Жон Мюррей: Викторияның 23-ші премьер-министрінің өмірі мен саясаты

Кіріспе

Австралиялық саясаткер, Викторияның 23-ші премьер-министрі Джон (Джек) Мюррей (8 шілде 1851 – 4 мамыр 1916) Австралия саясаткері және Викторияның 23-ші премьер-министрі болған.

Өмірбаян

Мюррей Виктория штатының Коройт қаласының жанында дүниеге келген. Ол Джеймс Мюррейдің (1885 жылы қайтыс болған) және оның әйелі Изабелланың (қыз есімі Гордон) ұлы еді. Мюррей бала кезінде ата-анасы Виктория штатының Батыс аймағындағы Порт-Кэмпбеллдегі Гленампл шаруашылығына қоныстанды. Мюррей Аллансфорд ұлттық мектебінде оқыды, ал 1868 жылдан бастап Генри Кеммистің Уорнэмбул гимназиясында білім алды. Шамамен 20 жасында Мюррей Ұлыбританияға сапар шекті және ондағы кедейлік оны қатты қорқытты, бірақ ол Викторияға оралды. Мюррей шаруашылықты мұраға алды және өмірінің соңына дейін сонда тұрды. 1888 жылдың 4 сәуірінде Мюррей Уорнэмбулда Элис Джейн Бейтманға үйленді, олардың алты баласы болды. 1883 жылы Мюррей Виктория заң шығарушы жиналысында Уорнэмбул округі үшін Джеймс Фрэнсиске қарсы күресті, бірақ жеңіліске ұшырады. Фрэнсис 1884 жылы қайтыс болды, Мюррей бос қалған орынды иеленді және 32 жылдан кейін өмірінен озып кеткенше оны сақтап қалды. Мюррей көбінесе оппозицияға тап болды, ал жас кезінде спирттік ішімдікке құмарлығы оның мансабына қауіп төндірді. Мюррей бұл кемшілігін жеңіп, кейіннен, тыйымды жақтаушы ретінде, өзінің қауіпті жағдайда болған кезін айтудан тартынбады. Ол консервативті ауылдық саяхатшы болды, 1902-1904 жылдары Уильям Ирвин үкіметінде бас хатшы және еңбек министрі, ал 1904-1906 жылдары Томас Бент үкіметінде Жер және жұмыс басқармасының төрағасы және Корольдік жерлер комиссары болды. Алайда, 1907 жылдан кейін Мюррей Бенттің либералдық партиясының елдік фракциясының басшысы ретінде көзге түсті, ол Бенттің босқимдық шығындар саясатына қарсы болды. 1909 жылдың қаңтарында ол Бент үкіметіне сенімсіздік білдіру туралы ұсынысты сәтті мақұлдады және оның орнына премьер-министр болды, сонымен қатар бас хатшы және еңбек министрі де болды. Мюррей 1902-1904 жылдары бас хатшы қызметін атқарды, ал 1909 жылдан бастап аборигендерді қорғау жөніндегі кеңестің төрағасы болды. 1910 жылы Лейбористік партия федералды сайлауда жеңіске жеткенімен, Викторияда басқа штаттарға қарағанда әлдеқайда әлсіз болды, ал 1911 жылғы штаттық сайлауда Мюррейдің либералдары 43 орынға, лейбористердің 20 орынына қайта сайланды. Бірақ Либералдық партияның қалалық және ауылдық фракциялары арасындағы қайшылықтар созылмалы болып қала берді, қалалық көшбасшы Уильям Уотт Мюррейді, Мюррей Бентті әлсіреткендей, әлсіретіп отырды. 1912 жылдың мамырында Мюррей қанағаттанды және отставкаға кетті. Содан кейін ол 1912 жылдан 1913 жылға дейін және 1913 жылдан 1915 жылға дейін Уатт үкіметінде бас хатшы лауазымын қабылдады. Мюррей 1916 жылдың 4 мамырында Уорнэмбулда, оның атты тұзағы қашқаннан кейін қайтыс болды. Мюррей денелі, жақсы мінезді және көп оқыған, әзіл мен ирония қолданған көрнекті сөйлеуші еді. Ол жалкоға бейім, үйдің жақсы басшысы, қарсыластарын күлдіріп, қиын мәселелерді сыпайылықпен және табыспен шеше білді.

Murray was born near Koroit, Victoria, the son of James Murray (died 1885) and his wife Isabella, née Gordon, both Scottish immigrants. When Murray was a child his parents settled on a farm, Glenample station, at Port Campbell in the Western District of Victoria. Murray attended Allansford National School and, from 1868, Henry Kemmis's Warrnambool Grammar School. Murray visited Britain when around 20 years of age and was horrified by the poverty he saw there; but returned to Victoria. Murray inherited the farm and lived there all his life. On 4 April 1888 Murray married Alice Jane Bateman at Warrnambool, eventually having six children. In 1883 Murray opposed James Francis for Warrnambool in the Victorian Legislative Assembly, but was defeated. Francis died in 1884, Murray obtained the vacant seat and held it until his death 32 years later. Murray was often opposed, and in his early days his indulgence in alcohol threatened his career. Murray overcame this weakness and afterwards as an advocate of temperance did not hesitate to mention the danger he had been in. A typical rural conservative, he was Chief Secretary and Minister for Labour in the government of William Irvine from 1902 to 1904, and President of the Board of Land and Works and Commissioner of Crown Lands in the government of Thomas Bent from 1904 to 1906. After 1907, however, Murray emerged as the leader of a country faction of Bent's Liberal Party which opposed his free spending policies. In January 1909 he successfully moved a motion of no confidence in Bent's government and succeeded him as Premier, also becoming Chief Secretary and Minister for Labour. Murray was chief secretary in 1902 04 and from 1909 formal chairman of the Board for the Protection of Aborigines. Although the Labor Party won the 1910 federal elections, it remained much weaker in Victoria than in other states, and at the 1911 state elections Murray's Liberals were re elected with 43 seats to Labor's 20. But conflict between rural and urban factions of the Liberal Party remained chronic, with the urban leader William Watt undermining Murray just as Murray had undermined Bent. By May 1912 Murray had had enough and resigned. He then accepted office as Chief Secretary in Watt's government from 1912 to 1913 and again from 1913 to 1915. Murray died in Warrnambool on 4 May 1916 after his trap pony had bolted. Murray was physically a big man, good natured and well read, an excellent speaker who used humour and irony. An able administrator with a tendency to indolence, he was a good leader in the house, often turning the laugh against his opponents, and managing difficult measures with much tact and success.