Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейінгі Бор дәуірінің жасы
Age of the Late Cretaceous
Кониак – геологиялық уақыт шкаласындағы дәуір немесе кезең. Ол Кейінгі Бор эпохасының немесе Жоғарғы Бор қатарының бір бөлігі болып табылады және 89,8 ± 1 млн жыл мен 86,3 ± 0,7 млн жыл (бұрынғы жылдар) аралығын қамтиды. Кониакқа дейін турондық, ал одан кейін сантондық кезеңі келеді.
The Coniacian is an age or stage in the geologic timescale. It is a subdivision of the Late Cretaceous Epoch or Upper Cretaceous Series and spans the time between 89.8 ± 1 Ma and 86.3 ± 0.7 Ma (million years ago). The Coniacian is preceded by the Turonian and followed by the Santonian.
Стратиграфиялық анықтамалар
Коньяк кезеңі Францияның Сеньонж аймағындағы Коняк қаласының атымен аталады. Оны алғаш рет 1857 жылы француз геологы Анри Кокван сипаттаған. Коньяк қабатының негізі Cremnoceramus deformis erectus иноцерамид екі жақтауының алғашқы пайда болуымен белгіленеді. Негіздің ресми анықтамалық профилі (GSSP) Германияның Төменгі Саксониясындағы Зальцгиттер-Зальдерде орналасқан. Коньяк қабатының жоғарғы шегі (Сантония қабатының негізі) Cladoceramus undulatoplicatus иноцерамид екі жақтауының пайда болуымен анықталады. Коньяк Германияның Эмшерия қабатымен қабаттасады, ол шамамен Коньяк және Сантония қабаттарымен бірдей кезеңде болған. Магнитстратиграфияда Коньяк магниттік хронозона С34-тің бөлігі болып табылады, бұл кредалық магниттік тыныш аймақ деп аталады, ол салыстырмалы түрде ұзақ және қалыпты полярлылыққа ие кезең.
The Coniacian is named after the city of Cognac in the French region of Saintonge. It was first defined by French geologist Henri Coquand in 1857. The base of the Coniacian Stage is at the first appearance of the inoceramid bivalve species Cremnoceramus deformis erectus. The official reference profile for the base (a GSSP) is located in Salzgitter Salder, Lower Saxony, Germany. The top of the Coniacian (the base of the Santonian Stage) is defined by the appearance of the inoceramid bivalve Cladoceramus undulatoplicatus. The Coniacian overlaps the regional Emscherian Stage of Germany, which is roughly coeval with the Coniacian and Santonian Stages. In magnetostratigraphy, the Coniacian is part of magnetic chronozone C34, the so called Cretaceous Magnetic Quiet Zone, a relatively long period with normal polarity.
Стендтік стратиграфия және геохимия
Ерте тұрон кезеңіндегі жаһандық теңіз деңгейінің ең жоғарғы шегінен кейін, кониак кезеңі теңіз деңгейінің біртіндеп төмендеуімен сипатталады. Бұл цикл ретті стратиграфияда бірінші реттік цикл ретінде қарастырылады. Орта кониак кезеңіндегі қысқа, екінші реттік цикл, ұзақ бірінші реттік үрдістің үстіне теңіз деңгейінің уақытша көтерілуіне (және жаһандық трансгрессияларға) себеп болды. Келесі регрессия (Co1, 87,0 млн жыл бұрын) орта және жоғарғы кониак қосалқы кезеңдерін бөліп көрсетеді. Тағы да қысқа үшінші реттік цикл соңғы кониак кезеңінде жаңа трансгрессияны тудырды. Орта кониак кезеңінен бастап Атлант мұхитында аноксиялық оқиға (OAE 3) болды, ол Атлант аймағында қара шиферлердің кең ауқымды шөгіңкілуіне әкелді. Аноксиялық оқиға Орта Сантонияға дейін (87,3 – 84,6 млн жыл бұрын) жалғасты және бұл Бор кезеңіндегі ең ұзақ және соңғы оқиға болып табылады.
After a maximum of the global sea level during the early Turonian, the Coniacian was characterized by a gradual fall of the sea level. This cycle is in sequence stratigraphy seen as a first order cycle. During the middle Coniacian a shorter, second order cycle, caused a temporary rise of the sea level (and global transgressions) on top of the longer first order trend. The following regression (Co1, at 87,0 Ma) separates the Middle from the Upper Coniacian Substage. An even shorter third order cycle caused a new transgression during the Late Coniacian. Beginning in the Middle Coniacian, an anoxic event (OAE 3) occurred in the Atlantic Ocean, causing large scale deposition of black shales in the Atlantic domain. The anoxic event lasted till the Middle Santonian (from 87.3 to 84.6 Ma) and is the longest and last such event during the Cretaceous period.