Аляска Әуе Қолбасшылығы: Тарихы мен таратылуы

Кіріспе

Аляска әуе командалығы (AAC) – 1942 жылы АҚШ Әскери-әуе күштері құрамында құрылған, қазірде іс-қимылы тоқтатылған АҚШ Әуе күштерінің Бас командалығы. Оның міндеті Алясканың әуе қорғаныс жүйесін ұйымдастыру және басқару, барлық активті шараларды тікелей бақылау және әуе қорғанысының барлық пассивті құралдарын үйлестіру болды. Бұдан өзге, командалық Аляска және оның төңірегінде жұмыс істейтін Стратегиялық әуе командалығының құрамдас бөліктерін де қолдады. 1990 жылдың 9 тамызында 11-ші Әуе күштері деп қайта аталды, сонымен бірге АҚШ Әуе күштерінің Бас командасы мәртебесінен Тынық мұхиты әуе күштерінің бағынышты ұйымына өзгертілді.

Құру

1945 жылдың 18 желтоқсанында құрылған, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, бұрынғы Он бірінші әуе күшінің Аляска территориясындағы активтерінің қарамағына алынды. Адактағы Дэвис армиялық әуеайлағында орналасқан ААК-тың бастапқы міндеті – Аляскадағы соғыс кезеңіндегі армиялық әуе күштерін біріктіру және демобилизациядан кейін қалған күштерді даярлау болды. Штаб-пәтері Анкориджге көшіріліп, 1946 жылдың 1 қазанында Эльмендорф әуежайында қайта құрылды. Аляскадағы басқару және бақылау эшелонын қайта ұйымдастырумен қатар, Шемья әуе базасындағы 343-ші истребительдер тобы таратылды, оның орнына 57-ші истребительдер тобы орналастырылды, бұл соғыстан кейін аз санды бөлімшелерді әскери-әуе күштерінің қатарында сақтап қалу саясатына сәйкес келеді. 57-ші истребительдер тобында 3 эскадрилья P-51H Mustang истребительдері болды, олар бастапқыда соғыс кезінде Мариан аралдарынан Жапонияға және кері бағытта B-29 Superfortress бомбалаушыларын сүйемелдеу үшін жасалған. Оның екі эскадрильясы – 64-ші және 66-шы – Шемьяда, ал 65-ші – Фэрбанкс маңындағы Лэдд әуежайында орналасқан. 449-шы истребительдер эскадрильясы (кез келген ауа райында) 1947 жылдың 1 қыркүйегінде Дэвис әуе базасында құрылды. Ол P-61 Black Widow истребительдерімен жабдықталған және тікелей ААК штаб-пәтеріне бағындырылды. Басқа бір ғана ұшқыш бөлімшесі – Эльмендорф әуежайындағы 54-ші әскер тасымалдау эскадрильясы. Алеут аралдарында соғыс кезіндегі әскери науқанға қарамастан, архипелагтың Жапониядан Ұлы шеңбер жолымен өтетін көліктік ұшақтарға жанармай құюдан басқа әскери маңызы шамалы деп есептелді. Аляскаға поляк аймақтары арқылы совет бомбалаушыларының шабуылы көбірек қауіп төндіреді деп саналды. Жапон капитуляциясынан кейін көп ұзамай Алеут аралдарындағы көптеген әуежайлар күту режиміне қойылды. Аляска әуе командалығының штаб-пәтері 1946 жылдың 1 қазанында Эльмендорф әуежайына көшірілді. Алеут сектор 1947 жылдың 1 шілдесінде таратылды. 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік заңынан кейін АҚШ Әуе күштері бұрынғы армиялық Форт Ричардсон және Эльмендорф әуежайын өз бақылауына алды, 1951 жылы оның нысандарына толық ие болды. 1947 жылдың 1 қаңтарында құрылған Аляска командалығы Эльмендорфта орналасқан, штаб басшыларының біріккен командалығы болып табылды, бұл соғыс кезіндегі тәжірибеден алынған сабақтарға негізделген, яғни батыстың Алеут аралдарындағы Атту және Кискадан жапондықтарды ығыстыру операцияларын жүргізу кезінде координацияның жетіспеуі операцияларға кедерілген. Эльмендорф 28 наурызда ресми түрде Әуе күштерінің базасы болды. 1940 жылдардың соңындағы Әуе күштерінің тар бюджетіне байланысты Амчатка әуе базасы 1949 жылдың ақпанында уақытша мәртебеге ие болды және 449-шы истребительдер эскадрильясы Дэвис әуе базасынан Лэдд әуе базасына көшірілді. Кейп және Торнборо әуе базалары 1950 жылдың қаңтарында таратылды, ал Авис әуе базасы Әскери-теңіз министрлігіне берілді. Шемья әуе базасын қоспағанда, Әуе күштерінің Алеут аралдарында белсенді базалары болған жоқ. Кореядағы қарулы қақтығыс аяқталғаннан кейін Шимея 1954 жылдың 1 шілдесінде пайдаланылмайтын мүлік деп жарияланды және таратылды.

Established on 18 December 1945 the end of World War II, assuming jurisdiction of former Eleventh Air Force, assets in the Alaska Territory. Headquartered at Davis Army Airfield on Adak, the initial mission of AAC was the consolidation of wartime Army Air Forces in Alaska and training of those forces remaining after demobilization. Its headquarters was moved back to Anchorage, and was re established at Elmendorf Field on 1 October 1946. As well as the reorganization of the command and control echelon in Alaska, the 343d Fighter Group at Shemya AAF was inactivated, replaced by the 57th Fighter Group in keeping with the Air Forces policy of retaining low numbered units on active duty following the war. The 57th FG was equipped with 3 squadrons of very long range P 51H Mustangs, originally designed for escort missions of B 29 Superfortresses during the war from the Mariana Islands to Japan and back. Two of its squadrons the 64th and 66th were located at Shemya; the 65th at Ladd Field, near Fairbanks. The 449th Fighter Squadron (All Weather) was activated at Davis AFB on 1 September 1947. It was equipped with P 61 Black Widows and assigned directly to Headquarters, AAC. The only other flying unit was the 54th Troop Carrier Squadron at Elmendorf Field. Despite the wartime military campaign carried out in the Aleutian Islands, the archipelago was viewed as having little military value, other than refueling transport aircraft on the Great Circle Route from Japan. It was believed that Alaska was threatened more by Soviet bomber attacks across the polar regions. Shortly after the Japanese Capitulation, most airfields in the Aleutians were placed in a standby status. Headquarters, Alaskan Air Command was moved to Elmendorf Field on 1 October 1946. The Aleutian Sector was inactivated on 1 July 1947. Following the National Security Act of 1947, the United States Air Force assumed control of the original Army Fort Richardson and Elmendorf Field, gaining full ownership of its facilities in 1951. The Alaskan Command, established 1 January 1947, and headquartered at Elmendorf, was a unified command under the Joint Chiefs of Staff, based on lessons learned during the war when a lack of coordinated effort hampered operations to drive the Japanese from the western Aleutian Islands of Attu and Kiska. Elmendorf officially became an Air Force base 28 March. With tight Air Force budgets in the late 1940s, Amchatka AFB was placed in caretaker status in February 1949 and the 449th Fighter Squadron (All Weather) was moved from Davis AFB to Ladd AFB. Cape and Thornborough AFB were inactivated in January 1950; avis AFB was transferred to the Department of the Navy. With the exception of Shemya AFB, the Air Force had no active bases in the Aleutian Islands. Following the Armistice in Korea, Shimeya was declared surplus and inactivated on 1 July 1954.

Стратегиялық әуе командалығы

Стратегиялық әуе командалығы 1940 жылдардың соңында Аляскада маңызды бекініс құрды, бастапқыда стратегиялық барлау миссиясының нәтижесінде. Алғашқы күш-жігері фотобарлау және карта жасауға бағытталды, ол үшін Ladd AFB базасында ұзақ қашықтықтағы B-29 Superfortress барлау ұшақтары орналасқан еді. АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы қарым-қатынастардың шиеленісуімен SAC "Наноук" жобасы аясында Солтүстік полюс арқылы өтетін тікелей бағыттармен Кеңес нысандарына шабуыл жасау мүмкіндігін зерттеді. Дегенмен, Ladd AFB географиялық орналасуына байланысты SAC-тің соғыстан кейінгі B-36 Peacemaker бомбалаушысы мен жаңа B-47 Stratojet ұшақтары үшін қолайсыз болды. Ладд, Чена өзенінің жанында орналасқандықтан, оның ұшу-қону жолағын осы жаңа ұшақтардың талаптарына сай кеңейту мүмкін болмады. Сондықтан SAC Фэрбенкстен шамалы қашықтықта орналасқан "Майл 26" деп аталатын Ладдтың Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі әуе көлігі командасының спутниктік алаңын кеңейтуге бейімділік танытты. 1945 жылдың 1 қарашасында алаңның басқару құқығы ӘТК-дан Он бірінші әуе күштеріне берілді, бірақ ол Ладд алаңының серігі ретінде сақталды және дайындық күйінде болды. Кейіннен Эйлсон ӘӘҚ деп аталған Майл 26 ұшу-қону жолағын 14 500 футқа дейін ұзартты және 1940 жылдардың соңында базада жаңа қолдау құрылыстарын салу және кеңейту үшін ауқымды жоба жүргізілді. Эйлсонның жаңа ұшу-қону жолағы сол кезде Солтүстік Америкадағы ең ұзын жол болды. Оның жоспарланған мақсаты – Арктика арқылы жүзеге асырылатын шабуылдар үшін КСРО-ға жақын жерде SAC-тің құрлық аралық бомбалаушыларын орналастыруға қолдау көрсету болды. Эйлсонды алғаш рет 1947 жылдың қараша айында Канзас штатының Смоки-Хилл қаласынан келген 97-ші бомбалау тобы пайдаланды. Топ 1948 жылдың наурызында АӘК-тің 5010-шы әуе базасының қанатымен бірге АӘК-тің тұрақты орналасқан SAC бөлімшелерін қолдау мақсатында АӘК-тің тұрақты орналасқан жеріне белсенділенді. Кейін басқа SAC бөлімшелері де соңынан еріп, Эйлсон B-29, B-36, B-47 және B-50 қанаттарын қабылдады, олар кез келген сәтте соққы беруге дайын күйде болды. Бұл орналасу 1963 жылға дейін жалғасты. Эйлсон KC-97 және кейін KC-135 жанармай құюшы ұшақтарын да қабылдады. SAC 1956 жылдың шілдесінде Аляскаға қосымша B-47 қанаттарын орналастыруды қолдау үшін Эйлсон қаласында уақытша 4157-ші ұрыс-қолдау тобын (кейіннен Стратегиялық қанат) белсендірді. 4158-ші SW АҚШ базаларынан келген SAC қанаттары мен қолдау элементтеріне Эльмендорфта орналасу үшін қызмет көрсету функцияларын атқарды, негізінен RC-135 операцияларымен совет атомдық жарылыстарын ұзақ қашықтықтан анықтау үшін қолданылатын ауа райы барлау ұшуларын жүзеге асырды. 4158-ші SW 1966 жылы SAC Эльмендорфтан көшіп кеткен кезде әрекетсіз қалды. 4157-стратегиялық қанаты 1967 жылдың наурызында Эйлсон қаласында 6-стратегиялық қанатпен алмастырылды. 6-SW 1992 жылдың 1 қыркүйегіне дейін Эйлсон қаласында орналасты, содан кейін Кеңес Одағының ыдырауынан кейін ӘҚШ командалық құрылымын қайта ұйымдастыру аясында әрекетсіз жағдайға түсті.

