Джорджия Хейл: Silent кино жұлдызының өмірі мен естеліктері
Georgia Hale
Джорджия Хейл (1900-1985) – американ актрисасы, Чарли Чаплиннің «Алтын асығы» фильміндегі рөлдерімен танымал. Голливуд туралы естеліктері де қызығушылық тудырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық үнсіз актриса (1900–1985)
Жаңа Зеландиялық регби лигасының ойыншысы
American silent actress (1900–1985)
the New Zealand rugby league player
Джорджия Теодора Хейл (25 маусым 1900 – 17 маусым 1985) – үнсіз кино дәуірінің актрисасы. Хейл 1925 жылы Йозеф фон Штернбергтің «Құтқарушы аңшылар» және Чарли Чаплиннің «Алтын асығу» фильмдерінде киножұлдыз ретінде танымал болды. Хейл 1931 жылы шамамен ондай үнсіз және дыбысты фильмдерде ойнағаннан кейін актерлік қызметтен зейнеткерлікке шықты. 1995 жылы жарық көрген Хейлдің «Чарли Чаплин: Жақыннан түсірілген суреттер» атты мемуары – Голливуд режиссерлері Чаплин мен фон Штернберг туралы жеке және кәсіби тұрғыдан терең түсінік беретін сирек еңбектердің бірі.
Georgia Theodora Hale (June 25, 1900
— June 17, 1985) was an actress of the silent movie era. Hale rose to film stardom in 1925 under the auspices of directors Josef von Sternberg in The Salvation Hunters and Charlie Chaplin in The Gold Rush. Hale retired from acting in 1931 after appearing in about a dozen silent and sound films. Hale’s 1995 memoir Charlie Chaplin: Intimate Close Ups is one of the few accounts that provide highly personal and professional insights into Hollywood directors Chaplin and von Sternberg.
Ерте өмір
Джорджия Хейл 1900 жылы 25 маусымда Джордж Вашингтон Хейл мен оның әйелі Лора Имбридің Миссури штатының Сент-Джозеф қаласында дүниеге келді. Ол үш қыздың ең кішісі болды (Евгения, 16 наурыз 1896 жылы туған, Хелен, 19 тамыз 1898 жылы туған). Телефон компаниясының операциялық басқарушысы болған әкесі отбасын орташа табыспен қамтамасыз етті; ал анасы, үй шаруашылығына берілген әйел, қыздардың тәрбиесіне толық жауапты болды. Хейлдің айтуынша, әкесі оның өзі күткен ер бала мұрагер болмағанына көңілі тоңған. Хейлдің 1995 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрген "Чарли Чаплин: Жақын суреттер" атты естеліктерінде оның балалық шағы бауырластық бәсекелестікке толы болғандығы және оның өзінің мойндауы бойынша, оны мейірімді немесе жылы қабылдамайтын үй ортасы болған. Отбасы 1903 жылдың басында Иллинойс штатының Энглвуд қаласына көшіп, Хейл сол жерде орта мектепті бітірді. 1918 жылдың маусым айындағы жылнамасында Хейлдің Гилберт пен Салливанның "H. M. S. Pinafore" операсындағы "Ральф Рикшоу" рөлін орындауы кампуста оның атын шығарғаны жазылған.
Georgia Hale was born on June 25, 1900 to George Washington Hale and his spouse Laura Imbrie of St. Joseph, Missouri. She was the youngest of three daughters (Eugenia, b. 16 March 1896, Helen, b. 19 August 1898). Her father, preoccupied with his duties as a telephone company operations manager, provided the family with a middle class income; her mother, an avid homemaker, was solely responsible for raising the girls. Hale reports that her father did not hide his disappointment that she was not been born the male heir he had hoped for. In Hale’s 1995 posthumously published memoir Charlie Chaplin: Intimate Close Ups, her upbringing appears fraught with sibling rivalries, and by her own account, was not a nurturing or affectionate home environment. The family moved to a suburb of Englewood, Illinois in early 1903, and where Hale would graduate from high school. In June 1918, her yearbook reports that Hale, in performing the role of “Ralph Rickshaw” in the Gilbert and Sullivan’s light opera H. M. S. Pinafore, had “made her justly famous” on campus.
