Игнасио Комонфор: Мексика президенті және Ла Реформа қозғалысы
Ignacio Comonfort
Игнасио Комонфорт – Мексика президенті (1855-1858). Либерализм қозғалысының көшбасшысы, «Реформа» кезеңінде елді басқарды. 1857 жылғы Конституция авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексика президенті (1855–1858)
President of Mexico (1855–1858)
Игнасио Грегорио Коммонфор де лос Риос (iɣˈnasjo komoɱˈfoɾ ðe los ˈri. os; 12 наурыз 1812 – 13 қараша 1863), Игнасио Коммонфорт деп белгілі мексикалық саясаткер және әскери қызметкер, Ла Реформа кезінде президент болды. Ол 1855 жылы Санта-Аннаның диктатурасын құлату мақсатымен жасалған Аютла жоспары аясында либералдық қозғалыста жетекші рөл атқарды; содан кейін жаңа президент Хуан Альварес кабинетінде қызмет етті. Коммонфорт – орташа либерал болғандықтан, Альварес бірнеше айдан кейін қызметтен кеткеннен кейін президенттікке ие болды. Оның президенттігі кезінде 1857 жылғы Конституция жасалды, онда Либералдық реформаның жеке заңдарында қабылданған өзгерістер енгізілді. Конституция консерваторлар тарапынан қарсылыққа ұшырады, оның қатаң антиклерикалық ережелері католик шіркеуінің экономикалық күші мен беделін төмендетуге бағытталған. Атап айтқанда, Лердо заңы шіркеудің меншігін жойды. Бұл заң сонымен қатар, жергілікті қауымдардың ұжымдық жер иеліктерін таратуға мәжбүр етті, бұл оларға экономикалық және мәдени интеграцияға қарсы тұруға мүмкіндік берді. Үкімет барлық мемлекеттік қызметкерлерді жаңа Конституцияны сақтауға ант беруге міндеттеген кезде дау одан әрі күшейді, бұл католик мемлекеттік қызметкерлерін жұмыста қалу немесе шіркеуден шығарылу таңдауына келтірді. Коммонфорт Конституцияның антиклерикалық баптарын тым радикалды деп есептеді, олардың зорлық реакциясын тудыруы мүмкін екенін білді. Сонымен қатар, ол атқарушы биліктің ықпалын әдейі әлсіретуге, заң шығарушы билікті күшейтуге қарсы болды. Өкімет басталғаннан бері көтерілістермен күресіп келген ол, жаңа Конституция президенттің әрекет ету мүмкіндігін жоққа шығарды. Консерваторлармен және Конституцияның басқа да қарсыластарымен келісімге келуді үміттене отырып, ол 1857 жылдың желтоқсанында Конституцияны жоюды көздеген Такубая жоспарына қосылды. Конгресс таратылды, ал Коммонфорт президенттік лауазымда қалды, бірақ либералдық одақтастары оны толығымен тастап кетті. Ол жоспардан бас тартып, президенттікке тоқтады. Оның орнын Жоғарғы сот төрағасы Бенито Хуарес басты. Коммонфорт қанды Реформа соғысы басталғанда, 1861 жылы консерваторлар жеңілген азаматтық соғыста эмиграцияға кетті. Коммонфорт 1862 жылы Мексика консерваторлары қолдаған Францияның басқындығына қарсы күресу үшін елге оралды. Коммонфорт 1863 жылдың 13 қарашасында Республиканы қорғау кезінде қаза тапты.
Ignacio Gregorio Comonfort de los Ríos (iɣˈnasjo komoɱˈfoɾ ðe los ˈri. os; 12 March 1812 – 13 November 1863), known as Ignacio Comonfort, was a Mexican politician and soldier who was also president during La Reforma. He played a leading role in the liberal movement under the Plan of Ayutla to overthrow the dictatorship of Santa Anna in 1855; he then served in the cabinet of the new president, Juan Álvarez. Comonfort was a moderate liberal and assumed the presidency when Álvarez stepped down after only a few months. The Constitution of 1857 was drafted during his presidency, incorporating changes enacted in individual laws of the Liberal Reform. The constitution was met with opposition from conservatives its forceful anticlerical provisions to undermine the economic power and privileged status of the Catholic Church as an institution. Most notably the Lerdo law stripped the Church to hold property. The law also forced the breakup of communal land holdings of indigenous communities, which enabled them to resist integration economically and culturally. The controversy was further inflamed when the government mandated that all civil servants take an oath to uphold the new constitution, which left Catholic public servants with the choice between either keeping their jobs or being excommunicated. Comonfort considered the anticlerical articles of the constitution too radical, likely to provoke a violent reaction. He also objected to the deliberate weakening of the power of the executive branch of government by empowering the legislative branch. He had been dealing with revolts since the beginning of his administration and the new constitution left the president powerless to act. Hoping to reach compromise with the conservatives and other opponents of the constitution, he joined the Plan of Tacubaya, nullifying the constitution in December 1857. Congress was dissolved and Comonfort remained as president, only to be completely abandoned by his liberal allies. He backed out of the plan and resigned from the presidency. He was succeeded by the president of the Supreme Court, Benito Juárez. Comonfort went into exile as the bloody War of Reform broke out, a civil war the conservatives lost in 1861. Comonfort returned to the country in 1862 to fight against the invasion by France that Mexican conservatives supported. Comonfort was killed in action in defense of the Republic on 13 November 1863.
Ерте өмір
Игнасио Комонфорт 1812 жылдың 12 наурызында Пуэбла қаласында дүниеге келді. Оның әкесі - подполковник Мариано Коммонфорт, анасы - Мария Гуадалупе де лос Риос болды. 14 жасында ол Пуэбла қаласындағы иезуиттер басқаратын Каролино колледжінде оқуға түсті. 1832 жылы ол 20 жасқа толғанда президент Анастасио Бустамантеді құлатқан либералдық көтеріліске қатысты және Сан-Агустин-дель-Пальмар мен Пуэбла шайқастарында болды. Содан кейін Мексика қаласын қоршау кезінде ол ат әскерінің капитаны болды және Такубая, Касас-Бланкас, Зумпанго, Сан-Лоренцо және Посадас жерлерінде шайқасты. Бустаманте құлатылғанға дейін және Завалета келісімдері революцияны тоқтатқанға дейін ол өзінің зор әскери қабілетін көрсетті. Ол Матаморос Изукар қаласының әскери қолбасшысы болып тағайындалды.