Strategic Air Command established a significant presence in Alaska in the late 1940s, initially as a result of its strategic reconnaissance mission. The first efforts were in photo reconnaissance and mapping, with very long range B 29 Superfortress reconnaissance aircraft based at Ladd AFB. With growing tensions in US Soviet relations, SAC explored the possibility of attacking Soviet targets via great circle routes over the North Pole as part of "Project Nanook". Ladd AFB, however, due to the geography of its location, was unsuitable for SAC's postwar B 36 Peacemaker bomber as well as the new jet B 47 Stratojet. Ladd, being sited next to the Chena River, could not have its runway expanded to meet the requirements for these new aircraft. SAC chose to expand Ladd's former World War II Air Transport Command satellite field, known as "Mile 26" due to its distance from Fairbanks. The airfield's jurisdiction had been transferred from ATC to Eleventh Air Force on 1 November 1945, but had remained a satellite of Ladd Field, and was in a standby status. Mile 26, later known as Eielson AFB had its runway lengthened to 14,500 feet and a major construction project was undertaken to expand and build new support facilities at the base in the late 1940s. The new runway at Eielson was the longest runway in North America at the time. Its planned usage was to support SAC deployments of its intercontinental bombers closer to the Soviet Union for possible attacks over the Arctic. The first use of Eielson was by the SAC 97th Bombardment Group, deployed from Smoky Hill AAB, Kansas in November 1947. The group departed in March 1948, with the 5010th Air Base Wing being activated by AAC as a permanent host unit for Eielson, supporting deployed SAC units from the CONUS. Other SAC units followed and Eielson hosted B 29, B 36, B 47 and B 50 wings, which were placed on alert there and ready to strike on a moment's notice. These deployments lasted until 1963. Eielson also hosted deployed KC 97s, and later KC 135s tanker aircraft. SAC activated its provisional 4157th Combat Support Group (later Strategic Wing) at Eielson in July 1956 to support additional B 47 Wing deployments to Alaska in addition to 4158th Strategic Wing to support RC 135 electronic intelligence (ELINT) operations from Elmendorf on 1 July 1960. The 4158th SW provided host station support functions for SAC wing and support elements deployed to Elmendorf during deployments from United States bases, primarily weather reconnaissance flights used for long range detection of Soviet Soviet atomic explosions with RC 135 operations. The 4158th SW inactivated in 1966 when SAC moved out of Elmendorf. The 4157th Strategic Wing was replaced at Eielson by the 6th Strategic Wing in March 1967. The 6th SW remained stationed at Eielson until being inactivated on 1 September 1992 as part of the reorganization of the USAF command structure after the collapse of the Soviet Union.

Қырғи қабақ соғыс

1948 жылы басталған Суық соғыс Аляскадағы әуе қорғаныс күштерін күшейте түсті, себебі Арктика мен Аляска үстіндегі әуе кеңістігін Әскери-әуе күштерінің жоспарлаушылары Солтүстік Америка құрлығы үшін АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы қарулы қақтығыс болған жағдайда "Алдыңғы шеп" деп санады. Аляска әуе командалығы бастапқыда екі әуе қорғаныс секторына бөлінді – Алеут және Юкон. Юкон секторының қорғауын бастапқыда Фэрбанкс қаласының жанындағы Лэдд әуе базасынан басқарды. 1950 жылы Лэддте 11-ші әуе дивизиясы (11th AD) құрылды, ол Юкон секторын алмастырды; ал Эльмендорф әуе базасында 10-шы әуе дивизиясы (10th AD) құрылды, ол Алеут секторын алмастырды. 10-шы AD Алясканың оңтүстігіндегі ұшақтарды басқару және ескерту (Радар) станцияларына, сондай-ақ 64-ші, 65-ші және 66-шы истребитель-перехватчик эскадрильяларына жауапты болды, олар 1953 жылдың сәуірінде 57-ші FIG-тің таратылуынан кейін тікелей дивизияға бекітілді. Кинг-Салмон әуежайы (AFB) 66-шы FIS-тің истребительдері үшін алдыңғы операциялық база (FOB) ретінде пайдаланылды. Кинг-Салмон (бұрынғы 11-ші әуе күштерінің Naknek AAF) 1948 жылдан бастап FOB ретінде қолданыла бастады. 11-ші AD Аляска тауларының солтүстігіндегі радиолокациялық станцияларға және Арктика мұхитының жағалауына жауапты болды, сондай-ақ Лэдд әуе базасында орналасқан 449-шы истребитель-перехватчик эскадрильясына. Галена әуежайы (AFB) 1951 жылдан бастап истребительдер үшін алдыңғы операциялық база ретінде де пайдаланылды. Бұрын 449-шы эскадрилья Номдағы Маркс әуе базасын пайдаланған, бірақ Ном совет шекарасына тым жақын деп танылды және истребительдердің ескерту сигналдарына ден қою үшін кері қайтарылды. Алясканың әуе қорғанысы 1945–1955 жылдар аралығында едәуір кеңейді. АҚШ Алясканың жағалауы мен ішкі аймақтарында ұшақтарды басқару және ескерту (AC&W) жүйесін құрды. Алыс ерте ескерту желісінің (DEW Line) Аляска бөлігі салынды, кейін DEW Line Алеут аралдарына дейін созылды. White Alice байланыс жүйесі желіні біріктірді. 1957 жылға қарай Аляска әуе командалығы өзінің ең жоғары күшіне жетті, алты әуе қорғаныс эскадрильясына 200-ден астам истребитель-перехватчиктер бекітілді, сонымен қатар Аляскада және оның айналасында жұмыс істейтін Стратегиялық әуе командалығының бөлімшелері, сондай-ақ Аляска әуе командалығының бас штабы мен АҚШ Әскери-әуе күштерінің бас штабының нұсқауымен басқа да операциялық қолдау миссияларын орындады. AAC 15 ірі әуе күштері базасын, 18 ұшақтарды басқару және ескерту орындарын және 12 DEW Line нысанын сақтап, ерте ескерту және истребительдерді басқаруды қамтамасыз етті. AAC-тің штаты 20 687 адамды құрады. Эйзенхауэр әкімшілігінің екінші жартысындағы Қорғаныс министрлігінің бюджетін қысқарту AAC-тің тұрақты төмендеуіне әкелді, сонымен қатар кеңестік тараптың бомбалаушы күштерінен континентаралық зымырандарға негізгі шабуыл құралы ретінде ауысуымен байланысты болды. 1958 жылы F 102 Delta Dagger ұшағын енгізу AAC-тің истребитель күштерін жаңартуға мүмкіндік берді, соның салдарынан эскадрильялардың саны алтыдан үшке дейін азайды. 1959 жылы Аляска әуе командалығының күштері одан әрі қысқартылды. Қыркүйек айында Әскери-әуе күштері AAC-ге Лэдд әуе базасының, сондай-ақ АҚШ-тағы басқа базалардың жабылуға таңдалғанын хабарлады. Жабылу Лэддтегі күштерді жақын маңдағы Эйльсон әуе базасына және экономикалық қажеттіліктерге байланысты Элмендорфқа қайта орналастыруды білдірді. Сонымен қатар, Лэддтегі қысқа ұшу-қону жолағы Эйльсондағы SAC салған 14 000 футтық ұшу-қону жолағымен толықтырылатындығы дәлелденді. Сондай-ақ, Лэдд пен Эйльсонда бөлімшелері бар армия өз күштерін және солтүстік штаб-пәтерлерін, Юкон командалығын Лэддте біріктіретін болды. 1960 жылы талқылаулар мен саяси келіспеушіліктер болды, алайда армияның Лэддте жаңа шайқас тобын орналастыру және сол жерде тағайындалған қызметкерлердің санын арттыру шешімі мәселені шешті. 1961 жылдың 1 қаңтарында Лэдд әуе базасының юрисдикциясы Әуе күштері департаментінен Армия департаментіне берілді. Армия бұл нысанды генерал-лейтенант Джонатан Мейхью Уэйнрайт IV құрметіне Форт Уэйнрайт деп атады. Әуеайлақ ұзақ жылдар бойы Әскери-әуе күштерінде қызмет еткенінің құрметіне "Лэдд-Филд" деп аталды. Лэддтің жабылуымен, 449-шы FIS 1960 жылдың 25 тамызында таратылды, оның F 89J ұшақтары Әуе қорғаныс командалығына қайта тағайындалды. Лэдд әуе базасын жабумен бірге, AAC 1960 жылдың тамызында 10-шы және 11-ші әуе дивизияларын таратып жіберді. Олардың орнына уақытша 5070-ші әуе қорғаныс қанаты құрылды. 5070-ші қанат 1961 жылдың қазан айында тез арада таратылды, оның активтері тікелей AAC-ке бекітілді.

