Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния штатының заңнамалық заңы
Statutory law of the U. S. state of Virginia
Вирджиния кодексі – АҚШ-тың Вирджиния штатының заңнамалық заңы болып табылады және Вирджиния Бас Ассамблеясының кодификацияланған заңнамасынан тұрады. Қазіргі күшінде жүрген нұсқа – 1950 жылғы Вирджиния кодексі. Алдыңғы ресми нұсқалар 1819, 1849, 1887 және 1919 жылдардағы кодекстер болды, бірақ 1733 жылға дейін жеке басылымдарда да жинақтар жарық көрген, сондай-ақ кодекстің толық қайта қарастырылмаған басқа да басылымдары шығарылған.
The Code of Virginia is the statutory law of the U. S. state of Virginia and consists of the codified legislation of the Virginia General Assembly. The 1950 Code of Virginia is the revision currently in force. The previous official versions were the Codes of 1819, 1849, 1887, and 1919, though other compilations had been printed privately as early as 1733, and other editions have been issued that were not designated full revisions of the code.
Жариялау және қол жеткізу
Вирджиния кодексінің ресми нұсқасын Вирджиния кодексі комиссиясымен шарт бойынша Мичи компаниясы жариялайды. West's Annotated Code of Virginia – West Publishing басып шығарған ресми емес, бәсекелес нұсқа, ол көбірек сілтемелер мен West кілттік нөмірлерін қамтиды. Вирджиния үкіметі кодты интернетте тегін, түсіндірмелерсіз де қолжетімді етеді. 2008 жылғы деректер бойынша, басылған Вирджиния кодексі жиырма тоғыз томдық қатты мұқабалы кітаптан тұрады, ал екі томдық тақырыптық көрсеткіш жыл сайын жаңарып тұрады. Заңдарға Вирджиния адвокаттары толыққанды түсініктеме береді, Вирджиния штаты мен федералды сот шешімдеріне сілтемелер мен қорытындылар, сондай-ақ құқық тану ғылымының шолулары кіреді. Вирджиния кодексінің бірінші томында Вирджиния Конституциясы мен АҚШ Конституциясы да жарияланады. Вирджиния үкіметі Кодекске, оның ішінде заңдардың мәтініне авторлық құқық иесі деп мәлімдейді. Дегенмен, жеке дайындаушылар өздері жазған бөлімдерге, көрсеткіштерге және анықтама кестелеріне қатысты іс бойынша түсіндірмелерге, көрсеткіштерге және түрлі жазбаларға құқық ала алады.
The official version of the Code of Virginia is published by the Michie Company under contract with the Virginia Code Commission, the governmental body responsible for printing and maintaining the code. West's Annotated Code of Virginia is an unofficial, competing version issued by West Publishing, which includes more cross references and West key numbers. The Virginia government also makes the code available without annotations for free on the internet. as of 2008, the printed Code of Virginia consists of twenty nine hardcover volumes, with a two volume subject matter index that is replaced annually. The statutes are fully annotated by Virginia attorneys, and include cites to and summaries of Virginia state and federal court decisions as well as law reviews. The first volume of the Code of Virginia also prints the Virginia Constitution and the Constitution of the United States. The government of Virginia claims copyright over the Code, including the text of statutes. Individual preparers, however, may obtain rights over case annotations, indices, and various notes concerning sections and reference tables they have written.