Ignacio Comonfort was born in Puebla on 12 March 1812. His parents were lieutenant colonel Mariano Comonfort and Maria Guadalupe de los Rios. At the age of 14, he began his studies at the Carolino College in Puebla, a school run by Jesuits. He was twenty years old in 1832 when he took part in the liberal revolt which overthrew President Anastasio Bustamante and saw action at San Agustin del Palmar and Puebla. During the subsequent Siege of Mexico City, he was already a captain of the cavalry and fought at Tacubaya, Casas Blancas, Zumpango, San Lorenzo, and Posadas, and gave proof of his great military talent until Bustamante was overthrown and the Zavaleta Accords put an end to the revolution. He was named military commander of Izúcar de Matamoros.
Мексика Орталық Республикасы
Генерал Мариано Ариста Валентин Гомес Фариастың басшылығына қарсы консервативтік көтерілістің бір бөлігі ретінде Пуэбланы зәулім күшпен қоршағанда, Комонфорт оның ең осал тұсының бірін қорғады. Ариста шегіндіріліп, Комонфорт әскери қолбасшы лауазымына қайта оралды. 1834 жылы ол генерал Гуадалупе Викторияның Пуэбланы қоршауына қарсы қайтадан қорғауға кірісті, бірақ жеңіліске ұшырады. Жеңімпаз консерваторлар Бірінші Мексика Республикасын Мексиканың Орталық Республикасына айналдырды. Комонфорт қаладан шығып, отбасына оралды, төрт жыл бойы Тлапаның префекті және әскери қолбасшысы болып тағайындалғанға дейін сонда тұрды. Ол өзінің құзыретіндегі көптеген оңтүстік халықтарының көтерілістерін де басып тастады, соның ішінде бір жағдайда Комонфорт жиырма төрт сарбазбен, тіпті оқ-дәрісіз, екі мыңдық халық әскеріне қарсы қоршауға ұшырады.
When General Mariano Arista as part of a conservative revolt against the administration of Valentín Gómez Farías besieged Puebla with a vastly superior force, Comonfort defended one of its most exposed points. Arista was repulsed and Comonfort returned to his job as a military commander. In 1834, he returned to defend Puebla against the siege of General Guadalupe Victoria but lost. The victorious conservatives would turn the First Mexican Republic into the Centralist Republic of Mexico Comonfort left the city and returned to his family, where he remained for four years until he was named prefect and military commander of Tlapa in which he made many material improvements. He also had to deal with many southern indigenous revolts within his jurisdiction, including one case in which Comonfort, with twenty four troops almost without ammunition, sustained a siege against two thousand indigenous troops.
Саясаттану
Ол 1842 және 1846 жылдары Конгресте депутат болды. 1842 жылғы Конгрес Санта-Анна тарапынан, ал 1846 жылғы Конгрес Мариано Паредес тарапынан таратылды. Коммонфорт 1846 жылдың соңында, Мексика-Америка соғысының бастапқы кезеңдерінде, 1824 жылғы федералистік Конституцияны қайта орнатуға бағытталған Паредес үкіметіне қарсы көтеріліске қатысты. Ол астанадағы үшінші аюнтхаментоның президенті сайланды және Мексика штатының батыс бөлігінің префекті болды. Ол Мексика-Америка соғысына қатысып, бас қолбасшының көмекшісі ретінде қауіпті қызмет атқарды, сондай-ақ АҚШ армиясы астананы басып алғаннан кейін Керетаро қаласында өткен конгреске қатысты. Ол 1848 жылы келесі жылы сенатор болып сайланды, кейіннен Акапулько портында кеден қызметкері болып жұмыс істеді, бірақ 1854 жылы Санта-Аннаның соңғы диктатурасы кезінде осы лауазымнан алынды.
He was a deputy in Congress in 1842 and 1846. The 1842 Congress was dissolved by Santa Anna and the one in 1846 by Mariano Paredes. Comonfort took part in the revolt against the Paredes government in late 1846, during the early stages of the Mexican–American War which restored the federalist Constitution of 1824. He was elected to the presidency of the third ayuntamiento in the capital and was made prefect of western State of Mexico. He participated in the Mexican–American War, occupying the dangerous position of assistant to the commander in chief, and was part of the congress that met at Querétaro after the U. S. Army took the capital. He was elected senator the following year in 1848, and later made a customs official in the port of Acapulco, although he was removed from this position during the last dictatorship of Santa Anna in 1854.
Аюттаның жоспары
Коммонфорттың либералдық көзқарастары, әскери лауазымы және оңтүстікте болуы оны Аютла жоспарында маңызды рөл атқаруға жетеледі, ол 1854 жылдың 1 наурызында наразылар жасаған Санта-Аннаға қарсы либералдық оппозицияны біріктірді. Жоспар Герреро штатының Аютла қаласында революциялық бағдарламаны жариялады, Санта-Аннаның диктатурасын айыптап, әскери шақыру және Месилла алқабының АҚШ-қа сатылуы сияқты шараларды сынға түсірді, ол жерде ол Гадсден сатып алуы ретінде белгілі болды. Жоспарда Санта-Аннаның қызметтен алынғаны және үкіметті қайта ұйымдастыру үшін жаңа президент пен өкілдер жиналысын шақыру туралы мәлімделді. Жоспар Акапулькода полковник Коммонфорт және басқалармен бірге, ұлттық ерік-жігерге сәйкес өзгерістер енгізуге рұқсат беретін түзетулермен бекітілді. Хуан Альварес қозғалыстың жетекшісі болып тағайындалды. Акапулько бекінісіне жауапты Коммонфорт 1854 жылдың 20 сәуірінде пайда болған Санта-Аннаның қоршауына қарсы тұрды, бірақ көп ұзамай шегінуге мәжбүр болды. Революция кезінде Коммонфорт соғыс материалдарын алу үшін маңызды шетелдік миссияға аттанды. Кейін Коммонфорт Мичоаканды операциялық базасы ретінде пайдаланып, Гвадалахараға жорыққа дайындалды. Бірнеше айлық шайқастардан кейін Санта-Анна 1855 жылдың тамызында отставкаға кетті, бірақ Коммонфорт оның үкімет тағайындаған ізбасары Мартин Каррераны мойындаудан бас тартты, оны әкімшіліктің қалдықтарының революцияны өздеріне тарту әрекеті деп есептеді. Коммонфорт 1855 жылдың 22 тамызында Гвадалахараға кірді және тек Хуан Альваресті революцияның жетекшісі ретінде мойындауға болатынын мәлімдейтін үндеу жариялады. Қыркүйек айында Коммонфорт Лагоста тәуелсіз революциялық көшбасшылармен және Мануэль Добладомен кездесіп, Альварес басшылығын мойындауға келісімге келді. Альварес тамыз айында президенттікке кірді.