The outbreak of the Cold War in 1948 caused a major buildup of air defense forces in Alaska, as the airspace over the Arctic and Alaska was believed by Air Force planners to be the "Front Line" in case of an armed conflict between the United States and the Soviet Union for the North American continent. Alaskan Air Command was initially divided into two air defense sectors – Aleutian and Yukon. The defense of the Yukon sector was initially directed from Ladd AFB, near Fairbanks, Alaska. In 1950, the 11th Air Division (11th AD) was activated at Ladd, replacing the Yukon Sector; the 10th Air Division (10th AD) at Elmendorf AFB, replacing the Aleutian Sector. The 10th AD was responsible for the Aircraft Control and Warning (Radar) stations in southern Alaska and for the 64th, 65th and 66th Fighter Interceptor Squadrons which were assigned directly to the division after the 57th FIG was inactivated in April 1953. King Salmon Airport (AFB) was used as a Forward Operating Base (FOB) for the interceptors of the 66th FIS. King Salmon (formerly the Eleventh Air Force Naknek AAF) began being used as a FOB in 1948

The 11th AD was responsible for the Radar stations north of the Alaska Range to the northern coast along the Arctic Ocean and for the 449th Fighter Interceptor Squadron based at Ladd AFB. Galena Airport (AFB) was also used as a forward operating base for the interceptors beginning in 1951. Prior to that the 449th had used Marks AFB at Nome, but Nome was deemed too close to the Soviet border and the interceptors were pulled back in order for them to have more reaction time on intercept alerts. Alaska's air defenses greatly expanded during 1945–1955 period. The United States built an extensive aircraft control and warning (AC&W) system along Alaska's coast and interior. The Alaskan segment of the Distant Early Warning Line (DEW Line) was built, and later the DEW Line was extended to the Aleutian Islands. The White Alice Communications System tied the network together. By 1957, Alaskan Air Command had reached its peak strength with over 200 fighter interceptors assigned to six Air Defense squadrons in addition to Strategic Air Command elements operating through and around Alaska, and performing other operational support missions as directed by the Commander in Chief, Alaskan Command HQ and Headquarters USAF. AAC maintained Fifteen major air force bases, Eighteen aircraft control and warning sites and 12 DEW Line locations provided early warning and fighter direction. AAC's assigned strength was 20,687. Defense Department budget reductions in the second half of the Eisenhower Administration began a steady decline in AAC, along with the Soviet switch from a bomber force to an intercontinental missiles as its major offensive weapon. The introduction of the F 102 Delta Dagger in 1958 to upgrade AAC's interceptor force meant a reduction of the number of squadrons from six to three. Reductions in Alaskan Air Command forces continued in 1959. In September the Air Force informed AAC that Ladd AFB had been selected along with other bases in the United States for closure. The closure would mean the reassignment of forces at Ladd to nearby Eielson AFB and also some to Elmendorf due to economic necessities. In addition, it was justified that the short runway at Ladd would be compensated by the 14,000 foot runway at Eielson built by SAC. It was also planned that the Army, which maintained units at both Ladd and Eielson, would consolidate its forces, and its northern headquarters, Yukon Command, at Ladd. Discussions and political disagreement ensued throughout 1960, however the Army's decision to station a new battle group at Ladd and increase the number of personnel assigned there settled the matter. On 1 January 1961 jurisdiction of Ladd Air Force Base was transferred from the Department of the Air Force to the Department of the Army. The army renamed the facility Fort Wainwright, in honor of Lieutenant General Jonathan Mayhew Wainwright IV. The airfield, was re designated as "Ladd Field", in honor of its long Air Force service. With the closure of Ladd, the 449th FIS was inactivated on 25 August 1960, its F 89Js being reassigned to Air Defense Command. Along with the closure of Ladd AFB, AAC inactivated the 10th and 11th Air Divisions in August 1960. They were replaced by the provisional 5070th Air Defense Wing, based at Elmendorf. The 5070th, was quickly inactivated in October 1961, its assets being assigned directly to AAC.

Қалпына келтіру құрылғылары

AAC тосқауылдаушы эскадрильялары бастапқыда өте ұзақ қашықтықтағы P-51H Mustang ұшақтарымен жабдықталды, ол Жапониядағы миссиялар үшін B-29 эскорт міндеттеріне арналған еді. F-51 (1948 жылдан кейінгі белгілемесі) – жылдам, тиімді ұшақ, жақыннан қолдау миссияларын орындай алатын, бірақ тиімді әуе қорғанысы тосқауылы емес еді, себебі оның радары болмады және жоғары биіктіктегі бомбалаушыларды ұстауға қажетті жылдамдық пен биіктік мүмкіндіктері жетіспеді. 1947 жылы P-61 Black Widow және кейіннен 1948 жылы F-82 Twin Mustang (449-шы FIS) ұшақтарымен алмастырылған бұл екінші дүниежүзілік соғыста жасалған ұшақтар қазіргі заманғы әуе қорғанысы операцияларына да жарамсыз болды. Black Widow және Twin Mustang радармен жабдықталған болса да, олар қолайсыз ауа райында жақсы жұмыс істемеді және F-51H-тың жылдамдық және биіктік кемшіліктерінен зардап шекті. AAC-ға тағайындалған бірінші буын реактивтік ұшақтар 1948 жылы келген F-80 Shooting Stars болды. Бұл ұшақтар екінші дүниежүзілік соғыстағы поршендік ұшақтарға қарағанда әлдеқайда жылдам көтерілді, бірақ ұстауға арналған бомбалаушыларды табу үшін радары болмады. Дегенмен, ол AAC-ны реактивтік дәуірмен таныстырды. Оның 1951 жылғы F-94 Starfire ұшағы F-80-дің радарлық операторы бар жаңартылған нұсқасы болды және барлық жағдайларда жұмыс істеуге жақсы жабдықталған еді. Ол сондай-ақ жоғары жылдамдық үшін форсаждық қозғалтқышпен жабдықталған. F-94, Ладдтағы 449-шы FIS-тің Twin Mustang ұшақтарының көп бөлігін алмастырды, бірақ F-82-нің (әртүрлі түрлері) ұзақ ұшуға төзімділігі мен F-94-те болмаған жердегі қолдау қабілетіне байланысты оншақтысы сақталды. Аляскадағы әскери бөлімдердің қозғалысы жердің географиялық ерекшеліктеріне байланысты өте шектеулі болды. Көбінесе қозғалыс жолдар, жолдар және теміржолдар арқылы жүзеге асырылды. F-82 ұшақтары жер бетімен төмен ұшып, содан кейін пайда болып, оларға қарсы имитациялық шабуылдар жасады, бұл әскерлерді сазды тундраға жасырынуға мәжбүр етті. Кейде Twin Mustang ұшақтары газ шабуылын имитациялап, көз жасыратын газ бомбаларын тастады. Алайда, F-82 ұшақтарының логистикалық қолдауы болмады және олар ұшуға жарамсыз ұшақтардың бөлшектерін пайдалану арқылы күтілді, соңғы бірнеше алмастыру ұшақтары Корея соғысынан алынған және ауа райын бақылау операцияларынан қайтарылғаннан кейін Қиыр Шығыс әуе күштерінен Ладдқа келді. Бірақ FEAF-тен алынғандары қатты тот басып, оларды жұмыс істеуге келтіру үшін көп күш жұмсалды. Ладдқа 100 F-94A және B үлгілері келді, бұл үш тосқауылдаушы эскадрильяны жабдықтауға жеткілікті болды. Қалған 10 Twin Mustang ұшағының тек біреуі немесе екеуі ғана жұмыс істеді. Twin Mustang ұшақтарының тағы бір пайдалы мүмкіндігі – Сибір шекарасы бойында барлау жүргізу және жағалау маңындағы бұрынғы Ленд-Лизинг көмекші әуеайлақтарын бақылау еді. Соңында F-82 үшін логистикалық қолдаудың болмауы оларды жарамсыз етті, соңғы Twin Mustang 1953 жылдың қазанында тоқтатылды және тізімнен шығарылды. F-86H Sabre ұшақтарымен жабдықталған 720-ші истребитель-бомбардировщик эскадрильясы 1953 жылдың желтоқсанында Sabre-ді тосқауыл ретінде пайдалануды бағалау үшін іске қосылды. Алайда, осы миссияны CONUS-тен Аляскаға барған тактикалық әуе күштерінің эскадрильяларын ауыстыру арқылы орындауға болатыны анықталды. Калифорниядағы Джордж әуе базасында орналасқан 21-ші истребитель-бомбардировщик қанаты 1954 жылдың қарашасына дейін Эйелсон әуе базасында екі апталық TDY F-86 ротациялық орналасуын бастады, содан кейін Францияға қайта тағайындалды. 1953 жылдың қыркүйегінде F-94 ұшақтарын алмастырған F-89C Scorpions әуе қорғанысы командасы келді. Бастапқыда олар 65-ші FIS-ке тағайындалды. 1954 жылы Ладдқа тағы екі F-89 эскадрильясы, 18-ші және 433-ші, тағайындалды. F-89 Starfire-дің жетілдірілген түрі болды және Алясканың орталық бөлігіндегі экстремалды арктикалық жағдайларда жақсы жұмыс істеді. F-89 ұшақтары AAC-тың барлық басқа тосқауылдаушыларын алмастырды, 1957 жылы ол алты эскадрильядан және 200-ге жуық ұшақтан тұрды. Олар Ладд пен Эльмендорфтағы екі негізгі базада және Кинг-Салмон мен Галенадағы екі алдыңғы операциялық әуеайлақтарда үнемі дайындық күйінде болды. Fire Island AFS және Murphy Dome AFS-дегі AC&W бақылау орталықтарымен, сондай-ақ Elmendorf-тағы өңірлік бақылау орталығымен бірге, тосқауылдаушылар Аляска әуе кеңістігіне енген кез келген белгісіз ұшақты тоқтатуға дайын болды. AAC жоспаршылары әуе күштері мен әуе қорғанысы қолбасшылығын Convair F-102 Delta Dagger ұшағын F-89-дың орнына Аляскаға тағайындауға итермеледі. Басқарылатын зымыранмен жабдықталған Delta Dart тосқауылшысы машиналық құралмен жабдықталған Scorpion-нан әлдеқайда жоғары болды, сондай-ақ жылдамдығы мен қашықтығы артық және жоғарырақ операциялық биіктігі болды. Сонымен қатар, F-89-ға қарағанда аз F-102 ұшақтарын пайдалануға болады, бұл тосқауылдаушы эскадрильяларының санын кемітуді білдірді, бірақ қабілеттілікті жоғалтпады. Жоспарлар эскадрильялар санын алтыдан төртке дейін кемітуді көздеді, Ладдта және Эльмендорфта екі-екеуден. Бұл AAC және әуе қорғанысы қолбасшылығы арасындағы бөлімдерді қайта тағайындауды қамтитын күрделі операция болды. F-102 ұшақтары 1957 жылдың тамызында Аляскаға келді, сол кезде 317-ші истребитель-тосқауылдаушы эскадрильясы Вашингтондағы МакКорд әуе базасынан Эльмендорфқа келді. 31-ші истребитель-тосқауылдаушы эскадрильясы сол айдың соңында Мичиган штатындағы Вурцсмит әуе базасынан келді. Үш F-89 эскадрильясы операциялық мәртебесінен алынып, CONUS-қа қайта тағайындалуға дайындалды. 64-ші FIS тамыз айында МакКорд әуе базасына кетті; 65-ші қарашада Ричардс Гебаур әуе базасына, Миссури штатына, ал 66-шы FIS қарашада Окснард әуе базасына, Калифорния штатына қайта тағайындалды. Бас штаб USAF екі F-102 эскадрильясын қабылдаудың орнына Ладдтағы эскадрильялар санын бірге кемітуге шешім қабылдады. 449-шы FIS AIM-4 Falcon зымыранымен жабдықталған F-89J Scorpion ұшағымен қайта жабдықталды. 18-ші FIS Вурцсмит әуе базасына, ал 433-ші Солтүстік Дакота штатындағы Минот әуе базасына қайта тағайындалды. Бұл AAC-ты Аляскада үш тосқауылдаушы эскадрильясымен қалдырды, Эльмендорфта екі F-102 эскадрильясы және Ладдта бір F-89 эскадрильясы. Алайда, 1958 жылдың қазанында 31-ші FIS Эльмендорфта таратылды, оның ұшақтары мен қызметкерлері 317-ші FIS-ке берілді, осылайша оны екі есе үлкен эскадрильяға айналдырды. 1959 жылдың наурызында әуе күштерінің жоспарлаушылары Алясканың батыс жағалауында ұшып жүрген советтік барлау ұшағын радар операторларының экранында көріп, жағымсыз тосын сыйға тап болды, бірақ халықаралық ауа кеңістігінде. Галенадан жіберілген екі F-102 ұшағы тиімді қашықтығының шегінде Туполев Ту-16E немесе F "Badger" реактивтік бомбалаушыларын ұстады. Сондай-ақ, F-102-нің шектеулі қашықтығына байланысты басқа советтік барлау ұшақтарын ұстауға қабілетсіз екені анықталды. 1963 жылдың наурызында советтік барлау бомбалаушысы Нунивак аралынан және Алясканың батыс жағалауынан ұшып өтті. Кинг-Салмондан екі F-102 ұшағы шығарылды, бірақ пилоттар советтік ұшаққа 20 шақырымдай жеткенде отын жетіспеуіне байланысты қайтарылып алынды. Бұл AAC-ның қабілеттері туралы қатыгез пікірталасқа және F-102 ұшақтарын әуе қорғанысы қолбасшылығынан Convair F-106 Delta Dart ұшағымен алмастыру туралы шешімге әкелді. Бірінші сегіз F-106 ұшағы ADC-ден уақытша жөнелтіліп, 1963 жылдың шілдесінде Кинг-Салмон және Галена әуежайларына келді. Қыркүйекте F-106 ұшақтары Беринг теңізінде екі TU-16 ұшағын ұстауға жетті. Алайда, F-106 өндірісі 1961 жылы тоқтатылған және әуе қорғанысы қолбасшылығында Аляскаға жіберуге ұшақтар болмады. 1961 жылдың соңында Кеннедидің қорғаныс хатшысы Роберт С. Макнамара F-106 өндірісін қайта ашуды және тағы 36 ұшақ құруды ұсынды. Алайда, ADC теңіз күштерінің F4H-1 Phantom екі орынды тосқауылдаушысының қабілеттері туралы көп естігендіктен, қосымша F-106 ұшақтарын сатып алудың орнына бірнеше F4H-1 ұшақтарын сатып алу жақсырақ болар деп ойлады. Оның орнына ADC Эльмендорф және Галенадағы дайындыққа ұшақтарды ротациялық түрде жөнелтуді бастауды шешті. Бұл ахуал 1970 жылға дейін жалғасты, ол кезде Эльмендорфқа F-4E Phantom II келді.