Мансап
Әнші болуға ниеттенген Хейл 1920 жылы Чикаго музыкалық колледжіне түсті, ал Чикаго қысқы феориясындағы өнері – оның сахнадағы алғашқы қадамы болды. Хейл жас кезінде актер Чарли Чаплиннің экрандағы бейнесіне ғашық болған. 1920 жылдың жазында ол мемуарында Мичиган бульварынан Чарли Чаплинмен кездескенін, олар бір-біріне сәлем беріскенін айтады. 1922 жылдың тамызында Хейл Чикагода өткен "Каралева" сұлулық конкурсында жиырма талапкердің ішінде жеңімпаз атанды. Шараға ауыр салмақтағы боксшы Джек Демпси және Уоррен Г. Хардинг әкімшілігінің АҚШ Бас прокуроры Хьюберт Уорк қатысты, ол жеңімпазды жеке өзі "Мисс Чикаго" деп тағайындады. Хейл 2500 доллар көлемінде ақшалай сыйлық алды және фильмдерде түсуге шақырулар келді. 1922 жылдың соңында ол кино карьерасын бастау үшін Нью-Йоркке сапар шекті. Келесі бірнеше айда Хейл бірнеше фильмде эпизодтық рөлдерді ойнады. Олардың арасында нақты анықталған жалғыз фильм – Лионель Бэрримордың басты рөлде ойнаған және Алан Крослендтің режиссерлік еткен "Әйелдердің жауы" (1923) фильмі. 1923 жылдың көктемінде Чикагода ауырған анасын аралап келгеннен кейін Хейл Голливудқа (Калифорния) кетті. Голливудта Хейлдің мансабы дамыды, өйткені ол танымал төрешілер тобымен, актер Фрэнк Мейоның қадағалауымен экрандық сынақтан өту үшін таңдалды, бұл тек оның осалдығы мен физикалық сұлулығына байланысты болды. Қысқа мерзімді кино келісімшартымен марапатталған Хейл Руперт Хьюздің режиссерлік еткен өте табысты "Үш апта" (1924) фильмінде ойнады. Голливудтағы көптеген әріптестері сияқты, Хейлдің тартымды келбеті оған "жуыну сұлулығы" ретінде бірнеше фильмдерде, соның ішінде "Венера храмы" (1923) фильмінде шағын рөлдер әкелді. "Белгісіз Чаплин" деректі фильмінде Хейлдің Чаплинмен актриса Вирджиния Шерилльді "Шар қаласы" (1931) фильміндегі әйел басты рөлге алмастыру үшін жалдағаны көрсетілді, бұл Чаплин Шерилльді жұмыстан шығарғаннан кейін (және оны қайта жұмысқа алғанға дейін) қысқа ғана уақыт ішінде болды. Хейлдің осы рөлдегі сынақтан өткен жеті минуттық кадрлары сақталған, олар фильмнің DVD-дискісіне енгізілген, ал үзінділері "Белгісіз Чаплин" фильмінде көрсетілген. Редактордың Хейлдің мемуарына кіріспесінде ол Чаплиннің "Цирк" фильміндегі әйел басты рөлге Хейлді алғашқы таңдағанын, бірақ ақырында бұл рөлді Мерна Кеннеди ойнағанын да көрсетеді.
An aspiring singer, Hale attended a Chicago musical college in 1920, appearing in the Chicago Winter Follies her first theatrical engagement. Hale had become infatuated with actor Charlie Chaplin’s screen persona while in her teens. In the summer of 1920, she reports in her memoir that she had a chance encounter with Charlie Chaplin on Michigan Boulevard, where they exchanged hellos. In August 1922, Hale was selected among twenty contestants as winner of the Chicago “Queen of the Pageant” beauty contest. The event was attended by heavyweight boxing champion Jack Dempsey, as well as United States Attorney General Hubert Work of the Warren G. Harding administration, personally crowned “Miss Chicago.” Hale was presented with a $2500 cash prize and received offers to appear in films. In late 1922, she traveled to New York to begin her movie career. Hale performed uncredited supporting roles in a number of features over the next several months. The only picture that has been positively identified among these is Enemies of Women (1923), starring Lionel Barrymore and directed by Alan Crosland. After a brief visit to her ailing mother in Chicago in the spring of 1923, Hale left for Hollywood, California. In Hollywood, Hale’s career was advanced when she was selected, based purely on her poise and physical beauty, by a panel of celebrity judges to provide a screen test supervised by actor Frank Mayo. Awarded with a short term movie contract, Hale appeared in the highly successful Three Weeks (1924), each directed by Rupert Hughes. Like many of her female contemporaries in Hollywood, Hale’s attractive physique garnered her bit parts as a “bathing beauty” in a number of films, including The Temple of Venus (1923). The documentary Unknown Chaplin revealed that Hale was hired by Chaplin to replace actress Virginia Cherrill as the female lead in the film City Lights (1931) during a brief period after he had fired Cherrill (and before he re hired her). Approximately seven minutes of test footage of Hale in the role survives; this is included in the DVD release of the film, and excerpts appear in Unknown Chaplin. The editor's introduction to Hale's memoir also reveals that she was Chaplin's original choice for the female lead in his film The Circus, a role eventually played by Merna Kennedy.