Comonfort's liberal sympathies, military office, and presence in the South would lead him to play a key role in the Plan of Ayutla, unifying liberal opposition to Santa Anna, formulated by the dissident on 1 March 1854. The plan proclaimed a revolutionary program in the town of Ayutla, Guerrero, condemning the dictatorship of Santa Anna, attacking measures such as military conscription, and the selling of the Mesilla valley to the U. S., known there as the Gadsden Purchase. The plan declared Santa Anna deposed and called for the convocation of a new president and a representative assembly to reorganize the government. The plan was ratified at Acapulco by Colonel Comonfort, among others, with some amendments, including a provision allowing changes to be made in accordance with the national will. Juan Álvarez was chosen as head of the movement. Comonfort, in charge of the fortress of Acapulco, resisted a siege by Santa Anna who appeared on 20 April 1854, but soon had to retreat. During the revolution, Comonfort went on an important mission abroad to gain war materiel. Comonfort later established his base of operations in Michoacan and prepared to march on Guadalajara. After months of fighting, Santa Anna resigned in August 1855, but Comonfort refused to recognize his government appointed successor Martin Carrera, whom he viewed as an effort by the remainders of the administration to coopt the revolution. Comonfort entered Guadalajara on 22 August 1855 and published a circular arguing that only Juan Álvarez could be recognized as the leader of the revolution. By September, Comonfort was at Lagos conferring with the independent revolutionary leaders and Manuel Doblado, effecting their recognition of Álvarez's leadership. Álvarez assumed the presidency in August.
Соғыс министрі
Президент Альварес кабинет құрып, Игнасио Коммонфортты соғыс министрі етіп тағайындады. Мельхор Окампо сыртқы қатынастар министрі, Гильермо Прието қазына министрі, ал Бенито Хуарес әділет және дін істері министрі болды. Мигель Лердо де Техаданы даму министрі етіп тағайындады. 16 қазанда 1856 жылдың ақпан айында Долорес Идальгода жиналатын конгресс шақырылды, мақсаты – 1841 жылғы Декрет негізінде елді республикалық, демократиялық және өкілдік билік формасында ұйымдастыру. Альварес осы күнге дейін қызметтен кетеді, ал сол шешулі сессияда президенттікке Коммонфорт тағайындалды. Мексика тарихындағы әскерилердің тудырған тәртіпсіздіктеріне байланысты, үкіметте әскери құрылымды таратып, жаңадан құру туралы пікірлер айтыла бастады. Окампо мен Хуарес бұл идеяны қолдады, ал Коммонфорт әскери топты реформалауды қалап, оны жоюға қарсы болды. Бұл кабинеттегі келіспеушіліктердің бір мысалы ғана еді, және Коммонфорт әріптес министрлерінен гөрі салмақтырақ болып көрінді. Осы уақыт аралығында Куернавакадан басқарған Альварес әскерімен бірге Мексика қаласына келді. Оның әскерлерінің, «пинтос» (дақты) деп аталатын, лас және қатыгездігі жалпы наразылық пен алаңдау тудырып, Альварес Коммонфорттың пайдасына құлатылатын болады деген қауесет тарады.
President Alvarez proceeded to form a cabinet and chose Ignacio Comonfort as Minister of War. Melchor Ocampo was made Minister of Relations, Guillermo Prieto was made Minister of the Treasury, and Benito Juarez of Justice and Ecclesiastical Affairs. Miguel Lerdo de Tejada was made Minister of Development. On 16 October, a call was made for a congress to assemble at Dolores Hidalgo in February 1856, to organize the nation under the republican, democratic, and representative form, based upon a decree dating back to the in 1841. Alvarez would step down before this date, and it was Comonfort who was destined to be president during that fateful session. Due to the disorder, the military had caused throughout Mexican history, the idea began to be floated in the cabinet of dissolving the military and rebuilding it from the ground. Ocampo and Juarez were in favor while Comonfort was against, wishing instead to reform the military class, but not destroy it. This was just one example of the divisions that existed within the cabinet and Comonfort was publicly perceived as more moderate than his fellow ministers. Alvarez, who had meanwhile been governing from Cuernavaca, now moved himself and his troops to Mexico City. The filth and brutality of his troops, known as 'pintos' (mottled ones), caused general disgust and alarm and led to rumors that Alvarez would be overthrown in favor of Comonfort.
Лей Хуарес
Алварес кабинеті, оның құрамында прогрессивті штат губернаторлары Бенито Хуарес және Мелхор Окампо, сондай-ақ жазушы Гильермо Прието болды, 1821 жылы тәуелсіздік алғаннан бері есейген либералдардың жаңа буынын көрсетеді және Альварес басшылығымен басталып, ақырында Либералдық реформа деп аталатын кезеңде бұрын-соңды болмаған реформаларды қабылдауға ниеттенді. Реформалар 1857 жылы жаңа конституция қабылдануымен аяқталды және 1867 жылға дейін толығымен аяқталмаған қарсыластарымен ашық қақтығысқа әкелді. Олар 22 қараша 1855 жылы қабылданған заңмен басталды. Католик дін қызметкерлерін қатыстыратын азаматтық істерді қарау құқығынан шіркеу соттары айырылды. Оларға діни қызметкерлерді канондық заң бойынша соттауға рұқсат берілді. Бұл шараға қарсылар үкімет депутаттарын екіжүзділікпен айыптап, заң алдындағы теңдікті жақтағандарымен, өздерінің иммунитетін сақтап отырды. Архиепископ бұл шараға наразылық білдіріп, шіркеулік фуэро мәселесін Папаға қарауға ұсынды, бірақ үкімет бұл ұсынысты қабылдамады. Консервативті генералдар Санта-Анна мен Бланко өз шендерінен ресми түрде айырылды, ал либералдар Сантос Деголладо мен Морено генералдар болып тағайындалды. Коммонфорт енді отставкаға кететінін және тек генерал-басшы лауазымын сақтайтынын мәлімдеді. Альварес өзінің хатшыларына қадамдарды ұсынуды тапсырды. Ол сондай-ақ кеңесіне заң жобасын дайындауды тапсырды. Осы уақытта консерваторлар президенттікке умеренный Коммонфортты қолдауға көшті.