AAC interceptor squadrons were initially equipped with the very long range P 51H Mustang, that was designed for B 29 escort duties for missions over Japan. The F 51 (post 1948 designation) was a fast, efficient fighter that could perform close air support missions, but was not an effective air defense interceptor because it lacked radar and did not have the speed and altitude capabilities needed to intercept high altitude bombers. Replaced by the P 61 Black Widow (1947), and later by the F 82 Twin Mustang (1948) (449th FIS), these World War II designed aircraft were equally unsuited for modern air defense operations. Although the Black Widow and Twin Mustang were radar equipped, they did not perform well in adverse weather and suffered from the speed and altitude deficiencies as the F 51H. The first generation jet aircraft assigned to AAC were F 80 Shooting Stars which arrived in 1948. The jets had a much faster rate of climb than their World War II propeller driven predecessors, but lacked radar to find the bombers it was being used to intercept. However, it served its purpose by introducing AAC to the jet age. Its successor, the F 94 Starfire in 1951 was essentially an upgraded F 80 with a radar operator and was better equipped for all weather operations. It also was afterburner equipped for higher interceptor speeds. The F 94s replaced most of the Twin Mustangs of the 449th FIS at Ladd, however about a dozen F 82s (of various types) were retained due to their longer flight endurance and their ground support capability that the F 94 lacked. Army ground units in Alaska were very limited in their movements due to the geography of the land. Most movements were up and down roads and paths and railroad rights of way. The F 82s would fly low along the terrain then pop up and initiate simulated strafing runs against them, causing the troops to take cover by hitting the muddy tundra. On occasions, the Twin Mustangs would also drop tear gas canisters, simulating gas attacks on the units. The F 82s, however, had no logistical support available and were maintained by cannibalization of un flyable aircraft, with the last few replacement aircraft coming from Japan when Far East Air Forces sent some lower hour airframes to Ladd after being withdrawn from Korean War combat and weather reconnaissance operations. The ones received from FEAF, however, were in a badly corroded condition and required much effort to keep them operational. About 100 F 94A and B models arrived at Ladd, enough to equip all three interceptor squadrons. Of the 10 remaining Twin Mustangs, only one or two were operational at any one time. Another useful use of the Twin Mustangs was their ability to perform reconnaissance along the Siberian border and monitor Soviet use of former Lend Lease auxiliary airfields near the coast. Eventually the lack of logistical support for the F 82 made them simply unserviceable, the last Twin Mustang being grounded in October 1953 and was dropped from the inventory rolls. The F 86H Sabre equipped 720th Fighter Bomber Squadron was activated in December 1953 to evaluate the use of the Sabre as an interceptor. However, it was determined that the same mission could be performed by rotating existing Tactical Air Command squadrons from the CONUS to Alaska instead. The 21st Fighter Bomber Wing, based at George AFB, California began two week rotational TDY F 86 deployments to Eielson AFB until November 1954 when it was reassigned to France. Air Defense Command F 89C Scorpions, replacing the F 94s, began to be received in September 1953. They were initially assigned to the 65th FIS. Two more F 89 squadrons, the 18th and 433d, were assigned to Ladd in 1954. The F 89s were an improvement of the Starfires, and functioned well in the extreme arctic conditions of central Alaska. The F 89s eventually replaced all other interceptors in AAC, which by 1957 consisted of six squadrons and about 200 aircraft. They were maintained on constant alert at the two main bases at Ladd and Elmendorf, and the two forward operating airfields at King Salmon and Galena. Directed by the AC&W Control Centers at Fire Island AFS and Murphy Dome AFS, along with the regional control center at Elmendorf, the interceptors were ready to intercept any unknown aircraft penetrating Alaskan airspace. AAC planners had pushed both the Air Force and Air Defense Command for the assignment of the Convair F 102 Delta Dagger to Alaska as a replacement for the F 89. The guided missile equipped Delta Dart interceptor was far superior to the machine gun equipped Scorpion, along with increased speed and range and having a higher operational ceiling. Additionally, fewer F 102s could be utilized than the F 89, which meant a reduction in the number of interceptor squadrons without the loss of capability. Plans were made to reduce the number of interceptor squadrons from six to four, with two each at Ladd and Elmendorf. This was a complex operation which involved the reassignment of units between AAC and Air Defense Command. The F 102s began arriving in Alaska in August 1957 when the 317th Fighter Interceptor Squadron arrived at Elmendorf from McChord AFB, Washington. The 31st Fighter Interceptor Squadron arrived later that month from Wurtsmith AFB, Michigan. The three F 89 squadrons were taken off operational status and prepared for reassignment back to the CONUS. The 64th FIS departed for McChord AFB in August; the 65th to Richards Gebaur AFB, Missouri in November, and the 66th FIS was reassigned to Oxnard AFB, California in November. Instead of receiving two F 102 squadrons, HQ USAF decided to reduce the number of squadrons at Ladd to one. The 449th FIS was re equipped with the AIM 4 Falcon missile capable F 89J Scorpion. The 18th FIS was reassigned to Wurtsmith AFB and the 433d was reassigned to Minot AFB, North Dakota. This left AAC with three interceptor squadrons in Alaska, two F 102 squadrons at Elmendorf and the one F 89 squadron at Ladd. However, in October 1958, the 31st FIS was inactivated at Elmendorf, its aircraft and personnel transferred to the 317th FIS, making it a double sized squadron. In March 1959, Air Force planners received a nasty surprise when radar operators along Alaska's western coast spotted on their screens a Soviet reconnaissance aircraft flying close to the Alaskan coast, but in international airspace. Two F 102s, dispatched from Galena, intercepted two Tupolev Tu 16E or F "Badger" jet bombers just at the edge of their effective range. It was also found that the F 102 proved unequal to the task of intercepting other Soviet reconnaissance aircraft due to their limited range. In March 1963, a Soviet reconnaissance bomber overflew Nunivak Island and the west coast of Alaska. Two F 102s were scrambled from King Salmon but the pilots had to be recalled because of low fuel when they were within 20 miles of the Soviet aircraft. This led to a serious debate about AAC's capabilities and the decision to replace the F 102s with the Convair F 106 Delta Dart from Air Defense Command. The first eight F 106s temporarily deployed from ADC arrived at King Salmon and Galena Airports in July 1963. In September, the F 106s succeeded in intercepting two TU 16s over the Bering Sea. Production, however, of the F 106 had ended in 1961, and Air Defense Command had none to send to Alaska. In late 1961, Kennedy's Secretary of Defense Robert S. McNamara spoke of reopening the F 106 production line to build another 36 aircraft. However, ADC had heard so much about the capabilities of the Navy's F4H 1 Phantom two seat interceptor that it thought that it might be a better idea to purchase some F4H 1s rather than buy additional F 106s. Instead, ADC chose to begin rotational deployments of the F 106 to Elmendorf AFB and onto Galena and King Salmon for alert duty. That arrangement continued until 1970, when the F 4E Phantom II arrived at Elmendorf.