Құтқарылу аңшылары (1925)
"Бай Двийн Райт" (1924) фильмінде эпизодтық рөлде жұмыс істеген кезде Хейл Джозеф "Джо" Стернбергпен танысты, ол сол фильмде режиссердің ассистенті болып жұмыс істеді. Біраз уақыттан кейін ол фильмнің титрлеріне енгізілген "фон" деген атауын өзінің кәсіби есімі ретінде қабылдады. 1965 жылы жарық көрген "Қытай кір жууханасындағы қызықтар" атты естеліктерінде Стернберг Хейлмен алғашқы кездесуін еске алып, оны "осы Галатея" деп сипаттады. Стернберг Хейлге дереу кәсіби қызығушылық танытып, оның "жақсы қасиеттерін, ішкі жалынын және батылдығын" және әсіресе "мұңды сүйкімділігін" жоғары бағалады. Сол кезде Стернберг актер және продюсер Джордж К. Артурмен бірлесіп, Голливуд студиясымен байланысы жоқ, жеке қаржыландырылатын тәуелсіз фильмді жазуға және түсіруге дайындалып жатты. Оның рөлін толыққанды атап көрсетпестен, Стернберг Хейлге басты рөлді ұсынды, ол оны қабылдады. Бірнеше айдан кейін, 1924 жылдың басында Калифорния штатының Сан-Педро қаласында түсірілім басталды. Фильмнің түсіріліміне шамамен 4000-5000 доллар жұмсалды. Стернбергтің сөзіне сүйенсек, ол Хейлге күніне 7,50 доллар төлеген, бұл "эпизодтық рөлдегі актриса" үшін ең төменгі ставка еді. "Құтқарушы аңшылар" фильмі 1924 жылдың қараша айында аяқталды, бірақ Найт пен Стернберг фильмді көрсетуге мүмкіндік таба алмады, себебі фильмнің студиялық демеушісі болған жоқ. Артур Чарли Чаплиннің Лос-Анджелестегі Бенедикт Каньонындағы үйінде тұратын Торайчи Коноға жүгінді. Найттің өтініші бойынша Коно Чаплин мен оның United Artists компаниясындағы әріптесі Дуглас Фэрбенкс үшін жеке көрсетілім ұйымдастыруға келісті. Екеуі де фильмге риза болды. F.B.O. студиясында жеке көрсетілім ұйымдастырылды, актерлер шақырылды. United Artists киноқұқықтарын Найт пен Стернбергтен 20 000 долларға сатып алып, шектеулі көрсетуге рұқсат берді. Чаплин фильмнің көрсетілуін The New York Times газетінің ойын-сауық бөлімінде жариялады. Кассалық табысқа жетпесе де, "Құтқарушы аңшылар" фильмі 1925 жылғы үздік 10 фильмнің қатарына енді, бұл туралы "Фильм Меркурий" сауда газеті жазды. Хейл өзінің естеліктерінде Чаплиннің оның басты әйел кейіпкері "Қыз" рөліндегі ойынына қатты әсерленгенін айтады. F.B.O. көрсетілімінде Чаплин оның талантын жоғары бағалап, оның мансабына жеке қызығушылық танытты.
While working as an extra on By Divine Right (1924), Hale met Joseph “Jo” Sternberg who was serving as assistant director on the picture. He would soon adopt the nobiliary particle “von,” inserted in the film’s credits, as his professional name. In his 1965 memoir Fun in a Chinese Laundry, Sternberg recalled his first encounter with Hale, describing her as “this Galatea.” Sternberg immediately expressed a keen professional interest in Hale, praising her “fine qualities her inner fire and courage” and in particular her “sullen charm.” At the time, Sternberg was in collaboration with actor/producer George K. Arthur, preparing to write and direct a self financed independent picture, unconnected with the Hollywood studio system. Without elaborating on her role, Sternberg offered Hale the lead, and she accepted. Months later, in early 1924, filming commenced in San Pedro, California. The feature, financed on a shoestring, cost approximately $4000 $5000 to make. According to Sternberg, he paid Hale $7.50 per day, the minimum “dress extra” rate. The Salvation Hunters was completed in November 1924, but Knight and Sternberg had difficulty locating an exhibitor, as the picture had no studio sponsors. In desperation, Arthur approached Charlie Chaplin’s valet and factotum Toraichi Kono at the Chaplin’s Benedict Canyon, Los Angeles estate. At Knight’s request, Kono agreed to arrange a private viewing for Chaplin and his colleague at United Artists, Douglas Fairbanks. The pair were favorably impressed with the picture. A private executive showing was arranged F. B. O. Studios, with the cast invited United Artists purchased the film rights for $20,000 from Knight and Sternberg, and provided a limited release. Chaplin announced the screening of the film to the public in The New York Times entertainment section. Though not a box office success, The Salvation Hunters was ranked among the top 10 films for 1925 by trade paper Film Mercury. Hale reports in her memoir that Chaplin had been particularly impressed with her performance as the leading female protagonist, “The Girl.” At the F. B. O. showing, Chaplin praised her talent and took a personal interest in her career.