Álvarez's cabinet, which included the progressive state governors Benito Juárez and Melchor Ocampo, as well as the writer Guillermo Prieto, represented a new generation of liberals that had come of age since independence in 1821 and intended to pass unprecedented reforms in a period which began with the Álvarez administration and would eventually come to be known as the Liberal Reform. The reforms culminated in a new constitution in 1857, and open conflict with its opponents that did not entirely end until 1867. They began with the , which passed on 22 November 1855. Ecclesiastical courts were stripped of their right to judge civil law cases involving the Catholic clergy. They were allowed to continue judging clergy under canon law. Opponents of the measure accused government deputies of hypocrisy for claiming to support equality before the law while maintaining their immunity. The Archbishop protested against the measure and suggested that the question of the ecclesiastical fuero should be submitted to the pope, a suggestion the government rejected. The conservative generals Santa Anna and Blanco were officially stripped of their ranks and the liberals Santos Degollado and Moreno were commissioned as generals. Comonfort was now threatening to resign and only keep the office of general in chief. Álvarez directed his secretaries to lay before him proposals on how to proceed. He also directed his council to prepare a draft of the statute. Meanwhile, the conservatives began to favor the moderate Comonfort for the presidency.
Төрағалық етуді қабылдау
Алварес президенттік лауазымнан кетуді және оны Коммонфортқа тапсыруды мұқият қарастырды, бірақ соңғысының қарсыластары Альваресті қызметте қалуға көндірді. 4 желтоқсанда Альварес Либералдық партияның ең белгілі өкілдерін жинап, қалай әрекет ету керектігі туралы кеңес сұрады. Ол шешімін кешіктірді және келесі күні министрлер кабинетінің толық отставкасын қабылдап, Луис де ла Розаны жаңа кабинетті құруға шақырды. Алварес президенттік лауазымда болған кезеңде кабинеттік портфельдер бос тұрды. Гуанахуатода Мануэль Добладо 6 желтоқсанда Хуан Альварес үкіметіне қарсы шығып, Игнасио Коммонфортты жаңа президент деп жариялады. Оның манифесінде Альварес мексикалықтарды біріктіретін дінге шабуыл жасады деп айыпталды. Бұл қадам артық болды, себебі көтеріліс туралы хабар елордаға жеткенге дейін, әкімшілік жұмыстар мен Мехико қаласының климатын ұнатпайтын қарт Альварес президент лауазымнан кетуге шешім қабылдады және 8 желтоқсанда бұл туралы мәлімдеді. Альварес Коммонфортпен кездесіп, 11 желтоқсанда сағат төртте президенттік лауазымды ресми түрде оған тапсырды.
Alvarez seriously considered stepping down from the presidency and handing it over to Comonfort, but the latter's enemies urged Alvarez to stay in office. On 4 December, Alvarez summoned a meeting of the most prominent members of the Liberal party for advice on how to proceed. He wavered on the matter and the following day accepted the resignation of his entire ministry and summoned Luis de la Rosa to organize another. The portfolios would remain empty for the rest of Alvarez's presidency. In Guanajuato, Manuel Doblado pronounced against the government of Juan Alvarez on 6 December, holding up the moderate Ignacio Comonfort as the new president. His proclamation accused Alvarez of attacking religion, the one thing that bound Mexicans together. This proved redundant, as before news of the revolt even reached the capital, the elderly President Alvarez, who was not enjoying administrative tasks or the climate of Mexico City, decided to step down and announced this on 8 December. Alvarez met with Comonfort and officially transferred the presidency to him on 11 December at four o'clock in the afternoon.
Төрағалық
Коммонфорт президенттікке келгеннен кейін екі күн өткен соң кабинетін тағайындады. Луис де ла Роза Сыртқы қатынастар министрі, Езекиел Монтес Әділет және Діни істер министрі, Мануэль Силисео Даму министрі, Хосе Мария Лафрагуа Ішкі қатынастар министрі, Мануэль Пайно Қаржы министрі, ал Хосе Янез Соғыс және Теңіз министрі болды. Министрлер бағдарламаларын жариялады: Санта-Аннаның Гадсден сатып алуы арқылы жасаған ұлттық аумақтың бөлінуіне жол бермеу, азаматтық соғыстан сақтану, күшті тек соңғы шара ретінде қолдану, конституцияны жазу үшін конституциялық конгресс шақыру және осы уақыт аралығында уақытша конституция ретінде органикалық жарлық жариялау. Үкімет Санта-Аннаның диктатурасының қалдықтарын таратуға кірісті. 1856 жылдың 9 қаңтарында Санта-Аннаны, оның министрлерін, губернаторларын және басқа да бағыныштыларын халыққа және жеке тұлғаларға қарсы заңсыз әрекеттері үшін жауапкершілікке тарту туралы жарлық қабылданды. Олардың мүліктері тәркіленіп, жоғарғы соттың қарауына берілді, залал өтеуі үшін пайдаланылуға тиіс болды. Министрлік сондай-ақ жеке құқықтар, баспасөз, полиция, ұлттық гвардия және діни істерге қатысты заңдар қабылдауға уәде берді. Экономикалық шараларға сауда үшін портерді ашу, сауда, өндіріс және кен өндірісі үшін мүмкіндіктер жасау, сондай-ақ білім беру саласын дамыту кірді. Шетелдіктерге белгілі бір шарттармен жылжымайтын мүлікке ие болуға рұқсат берілді.
