық коллекцияларда, мысалы, Бирмингем, Ливерпуль, Манчестер және басқа жерлерде. 1894 жылы Лондонның Графтон галереясында оның шығармаларының көрмесі өтті. Оның бі�...
About 1860 he painted a ceiling at Shipley, followed by another at Croxteth Park, Lancashire. He spent the winter of 1862–3 in Rome with his brother John Collingham Moore. It was here that he painted Elijah's Sacrifice (1863), which shows the influence of Ford Madox Brown and Edward Armitage. In 1863 he executed a wall painting for the kitchen of Combe Abbey for the Earl of Craven. Moore was a regular exhibitor at the Grosvenor Gallery from 1877 onwards. In 1864, he exhibited at the Royal Academy a group in fresco, entitled The Seasons, which attracted notice from the graceful pose of the limbs in the figures, and the delicate folds of the draperies. In 1865, Moore exhibited at the Royal Academy The Marble Seat, the first of a long series of purely decorative pictures, with which his name will always be associated. Henceforth he devoted himself entirely to this class of painting, and every picture was the result of a carefully thought out and elaborated harmony in pose and colour, having as its basis the human form, studied in the true Hellenic spirit. From the mid 1860s onwards, Moore increasingly began to paint works of female figures in differing states of consciousness, often sleep. This can be seen in works ranging from Lilies (1866) to Dreamers (1879–82) to Midsummer (1887). These paintings relate sensory, bodily experience with consciousness itself, in ways aligned with the ideas of contemporary physiological psychologists like George Henry Lewes. Such depictions suggest Moore's interest in the contemporary science of mind and experience, and he pursued related themes until his death. The chief charm of Moore's pictures lay in the delicate low tones of the diaphanous, tissue like garments in which the figures were draped. The names attached to the pictures were generally suggested by the completed work, and rarely represented any preconceived idea in the artist's mind. Among them were such titles as A Painter's Tribute to Music, Shells, The Reader, Dreamers, Battledore, Shuttlecock, Azaleas. In so limited a sphere of art, Moore found his admirers among the few true connoisseurs of art rather than among the general public. His pictures were frequently sold off the easel before completion, but it was not till late in his life that he obtained what may be called direct patronage. He executed other important decorative works, like The Last Supper and some paintings for a church at Rochdale, the hall at Claremont, the proscenium of the Queen's Theatre, Long Acre, and a frieze of peacocks for Mr. Lehmann. Moore was of an independent disposition, and relied solely on his own judgment in matters both social and artistic. His somewhat outspoken views proved a bar to his admission into the ranks of the Royal Academy, for which he was many years a candidate, and where his works were long a chief source of attraction. Though suffering from a painful and incurable illness, Moore worked up to the last, completing by sheer courage and determination an important picture just before his death, which occurred on 25 September 1893, at 2 Spenser Street, Victoria Street, Westminster. He was buried on the eastern side of Highgate Cemetery with his brother Henry Moore. The adjacent plot contains John Collingham Moore and his family. His last picture, The Loves of the Seasons and the Winds, is one of his most elaborate and painstaking works ; it was painted for Mr. McCulloch, and Moore wrote three stanzas of verse to explain the title. Moore's work is now represented in many important public collections, such as those of Birmingham, Liverpool, Manchester, and elsewhere. An exhibition of his works was held at the Grafton Galleries, London, in 1894. Several of his pictures are now in public collections throughout the United Kingdom and, in addition to those above, include Blossoms in the Tate, and a watercolor, The Open Book, in the Victoria and Albert Museum, London. The British Museum in London has a group of his early drawings.