Радарлық бақылау

Он бірінші әуе күштерінің құрамында Point Barrow-дан Shemya-ға дейін созылған жапондық шабуылдар туралы ескерту үшін радар жүйесі орнатылды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін ол таратылды. Салқын соғыс басталған кезде Аляска әуе командалығы жаңа әуе қорғаныс жүйесін құруды жоспарлады. Талқылаулар өтіп, бірнеше жоспарлар ұсынылып, түзетілді, 1948 жылы Аляска үшін он радарлық пункттерге арналған жоспар келісілді және 1949 жылы Конгресс қаржыландырды. Ерте ескерту радарлары Elmendorf әуе базасында, Ladd әуе базасында, King Salmon және St. Lawrence аралындағы Gambrell орналастырылды. Бұл радарлар Elmendorf-тағы 57-ші истребитель авиациялық тобының, ал Аляска тауларының солтүстігіндегі радарлар Ladd әуе базасындағы 449-шы истребитель эскадрильясының ұшақтарын ескертетін болды. 1950 жылы жоспарлаушылар тұрақты әуе кемесін басқару және ескерту жүйесі үшін соңғы орналасқан жерлерін таңдады. Батыс Аляска жағалауында бес ерте ескерту бақылау пункті орналасқан: Cape Lisburne; Cape Newenham; Cape Romanzof; Tin City және St. Lawrence аралындағы Northeast Cape. Бұл жағалаулық пункттер үш ішкі аралық жерүсті бақылау (GGI) пунктімен толықтырылды: Campion, Tatalina және King Salmon. Соңында Murphy Dome және Fire Island-та екі негізгі GCI пункті құрылды. Радарлық жабындыдағы олқылықтарды жою үшін 1951 жылы Indian Mountain және Sparrevohn-да қосымша екі ішкі ерте ескерту пункті қосылды. Құрылыс 1950 жылы басталды және күтпеген мәселелерге, пункттердің шалғай орналасқандығына және ауа райының қолайсыздығына еңбек және логистикалық қиындықтар да қосылды. Fairbanks маңындағы Murphy Dome AFS және Anchorage маңындағы Fire Island AFS бірінші болып аяқталды және 1951 жылдың қыркүйегінде пайдалануға берілді. King Salmon AFS 1951 жылдың қазанында желіге қосылды, ал Tatalina AFS және Campion AFS 1952 жылдың сәуірінде іске қосылды. Қашық орналасқан пункттерді салу көбірек уақыт алды. Cape Lisburne AFS 1953 жылдың ақпанында, Cape Romanzof AFS, Tin City AFS және Northeast Cape AFS 1953 жылдың сәуірінде пайдалануға берілді. Соңында, Cape Newenham AFS 1954 жылдың сәуірінде іске қосылды. 1951 жылдың маусымында құрылысы басталған Sparrevohn AFS 1954 жылдың наурызында, ал Indian Mountain AFS 1953 жылдың қарашасында пайдалануға берілді. Радарлық жабындыдағы қосымша олқылықтар анықталды және тағы алты пункт қаржыландырылды, 1955 жылы Middleton Island AFS, Ohlson Mountain AFS, Bethel AFS, Fort Yukon AFS, Unalakleet AFS және Kotzebue AFS құрылысы басталды. 1958 жылдың шілдесіне дейін қосымша пункттердің барлығы пайдалануға берілді. Радарлық пункттерге қоса, шамамен 4000 футтық қону жолақтары салынды, олар C-123 Provider және кейінірек C-130 Hercules сияқты орташа көліктік ұшақтарына, қиын қону жолақтарына қонуға қабілетті болды. Сондай-ақ, жеңіл бақылау ұшақтары апаттық жеңіл жүк пен қызметкерлерді пункттерге және кері тасымалдау үшін пайдаланылды. Радар жобасы іске қосылғаннан кейін, AAC әуе қорғаныс деректерін өңдеу және қару-жарақ басқару функцияларын жақсартуға көңіл бөлді. 1955 жылдың мамырында AAC SAGE және Base Air Defense Ground Environment (BADGE) жүйелерін зерттеді және BADGE жүйесі өзінің қажеттіліктерін ең жақсы қанағаттандыратынына қорытынды жасады. BADGE GCI және бақылау радарларын Murphy Dome және Fire Island-тағы Бірлескен операциялар басқару (COC) орталықтарымен байланыстырды. 1950 жылдардың соңында бюджеттік қысқартулар Алясканың басқару және бақылау, сондай-ақ истребитель қорғанысына әсер еткендіктен, Әуе кемесін басқару және ескерту жүйесіне де әсер етті. 1963 жылы AAC радар жүйесін қарап шығып, Bethel, Middleton Island және Ohlson Mountain пункттерін жабуды ұсынды. Әуе күштері бұл зерттеумен келісті және үш пункт 1963 жылдың мамырында жабылды. Сонымен қатар, қолмен AC&W жүйесі жартылай автоматтандырылған жер ортасы (SAGE) жүйесіне жаңартылды.

Under Eleventh Air Force, a radar system was set up to warn of Japanese attacks which stretched from Point Barrow to Shemya, however it was dismantled after the end of the war. With the breakout of the Cold War, plans were made by Alaskan Air Command to establish a new system for air defense. Discussions ensued and several plans were proposed and modified, until in 1948 a plan was agreed on and funded by Congress in 1949 for ten radar sites for Alaska. Early warning radars would be located at Elmendorf AFB, Ladd AFB, King Salmon and Gambrell on St. Lawrence Island. These radars would alert the interceptors of the 57th Fighter Group at Elmendorf, with radars north of the Alaska Range alerting the 449th Fighter Squadron at Ladd AFB. By 1950, planners had made their final site selections for a permanent Aircraft Control and Warning system. Five early warning surveillance sites were located on the western Alaskan coast: Cape Lisburne; Cape Newenham; Cape Romanzof; Tin City and Northeast Cape on St. Lawrence Island. Those coastal sites were supplemented by three interior intermediate ground control intercept (GGI) sites, Campion, Tatalina, and King Salmon. Finally two master GCI sites at Murphy Dome and Fire Island. An additional two internal early warning sites were added in 1951 at Indian Mountain and Sparrevohn to fill gaps in the radar coverage. Construction began in 1950 and was plagued by unexpected issues, the remoteness of the sites and weather conditions being compounded by labor issues and logistical problems. Murphy Dome AFS, near Fairbanks and Fire Island AFS near Anchorage were completed first and became operational in September 1951. King Salmon AFS came online in October 1951; Tatalina AFS and Campion AFS activated in April 1952. The remote sites took much longer. Cape Lisburne AFS activated in February 1953; Cape Romanzof AFS, Tin City AFS and Northeast Cape AFS activated in April 1953. Lastly, Cape Newenham AFS activated in April 1954. Sparrevohn AFS, begun in June 1951 activated in March 1954 and Indian Mountain AFS became operational in November 1953. Additional gaps in the radar coverage were identified and six more sites were funded, with construction beginning in 1955 for Middleton Island AFS, Ohlson Mountain AFS, Bethel AFS, Fort Yukon AFS, Unalakleet AFS and Kotzebue AFS. The additional sites were all operational by July 1958. In addition to the radar sites, landing strips, approximately 4,000' in length were constructed at the radar sites to accommodate medium transports, such as C 123 Provider and later C 130 Hercules capable of landing on rough runways. Also light observation aircraft were used for transport of emergency light cargo and personnel to and from the sites. Once the radar project were underway, AAC turned its attention to improving its air defense data processing and weapons control functions. In May 1955. AAC studied both the SAGE and Base Air Defense Ground Environment (BADGE) system and concluded that the BADGE system would best meet its needs. BADE linked the GCI and surveillance radar sites to Combined Operations Control (COC) centers at Murphy Dome and Fire Island. As budgetary reductions affected the command and control, as well as the fighter defense of Alaska in the late 1950s, the Aircraft Control and Warning System was not immune. In 1963, AAC reviewed the radar system and made recommendations that the Bethel, Middleton Island and Ohlson Mountain sited be closed. The Air Force concurred with this study, and the three sites were inactivated in May 1963. In addition, the manual AC&W system was upgraded to the Semi Automatic Ground Environment (SAGE) automated system

Ақ Алис байланыс жүйесі

White Alice Communications System (WACS) 1950 жылдардың ортасында АҚШ Әуе күштерінің Аляскадағы ұшақтарды басқару және ескерту (AC&W) радиолокациялық станциялары үшін байланысты жақсарту мақсатында салынды. Алғашқыда байланыс жоғары жиілікті радиожүйе арқылы қамтамасыз етілді, бірақ жоғары ендіктердегі атмосфералық құбылыстар салдарынан ол сенімсіз болып шықты. AAC түрлі мүмкіндіктерді қарастырғаннан кейін, әуе күштеріне тиесілі тропосфералық шашырату арқылы сигналдарды жіберетін және 50 шақырымға жуық қашықтықта микротолқындық радиорелелік станцияларды пайдаланатын жүйені құруға шешім қабылдады. WACS осы станцияларды сенімді және сапалы телекоммуникациямен қамтамасыз етті. White Alice жүйесі Әуе күштерінің байланыс қызметінің бақылауымен азаматтық мердігерлермен жұмыс істеді, бірақ Алыс ерте ескерту желісінде (DEW Line) бірнеше Әуе күштерінің қызметкерлері бар станциялар да болды. Жүйе 1970 жылдардың соңына дейін қолданылды, содан кейін спутниктік байланыс технологиясымен алмастырылды. Қазір White Alice нысандары мен олардың антенналары бұзылып жатыр, тек таулардың тегіс беті ғана қалды.

Алдын ала ескерту желісі

Аляска әуе командалығының DEW желісіне деген қызығушылығы 1953 жылдың көктемінде Бартер аралы мен Пойнт-Барроу арасында салынған бірнеше тәжірибелік радарларды орнатуға логистикалық қолдау көрсетуді сұрағанда басталды. 1954 жылы тәжірибелік радиолокациялық желі (Counterchange жобасы, содан кейін Corrode жобасы, содан кейін 572 жобасы) сынақтан өткеннен кейін, USAF DEW желісінің қалған бөлігін орнатуға кірісті. AAC Алясканың солтүстік жағалауындағы Канада-АҚШ шекарасынан батысқа қарай және Алеут аралдарында екі толық және бір ішінара сегменттерді пайдаланды. Кейп Лисберн АФС DEW желісі орны және AAC радарлық бақылау орны ретінде жұмыс істеді. Барлық нысандар AN/FPS 23 үздіксіз толқынды "флютар" (Допплер эффектісі) радарымен жабдықталды. Point Lay, Wainwright, Point Barrow (басты станция), Lonely, Oliktok, Barter Island (басты станция) және Flaxman Island-та екі бірдей радар жиынтығынан тұратын AN/FPS 19 іздеу радарлары орнатылды. Құрылыс 1955 жылы басталды және 1957 жылы аяқталды. Ол 33 тропосфералық және микротолқынды желі арқылы "Ақ Әлиша" желісі арқылы AAC ұшақтарды басқару және ескерту жүйесімен байланысты болды. AAC радарларынан өзгеше, DEW желісі станцияларын 18 айлық жаңаруға жарамды келісімшарттар бойынша азаматтық мердігерлер басқарды. 1959 жылы DEW желісінің Алеут сегменті пайдалануға берілді. Cold Bay (басты сайт) және Никольски, Порт Хейден, Порт Моллер, Саришеф мысы және Дрифтвуд шығанағы (қосалқы сайттар) жерлерінде алты қосымша AN/FPS 19 іздеу жиынтығы орнатылды. Ол сондай-ақ "Ақ Әлиша" байланыс желісімен байланысты болды.

