Горгиас: Сирий генерал және Маккавейлермен шайқасы
Gorgias (general)
Гректің әскери қолбасшысы Горгий (б.з.д. II ғ.), Антиох Епифан құлшынында болған. Иуда Маккавейге қарсы күш жіберген, шайқаста жеңілген. Тарихы мен рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Горгияс (/ɡ/ɔr/dʒ/i/ə/s/) – б.з.б. II ғасырдағы Сириялық Селевкид әскербасы, Антиох Епифанның қызметінде болған (1 Маккавейлер 3:38; 2 Маккавейлер 8:9).
Gorgias ('/ɡ//ɔr//dʒ//i//ə//s/) was a Syrian Seleucid General of the 2nd century BC, in the service of Antiochus Epiphanes (1 Macc 3:38; 2 Macc 8:9).
Өмір
Яһуда Макавейдің әскері Бет-Хорон шайқасында Селевкид әскерін жеңгеннен кейін, олар оған қарсы одан да күшті әскер жіберуге ниет білдірді. 1 Мақабилер кітабының 3 тарауы, 38-тарауында айтылғандай, және Иосиф Флавий ("Иудейлердің ежелгі тарихы" xii. 7, § 3) осы деректі растайды, Антиох Персияда болмаған кезде регенттікке қалған губернатор Лисий генералдар Никанор мен Горгийге үлкен әскермен Яһудеяға баруды бұйырды. Алайда, 2 Мақабилер кітабының 8-тарауы, 8-тармағында Сирия және Финикияның Келе аймағының әкімі Птолемей оларды жібергендігі айтылады. Никанор бас қолбасшы болған сияқты, бірақ 2 Мақабилер кітабының 8-тарауы, 9-тармағында Горгий "әскери істе тәжірибелі қолбасшы" деп сипатталады.
After Judas Maccabeus's forces defeated the Seleucid army at the Battle of Beth Horon, they were determined to send a stronger force against him. According to 1 Maccabees iii. 38, which Josephus follows ("The Antiquities of the Jews" xii. 7, § 3), it was the governor Lysias, who had been left as regent during the absence of Antiochus in Persia, who commissioned the generals Nicanor and Gorgias, sending them with a large army to Judea; but according to 2 Maccabees viii. 8, it was Ptolemy, governor of Coele Syria and Phoenicia, who sent them. Nicanor seems to have been the commander in chief, although 2 Maccabees viii. 9 describes Gorgias as "a general and a man of experience in military service".
Еммаус шайқасы
Сириялықтар жеңіске жеткеніне қатты сенгендіктен, олармен бірге бірнеше саудагерлерді алып кетті, олар еврей тұтқындарын құл ретінде сатуды жоспарлаған еді. Сириялықтар Эммауста лагерь құрды, ал Горгия 5000 жаяу әскері мен 1000 атты әскерімен Яһудаға қарсы түнгі шабуылға жіберілді (1 Макк 4:1-24), оның жетекшілері сенімсіз еврейлер болды. Яһуда бұл жорық туралы хабардар болды және Эммаустағы сириялық армияның басты күштеріне шабуыл жасап, оларды толығымен жеңді. Горгия жауды лагерде таба алмағандықтан, олар тауларға қашқан деген қорытындыға келді және оларды қуды. Яһуда өз әскерін олжаға қол тигізбеуге шақырды, оларды Горгиямен болатын шайқасқа дайындады. Горгия басты лагерге қайтқанда, оның өртеніп жатқанын және еврейлер шайқасуға дайын тұрғанын көрді. Сириялықтар қорқып, Філістін аймағына қашқан, содан кейін ғана еврейлер бай олжаны иеленді (б.з.д. 166 ж.). Яһуда әскерінің саны жақтан әлдеқайда аз болғандықтан және «олардың қару-жарақтары мен қылыштары жеткіліксіз болды» (1 Макк 4:6), жеңіс одан да керемет болды. Горгия енді Яһудеяға қайта кіруге батыл болмады. Бірде Яһуда мен Симон Маккавей елден тыс жерде соғыс жүргізіп жатқанда, екі төменгі шендегі генерал, Иосип және Азария, бұйрықтарды бұзып, Ямнияға жорық жасады, бірақ Горгиядан ауыр жеңіліске ұшырады (1 Маккавейлер 5:18-19, 55-62), ол «Антикв.» XII. 8, § 6-да «Ямния әскерлерінің бас қолбасшысы» деп аталды. 