Кодексті жаңарту және қайта қарау
Вирджиния кодексі комиссиясы жаңа заңдар мен түзетулер күшіне енгенге дейін Бас Ассамблеяның әрбір кезекті сессиясынан кейін Вирджиния кодексінің басылған нұсқасын жаңартуға міндетті. "Қалталық бөлімшелер" – қатты мұқабалы томдардың мұқабасындағы қалтаға тікелей салынатын, жыл сайын жаңартылатын қағаздық қосымшалар. Бұл қалталық бөлімшелер бастапқыда екі жылда бір рет, ал 1970 жылы Бас Ассамблея жыл сайын өткізіле бастағаннан кейін жыл сайын шығарылатын болды. Томдар да мерзімді түрде қайта жинақталып, қайта басылады, мұндай жағдай жүзден астам рет болды; 1950 жылғы Кодекстің бастапқы томдарының әрқайсысы кем дегенде бір рет жеке бөлімдерге бөлінді. 1953 жылдан бері Бас Ассамблея кодексті бұрынғыдай толығымен жаңадан қараудың орнына, тақырыптар бойынша қайта қарастырып келеді. Комиссия тақырыптарды қайта қарау және қайта кодтау туралы заң жобаларын әзірлеуге жауапты. 50-ден астам тақырып жойылды және олардың орнына жаңа тақырыптар енгізілді, ал олардың тоғызы екінші рет ауыстырылды. Мысалы, Бас Ассамблея 2002 жылы 63.1-тақырыпты жойып, оны 63.2-тақырыппен алмастырды. Тақырыптың атауы ("Әлеуметтік қызметтер") өзгермегенімен, көптеген тараулар өзгертілді. Вирджиния кодексі комиссиясы 2000 жылы 63.1-тақырыпты қайта кодтау жұмысын жүргізді, бұл тақырып соңғы рет 1968 жылы қайта кодталған және арадағы 34 жыл ішінде "әлеуметтік қызметтер бағдарламаларын және екі мүгедектік бағдарламаларын реттейтін заңдарға көптеген өзгерістер енгізілді". Комиссия "ережелерді нақтылау және ескірген, қолданыстан шыққан немесе қайталама тілді жою үшін" бөлімдерді қайта жазып, біріктірді, сондай-ақ "қазіргі тәжірибені көрсету, жойылған бағдарламаларды жою немесе ережелерді басқа заңдар мен ережелерге сәйкес келтіру үшін" маңызды өзгерістер енгізді. Комиссия сондай-ақ Бас Ассамблея қаржыландыруды жүзеге асырмағандықтан, соңғы бес жылда қайта қарастырылған тақырыпқа қатысты заң ережелері іске асырылмағанын бағалауға және осы ережелерді жоюды ұсынуға міндетті. Комиссия сондай-ақ Бас Ассамблеяға ескірген және жойылған бөлімдерді анықтау бойынша жыл сайынғы ұсынымдар жасайды.
The Virginia Code Commission is required to update the printed Code of Virginia at the end of each regular session of the General Assembly prior to the date new statutes and amendments become effective. "Pocket part" supplements— stapled paper updates literally stuck in a cover pocket of the hardcover volumes—are printed annually. The pocket parts were originally issued biennially, and then annually once the General Assembly began meeting every year in 1970. Volumes are also periodically recompiled and reissued, which has occurred over a hundred times; each of the original volumes of the Code of 1950 has been split at least once into separate parts. Since 1953, the General Assembly has revised the code on a title by title basis rather than enacting entirely new revisions of the code as it had in the past. The Commission has the responsibility for drafting title revision and recodification bills. More than 50 titles have been repealed and replaced by successor titles, and nine of those have been replaced a second time. For example, the General Assembly repealed Title 63.1 in 2002 and replaced it with Title 63.2. While the name (Welfare (Social Services)) remained the same, many of the chapters were modified. The Virginia Code Commission undertook the recodification of Title 63.1 in 2000 noting that such title had last been recodified in 1968 and during the intervening 34 years, "much has happened to affect laws governing social services programs and the two disability programs". The Commission rewrote and combined sections "to clarify provisions and to eliminate archaic, obsolete or redundant language" and made some substantive changes to "reflect current practices, delete eliminated programs, or conform provisions to other statutes and regulations". The Commission must also evaluate whether any statutory provisions relating to the revised title have failed to be implemented over the previous five years due to the General Assembly failing to appropriate funds, and to recommend that such provisions be repealed. The Commission also makes annual recommendations to the General Assembly regarding which sections are obsolete and should be repealed.