NORAD және Аляска NORAD аймағы

Канада 1957 жылдың 7 тамызында Солтүстік Америка әуе қорғанысы командалығын (NORAD) уақытша құру үшін Америка Құрама Штаттарымен бірікті, бұл келісім Канаданың ұлттық қорғаныс министрінің (жаңа премьер-министрдің өкілеттігімен) және Америка Құрама Штаттарының қорғаныс министрінің арасында жасалды. Екі үкімет жаңа келісімді 1958 жылдың 12 мамырында, 1958 жылғы Канада Парламентінің ашылу отырысы күні ресми растады. Аляска 1958 жылдың 5 тамызында Аляска NORAD аймағы (ANR) Эльмендорф әуе базасында (AFB) іске қосылғанда NORAD құрамына енді. Аляска командалығының Бас қолбасшысы ANR командирінің лауазымын да атқарды. Аляска әуе қорғанысы командалығы, Алясканың әуе қорғанысы күштерінің бақылауы жаңадан құрылған Солтүстік Америка әуе қорғанысы командалығына (NORAD) берілгенде, ең жоғары деңгейде болды. 1961 жылы AAC COC жүйесі Эльмендорфтағы ANR Бақылау орталығымен (ANRCC) алмастырылды, ал Мёрфи Домдағы АФС КОК-ы ANRCC-нің резервтік нүктесі болды. Алясканың екі әуе қорғанысы секторы жаңа ANRCC енгізілуімен біріктірілді, ал ANR Алясканың барлық әуе кеңістігіне жауапкершілікті алды. NORAD-қа байланыс Аляска тас жолындағы микротолқынды (B маршруты) және Кетчиканнан Сиэтлге (A маршруты) Шайен тауына дейінгі теңіз асты кабельдері арқылы жүзеге асырылды. 1965 жылы ANRCC AN/FYQ 9 деректерді өңдеу және көрсету жүйесінің іске қосылуымен автоматтандырылды. FYQ 9 орнатылғанға дейін ANR ұшақтардың жолын қолмен қадағалап, картаға түсіруге мәжбүр болды. AN/FYQ 9 сонымен қатар Алясканың радарлық станцияларынан Эльмендорф әуе базасына жіберілген әуе қорғанысы деректерін өңдеу жылдамдығын арттырды.

Арктикалық айналма станциялары

1946 жылдан 1961 жылға дейін Әуе күштері полярлық мұз жамылғысының құбылыстарын бақылаумен айналысты, нәтижесінде үш ірі, адамдармен жабдықталған мұз станцияларына қолдау көрсетілді. 1946 жылдың тамызында Арктика үстінен ұшып өткен SAC WB 29 ұшағында белгілі бір құрлық болмаған жерде аралға ұқсас нәрсе байқалды. Келесі зерттеулер оның аралға ұқсайтын жүзбелі мұз массасы екенін анықтады. Ол "Х нысанасы" деп аталды, кейін "Т 1" деп белгіленді. Т 1 үш жыл бойы бақыланды, ол 1500 мильден астам қашықтыққа итермеленіп, 1949 жылы Гренландияға жақын жерде жоғалып кетті. Ресейліктер бұдан он жыл бұрын мұз станцияларын зерттеуді бастаған еді. 1937 жылы олар Солтүстік полюске жақын жердегі жүзбелі мұз станциясынан ғылыми тәжірибелер жүргізді, ал содан кейін соғыстан кейін мұз жамылғысын зерттеудің үдетілген бағдарламасын іске қосты. 1950 жылдың шілдесінде "Т 2" Солтүстік полюстен оңтүстікке қарай 300 миль жерде анықталды. Шамамен бір аптадан кейін "Т 3" советтік Врангель аралынан шығысқа қарай 300 миль жерде, Солтүстік полюске қарай итермеленіп бара жатқанда байқалды. 1952 жылдың наурыз айында Пойнт-Бэрроудан солтүстікке қарайғы мұз станциясын зерттеуді зерттеу және сынаудан кейін, C 47 ұшағы Т 3-ке сәтті қонды. 1950 жылдары мұз станциясы "Icicle" жобасы аясында бірнеше ұзақ мерзімді әскери-азаматтық ғылыми экспедицияларды қабылдады. "Ice Skate" жобасы бойынша станция 1957-1958 жылдарғы және одан кейінгі Халықаралық геофизикалық жыл (IGY) кезінде қайтадан пайдаланылды. Т 3 жылдар бойы Арктика бассейнінде итермеленіп, AAC қолдау аймағынан уақыт-уақыт шығып, кейде Халықаралық дата сызығы арқылы кеңестік суларға жақын келді. IGY кезінде, Т 3 Гренландияға итермеленген кезде, батыс Арктикада тағы екі станция мұз жамылғысы станциялары ретінде құрылды. Альфа мұз станциясы 1957 жылдың соңына дейін 1958 жылға дейін жұмыс істеді. Ол ыдыраған кезде, келесі көктемде экипаж жаңа станция құрды. "Чарли мұз станциясы" деп аталған ол станция он ай бойы жұмыс істеді, содан кейін сол тағдырға ұшырады. 1961 жылы Әуе күштері мұз станциясын зерттеуге қаржылық қолдау көрсетуді тоқтатты және T 3-тегі қалған құрал-жабдықтарын Әскери-теңіз күштеріне тапсырды.

From 1946 to 1961, the Air force engaged in observations of polar ice pack phenomena which resulted in the support of three major manned ice stations. In August 1946, a SAC WB 29 flying over the Arctic noticed what appeared to be an island where no known land existed. Subsequent investigations determined that it was a floating mass of ice which closely resembled an island. It became known as "Target X", later designated "T 1". T 1 was monitored for three years, as it drifted over 1,500 miles and finally disappeared near Greenland in 1949. The Russians had begun drift station research a decade earlier. In 1937, they undertook scientific experiments from a drifting ice station near the North Pole, and they had followed that up after the war with an accelerated program of ice pack investigations. In July 1950, "T 2" was spotted about 300 miles south of the North Pole. About a week later "T 3" was spotted 300 miles east of the Soviet Wrangel Island as it drifted towards the North Pole. After studies and testing of proposed Ice Station research north of Point Barrow, in March 1952, a C 47 was landed successfully on T 3. During the 1950s, the Ice Station established there hosted joint military civilian scientific parties during several lengthy occupations under "Project Icicle". Under Project Ice Skate, the station was used again during the International Geophysical Year (IGY) of 1957–58 and beyond. Over the years, T 3 drifted across the Arctic basin, leaving the zone of AAC support periodically, and occasionally drifting close to Soviet waters across the International Date Line. During the IGY, when T 3 had drifted to Greenland, two other stations were established in the western Arctic as pack ice stations. Ice Station Alpha was occupied from 1957 late 1958. When it began to break up, crews established a new station the following spring. Known as Ice Station Charlie, it lasted ten months before meeting the same fate. In 1961, USAF ended its sponsorship of ice station research, turning its remaining facilities on T 3 over to the Navy.

Баллистикалық зымыранның алдын ала ескерту жүйесі

1950 жылдардың аяғында басталған бюджет қысқартулары және 1960 жылдары Вьетнам соғысының талаптары ААК күштерін күрт қысқартуға әкелді. Континентаралық баллистикалық зымырандардың (ICBM) және су астынан ұшырылатын баллистикалық зымырандардың (SLBM) жасалуы әуе күштері жоспаршыларын баллистикалық зымырандарды анықтау және ескерту, сондай-ақ ғарышқа бақылау жүйелерін қайта бағыттауға мәжбүр етті. 1940 жылдардың аяғынан бері үздіксіз кеңейтіліп, жақсартылып келген атмосфералық анықтау және ескерту жүйесі құлдырауға түсті. Ұшқыштардың тосқауылдаушы эскадрильяларының саны бірге дейін азайды, 10-шы және 11-ші әуе дивизиялары 1960 жылы таратылды, ал ұшақтарды басқару және ескерту пункттері 13-ке дейін кеміді. 1961 жылы Қорғаныс министрлігі Лэдд әуе базасын Армияға берді, ол оны Форт Уэйнрайт деп атады. Бес жылдық қарқынды еңбектен кейін 1963 жылы аяқталған Баллистикалық зымырандарды ерте ескерту жүйесі (BMEWS) Кеңес Одағының тереңінен немесе басқа да қашық аумақтардан ұшқан зымырандарды анықтау мүмкіндігін қамтамасыз етті. Clear Air Force Station бастапқыда Андерсон қаласының жанындағы Орталық Аляскада континентаралық баллистикалық зымырандарды (ICBM) анықтау және қадағалау үшін BMEWS (Балистикалық зымырандар туралы ерте ескерту жүйесі) механикалық радарлық станциясы ретінде құрылды. Кейіннен бұл станция фазалық антенналық радармен жаңартылды және теңізден ұшырылатын баллистикалық зымырандарды (SLBM) анықтау және қадағалау мүмкіндігі кеңейтілді.

1964 жылғы жер сілкінісі

1964 жылы Ұлы жұма күні (27 наурыз) болған жер сілкінісі 9.2 балға тең өлшенді және жергілікті уақыт бойынша сағат 17:36-да Алясканың оңтүстік-орталық бөлігін қамтыды, нәтижесінде 115 адам қаза тауып, мүлікке келген залал 750 миллион доллардан асты. Күшті сілкініс екі-үш минутқа созылды. Аляска әуе командасының жер сілкінісіне қарсы нақты жоспары болмады, себебі олардың басты назары соғыс жоспарына аударылған еді. Дегенмен, соғыс жоспары оларды табиғи апатқа дайындады. Жер сілкінісі Анкоридж халықаралық әуежайына ауыр зақым келтіріп, басқару мұнарасын қиратты және пайдалануға жарамды 3000 футтық ұшу-қону жолағын қалдырды. Операциялар Эльмендорф әуе базасына көшірілді, оның басқару мұнарасы да қирады. Келесі Эльмендорф әуе базасының ғимараттары мен құрылыстарына елеулі құрылымдық зақымдар келді: үш AAC штаб-пәтері, үш әскери жатақхана, телефон және телеграф ғимараттары, сондай-ақ базалық аурухана. Базалық операциялар мен жолаушылар терминалы, боулинг залы, дабыл ангары, спорт залы, автокөлік жөндеу шеберханасы, азық-түлік қоймасы, орталық жылу және электр станциясы, жанармай сақтайтын резервуарлар мен құбырлары, сондай-ақ базалық жолдар да зақымданды. Жөндеу жұмыстарына кеткен шығын 12 346 000 долларды құрады. Су, кәріз, электрмен жабдықтау, байланыс және жылу жүйелеріне елеулі зақымдар келді. Жер сілкінісі салдарынан 14 F 102А ұшағы зақымданды. Зыянның көп бөлігі ангарлардың төбесінен құлаған шамдардың ұшақтарға тиюінен туындады, бұл олардың корпусына зақым келтірді. Басқа ұшақтар да осыған ұқсас зақымдарға ұшырады. Техникалық қызметкерлер 18:00-ге дейін ангарларда тұрған 26 ұшақтың барлығын алып шықты. Ангар еденінде жанармай болғанына және құлаған шамдар әлі де ыстық болғанына қарамастан, өрт орын алмады.