Алтынға құштарлық (1925)
1924 жылдың қаңтар айында Чаплин өзінің шедеврі – "Алтын асығу" фильмін түсіруге кірісті. 16 жасар Лита Грей би залындағы Джорджия рөлінде Чаплинмен бірге ойнауға келісімшарт жасасқан, бірақ жүкті екенін хабарлағаннан кейін ол рөлден шеттестірілді. 17 жасар Кэрол Ломбард та бұл рөлге үміткер болды. Дуглас Фэрбенкс Хейлмен "Дон Кью, Зорроның ұлы" (1925) фильміндегі рөлге қатысуы үшін "Элтон Фильм Корп" компаниясымен бір жылдық келісімшартқа отырды. Чаплин Фэрбенкстен оның келісімшартын алуға қол жеткізді. Хейлге дереу экрандық сынақтар ұйымдастырылды және ол "Алтын асығу" фильміндегі Чаплинмен бірге ойнауға қабылданды. "Алтын асығу" фильмінің әлемдік премьерасы 1925 жылдың 26 маусымында Грауманның Египет театрында өтті. New York Times газетінің сыншысы Мордаунт Холл 1925 жылдың тамызындағы рецензиясында Джорджия Хейлдің Клондайк би залындағы әртіс Джорджия рөлінде "өте табиғи ойын" көрсеткенін атап өтті.
In January 1924, Chaplin began production for his masterpiece The Gold Rush. The 16 year old Lita Grey had been contracted to play opposite Chaplin as the dance hall girl Georgia, but she was disqualified when she disclosed she was pregnant. The 17 year old Carol Lombard was also considered for the role. Douglas Fairbanks had signed Hale to a one year contract with Elton Film corp to play opposite him in his upcoming film Don Q, Son of Zorro (1925). Chaplin managed to lift her contract from Fairbanks Hale was immediately given screen tests and enlisted for the part opposite him in The Gold Rush. The Gold Rush had its world premiere at Grauman's Egyptian Theatre on June 26, 1925. New York Times critic Mordaunt Hall, in an August 1925 review, notes that Georgia Hale provided “a most natural performance” as the Klondike dance hall entertainer Georgia.
Жеке өмір
Хэйл 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Чаплиннің жақын досы болды. Ол би оқытумен айналысып, кейін Оңтүстік Калифорнияда жылжымайтын мүлікке инвестиция салған арқасында байлыққа ие болды. Ол ешқашан тұрмысқа шыққан жоқ, бірақ өмірінің соңғы 15 жылын ер адаммен бірге өткізді, және ол 17 маусымда 1985 жылы қайтыс болғанда оның мүлкінің басым бөлігін мұраға алды. Оның естеліктерінде айтылғандай, Хейл христиан ғылымын қабылдады. Ол 1972 жылы АҚШ-қа қысқа мерзімен келген Чаплинмен кездесті.
Hale was a close companion of Chaplin in the late 1920s and early 1930s. She went on to teach dance, and later became wealthy through real estate investments in Southern California. She never married, but she lived with a male companion for the last 15 years of her life, and he received most of her estate upon her death on June 17, 1985. According to her memoir, Hale became a follower of Christian Science. She met with Chaplin during his brief return to the United States in 1972.
Жазбалар
Хэйл "Белгісіз Чаплин" фильміндегі Чаплинмен бірге өткен уақыты туралы жылы лебіздер айтты. Ол сонымен қатар онымен болған тәжірибелерін "Чарли Чаплин: Жақын суреттер" атты кітапта баяндады. 1960 жылдары жазылған бұл кітап 1995 жылы, оның қайтысынан кейін он жыл өткен соң, The Scarecrow Press баспасынан шықты; қолжазбаны Хизер Кирнан редакциялады.
Hale spoke warmly of her time with Chaplin in Unknown Chaplin. She also wrote a book about her experiences with him, titled Charlie Chaplin: Intimate Close Ups. Written in the 1960s, it was published in 1995, a decade after her death, by The Scarecrow Press; Heather Kiernan edited the manuscript.