Кодекстің құқықтық үстемдігі
Вирджиния Кодексінде жарияланған заңдар Вирджиния штатының округтері мен тәуелсіз қалалары қабылдаған жергілікті ережелерден жоғары тұрады. Кодекстің ережелері, өз кезегінде, Вирджиния Конституциясына, сондай-ақ АҚШ Конституциясына және жалпы федералдық заңнамаға сәйкес келуі тиіс. Сондықтан, оның ережелері Вирджиния штатының немесе АҚШ федералдық соттарының оларды конституцияға қайшы немесе федералдық заңнамамен алдын ала деп тануы жағдайында жарамсыз деп танылуы мүмкін. Басқа жағдайларда Кодекстің ережелері Бас Ассамблея оларды өзгертуге немесе жоюға дейін күшінде болады. Өзгерістер толыққанды жаңа кодекс шығарылмай, тұрақты түрде жаңарулар мен алмастыру арқылы енгізіледі, мұндай жағдай тек бес рет болған.
The laws published in the Code of Virginia are supreme over local ordinances passed by the counties and independent cities of Virginia. In turn, the Code's provisions must comply and be consistent with the Virginia Constitution, as well as the Constitution of the United States and federal law generally, and so its provisions are subject to invalidation by Virginia state or U. S. federal courts upon a finding that they are unconstitutional or preempted by federal legislation. Otherwise, Code provisions remain in effect until amended or repealed by the General Assembly. Changes are added through regular supplements and replacement volumes, rather than the issuance of a completely new code, which has only occurred five times.
Кодекс пен Вирджиния Конституциясы
Вирджиния Конституциясының IV, § 12 бабында «Ешбір заң бір аталымда бір ғана мәселені қамтуы тиіс» делінген. Бұл ереже Вирджиния Кодексінің жекелеген тармақтарының конституциялықтығына күдік тудыру үшін жиі пайдаланылған, себебі әртүрлі мәселелер тым жалпы немесе тұманды тақырып аясында біріктірілген. Вирджиния Жоғарғы Соты осы пікірлерді бірнеше рет қабылдамады, § 12 Кодекстің жалпы тақырыптар бойынша ұйымдастырылуына кедергі келтірмейді және Кодекс мазмұнының толық және егжей-тегжейлі тізімі болуын талап етпейді деп шешті. Керісінше, бұл ереже Бас Ассамблея мен халықты заңның мәнісі туралы жаңылыстырудан сақтау мақсатында қабылданған, яғни «зиялы заң» «алдама атаумен» жасырылуына жол бермеу үшін жасалған.
The Virginia Constitution, Article IV, § 12, which states that "No law shall embrace more than one object, which shall be expressed in its title", has periodically been used to attack the constitutionality of particular provisions of the Virginia Code on the basis that disparate subjects were codified under too broad or vague a topic. The Virginia Supreme Court has repeatedly rejected these arguments, ruling that § 12 does not prevent the Code from being organized around general subject matter, or require the Code to be a literal and detailed index of its contents. Instead, the purpose of this provision was to prevent the General Assembly and the public from being misled as to the nature of a law, such that "vicious legislation" was hidden by a "deceptive title."
Тарих
Вирджиния заңнамасының жинақтары 1819 жылғы Кодекске дейін жарияланған болса да, олар тақырып бойынша емес, қабылдану күні бойынша ұйымдастырылды, сондықтан қазіргі заманғы кодекстерге тән интеграция болмады. Вирджиния колониясының заңнамасы заң шығару тарихының алғашқы 175 жылында ресми түрде жарияланбады. Басқаша айтқанда, түпнұсқа қолжазба көшірмелері жиі жоғалып немесе аудандық соттарда шіріп қалғаннан өзге, жаңа заңдар туралы ақпарат көбінесе ауызша таратылды. Лондонда басылған бірнеше жинақтардан басқа, Вирджиния заңдарының алғашқы ресми емес жариялануы 1733 жылы болды, онда Вирджиния газет саласының негізін қалаушы Уильям Паркс «Вирджиния Ассамблеясының барлық актілерінің жинағы» атты еңбегін жариялады. Вирджиния АҚШ құрамына кіргеннен кейін, 1808 жылға дейін ресми шаралар қабылданбады, сонда Вирджиния Бас Ассамблеясы Вильям Уоллер Хенингке штат заңдарын жариялауды тапсырды. Оның он үш томдық «Жалпы заңдар» (1809–23) жинағы көптеген құжаттардың жоғалуына байланысты толық болмады, бірақ 1619 жылдан 1792 жылға дейінгі барлық сессиялық заңдарды, сондай-ақ патшалық жарлықтарды қамтыды. Олардың көп бөлігі Томас Джефферсонның жеке жинағынан алынған, ол 1734 жылға дейін заңдардың қолжазба көшірмелерін сақтап, Хенинг жұмысынан ондаған жыл бұрын осы міндетті өзіне алуға ұсыныс жасаған.