Comonfort appointed his cabinet two days after he assumed the presidency. Luis de la Rosa was made Minister of Relations, Ezequiel Montes was made Minister of Justice and Ecclesiastical Affairs, Manuel Siliceo was made Minister of Development, Jose Maria Lafragua was made Minister of Interior Relations, Manuel Payno was made Minister of the Treasury, and Jose Yanez was made Minister of War and Marine. The ministers outlined their program, which was to avoid any dismemberment of the national territory, as Santa Anna had engaged in with the Gadsden Purchase, avoid civil war, use force only as a last resort, and convoke a constitutional congress at once to frame the constitution, and in the meantime publish an organic statute as a provisional constitution. The government set out to dismantle the remainder of Santa Anna's dictatorship. On 9 January 1856, a decree was passed to hold Santa Anna, his ministers, governors and other subordinates responsible for their to the nation and individuals for their illegal acts. Their estates were seized and placed at the disposal of the supreme court to meet damages. The ministry also promised legislation on personal rights, the press, police, the national guard and a moderate approach towards ecclesiastical affairs. Economic measures included opening ports to commerce, opening facilities for commerce, manufacturing, and mining, as well as for education. Foreigners were allowed to own real estate under certain conditions.
Сан-Луис-Потоси көтерілісі
Сан-Луис-Потосиде көтеріліс басталды. Мануэль Мария Кальво басшылығымен Нуэво-Леоннан қайтып келген Росас Ланда бригадасының 1000-нан астам әскері 1856 жылдың 10 желтоқсанында көтеріліс жасады, ал Росас Ланда тұтқынға алынды. Бұл көтерілістерді консерваторлар тобы астанадан басқарып отыр деген қауесет тарады. Мичоакан және Тлаксакала штаттарында жауырық қозғалыстар болды, ал Томас Мехиа әлі де әскерлерді сол аймақта басқарып тұрды. Чапала үндістері Гвадалахараның ықпалымен көтеріліс көтерді. Ламбергтің қуып жететінінен қашқан Осолло Сан-Луис-Потосиге барып, ондағы көтеріліске жетекшілік етті. Үкімет Сакатека және Гуанахуато губернаторлары ұйымдастырған 4000 сарбазды жіберді. Бірақ көтерілісшілер тез арада ресурстардың жетіспеушілігіне және ішкі келіспеушіліктерге тап болды. Олардың бірі британ консулының үйінен ақша ұрлады, бірақ көтеріліс басшылары Сан-Луис-Потосиді қорғауға жеткілікті күш-қуаттары мен ресурстары жоқ екенін түсінді, сондықтан қала көбінесе тасталып кетті. Эвакуациядан кейін Парроди оларды Кадереита қаласының жанындағы Магдалена төбесінде қоршауға алды. Олар 1857 жылдың 6 ақпанында шегініп, Тунас-Бланкаста талқандалды. Полковник Осолло тұтқынға алынды.
A revolt now flared up at San Luis Potosí. Over 1,000 men of Rosas Landa's brigades returning from Nuevo León under the lead of Manuel Maria Calvo revolted on 10 December 1856, and Rosas Landa was taken prisoner. There were rumors that a group of conservatives were directing these revolts from the capital. There were hostile movements in Michoacan and Tlaxcala, and Tomas Mejia still led troops around The Indians of Chapala revolted with instigation from Guadalajara. Osollo, pursued by Lamberg, went to San Luis Potosí to assume command of the revolt there. The government dispatched 4,000 men under which had been organized by the governors of Zacateca and Guanajuato. The insurgents soon found themselves short on resources and filled with dissension. One of their chiefs seized money from a British consul's house, but the leaders of the revolt ultimately concluded that they did not have enough men and resources to defend San Luis Potosí, and the city was mostly abandoned. After their evacuation, Parrodi laid siege to them on Magdalena Hill near the town of Cadereita. They retreated on 6 February 1857 and were routed in Tunas Blancas. Colonel Osollo was taken prisoner.
Пуэбла көтерілісі
12 желтоқсанда Пуэбла қаласында көтеріліс болды, бірақ ол тез басылды. Генерал Гитиан кейіннен Лей Хуареске қарсы Закапоакстладағы көтеріліске қосылды, алайда епископ Лабастида оған үкіметпен келісімге келуге кеңес берді. Оларға қарсы жіберілген алғашқы күштер – генерал Игнасио де ла Ллаве, полковник Ортега және подполковник Кальдерон – көтерілісшілерге қосылды. Сонымен қатар, Мигель Мирамон да оларға қосылды. Оахака, Закатекас, Керетаро және Халискода шашыраңқы консервативтік көтерілістер орын алды. Коммонфорт көтерілісшілдікке күдікпен қарап, Антонио де Харо и Тамариз бен Франсиско Пачеконы елден қуу туралы жарлық шығарды. Харо қашып, Закапоакстладағы көтерілісшілерге қосылып, 1843 жылғы Негізгі Ережелерді қайта орнатуды талап етті. 1855 жылғы 16 қаңтарда көтерілісшілер Пуэблаға шабуыл жасады, ал губернатор қарсылықсыз берілді. Армияда төрт мың сарбаз, мол азық-түлік және республикадағы екінші ірі қалаға бақылау болғандықтан, революция қазірдің өзінде күшті болды. 29 қаңтарда генералдар Виллареал, Траконис, Зулоага, Гайоссо және Морено бастаған бес мыңдық әскер Пуэбла көтерілісін басу үшін Мексика қаласынан жолға шықты. Гуанахуатодан мыңдай сарбаздың келуі күтілуде. Коммонфорт операцияны өзі басқаруды жоспарлаған. 24 ақпанда ол 11 500 сарбазды эшелонға орналастырды, ал ұлттық гвардияның 4000 адамы астанада қалды. Содан кейін 29 ақпанда ол майданға аттанып, штаб-пәтерін Рио-Приетода құрды. Осы уақыт аралығында көтерілісшілер Пуэбла қабырғаларына шегінді. 8 наурызда Пуэбла гарнизоны күшпен шабуыл жасады, сол күні таңғы жеті жарымда Окотлан қаласының жанында шайқас болды. Екі сағатқа сосқан шайқастан ешқандай шешім шықпағаннан кейін Харо бітім туралы өтініш жасады, ал ол Коммонфортпен келісімдер өткізіп жатқанда, Хароның әскері Пуэблаға қайта шегінді. 9 наурызда Коммонфорт Пуэбланы қоршауға алып, ол 22 наурызға дейін жалғасты, содан кейін көтерілісшілер ақыры капитуляциялады. Коммонфорт Харомен келіссөздер жүргізуден бас тартты, содан кейін ол қолбасшылықты Кастильо мен Гуитианға, ал олар Оронозға тапсырды, ол соңында капитуляция туралы келісімге келді. Осы уақытта Харо қашып, жасырынып жүрді. Соңғы келіссөздерде қатардағы сарбаздарға үкіметте қалуға немесе қызметтен босануға рұқсат берілді, ал офицерлер тағдырларын күту үшін тұтқындалды. Хароны тұтқындауға бұйрық берілді. 31 наурызда федералды үкімет Пуэбла мен Веракрус губернаторларына шіркеудің мүлкін, құлшылық ғибадаттары үшін пайдаланылатын мүліктің өзінен басқа, тәркілеп алып, бүлік салғандықтан келген зиянды өтеу үшін сатуға бұйрық берді.
