Кіріспе

Мексикалық Демократиялық партиясы (исп. PDM, El Partido Gallito Colorado) – 1979 және 1997 жылдар аралығында Мексикада болған, өте католиктік, әлеуметтік консервативті саяси партия. 1982 жылы партияның ең жақсы кезеңінде 500 000-нан астам белсенді сайлаушысы болды және Мексиканың депутаттар палатасында (Cámara de Diputados) 12 орынға ие болды.

Шығу тегі

PDM-нің бастауы оңшыл католик және рухани фашисттік Ұлттық Синархистік Одақтың (UNS) Мануэль Торрес Буэно қанатында болды, ол 1917 жылғы Конституцияның католиктерге қарсы баптарына қарсы ашық күресті, әсіресе 1926 жылдан 1929 жылға дейін Кристеро соғысы болған Халиско, Агуаскалиентес, Керетаро, Гуанахуато және Мичоакан штаттарында. 1940 жылдардан кейін UNS әлсірегенімен, ол жергілікті топ ретінде жалғасты және 1970 жылдардағы сайлау реформаларының нәтижесінде, сайлау жүйесіне пропорционалдық өкілдік принципі енгізілгендіктен, басқа оппозициялық топтармен бірге күшеу алды. Осының нәтижесінде, қызметі негізінен Гуанахуатомен шектелген UNS, Мексика Демократиялық партиясы деп аталатын жаңа саяси партия ретінде қайта құрылды. Партия Мексика қоғамында Католик шіркеуінің маңыздылығы артып келе жатқан кезде құрылды, Опус Деи сияқты ұйымдардың ықпалы өсті, ал оппозициялық Ұлттық іс-қимыл партиясы (ПАН) өзін католик партиясы деп жариялады. Алайда, екі партияның арасындағы айырмашылық ПДМ-ді ауылдық төменгі таптар қолдаса, ПАН қалалық орта таптың партиясы болды, сондай-ақ ПАН-ның ПДМ-ге қарағанда шамалы радикалды емес платформасы болды. 1982 жылғы сайлауда партия өкілдігі 12 орынға дейін артты. ПДМ ең көп сайлаушылық қолдауын бұрынғы UNS орталықтарында алды, мысалы, Халискодағы Лагос-де-Морено және Гуанахуато қаласында жеңіске жетті. PDM Депутаттар палатасында орын алғанымен, 1982 жылғы жалпы сайлауда бүкіл ел бойынша дауыстардың 2,3% ғана алған ПАН-ға қарағанда бұл өте шағын оппозициялық партия болды. Бірақ, 1979 жылғы парламент сайлауынан 1982 жылғы сайлауға дейінгі орын санының өсуін ескерсек, ПДМ Мексикадағы барлық саяси партиялардың арасында дауыстардың жалпы саны бойынша екінші орында (ПАН-нан кейін) тұрды.

Құлдырау

1988 жылғы президент сайлауында партия қолдауы төмендеді. 1994 жылғы президент сайлауында партия Пабло Эмилио Мадероның кандидатурасын қолдады және бірнеше шағын консервативті ұйымдармен біріккеннен кейін Ұлттық оппозициялық одақ (ҰҰО) деп аталды. Партия тіркеуін жоғалтты. 1996 жылы ол қайтадан тіркелді, бірақ 1997 жылғы сайлауда тіркеуін қайтадан жоғалтты. Оның көптеген жақтастары 1999 жылы жаңа Әлеуметтік одақ партиясын құрды, бірақ ол елде көзге түспеді. 2013 жылы партияның бұрынғы мүшелері 2015 жылғы аралық сайлауға қатысу үшін партияны қайта тіркеуге дайындық жұмыстарын бастады.

Президент сайлауы

Сайлау жылы Үміткер Дауыстар % Нәтиже Ескермелер 1982 Игнасио Гонсалес Голлас 433,886 1.9 #4 Жеңілді 1988 Гумерсинда Маганья Негрете 199,484 1.04 #4 Жеңілді 1994 Пабло Эмилио Мадеро 97,935 0.28 #9 Жеңілді

Депутаттар палатасы

Сайлау жылы Сайлау округі PR Орын саны Позиция Президенттік дауыс саны % дауыс % 1979 293,540 2.3 #5 Хосе Лопес Портилло 1982 534,122 2.1 #5 Мигель де ла Мадрид 1985 507,710 2.9 #4 Мигель де ла Мадрид 1988 244,458 1.3 #7 Карлос Салинас де Гортари 1991 276,661 1.2 #7 Карлос Салинас де Гортари 1994 151,100 0.4 #9 Эрнесто Зедильо 1997 193,509 0.7 #7 Эрнесто Зедильо