Though compilations of Virginia legislation were published before the Code of 1819, these were organized by their date of enactment rather than by subject matter, and so lacked the integration of modern codes. The legislation of the Colony of Virginia was not even officially published for the first 175 years of its lawmaking history. Aside from original manuscript copies that were commonly misplaced or left to rot in county courthouses, information on new legislation was largely spread by word of mouth. Aside from a few collections printed in London, the first unofficial publication of Virginia laws was in 1733, when Virginia newspaper pioneer William Parks published A collection of all the acts of Assembly of Virginia. Official action was not taken until 1808, after Virginia became part of the United States, when the Virginia General Assembly tasked William Waller Hening with the publication of the state's laws. His thirteen volume Statutes at Large (1809–23) was not comprehensive due to the loss of many records, but included all the session laws Hening could find dating from 1619 to 1792, as well as royal charters. Many of these came from the personal collection of Thomas Jefferson, who had preserved manuscript copies of legislation as early as 1734, and had offered to take on the task of publishing himself decades prior to Hening's work.
1819 жылғы кодекс
1819 жылғы кодекс Вирджиния штатындағы заңдарды тақырыптар бойынша жүйелеген алғашқы кодекс болды. 1819 жылдың 12 наурызында Вирджиния Бас Ассамблеясы «Бұл мемлекеттің заңдарын қайта жариялау туралы акт» қабылдады, ал оның нәтижесіндегі 1819 жылғы кодекс 1820 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді. Вирджиния заңдарының түзетілген кодексі: Бас Ассамблеяның қазіргі күшіндегі, қоғамдық және тұрақты сипаттағы барлық актілерінің жинағы – 262 тараудан тұрады, 23 тақырыптық бөлімге бөлінген және Томас Ричи, Мемлекеттік баспагер, екі томдық түрінде жариялады. Вирджиния делегаттар палатасының мүшесі, кейін Вирджиния Жоғарғы апелляциялық сотының хатшысы болған Бенджамин Уоткинс Ли 12 наурыздағы акт бойынша басылымды бақылауға тағайындалды. Бас Ассамблея оған кодификациялауға тиіс заңдардың сегіз беттік тізімін ұсынды және оған заңның қабылданған күніне назар аудармау және оларды тақырыптар бойынша жіктеу керектігін нақты айтты. Лиге Хенинг көмектесті. Басқа бірнеше штаттар өз кодекстерін тақырыптар бойынша ұйымдастырған, бірақ Вирджиния адвокатурасын құраған консервативті юристтер тәуелсіздік алған жылдан бастап мемлекеттік актілерді мерзімдеу дәстүрін ұнатты. Сондықтан Ли кодекске алғы сөз жазғанда осы мәселеге қатысты кешірім сұрады және күндерді қабаттағы жолдарда қалдырды. 1819 жылғы кодекске АҚШ Конституциясына ұсынылған дворяндық титулдарға қатысты түзетулер де кірді, егер ратификацияланған болса, ол он үшінші түзету болар еді. TONA-ны қабылдауды қолдайтындар оның кіргенін Вирджиния оны ратификациялағандығының дәлелі ретінде дұрыс емес көрсетіп, осыған сілтеме жасайды, бірақ бұл дұрыс емес ақпаратқа байланысты редакциялық қателік болды.
