Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дульсе Шакон (3 маусым 1954 – 3 желтоқсан 2003) – испан ақыны, романист және драматург.
Spanish poet, novelist and playwright
Dulce Chacón (3 June 1954 – 3 December 2003) was a Spanish poet, novelist and playwright.
Өмірбаян
Испанияның Экстремадура аймағындағы дәстүрлі отбасында дүниеге келген ол, әкесі қайтыс болғаннан кейін, 12 жасында отбасымен бірге Мадридке көшіп келді. Консервативті отбасында өскеніне қарамастан, Дульсе Чакон испан диктатурасының құрбандарынан туған оқиғаларға байланысты тез арада солшыл көзқараста болды. Осы мәселеге қатысты оның ұраны – “қайғы да жоқ, ұмытпау да жоқ” болды. Дульсе Чакон 1992 жылы өзінің алғашқы поэзия кітабы – “Querrán ponerle nombre” жарық көргенге дейін жазуды ерте бастағанмен, оны жариялаған жоқ. Одан кейін “Las palabras de la piedra” және “Contra el desprestigio de la altura” атты екі поэзия кітабы 1993 және 1995 жылдары жарық көрді. Соңғысы оған “Ciudad de Irún” сыйлығын жеңіп алды. 1996 жылы ол өзінің алғашқы романы – күйеуі тарапынан зорлық-зомбылық көрген әйел туралы “Algún amor que no mate” кітабын жариялады. Жозе Сарамаго оны “қатаң, бірақ қажетті” деп сипаттады. Осыдан кейін ол түрлі прогрессивті әлеуметтік және саяси қызметтерге қатысты. Оның “La voz dormida” (“Ұйқыдағы дауыс”) романы Испания Азамат соғысы кезінде республикалық жақта болған әйелдердің куәліктерін топтастырды және кеңінен мақтауға ие болды. 2003 жылы Иракқа жасалған шабуылға қатысты, Чакон соғысқа қарсы мәдени қозғалысқа қосылды. Ол сол жерде Нобель сыйлығының лауреаты Жозе Сарамагомен бірге 2003 жылдың 15 наурызында Мадридте өткен соғысқа қарсы үлкен демонстрацияда соғысқа қарсы манифестті оқыды. Ол сондай-ақ әйелдер арасындағы гендерлік зорлық-зомбылыққа қарсы бірлестіктің мүшесі болды. Оның күйеуі Мигель Анхель Алкантара оны сөз бен жазуды қару ретінде пайдаланатын, бекем, солшыл, агностик әйел ретінде сипаттады. Ол 2003 жылдың 3 желтоқсанында Мадридте қайтыс болды, бұл оның бауырына таралған асқазан безінің қатерлі ісігі бар екенін білгеннен кейін бір ай өткен соң болды.
Born into a traditional family in the Extremadura region of Spain, her family moved to Madrid upon her father's death, when she was 12 years old. In spite of growing up in a conservative family, Dulce Chacón soon became a leftist, due to the victims caused by the Spanish dictatorship. Her motto towards this issue was “neither bitterness nor oblivion”. Chacón started writing at an early age even though she did not publish until 1992 when her first book of poetry, Querrán ponerle nombre, appeared. Two more books of poetry then followed: Las palabras de la piedra and Contra el desprestigio de la altura, in 1993 and 1995 respectively. The latter won her the Ciudad de Irún Prize. In 1996 she published her first novel, Algún amor que no mate, which is about a woman abused by her husband. José Saramago described it as “harsh but necessary”. Consequently, she involved herself in various progressive social and political activities. Her novel La voz dormida (The sleeping voice), which gathers testimonies of women who took part in the republican side during the Spanish Civil War, attracted widespread acclaim. In regards to the 2003 invasion of Iraq, Chacón joined a cultural movement against war. There she went along to read aloud, alongside Nobel prize winner José Saramago, the anti war manifesto at the 15 March 2003 mass demonstration in Madrid against the war. She was also a member of an association for women against gender based violence. Her husband, Miguel Ángel Alcántara, would define her as a determined, leftist, agnostic woman, whose best weapons were words and writing. She died in Madrid on 3 December 2003, only one month after learning she had pancreatic cancer that had spread to her liver.