Әскери әуе көпірінің командалығы

Әуе көлігі басқармасының (ATC) ұшақтары Жапониядан АҚШ-қа дейінгі Ұлы шеңбер бағытын пайдалана бастады, осының ішінде 2 қыркүйекте Жапонияның капитуляциясы туралы фильм 48 сағаттан кем уақытта Жапониядан Вашингтонға, округ Колумбияға жеткізілді. Кейін Әскери әуе көлігі қызметі (MATS) 1950 жылдары Шемия және Дэвис әуе базаларын жанармай құю үшін аялдама ретінде пайдаланды. 1950 жылдың шілде айында МАТС Эльмендорфте 1727-ші әуе қолдау эскадрильясын құрды, және эскадрилья МакКорд әуе базасынан (Вашингтон) C-124 Globemaster ұшақтарымен AAC үшін жүк және персонал тасымалдау бойынша әуе портын қамтамасыз етті. 1966 жылы Эльмендорф Әскери әуе көлігі басқармасына (MAC) (қазіргі Әуе қозғалысы басқармасы) C-5 Galaxy және C-141 Starlifter ұшақтарымен алыс Шығысқа қатынайтын рейстерге қолдау көрсетуді күшейтті, әуе портын кеңейту (1966 жылдың қаңтарында 602-ші әскери әуе көлігі қолдау эскадрильясы) Оңтүстік-Шығыс Азиядағы қажеттіліктерді қамтамасыз етуге байланысты кеңіне таралды. Бастапқыда "Fly Fast" деп аталған операциялық атау 1967 жылы "Combat Pacer" деп өзгертілді. 1975 жылы ол 616-шы әскери әуе көпір тобына жаңартылды және бүгінгі күні Эльмендорфтағы 3-ші топтың құрамында қала береді. MAC сонымен қатар Эйелсон әуе базасын, Шемия әуе күштері станциясын және Кинг-Салмон мен Галенаны ұшақтары үшін аялдама ретінде пайдаланды. MAC ұшақтарынан басқа, C-130 ұшақтары бастапқыда Оңтүстік-Шығыс Азия операциялары үшін аялдама базасы ретінде Эльмендорф әуе базасын пайдаланды. 1967 жылдың 1 қазанында Әскери-әуе күштері C-130 ұшақтарын Орталық Тынық мұхиты бағытына ауыстырды.

1980 жылдардағы жаңғыру

1980 жылдар өсу мен жаңғыру кезеңі болды. Басқарудың басқару, бақылау, байланыс және қадағалау жүйесі 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында жаңғыртылды. Еңбекті көп қажет ететін, 1950 жылдарғы Ұшақтарды бақылау және ескерту радиолокациялық станциялары минималды қызмет көрсететін AN/FPS 117 ұзақ қашықтықтағы радиолокациялық станцияларымен ауыстырылды және 1983 жылы станциялар жабылды; олар штаттан тыс персоналмен қолдау көрсетілетін, адамсыз нысандарға дейін қысқартылды. White Alice Communications желісі 1979 жылы тоқтатылды, оның орнына Alascom компаниясына тиесілі және басқарылатын жерсеріктік терминалы орнатылды, бұл әуе күштерінің ескірген радио жүйесінен бас тарту және жауапкершілікті коммерциялық фирмаға беру жоспарының бір бөлігі болды. Сонымен қатар, жартылай автоматтандырылған Аляска NORAD Бақылау орталығы толық автоматтандырылған Аляска NORAD аймақтық операциялық бақылау орталығымен (ROCC) ауыстырылды. Ол 1983 жылдың 14 маусымында Алясканың радиолокациялық жүйесімен байланысты, ол 1985 жылдың қазанында операциялық қабілеттілігіне қол жеткізді. Эльмендорфта 21-ші тактикалық истребитель эскадрильясы 1982 жылы F-4 ұшақтарынан F-15A Eagles ұшақтарына ауыстырылды; Eagles 1986–1987 жылдары қабілетті F-15C-ге жаңартылды. 18-ші тактикалық истребитель эскадрильясы Эйелсон әуе базасына тағайындалды, онда A-10 Thunderbolt II жақын қолдау ұшақтарымен жабдықталды. Алеут кампаниясымен атақты 54-ші тактикалық истребитель эскадрильясы 1987 жылы қайтадан іске қосылды.

1986 жылдың 1 шілдесінде 962-ші Әуедегі ерте ескерту және бақылау эскадрильясы (AWACS) Эльмендорф әуе базасында іске қосылды. Ол Аляскаға екі E-3 Sentry ұшағын кезеңмен жұмыс істеуге жіберді. (Ұшақтар кейін эскадрильяға берілді.) Келесі жылы тағы бір F-15C эскадрильясы қосылды. Жаңа радар жүйесі, F-15 және E-3 Солтүстік Американың әуе кеңістігін қорғау қабілетін арттырды. 1980 жылдардың бірінші жартысында жылына орташа оннан 1987 жылы 31-ге дейін советтік ұшақтарды ұстап алу саны күрт өсті, содан кейін Совет Одағының ыдырауынан кейін бұл көрсеткіш күрт төмендеді, ал бүгінде мұндай ұстап алулар сирек кездеседі. Әуе кеңістігін қорғау рөлі әлі де маңызды болғанымен, "Полярлық серпіліс" сияқты пайдалылығы төмендеді, осы арқылы Аляска ұшақтары кез келген нүктеге, қысқа мерзімде қажетті қару-жарақ пен мүмкіндіктерді жеткізу үшін орналасады. AAC көптеген мәртебелі қонақтарды қабылдады. 1989 жылы президент Джордж Буш Жапония императоры Хирохитоның мемлекеттік жерлеу рәсіміне бара жатқанда Эльмендорфта тоқтады және бесінші ангарда 7000-нан астам адам жиналған қалың жұртқа сөз сөйледі. Анық айтқанда, бұл ангарда 18 жыл бұрын президент Ричард Никсон император Хирохитоны оның туған жерінен тыс алғашқы ресми сапары кезінде қарсы алған болатын.

Белсенділендіру

Аляскадағы бірлескен операциялар – бұл қажеттілік. 1947 жылы құрылған біріктірілген Аляска командалығы (ALCOM) 1975 жылы таратылғаннан кейін, AAC командирі Аляска бірлескен жұмыс тобының командирі міндетін қосымша алды, бұл 1989 жылдың наурыз айындағы «Эксон Валдез» мұнай төгілуі сияқты төтенше жағдайларда іске қосылатын уақытша бірлескен командалық болды. Төтенше жағдайларда іске қосылу, Алясканың аумақтық міндеттеріне қажетті күнделікті ресурстарды қамтамасыз етпеді. Сондықтан, Аляска командалығы 1989 жылдың 7 шілдесінде АҚШ Тынық мұхит командованиесінің бағынысындағы біріктірілген команда ретінде қайтадан іске қосылды, бұл Алясканың Тынық мұхитының қорғанысындағы стратегиялық маңыздылығын ескере отырып жасалды. Аляска командалығының қайта іске қосылуымен, логикалық келесі қадам – оның әуе құрамын (AAC) Тынық мұхит әуе күштеріне (PACAF) қарастыру болды. AAC-тан Сандық әуе күштеріне қайта ұйымдастыру арқылы Әуе күштері, Әуе күштеріндегі масштабты қайта ұйымдастыру және қысқарту кезеңінде әкімшілік персоналға деген қажеттілігін азайта алды. 1990 жылдың 9 тамызында Аляска әуе командалығы қайтадан Он бірінші әуе күштері болып тағайындалды.

Ұрпағы

Он бірінші әуе күштері 1945 жылдың 18 желтоқсанында Аляска әуе командалығы болып қайта аталды және маңызды командалық мәртебесіне ие болды. 1990 жылдың 9 тамызында қайтадан Он бірінші әуе күштері болып тағайындалды, сонымен бірге Америка Құрама Штаттары Әуе күштерінің маңызды командасынан Тынық мұхиты әуе күштерінің қарастырылатын ұйымына мәртебесі өзгертілді.

Ұзақ қашықтықтан радар (LRR) орындары

1970 жылдарға қарай AC&W жүйесін күтіп ұстау қымбатқа түсіп, пайдасыз болып қалды. 1974 жылы Әуе штабы Saber Yukon зерттеуін жариялады, онда жүйені жаңғырту ұсынылды. Нәтижесінде AAC, SAGE жүйесін АҚШ Әуе күштері мен FAA бірлесіп пайдаланатын Аймақтық операциялық басқару орталығы/Бірлескен бақылау жүйесімен (ROCC/JSS) алмастыруға бағытталған Электрондық жүйелер бөлімінің басқаруындағы бағдарламаға қосылды. Команда тағы бір бағдарламаны бастады, ол радарлық станцияларды минималды түрде қызмет көрсететін радарлармен алмастыруға арналған. Алғашқыда "Igloo іздеуі" деп аталған Алясканың ерекше бағдарламасы да Электрондық жүйелер бөлімінде жүзеге асырылды. Аляскадағы NORAD аймақтық операциялық басқару орталығының (ROCC), немесе "Жоғарғы ROCC" құрылысы 1980 жылы Эльмендорф әуе базасында басталды. Ол 1983 жылдың 14 маусымында алғашқы операциялық мүмкіндікке ие болды, ал 1983 жылдың 15 қыркүйегінде толыққанды операциялық мүмкіндікке ие болды. Жердегі басқару және ұшып өту орындарынан алынған деректер 13 орыннан ROCC-ге жіберілді, соның салдарынан радарлық станциялардағы көптеген қызметкерлердің қажеттілігі болмады. Барлық әскери қызметкерлер 1983 жылдың қыркүйегіне дейін жұмыстан босатылды. 13 AC&W эскадрильясы 1983 жылдың 1 қарашасында таратылды. AC&W станциялары ұзақ қашықтықтағы радарлық станциялар деп қайта аталды, ал станцияларда техникалық қызмет көрсету үшін шағын көлемдегі шартты азаматтық персонал қалды. LRRS ID Аты Орналасқан жері Іске қосылған Кездейсоқ жағдайлар Ескертулер A 14 Кенай (FAA бірлескен пайдалану) 1980 Белсенді Өткен USAF радарлық станциясын ауыстырды. Бұрынғы DEW Line радарлық станциясы LIZ 2; NWS/LRR 1989 жылы құрылды. Бұрынғы DEW Line радарлық станциясы LIZ 3; Уэйнрайт 1957 2007 2007 2007 2007 2007 2007 2007 топырақ эрозиясы және бюджеттік мәселелерге байланысты жабылды. Қараңыз: Оликток ұзақ қашықтықтағы радарлық станциясы A 20 Буллен нүктесі 1957 2007 Бұрынғы атауы Флаксман аралы, DEW Line POW 3; NWS/LRR станциясы 1994 жылы құрылды; топырақ эрозиясы және бюджеттік мәселелерге байланысты 2007 жылы жабылды. Қараңыз: Буллен нүктесі қысқа қашықтықтағы радарлық станциясы A 21 Бартер аралы 1953 ж. белсенді DEW Line радарлық станциясының (BAR MAIN) жұмысын бастаған алғашқы станциясы; NWS/LRR станциясы 1990 ж. құрылды. Сондай-ақ қараңыз: Бартер аралы LRRS әуежайы (PABA).