The Code of 1819 was the first codification in Virginia that organized the statutory law by subject matter. On March 12, 1819, the Virginia General Assembly passed "An Act Providing for the re publication of the Laws of this Commonwealth," and the resulting Code of 1819 entered into force on January 1, 1820. The Revised Code of the Laws of Virginia: Being A Collection of all such Acts of the General Assembly, of a Public and Permanent Nature as are now in Force contained 262 chapters arranged in 23 subject titles and was published in two volumes by Thomas Ritchie, Printer to the Commonwealth. Benjamin Watkins Leigh, member of the Virginia House of Delegates member and later reporter for the Virginia Supreme Court of Appeals, was appointed superintendent over the publication by the March 12 Act. The General Assembly, which provided him with an eight page list of which laws to codify and expressly told him to ignore the date of enactment and categorize them instead by subject. Leigh was assisted by Hening. Several other states had already organized their codes by subject, but conservative jurists, such as those that composed Virginia's bar, preferred the tradition of dating public acts from the year of independence. Leigh accordingly wrote an apologetic note in his preface to the Code on this issue and retained the dates in the side margin. The Code of 1819 mistakenly included the proposed Titles of Nobility Amendment to the U. S. Constitution, which would have been the Thirteenth Amendment had it been ratified. Modern day proponents of TONA's enactment incorrectly point to its inclusion as evidence that Virginia had ratified it, but it was merely an editorial error due to incorrect information.
1849 жылғы кодекс
1849 жылғы кодекс Вирджиния заңдарының осы күнге дейінгі ең толық қайта қаралуы болып саналады. Ол 1849 жылы Бас Ассамблеясымен бекітіліп, 1850 жылдың 1 шілдесінен күшіне енді. 1849 жылғы кодекс 56 тақырыпта 216 тараудан тұрады, әр тарауда жеке-жеке нөмірленген бөлімдер бар. Сонымен қатар, онда институттар мен құқықтық доктриналардың 17 ғасырға дейінгі дамуын көрсететін түсіндірмелер де бар, олар түбіртектер түрінде келтірілген. Дегенмен, ол 1000 беттен аспады, бұл оның жасаушылары мақтан тұтқан жайт. 1849 жылғы кодекс негізінен бұрынғы АҚШ конгрессмені және Вирджинияның әрекет етуші губернаторы Джон М. Паттон, сондай-ақ заң ғалымы және Вирджиния Жоғарғы сотының тілшісі Конвей Робинсонтың еңбегі болды. 1846 жылы Бас Ассамблея олардан «заңдарда кездесетін қайшылықтарды, кемшіліктерді немесе жетіспеушіліктерді ұсынуды» және «олардың пікірінше, аталған жалпы заңдарды ең қысқа, түсінікті және анық етуге мүмкіндік беретін тәсілмен» кодексті қайта қарауды сұрады. Паттон мен Робинсон 1847 және 1849 жылдар аралығында Бас Ассамблеяға бес есеп ұсынды, олардың жұмысы ақырында Бас Ассамблеямен шағын түзетулермен қабылданды. 1849 жылғы қайта қарау Вирджинияның заңнамалық заңын жаңғырту ретінде қабылданды және Вирджинияның АҚШ-тан уақытша бөлініп шығуы, яғни Америка Азамат соғысы кезінде де, соның ішінде шамамен 40 жыл бойы күшінде болды. 1863 жылы Вирджиниядан бөлініп, жеке штат ретінде қабылданған Батыс Вирджинияның алғашқы заңнамалық кодексі де осы болды. Кодекс 1860 және 1873 жылдары жаңартылды, бірақ Бас Ассамблея ешқайсысын қайта қарау ретінде қабылдамады. 1870 жылдарға қарай кодекс 1500-нен астам бетке дейін ұзарды және көптеген қайталауларға толы болды.
