Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джентилони пакты – 1913 жылы Италия премьер-министрі Джованни Джиолитти мен 1909-1916 жылдар аралығында Католиктік сайлау одағының президенті болған граф Отторино Джентилони арасындағы келісімшарт. Бұл келісімнің мақсаты 1913 жылғы жалпы сайлауда Джиолиттидің коалициясын қолдау үшін католик сайлаушыларды бағытту болды.
The Gentiloni Pact was the 1913 agreement between Italian Prime Minister Giovanni Giolitti and Count Ottorino Gentiloni, president of the Catholic Electoral Union from 1909 to 1916, to swing Catholic voters behind Giolitti's coalition in the 1913 general election.
Өмірбаян
Католиктер мен итальяндық либералдық мемлекет арасындағы қарым-қатынастың өркендеуіне байланысты, 1910 жылдары Гиолитти барлық ересек еркектерге сайлау құқығы берілгеннен кейін, халыққа деген ықпалын одан әрі күшейтуге мүмкіндік алды. 1904 жылы Папа Пий X католиктерге Итальяндық социалистік партия жеңіске жеткені мүмкін аймақтарда үкіметтік кандидаттарға дауыс беруге жасырын рұқсат берді. Социалистер шіркеудің басты жауы болғандықтан, шіркеудің редукционистік логикасы оны социализмге қарсы кез келген шараны қолдауға итерді. Социалистерге дауыс беру шіркеуден айырылуға себеп болатын. Ватиканның осы кездегі екі маңызды мақсаты болды: социализмнің күшеюін тоқтату және католиктердің халық арасындағы ұйымдарын (кооперативтер, шаруалар лигалары, несие одақтары және т.б.) бақылауда ұстау. Халықтың көп бөлігі терең діншіл болғанымен, білімі жеткіліксіз болғандықтан, шіркеу олардың социализм немесе анархизм сияқты бұрыс идеяларды қолдауына жол бермеу үшін оларды бағыттап, түсіндіру қажет деп ойлады. Ал Италияның премьер-министрі Гиолитти католиктер мен либералдық үкімет жүйесі арасындағы ынтымақтастыққа қажетті уақыт келді деп түсінді.
Due to the evolving relationship between the Catholics and the Italian liberal state, in the 1910s Giolitti saw a way to further his clout and sway over the masses after the extension of suffrage to all adult males. In 1904, Pope Pius X informally gave permission to Catholics to vote for government candidates in areas where the Italian Socialist Party might win. Since the Socialists were the arch enemy of the Church, the reductionist logic of the Church led it to promote any anti Socialist measures. Voting for the Socialists was grounds for excommunication from the Church. The Vatican had two major goals at this point: to stem the rise of Socialism and to monitor the grassroots Catholic organizations (co ops, peasant leagues, credit unions, etc.). Since the masses tended to be deeply religious but rather uneducated, the Church felt they were in need of conveyance so that they did not support improper ideals like Socialism or Anarchism. Meanwhile, Italian Prime Minister Giolitti understood that the time was ripe for cooperation between Catholics and the liberal system of government.
Келісім
Джентилони пакты 1913 жылғы жалпы сайлауға дейін католик сайлаушылар мен Гьолиттидің либералды кандидаттары арасындағы құпия келісім нәтижесінде туды. Кандидаттар католик саясатын, әсіресе католик жеке мектептерін қаржыландыруды және ажырасуға рұқсат беретін заңға қарсы шығуды қолдауға уәде берді. Пакт арқылы 200-ден астам депутат сайланды деп есептелді, бұл Гьолиттиге көпшілікті қамтамасыз етуге жеткілікті болды. Италия Социалистік партиясы дауыс жинады (сайлаушылардың 19%-дан 23%-ға дейін), ал либералдар қысқа мерзімде нығайды. Бұрын Гьолитти көптеген орташа социалистерді (сондай-ақ өзге маргиналды партиялардың мүшелерін) өзіне тартқан. Гьолиттидің өзі саяси партияларға қарсы болды, оларды бөлініс тудыратын және саясаттың "адалдыққа негізделген ойынына" зиян келтіретін деп санады. Джентилони пакты социалистер мен Гьолиттидің дінге қарсы жақтастары айыптады. Олар шіркеуді прогреске қарсы тұрушы күш ретінде қарастырып, Гьолиттимен бұрынғы одақтастықтарында адалсыздыққа ұшыраған сезімде болды. Социалистер енді Гьолиттиге немесе либералдық жүйеге сенім артпады. Бұл Италия Социалистік партиясының революциялық фракциясының Италияда күш алуына әкелді, бірақ Ватикан да итальян саясатына күшті ықпал етуді бастады. Ақырында, 1914 жылдың наурызында Гьолитти өзінің дінге қарсы жақтастарының қысымымен отставкаға кетті, ал король Виктор Эммануэль III тағайындаған Антонио Саландра премьер-министр болып тағайындалды.
The Gentiloni Pact was born out of a secret deal in the run up to the 1913 general election between Catholic voters and Giolitti's Liberal candidates who promised to support Catholic policies, especially funding of Catholic private schools and opposition to a law permitting divorce. It was estimated that over 200 deputies were elected through the Pact, enough to provide a majority for Giolitti. The Italian Socialist Party gained votes (from 19% to 23% of the voters), while the liberals were strengthened in the short run. In the past, Giolitti had co opted many moderate Socialists (as well as members of other fringe parties). Giolitti himself was against political parties, which he felt were divisive and harmful to the "gentleman's game" of politics. The Gentiloni Pact was condemned by Socialists and anti Clerical allies of Giolitti. They saw the Church as the bulwark against progress and felt betrayed in their alliance with Giolitti in the past. The Socialists would never trust Giolitti or the liberal system again. This led the revolutionary faction of the Italian Socialist Party to gain strength in Italy, although the Vatican became increasingly influential in Italian politics as well. Eventually, Giolitti was forced to resign by his anti clerical allies in March 1914, and was replaced as Prime Minister by Antonio Salandra on appointment of King Victor Emmanuel III.