A revolt broke out in Puebla on 12 December but was shortly taken care of. General Guitian then joined a revolt at Zacapoaxtla against Ley Juarez, though Bishop Labastida advised him to make peace with the government. The first forces sent against them under General Ignacio de la Llave, Colonel Ortega and Lieutenant Colonel Calderon joined the rebels. They were also then joined by Miguel Miramón. Scattered conservative revolts followed in Oaxaca, Zacatecas, Querétaro, and Jalisco. Under the suspicion of sedition, Comonfort decreed the expulsion from the country of Antonio de Haro y Tamariz, Francisco Pacheco, and Haro escaped and joined the rebels at Zacapoaxtla, demanding the re establishment of the Bases Organicas of 1843. The rebels next attacked Puebla on 16 January 1855, and the governor surrendered without a fight. The revolution was now formidable, as the army had four thousand men, abundant supplies, and control of the second largest city in the republic. Five thousand troops under generals Villareal, Traconis, Zuloaga, Gayosso, and Moreno marched out of Mexico City on 29 January to suppress the revolt at Puebla. A thousand more men were expected from Guanajuato. Comonfort intended to conduct the operations himself. On 24 February, he had 11,500 men placed in the echelon and 4000 men of the national guard were stationed at the capital. He then set off for the front on 29 February and made his headquarters at Rio Prieto. The insurgents meanwhile retreated within the walls of Puebla. The Puebla garrison made a sally in force on 8 March, and a battle was fought at half past seven o'clock in the morning at Ocotlan. After two hours of fighting without any decisive results, Haro asked for a truce, and while he held a conference with Comonfort, Haro's troops retreated to Puebla. On 9 March, Comonfort began a siege which lasted until the 22nd when the insurgents finally surrendered. Comonfort refused to negotiate with Haro and the latter thus handed his command over to Castillo and Guitian, and they to Oronoz, who finally negotiated the surrender. Haro meanwhile escaped and went into hiding. In the final negotiations, the rank and file troops were allowed to remain in the government or to retire from service, and the officers were arrested to await their fate. Orders were issued for Haro's arrest. On 31 March, the federal government issued a decree that the governors of Puebla and Veracruz should seize the properties of the church, except those being used for public worship, and sell them to pay for the damages caused by the rebellion.
Конституциялық конгресс
Алварес әкімшілігінің кезінде өткен жылдың 16 қазанында шақырылған конгресстің алғашқы отырысы 14 ақпанда өтті. 21-ші күні Алварестің атқарушы билікті Коммонфортқа беру туралы жарлығы 72 дауысқа 7 қарсы дауыспен ратификацияланғаннан кейін ғана маңызды мәселелер талқыланды, осылайша Коммонфортқа маңызды мандат берілді. Конгресс 1833 жылғы Валентин Гомес Фариастың радикалды конгресін еске түсіріп, өте прогрессивті болды, бірақ либералдар ұзақ уақыт бойы қолдаған 1824 жылғы федералистік конституцияны қайта қабылдау шарасы бір дауыс айырмасымен қабылданбады. Жаңа конституцияның жобасын әзірлеу басталды. Конгресс "Лей Хуарес" заңын бекітіп, Санта-Анна жасаған көптеген комиссияларды жоққа шығарды. 12 мамырда Пуэбла епискобы шіркеу мүліктерін тартып алуға қарсылық көрсеткені үшін Мексикадан қуылды. 5 маусымда құпия сессиядан кейін конгресс иезуиттерді елден шығару үшін 70 дауысқа 14 қарсы дауыспен дауыс берді. Үкіметке сын айтқандар бұл шараны екі жүзділікпен діни бостандықтың либералды қағидасын бұзу деп айыптады. Консерваторлар 1833 жылы болғандай, дін қызметкерлеріне қарсы заң шығарудың тағы бір толқынынан қорқып отырды. Үкімет сонымен қатар әрқашан болатын қаржылық дағдарыспен күресуге мәжбүр болды, өйткені Санта-Аннаның салықтары алынып тасталды және табыс көзі тек акциздік салықтар болды, солтүстік губернаторы Видаурри қарсылық білдірді, саудагерлердің сенімсіздігінен кедендік алымдар елеулі болмады. Испандықтар Вера-Круз портына эскадрилья жіберді, оның құрамында Мигель де-лос Сантос Альварес болды, және бұл нервті саудагерлердің жаулық танытуы ретінде қабылданып, алаңдатуға себеп болды. Осыған дейін органикалық жарғы 15 мамырда қабылданған болатын. Бұл жарғы барлық жерде, тіпті муниципалитеттерде атқарушы биліктің іс-қимылын кеңейту арқылы үкіметті орталықтандыруға бағытталған. Алайда бұл кең ауқымды өкілеттікке шектеулер қойылды. Конституциялық конгресс президенттің іс-қағаздарға араласу құқығына қатысты президентімен келіспей қалды. Коммонфорттың мақсаты - Санта-Аннаның диктатурасына қарсылық білдіріп, Коммонфорттың көзқарасы бойынша тым әлсіз үкімет құруға ниеттенген депутаттардың күш-жігерін бәсеңдету еді. Жаңа конституцияның жобасы 16 маусымда бірінші оқылымда қаралды, және оның баптарын қарау бірден басталды. 1824 жылғы Конституция сияқты, ол Америка Құрама Штаттарының Конституциясынан алынған көптеген қағидаларды қамтыды. Адам құқықтары туралы декларацияда әлемнің ең озық мемлекеттерінің сот жүйесі мен конституциялары ескерілді. Заң алдындағы теңдік негізгі құқық ретінде қабылданды. Коахуила мен Нуэво Леонның ұйымдастырылуы үкімет үшін мәселе болды. Губернатор Сантьяго Видаурри Коахуила қалаларының көп бөлігін Нуэво Леонға қосуға тырысты, бірақ Коммонфорт 1856 жылғы 15 сәуірде бұл актіні күшін жойды деп жариялады, бұл жарлықты Конгресс бекітті. Коммонфорт өзінің партиясының радикалды қанатымен де, дін қызметкерлерінің консервативті көзқарасымен де күресті, екеуі де президентті екіншісіне тым көп иіліп отыр деп айыптады.