The Code of 1849 has been considered the most thorough revision of Virginia law to date. The General Assembly approved it in 1849, and it entered into force on July 1, 1850. The Code of 1849 contained 216 chapters in 56 titles, with individually numbered sections in each chapter. It also included annotations, in the form of footnotes that traced the development of institutions and legal doctrines back to the 17th century. It was nonetheless fewer than 1000 pages, something its compilers were proud of. The Code of 1849 was principally the work of former U. S. Congressman and acting governor of Virginia, John M. Patton, and legal scholar and Virginia Supreme Court reporter Conway Robinson. They had been asked by the General Assembly in 1846 to "suggest such contradictions, omissions or imperfections, as they may perceive in the statutes" and to revise the code "in such as manner as in their opinion will render the said general statutes most concise, plain and intelligible." Patton and Robinson submitted five reports to the General Assembly between 1847 and 1849, and their work was finally adopted and passed by the General Assembly with only minor modifications. The 1849 revision was generally accepted as a modernization of Virginia statutory law and remained in force for almost 40 years, including during the temporary secession of Virginia from the United States during the American Civil War. It also became the first statutory law of West Virginia, when it broke off from Virginia in 1863 to be admitted as a separate state. The code was updated in 1860 and 1873, but neither edition was adopted by the General Assembly as a revision. By the 1870s, the code had expanded to more than 1,500 pages and contained numerous redundancies.
1887 жылғы кодекс
1884 жылы Бас Ассамблея жаңа кодексті бекітіп, үш ревизорды – екі бұрынғы және бір болашақ Жоғарғы апелляциялық сот судьясын – “қазіргі жүйеде түбегейлі өзгеріссіз” заңдардағы қарама-қайшылықтарды, кемшіліктерді және басқа да қателіктерді түзету үшін тағайындады. Бас Ассамблея жаңа кодекс бөлімдерін бір реттілікпен нөмірлеуді талап етті, бұл 1873 жылы АҚШ-тың түзетілген заңдарында қабылданған жүйеге сәйкес келіп, Вирджиния заңдарына сілтеме жасауды жеңілдетті. Ревизорлар өздерінің ұсынылған кодексінің қолжазбасын жазбаша баяндамасыз тапсырды, оны Бас Ассамблея 1887 жылғы 16 мамырда мақұлданған “Коммунальттің жалпы заңдарын Кодекске қайта қарау, реттеу және біріктіру туралы акт” арқылы түзетусіз қабылдады. 1887 жылғы Кодекс 1888 жылғы 1 мамырда күшіне енді. 1887 жылғы Кодекстің кемшіліктеріне толықтыру мүмкіндігінің болмауы және ескірген көрсеткіш кірді, сондай-ақ ескертпелер тек маржадағы сілтемелер түрінде келтірілді, онда істердің атаулары мен шешімдердің сипаттамасы жоқ еді. Джон Гарланд Поллард, кейін Вирджинияның бас прокуроры және губернаторы болған Ричмондтың жеке адвокаты, жеке басылымдар сериясында осы қателерді түзеді. Оның 1894 жылғы Вирджиния кодексіне енгізілген түзетулері өзгертілген бөлімдерге жабыстыруға арналған қағаз парақтарына басылды. Төрт жылдан кейін Поллард Вирджиния кодексіне қосымша жариялады, онда тек өзгертілген бөлімдер мен жаңа заңдар, жаңа сот шешімдеріне сілтемелер келтірілді. 1904 жылы Поллард Бас Ассамблеяның кезекті отырысына дейін түзетілген екі томдық Вирджиния кодексін жариялады, бұл Вирджиния кодексінің екі жылдық және қосымшалар арқылы тұрақты түрде жаңартылатын алғашқы басылған нұсқасы болды. Бұл сонымен қатар шешімдердің мазмұнын қамтитын толық сот шешімдерін қамтитын алғашқы кодекс болды, мұндай шешімдердің жартысынан астамы басқа штаттарда бұрын жарияланған еді.