By the 1970s, the AC&W system had become expensive to maintain and was obsolete. In 1974 the Air Staff released its Saber Yukon study, which recommended that the system be modernized. As a result, AAC was included in the Electronic Systems Division managed program to replace the SAGE system with a joint USAF FAA use Region Operations Control Center/Joint Surveillance System (ROCC/JSS). The command also initiated another program to replace the site radars with minimally attended radars. The Alaskan unique Seek Igloo program, as it became known, was also managed by the Electronic Systems Division. Construction of the Alaskan NORAD Regional Operations Control Center (ROCC), or "Top ROCC," was begun in 1980 at Elmendorf AFB. It achieved initial operational capability on 14 June 1983, and fully operational capability on 15 September 1983. Data from the Ground Control Intercept sites was remoted back to the ROCC from the 13 sites, the large number of personnel at the Radar sites were no longer needed. All military personnel were phased out by September 1983. The 13 AC&W squadrons were inactivated 1 November 1983. The AC&W sites were redesignated long range radar sites, and a small number of contract civilian personnel remained at the sites to provide maintenance. LRRS ID Name Location Activated Inactivated Notes A 14 Kenai (FAA Joint Use) 1980 Active Replaced former USAF radar site on Fire IslandSee also: Kenai Municipal Airport (PAEN) A 15 Point Lay 1957 1994 Originally was DEW Line radar site LIZ 2; NWS/LRR Site established 1989See also: Point Lay LRRS Airport (PPIZ) A 16 Wainwright 1957 2007 Originally DEW Line radar site LIZ 3; NWS/LRR Site Established 1994; Closed 2007 due to soil erosion & budget concernsSee also: Wainwright Airport (PAWI) A 17 Point Barrow 1989 Active Originally was DEW Line radar site POW MAIN; NWS/LRR Site Established 1989See Point Barrow Long Range Radar Site A 18 Point Lonely 1957 2007 Originally was DEW Line site POW 1; NWS/SRR Site Established 1994; Closed 2007 due to soil erosion & budget concernsSee also: Lonely Air Station (PALN) A 19 Oliktok 1957 Active Originally DEW Line radar site POW 2; NWS/LRR Site Established 1989. See: Oliktok Long Range Radar Site A 20 Bullen Point 1957 2007 Site was formerly known as Flaxman Island, DEW Line Site POW 3; NWS/LRR Site Established 1994; Closed 2007 due to soil erosion & budget concernsSee: Bullen Point Short Range Radar Site A 21 Barter Island 1953 Active The first DEW Line radar station (BAR MAIN) to become operational; NWS/LRR Site Established 1990See also: Barter Island LRRS Airport (PABA)

Қашықтағы ерте ескерту желісінің (DEW) станциялары

Алысқа дейін ерте ескерту желісі – Канаданың Арктикалық аймағындағы радар станцияларының Суық соғыстағы жүйесі, Аляска және Алеут аралдарында станциялары бар. Ол «Құбылыс жолымен» ұшып келе жатқан советтік ұшақтарды анықтау және құрлыққа бағытталған шабуыл туралы ерте хабарлау үшін жасалған. Аляска әуе күштері 40 негізгі станцияны және Алясканың солтүстік жағалауындағы, Канада-АҚШ шекарасынан батысқа қарай Алеут аралдары бойындағы 15 қосымша станцияны басқарды. DEW желісі шамамен 30 жыл бойы жұмыс істеді, кейбір DEW желісі станциялары жаңартылып, жаңа салынған станциялармен біріктіріліп, одан әрі дамыған ерте ескерту жүйесіне айналған Солтүстік ескерту жүйесімен (NWS) алмастырылды. Бұрынғы DEW желісі жүйесімен салыстырғанда автоматтандыру күшейтілді және бірқатар қосымша DEW желісі станциялары жабылды. 1990 жылы Суық соғыс аяқталғаннан және Кеңес Одағы тарағаннан кейін Аляскадағы жүйе Алясканың NORAD аймақтық операциялық басқару орталығының (ROCC) бақылауына көшті.

The Distant Early Warning Line was a Cold War system of radar stations in the Arctic region of Canada, with stations in Alaska and the Aleutian Islands. It was designed to detect incoming "Over the Pole" Soviet aircraft, and provide early warning for a land based invasion. Alaskan Air Command operated 40 main stations with an additional 15 gap filler sites along Alaskan north coast from the Canada–US border westward along the Aleutian Islands. The DEW Line remained in operation for about 30 years, being replaced by the North Warning System (NWS) when selected DEW Line stations were upgraded and merged with newly built stations into a more advanced early warning system. Automation was increased over the previous DEW Line system and a number of additional DEW Line stations were closed. In 1990, with the end of the Cold War and dissolution of the Soviet Union the system in Alaska came under the control of the Alaskan NORAD Regional Operations Control Center (ROCC) at Elmendorf AFB. Site ID Segment Name Location Activated Inactivated Notes COB MAINF 26A 08 Aleutians Cold Bay AFS 1969 1969 714th Aircraft Control and Warning Squadron COB 1 Aleutians Nikolski 1959 1959 Det 1 714th Aircraft Control and Warning Squadron; site remediated and obliterated 1998 by 11th AF. COB 2 Aleutians Dirftwood Bay 1959 1969 Det 1 714th Aircraft Control and Warning Squadron; building foundation remains. COB 3 Aleutians Cape Sarichef 1959 1969 Det 3 714th Aircraft Control and Warning Squadron COB 4 Aleutians Port Moller 1959 1969 Det 4 714th Aircraft Control and Warning Squadron COB 5 Aleutians Port Heiden 1959 1969 Det 5 714th Aircraft Control and Warning Squadron LIZ 1F 07A 13 Lisburne Cape Lisburne AFS 1953 Active 711th Aircraft Control and Warning Squadron LIZ 2A 15 Lisburne Point Lay 1957 1994 Part of the North Warning System (NWS), 1989 LIZ 3A 16 Lisburne Wainwright 1953 2007 DEW operations ended 1995; Part of the North Warning System (NWS), 1994 LIZ A Lisburne Cape Sabine 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned LIZ B Lisburne Icy Cape 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned; site remediated and obliterated 1998 by 11th AF. LIZ C Lisburne Peard Bay 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned POW MainA 17 Barrow Point Barrow LRRS 1957 Active Part of the North Warning System (NWS), 1989 POW 1A 18 Barrow Lonely 1957 2007 DEW operations ended 1990; Part of the North Warning System (NWS), 1994 POW 2A 19 Barrow Oliktok 1957 Active Part of the North Warning System (NWS), 1990 POW 3A 20 Barrow Flaxman Island 1957 2007 Also known as Bullen Point SRRS (A 20) DEW operations ended 1995; Part of the North Warning System (NWS), 1994 POW A Barrow Cape Simpson 1957 1963 DEW Intermediate Site; now in use as civilian storage/supply facility POW B Barrow Kogru 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned POW C Barrow McIntyre 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned; 6.7 miles north of Prudhoe Bay oilfield POW D Barrow Brownlow Point 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned BAR MainA 21 Barter Barter Island LRRS 1953 Active Part of the North Warning System (NWS), 1990 BAR A Barter Demarcation Bay 1957 1963 DEW Intermediate Site; abandoned; 35.8 mi west northwest of Canada Yukon border. Most remote DEW site in Alaska.

Сайт ID Сегмент атауы Орналасқан жері Іске қосылған Істен шығарылған Ескермелер
COB MAINF 26A 08 Алеуттар, Колд Бэй AFS 1969 1969 714-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясы
COB 1 Алеуттар, Никольский 1959 1959 714-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясының 1-ші бөлімі; 1998 жылы 11-ші әуе күштерімен жаңартылып, жойылды.
COB 2 Алеуттар, Дирфтвуд шығанағы 1959 1969 714-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясының 1-ші бөлімі; ғимараттың іргетасы сақталған.
COB 3 Алеуттар, Саричеф мүйісі 1959 1969 714-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясының 3-ші бөлімі
COB 4 Алеуттар, Порт Моллер 1959 1969 714-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясының 4-ші бөлімі
COB 5 Алеуттар, Порт Хейден 1959 1969 714-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясының 5-ші бөлімі
LIZ 1F 07A 13 Лисберн мүйісі, Лисберн AFS 1953 Белсенді 711-ші әуе шабуылын басқару және ескерту эскадрильясы
LIZ 2A 15 Лисберн, Пойнт Лэй 1957 1994 Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1989 ж.
LIZ 3A 16 Лисберн, Уэйнрайт 1953 2007 DEW операциялары 1995 ж. аяқталды; Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1994 ж.
LIZ A Лисберн, Сабин мүйісі 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған
LIZ B Лисберн, Айс мүйісі 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған; 1998 ж. 11-ші әуе күштерімен жойылды.
LIZ C Лисберн, Пиард шығанағы 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған
POW MainA 17 Барроу, Пойнт Барроу LRRS 1957 Белсенді Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1989 ж.
POW 1A 18 Барроу, Лонли 1957 2007 DEW операциялары 1990 ж. аяқталды; Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1994 ж.
POW 2A 19 Барроу, Оликток 1957 Белсенді Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1990 ж.
POW 3A 20 Барроу, Флаксман аралы 1957 2007 Сондай-ақ Буллен Пойнт SRRS (A 20) деп танылады; DEW операциялары 1995 ж. аяқталды; Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1994 ж.
POW A Барроу, Симпсон мүйісі 1957 1963 DEW аралық орны; қазір азаматтық сақтау/жабдықтау нысаны ретінде қолданылады
POW B Барроу, Когру 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған
POW C Барроу, МакИнтайр 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған; Prudhoe Bay мұнай кен орнынан 6,7 миль солтүстік-батыста
POW D Барроу, Браунлоу Пойнт 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған
BAR MainA 21 Бартер, Бартер аралы LRRS 1953 Белсенді Солтүстік ескерту жүйесінің (NWS) бөлігі, 1990 ж.
BAR A Бартер, Демаркация шығанағы 1957 1963 DEW аралық орны; тасталған; Канада-Юкон шекарасынан солтүстік-батысқа қарай 35,8 миль. Аляскадағы ең шалғай орналасқан DEW орны.