The first meeting of the congress which had been called on 16 October of the previous year under the Alvarez administration, occurred on 14 February. Nothing of substance was passed until the 21st when Alvarez's decree transferring executive power to Comonfort was ratified by a majority of 72 votes to 7, thus granting Comonfort a substantial mandate. The congress was thoroughly progressive, echoing the radical congress of 1833 under Valentín Gómez Farías, but a measure to re adopt the federalist Constitution of 1824, which had long been championed by the liberals, failed to pass by one vote. Efforts began on a draft of a new constitution. Congress ratified Ley Juarez and nullified many of the commissions that had been made by Santa Anna. On 12 May, the Bishop of Puebla was exiled from Mexico for resisting the seizure of church properties. On 5 June, after a secret session, congress voted 70 to 14 to expel Jesuits from the country. Critics of the government accused this measure of hypocritically violating the liberal principle of freedom of religion. Conservatives feared another wave of anti clerical legislation, as had occurred in 1833. The government also had to deal with the ever present financial crisis, as Santa Anna's taxes had been lifted and the only source of revenue left was the excise taxes, that northern Governor Vidaurri objected to, duties from customs, which were not substantial, due to a lack of confidence from merchants. The Spanish sent a squadron to the Port of Vera Cruz with representative Miguel de los Santos Alvarez on board, and this was interpreted as a hostile demonstration by nervous merchants. The organic statute meanwhile had been passed on 15 May. The statue tended toward the centralization of the government by extending the action of the executive over everything, even municipalities. Limits were however placed on this wide authority. The constitutional congress clashed with the president over his claimed power to interfere in the proceedings. Comonfort wished to temper the efforts of the deputies who in response to Santa Anna's recent dictatorship, intended to set up a government that Comonfort viewed as too weak. The draft of the new constitution had its first reading on 16 June, and the consideration of its clauses was begun at once. Like the Constitution of 1824, it embodied many principles borrowed from the Constitution of the United States. The Declaration of the Rights of Man took into consideration the judicial thought and constitutions of the world's most advanced nations. Equality before the law was accepted as a fundamental right. The organization of Coahuila and Nuevo León was now an issue for the government. Governor Santiago Vidaurri had attempted to annex the greater part of Coahuila's towns to Nuevo León, but Comonfort on 15 April 1856, declared this act null, a decree that was confirmed by Congress. Comonfort struggled against both the radical wing of his party and against clerical conservatives, both of which accused the president of conceding too much to the other.
Лей Лердо
1856 жылдың маусым айында қазынашылық хатшысы Лей Лердоның атымен аталған тағы бір маңызды дау туды. Заң жылжымайтын мүлікке ұжымдық меншік құқығын орнатуға бағытталған. Ол "азаматтық немесе діни мекемелерді" өздеріне тиесілі жерді сатуға міндеттеді, ал жалдаушыларға олар тұрып жатқан жерді сатып алуда басымдық және тиімді шарттар берілді. Заң көбінесе шіркеуге бағытталған, бірақ Мексиканың жергілікті қауымдастықтарына да бағытталды, олар өздерінің ұжымдық жерлерін, ехидоларын сатуға мәжбүр болды. 1 шілдеде архиепископ Гарза үкіметке наразылық білдірді, мүліктің бірнеше бай адамдарға тиесілі болуы мүмкін екенін айтты, шіркеудің бұрынғыда қиын жағдайларда үкіметке көмектескенін және шіркеудің жалдаушыларға жеке меншік иелерінен гөрі кеңдік көрсету тарихын қорғады. Ішкі істер және сыртқы қатынастар министрі Монтез оны құрметпен қабылдады, бірақ оның наразылығы үкімет саясатын өзгертпеді. Заң Мексика экономикасын жеке меншік иелерінің санын арттыру арқылы дамыту мақсатында жасалды, бірақ іс жүзінде жерді бай спекулянттар сатып алды. Жоғалған жергілікті жерлердің көп бөлігі haciendas-қа өтті.
In June 1856, another major controversy emerged over the promulgation of the Ley Lerdo, named after the secretary of the treasury. The law was aimed at the collective ownership of the real estate. It forced 'civil or ecclesiastical institutions' to sell any land that they owned, with the tenants getting priority and generous terms for buying the land that they lived on. It was mostly aimed at the church, but the law was also aimed at Mexico's native communities who were forced to sell their communal lands, the ejidos. On 1 July, Archbishop Garza protested to the government that the properties were likely to be bought by a few rich individuals, argued that the church had previously lent to the government during crises, and defended the church's record of treating tenants more generously than private owners. Minister of Interior and Foreign Relations Montez received him courteously, but his protests did not change government policy. The law was designed to develop Mexico's economy by increasing the number of private property owners, but in practice, the land was bought up by rich speculators. Most of the lost indigenous land went to haciendas.