In 1884, the General Assembly authorized a new code and appointed three revisors—two former and one future Supreme Court of Appeals judges—to correct contradictions, omissions, and other errors in the statutes "without producing a radical change in the present system." The General Assembly also required the sections of the new code to be numbered in one sequence, following the system adopted in 1873 by the Revised Statutes of the United States, which simplified citation to Virginia statutes. The revisors submitted the manuscript of their proposed code without having made any written progress reports, which the General Assembly passed without amendment with "An act to revise, arrange, and consolidate into a Code the general statutes of the Commonwealth," approved on May 16, 1887. The Code of 1887 went into effect on May 1, 1888. The flaws of the Code of 1887 included its lack of provision for supplementation and an outdated index, and the only annotations were citations in the margins that lacked the names of the cases as well as a description of the rulings. John Garland Pollard, a private Richmond attorney who was later to serve as Virginia's attorney general and governor, corrected these errors in a series of privately published editions. His 1894 Amendments to the Code of Virginia was printed on slips of paper intended to be pasted over the amended sections. Four years later, Pollard published the Supplement to the Code of Virginia, which only printed amended sections and new laws, with new case annotations. In 1904, Pollard published the two volume Code of Virginia as Amended to Adjournment of General Assembly, which was the first printed Virginia code to be updated regularly, by biennials and supplements. It was also the first to include full case annotations that included summaries of the decisions, which more than half of those of other states had already published.
1919 жылғы кодекс
Шамамен 30 жыл бойы ресми түрде қайта қаралмағаннан кейін, Бас Ассамблея 1914 жылдың 21 наурызында губернаторға қайта қарау комиссиясын тағайындауға құқық беретін заң қабылдады. Тағайындалған комиссия мүшелері – жеке адвокат, Вашингтон және Ли университетінің құқық мектебінің деканы және зейнеткер судья – 1916 жылға дейін қабылданған заңдарды қамтитын кодекс жобасын жасады, ол 1918 жылдың наурыз айында Бас Ассамблея аз түзетулермен қабылдады. 1919 жылғы кодекс 1920 жылдың 13 қаңтарында күшіне енді. Кодекс 63 тараудан тұрады, 6571 тізбектелген нөмірленген бөлімдерден құралды және үлкен форматтағы, түсіндірмесіз бір томдық және екі томдық түсіндірмелі басылым түрінде жарық көрді. 1919 жылғы кодекстің екі нұсқасында да толықтыру ережесі болмағандықтан, ол тез ескірді. Осылайша, 1923 жылы Мемлекеттік заңнамалық анықтама бюросының директоры Вирджиния штатының жалпы заңдарын жариялады, онда түзетулер енгізіліп, жаңа заңдарға бөлім нөмірлері берілді. 1924 жылы Мичи компаниясы компанияның негізін қалаушы және Жоғарғы соттың апелляциялық істер жөніндегі хабаршысы Томас Джонсон Мичи дайындаған «Вирджиния кодексі» жарияланды, ол 1924 жылғы Бас Ассамблеяның жұмысын аяқтағаннан кейін түзетілген. «Мичи кодексі» деп белгілі болған бұл кодекс Бас Ассамблеяның әрбір сессиясынан кейін толықтырылды және 1930, 1936 және 1942 жылдары жаңа басылымдары шықты. Осы кезде бір томдық кодекс 3000-нан астам бетке дейін өсті және дайындаушылар 1919 жылғы бөлім нөмірлеуіне жаңа заңдарды сығып салуда қиындықтарға тап болды.
After nearly 30 years without an official revision, the General Assembly passed an act of March 21, 1914, that empowered the governor to appoint a revision committee. The appointed revisors—a private attorney, the dean of the Washington & Lee University law school, and a retired judge—drafted a proposed code that contained laws enacted through 1916, which was passed by the General Assembly with few amendments in March 1918. The Code of 1919 went into effect on January 13, 1920. The code contained 63 titles, with 6,571 consecutively numbered sections, and was published in an oversized, unannotated single volume and a two volume annotated edition. Neither version of the Code of 1919 had any provision for supplementation, and so the Code of 1919 quickly became outdated, so that as soon as 1923, the director of the State Legislative Reference Bureau published General Laws of the Commonwealth of Virginia to incorporate amendments and assign section numbers to new statutes. In 1924, the Michie Company published The Code of Virginia as Amended to Adjournment of General Assembly 1924, which was prepared by company founder and Supreme Court of Appeals reporter Thomas Johnson Michie. The Michie Code, as it became known, was supplemented after each session of the General Assembly, and a new edition was published in 1930, 1936, and 1942, by which time the one volume code had grown to more than 3000 pages, and preparers had an increasingly difficult time squeezing new laws into the 1919 section numbering.
