Питер Браун: Дублин колледжінің провосты және теолог ғалымы
Peter Browne (theologian)
Питер Браун: Ирланд дін қызметкері, Дублин Тринити колледжінің 17-ші провосты (1699-1710), Корк және Росс епископы. Биографиясы, еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Питер Браун (23 желтоқсан 1665 – 27 тамыз 1735) – ирландиялық англикан дін қызметкері, 1699 жылдан 1710 жылға дейін Дублин Тринити колледжінің 17-ші провосты болған. Ол сонымен қатар Корк және Росс епископы лауазымында қызмет еткен.
Peter Browne (23 December 1665 – 27 August 1735) was an Irish Anglican priest who served as the 17th Provost of Trinity College Dublin from 1699 to 1710. He was also Bishop of Cork and Ross.
Өмір
1665 жылы Дублинде туған Браун 1682 жылы Дублин Тринити колледжіне қабылданды, он жыл оқығаннан кейін стипендия алды. 1699 жылы ол колледж проректоры болып тағайындалды, сондай-ақ сол жылы "Христиандық мистикалық емес" деп аталатын кітапқа жауап ретінде жазылған хатын жариялады, ол Толандқа жазылған ең сауатты жауап ретінде танылды. Онда оның кейінгі аналогия теориясының негізгі қағидалары баяндалған. Браун қанағатты мінезді, қайырымды және әсерлі сөйлеу қабілетімен ерекшеленді. 1710 жылы ол Корк және Росс епископы болып тағайындалды және 1735 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды.
Born in Dublin in 1665, Browne entered Trinity College Dublin, in 1682, and after ten years' residence obtained a fellowship. In 1699, he was made Provost, and in the same year published his Letter in answer to a Book entitled "Christianity not Mysterious," which was recognized as the ablest reply yet written to Toland. It expounds in germ the whole of his later theory of analogy. Browne was a man of abstemious habits, charitable disposition, and impressive eloquence. In 1710, he was made bishop of Cork and Ross, which post he held till his death in 1735.
Шығармалары
1713 жылы Браун, әсіресе «даңқты және мәңгілік естелікке» арналған ішімдік әдетіне қарсы күшті памфлеттер жазу арқылы танымал болды. Оның ең маңызды екі еңбегі – «Адам түсінігінің процедурасы, көлемі және шектері» (1728), Локк эссесіне қабілетті, бірақ кейде шамадан тыс сын, және «Табиғи және адамдық нәрселермен салыстыру арқылы ұғымдалған құдайлық және табиғаттан тыс нәрселер» (1733), көбінесе «Құдайлық салыстыру» деп аталады. Салыстыру туралы доктрина Локк білім теориясынан туындаған деистік қорытындыларға жауап ретінде жасалды. Браун Құдайдың мәні ғана емес, оның қасиеттері де біздің идеяларымызбен түсіндірілмейтін және тек салыстыру арқылы ғана ұғынылуы мүмкін деп санайды. Бұл көзқарас Берклидің «Альцифрон» (IV диалог) еңбегінде дінсіздікке алып келеді деп күшпен сынады, ал «Құдайлық салыстырудың» үлкен бөлігі осы сынға қарсы қорғанысқа арналған. Епископ метафора мен салыстыру арасындағы айырмашылықты атап көрсетеді; ойдағы қасиеттер өздерінің мәнінде емес, бірақ біздің идеяларымызға сәйкес келетін нақтылық бар. Оның салыстыру аргументтері Дин Манселдің Бэмптон лекцияларында кездесетін аргументтерге ұқсас.
In 1713, Browne became known for his vigorous pamphleteering attack on the fashion of drinking healths, especially "to the glorious and immortal memory." His two most important works are the Procedure, Extent, and Limits of the Human Understanding (1728), an able though sometimes captious critique of Locke's essay, and Things Divine and Supernatural conceived by Analogy with Things Natural and Human, more briefly referred to as the Divine Analogy (1733). The doctrine of analogy was intended as a reply to the deistical conclusions that had been drawn from Locke's theory of knowledge. Browne holds that not only God's essence, but his attributes are inexpressible by our ideas, and can only be conceived analogically. This view was vigorously assailed as leading to atheism by Berkeley in his Alciphron (Dialogue iv. ), and a great part of the Divine Analogy is occupied with a defence against that criticism. The bishop emphasizes the distinction between metaphor and analogy; though the conceived attributes are not thought. as they are in themselves, yet there is a reality corresponding in some way to our ideas of them. His analogical arguments resemble those found in the Bampton Lectures of Dean Mansel.