Адам SLITRK1 гені және Туретт синдромы мен трихотилломанияға қатысы

Кіріспе

Хомо сапиенс түріндегі ақуызды кодтайтын ген SLITRK1 ("SLIT және NTRK сияқты отбасы, 1 мүшесі") – адам гені, ол трансмембраналық және сигнал беру ақуызын кодтайды. Бұл SLITRK гендер отбасының бір бөлігі болып табылады, және мидағы синапстарды реттеуге және пресинаптық дифференциацияға жауапты. Геннің экспрессиясы рецепторлы тирозин фосфатаза PTP (LAR RPTP) арқылы байланысқа түсу арқылы қоздырғыш синапстардың ерте қалыптасуымен байланысты.

Ген

SLITRK1 гені 13q31.1 хромосомасында орналасқан. Бұл ген адам миында ғана өршілдік танытады. МРНҚ альтернативті тілімінен айырмашылықтар болуы мүмкін, сондай-ақ жасушадан тыс матрица және LRR домендерін қамтиды.

Функция

SLITKR1 орталық жүйке жүйесінде жоғары деңгейде экспрессияланады. Ол эмбрионалық кезеңде де, туғаннан кейін де экспрессияға ие, бірақ уақыт өте келе экспрессиясы төмендейді және постсинаптикалық мембранаға локализацияланады. Оның зерттелуі TS түсінігіне үлес қосуы мүмкін. SLITRK1-дің сирек кездесетін варианттары TS-қа алып келуі мүмкін, сондай-ақ SLITRK1 генінің кодтамайтын аймақтарындағы мутациялар да рөл атқаруы мүмкін, бірақ қандай да бір қорытынды жасау үшін қосымша зерттеулер қажет. SLITRK1 генінің аймағын келесі зерттеу кезінде Турет синдромымен ауырған 82 науқастың ешқайсысынан да мутация табылған жоқ. Авторлар гендегі варианттарды анықтауға арналған тесттердің диагностикалық құндылығы шамалы болады деген қорытындыға келді. 13q31.1 хромосомасындағы микроделецияның әсерін зерттеу үшін ұрықта тәжірибе жүргізілді, анасы микроделецияны баласына берді, бірақ екеуінде де Турет синдромы немесе басқа да ОКР симптомдары болған жоқ, бұл оның Турет синдромының тікелей себебі еместігін көрсетеді. Зерттеуді қайталау мақсатында бірнеше зерттеулер жүргізілді. Жапондық зерттеуде 92 TS науқасы және 361 сау адам тексерілді, келесі буын тізбектемесі қолданылды, бірақ TS науқастарының ешқайсысынан да геннің бірде-бір вариантында немесе жаңа мутацияларда мутация табылған жоқ. Еуропалық зерттеуде бастапқы екі вариация 222 отбасылық трионың ешқайсысынан да табылған жоқ. Дегенмен, топтардағы СНП-лар да тексерілді, нәтижесінде 3-інде өзгерістер анықталды. Осы үш вариацияның екеуі Турет синдромының пайда болуымен байланысты болды. Бұрын аталған зерттеулердің бірінде 13q хромосомасында de novo транслокациясы болған баланың анасы трихотилломанияға шалдыққан, бұл SLITRK1 мен трихотилломания арасында генетикалық байланыс болуы мүмкін екенін көрсетеді. Трихотилломаниясы бар 44 отбасының SLITKR1 гені тізбектелді. Бір-бірінен 9 базалық жұпқа жуық екі жаңа, синонимді емес мутациялар Турет синдромы мутациялары табылған аймақтан өзге аймақта анықталды. Бұл нәтижелер бақылау тобымен салыстырылды, ешқайсысында да мутация табылған жоқ, бұл осы мутациялардың сирек кездесетінімен қатар трихотилломаниямен байланысты екенін көрсетеді.

SLITKR1 is highly expressed in the central nervous system. It is expressed during embryonic stages and postnatally but expression decreases over time and is localized to the postsynaptic membrane. although its study can help contribute to our understanding of TS. Rare variants in SLITRK1 may lead to TS, and mutations in non coding regions of SLITRK1 may also play a part, but further research needs to be done before any conclusions can be drawn. A subsequent examination of the region of the SLITRK1 gene found the mutation in none of 82 patients with Tourette syndrome. The authors concluded that tests to detect variant(s) in the gene probably would have little diagnostic utility. An experiment in the effects of a microdeletion in chromosome 13q31.1 was done in a fetus, the mother had passed the microdeletion to the child and both did not have tourettes or any other OCD symptoms, showing that it may not be a direct cause of tourettes. Further attempts to replicate the study were done in multiple studies. In a Japanese study, next gen sequencing was used to screen 92 TS patients and 361 healthy controls, none of TS patients were found to have mutations at either variant or any new mutations in the gene. In a European study it was found that the 2 original variations were not found in any of the 222 trios that were studied. However, tests were also done on SNPs in the groups and 3 were found to have variations. Two of the three variations were found to be associated with the formation of Tourette syndrome. In one of the previously mentioned studies the mother of the child who had a de novo translocation on 13q had trichotillomania; this would suggest that there could be a genetic link between SLITRK1 and trichotillomania as well. A study was done in which 44 families with individuals who had trichotillomania had their SLITRK1 gene sequenced. Two new non synonymous mutations were discovered about 9 base pairs apart from each other, in an area separate from the one where the Tourette mutations were found. These results were compared to a control and none had the mutation, suggesting that these mutations, while rare, were associated with trichotillomania.