1950 жылғы кодекс
1944 жылы Бас Ассамблея Вирджиния Кеңестік Заңнамалық Кеңесін Вирджиния Кодексін жаңарту үшін тағайындады, мақсаты – сол кезде отыздан астам штат жариялаған көп томдық, түсіндірмелі кодекстерді үлгі алу еді. Кеңес төрт томдық кодекс ұсынды, сондай-ақ жеке тарауларды толықтыру мүмкіндігі де қарастырылды. 1946 жылы Кодексті қайта кодтау жөніндегі комиссия құрылды, ал оның ұсынған кодексі 1948 жылдың 6 сәуірінде Бас Ассамблея аз түзетулермен қабылдады және 1949 жылы Мичи компаниясымен он томдық түрінде жарияланды. 1950 жылғы Кодекс 1950 жылдың 1 ақпанында күшіне енді. 1953 жылы Вирджиния Кодексі комиссиясы Бас Ассамблеяға заңды толық қайта қараудың орнына, тараулар бойынша қайта қарауды ұсынды (АҚШ Конгресі АҚШ Кодексін қайта қарағанда қолданған әдіс осы еді), ал Бас Ассамблея өз кезегінде Кодекс комиссиясына қайта кодтау туралы заң жобаларын дайындау міндетін берді. 50-ден астам тарау жойылды және олардың орнына жаңа тараулар енгізілді, олардың 13-і екінші рет ауыстырылды. Осылайша, 1950 жылғы Кодекс күшінде қала береді.
In 1944, the General Assembly appointed the Virginia Advisory Legislative Council to update the Code of Virginia with a view to emulating the multivolume, annotated codes that more than thirty other states had published by that time. The Council recommended a four volume code, with provision for pocket part supplementation. The Commission on Code Recodification was created in 1946, and its proposed code was enacted by the General Assembly on April 6, 1948, with few amendments, and published in 1949 in ten volumes by the Michie Company. The Code of 1950 became effective on February 1, 1950. In 1953, the Virginia Code Commission recommended that the General Assembly revise the law on a title by title basis (which was the method followed by the U. S. Congress when it revised the United States Code) rather than a complete revision, and the General Assembly in turn gave the Code Commission the responsibility for drafting recodification bills. More than 50 titles have been repealed and replaced by successor titles, and thirteen of those have been replaced a second time. With change thus occurring step by step, the Code of 1950 continues to remain in force.
2007 жылғы Кодекс жобасы
2005 жылы Бас Ассамблея 2007 жылы күшіне енетін Кодекстің толық қайта қаралуына рұқсат берді. Грузия Кодексі сияқты, Кодекстің әрбір бөлімі үш санмен белгіленеді, олар тысымен бөлінеді. Кәсіби адвокаттар Кодекстің бөлімдерін қайтадан жаттауға тура келетініне қатты қарсылық білдірді. Осыған жауап ретінде Бас Ассамблея 2006 жылы қайта кодтауға қаражат бөлмеді. Бұл қайта кодтау процесін тоқтатты, және ол орындалмады.
In 2005, the General Assembly authorized a complete revision of the Code, to become effective in 2007. Each section of the Code, like that of Georgia, would be designated by three numbers, separated by hyphens. There was considerable outcry from practicing attorneys that they would have to relearn the designations of Code sections. In response, the General Assembly did not authorize any money in 2006 to pay for the recodification. This effectively put the recodification on hold, and it did not occur.