1 Маккавей бұл жорық туралы айтпайды, бірақ басқа бір жорыққа сілтеме жасайды және Горгияны «Идумеяның губернаторы» (XII. 32) деп атайды, бұл «Ямния» дегенге қарағанда дұрыс сияқты. Ол 3000 жаяу әскерімен және 400 атты әскерімен жолға шығып, бірнеше еврейлерді өлтірді. Содан кейін Яһудадан жалған құдайға табынушылардан қорғалған Тобиендік Досифей (Сириялық аударманың дұрыс оқылуы) Горгияға шабуыл жасап, оның плащын ұстап алды, оны тұтқынға алу мақсатымен, бірақ фракиялық атты әскер Досифейдің қолын кесіп, Горгияны құтқарып қалды. Соңғысы кейін Мариссаға (ib. 35-аят; «Антикв.» XII. 8, § 6) қайтып келді, содан кейін ол көзден жоғалды. Вилрих («Judaica», 33-бет) 1 Маккавейлер 4:23-тегі олжаның сипаттамасынан Голоферн кітабындағы Юдит кітабындағы Горгияны бейнелейді деп болжайды. Кейінірек б.з.д. 164 жылы ол Ямнияда гарнизон ұстады және Иосип пен Азария күштерімен жеңіске жетті, олар Яһуда мен Ионатанның даңқына қызғанып, Яһуданың бұйрығына тікелей бағынбағандықтан, Горгияға шабуыл жасады және жеңілді. Иосиф Флавийдің «Антикв.» XII. 8, § 6-дағы Ямния туралы айтуы, 2 Макк 12:32-дегі Идумеяның дұрыс оқылуы болуы мүмкін. 2 Макк кітабындағы Горгияның әрекеттері шатасумен сипатталған. Еврейлер оны ерекше жек көретін. 2 Макк 12:35-те ол «қарғысқа ұшыраған адам» деп сипатталған.
The Syrians were so sure of victory that they took with them a number of merchants, to whom they intended to sell the Jewish prisoners as slaves. The Syrians camped at Emmaus; and Gorgias was sent thence with 5,000 infantry and 1,000 Cavalry to attack Judas by night (1 Macc 4:1 24), his guides being treacherous Jews. Judas had been informed of the expedition, and attacked the main Syrian army at Emmaus, completely routing it. Gorgias, not finding the enemy in camp, concluded they had retired into the mountains, and went in pursuit of them. Judas sagaciously kept his men from touching the booty, preparing them for the impending battle with Gorgias. When the latter returned to the main camp, he found it in flames, and the Jews ready for battle. The Syrians, seized with panic, fled into the Philistine territory, and only then did the Jews seize the rich spoils (166 BC). The victory was all the more striking as the force of Judas was considerably smaller in number and had "not armor nor swords to their minds" (1 Macc 4:6). Gorgias did not again dare to enter Judea. Once when Judas and Simon Maccabeus were carrying the war outside of that country, two subordinate generals, Joseph and Azariah, in violation of orders undertook an expedition against Jamnia, but were severely beaten by Gorgias (1 Maccabees v. 18, 19, 55–62), who is designated in "Ant." xii. 8, § 6, "general of the forces of Jamnia." 1 Maccabees does not mention this expedition, but refers to another, and calls Gorgias "governor of Idumaea" (xii. 32), which seems to be more correct than "of Jamnia." He set out with 3,000 infantry and 400 cavalry, and killed a number of Jews; whereupon a certain Dositheus of Tobiene (so the correct reading of the Syrian translation), one of those whom Judas had protected against the pagans, threw himself upon Gorgias and seized his mantle, intending to take him prisoner; but a Thracian horseman cut off Dositheus' arm and so saved Gorgias. The last named then retired to Marissa (ib. verse 35; comp. "Ant." xii. 8, § 6), after which he is lost to view. Willrich assumes ("Judaica," p. 33) from the description of the booty in 1 Maccabees iv. 23 that Holofernes in the Book of Judith represents Gorgias. Later on 164 BC he held a garrison in Jamnia, and gained a victory over the forces of Joseph and Azarias who, envying the glory of Judas and Jonathan, in direct disobedience of the orders of Judas, attacked Gorgias and were defeated. Jamnia as given in Josephus, Ant, XII, viii, 6, is probably the correct reading for Idumaea in 2 Macc 12:32. The actions of Gorgias in 2 Macc are recorded with some confusion. He was regarded with special hostility by the Jews. In 2 Macc 12:35 he is described as "the accursed man."