Жаңа Конституция
Осы арада жаңа конституцияны әзірлеу консервативті баспасөздің қарсылығымен қатар, осы міндетке тағайындалған комиссияның ішіндегі қарсылықтарға қарамастан жалғасты. Комиссия мүшелерінің екеуі ағымдағы жобаға қарсы дауыс берді, тағы екеуі шартты түрде мақұлдады, ал біреуі қол қоюдан бас тартты. Көптеген конгресс мүшелері 1824 жылғы Конституцияны қайта жаңғыртуды жақтады, ал көрнекті мемлекет қайраткері Луис де ла Роза жаңа конституцияға қарсы болды. Конгресс оны жалпы алғанда 93-5 дауыспен мақұлдады. Дін бостандығы жөніндегі пікірсайыс 29 шілдеде басталды, оған 106 депутат қатысты және залдарда көп көрермен болды. Пікірсайыс 5 тамызға дейін созылды, содан кейін аталған мақаланы дауысқа салудан бас тарту туралы шешім қабылданды. Нәтижесінде, дін бостандығы конституцияға енбеді, бірақ бұрынғы конституциялардағыдай Мексиканы діни мемлекет етіп жасайтын бап та қабылданбады, осылайша дін бостандығының белгілі бір деңгейіне қол жеткізілді. Конституциялық конгресс 1857 жылдың 5 ақпанында жұмысын аяқтады, негізгі кодекске қол қойылды және әрбір конгрессмен оны қолдауға ант берді, содан кейін президент Комонфорт конституцияны сақтауға ант берді. Осыдан кейін Конгресс пен президент халыққа үндеу жасады, ал жаңа конституцияны Комонфорт 12 ақпанда жариялады. Сол күні үкімет 67 баптан тұратын сайлау заңын қабылдады. Конституция 16 қыркүйекте күшіне енуі тиіс еді. Алайда, жыл соңына дейін Комонфорттың өзі конституциядан бас тартуы және азаматтық соғыс басталуы мүмкін еді. Конституциялық конгресс 17 ақпанда сессиясын жапты, ал Комонфорт осы уақыт аралығында азаматтық тізілім және мемлекеттік зираттарды құру туралы заңдарды қабылдады.
Meanwhile, the drafting of the new constitution continued amidst the opposition of the conservative press as well as opposition within the committee assigned to the task, two of whose members had given a dissenting vote on the current draft. Two other members approved it with reservations, and another declined to sign it. Many members of Congress advocated the revival of the Constitution of 1824, while the distinguished statesman Luis de la Rosa also opposed the new constitution, congress as a whole approved it, 93 to 5. A debate on religious freedom began on 29 July, with 106 deputies present and a large crowd in the galleries. It lasted until 5 August when it decided not to put the article to a vote. Ultimately religious freedom would not make it into the constitution, but neither would an article making Mexico a confessional state as in previous constitutions, thus resulting in a type of de facto religious freedom. The constitutional congress wrapped up its work on 5 February 1857, and the fundamental code was signed and its support swore to by each congressman after which President Comonfort swore an oath to observe the constitution. After this, both Congress and the president addressed the nation and the new constitution was promulgated by Comonfort on 12 February. On that day the government also issued a comprehensive electoral law with 67 articles. The constitution was not meant to come into force until 16 September. Before the end of the year, Comonfort himself would have disavowed the constitution and civil war would have broken out. The constitutional congress closed its session on 17 February and Comonfort in the meantime passed laws establishing a civil state register and government run cemeteries.
Конституцияға ант
1857 жылдың 17 наурызында барлық мемлекеттік қызметкерлердің конституцияға ант беруі және оған қол қоюы міндетті деп жарлық шығарылды. Католик шіркеуі ант бергендерге қатысты айыптау (экскоммуникация) жариялады, осыдан кейін Мексика үкіметіндегі көптеген католиктер ант беруден бас тартқандықтан жұмыстан босатылды. Франко-мексикалық либералдық «Trait d'Union (Hyphen)» газеті шіркеу мен мемлекет арасында соғыс жарияланғанын мәлімдеді және ант беруден бас тартқандар туралы – судьялар және басқа да федералдық мемлекеттік қызметкерлер туралы хабарлар жариялады. Баспасөз кіші және жергілікті лауазымдардағы адамдардың да ант беруден бас тарту фактілерін жариялады. Ал кейбіреулері ораза айында қасиетті дұғаларды оқу үшін бұрын берген анттарын қайтарып алды. Бірақ либералды шенеуніктер антқа және конституцияға қарсылық көрсетушілерге қарсы шара қолданды. Оахака губернаторы Хуарес конституцияны қолдаушыларға христиандық жерлеу рәсімін өткізуден бас тартқан дін қызметкерлерін елден қуды. Агуаскалиентес губернаторы Лопес де Нава ант беруден бас тартқандарды саяси құқықтарынан айырып, қатаң жазалады. Пуэбла губернаторы Алатисте конституциялық биліктің сәтті болуы үшін жалпыға ортақ дұғалар өткізуге бұйрық берді.
On 17 March 1857, it was decreed that all civil servants had to publicly swear and sign an oath to the constitution. The Catholic Church decreed ex communication for anyone that took the oath, and subsequently, many Catholics in the Mexican government lost their jobs for refusing the oath. The Franco Mexican liberal paper Trait d'Union (Hyphen) proclaimed that war had been declared between church and state and featured stories on who had refused the oath, including judges and other federal civil servants. The press noted many cases of minor and local officials also refusing the oath. Others retracted their oaths to be able to receive the sacraments during Lent, which had begun that year shortly after the decree requiring an oath. Liberal officials however struck back at opposition to the oath and the constitution. Governor Juarez of Oaxaca expelled all priests who refused Christian burial to supporters of the constitution. In Aguascalientes, Governor Lopez de Nava also cracked down on those refusing to take the oath by depriving them of political rights. Governor Alatiste of Puebla outright ordered public prayers for the success of the constitutional authorities.
Реформа соғысына бастама
Пуэбланың дінбасылары Лердо заңын орындауға кез келген құнмен кедергі келтіруге бекінді, содан кейін үкімет қатаң шаралар қабылдады. Ар-ождан құпіліне қарсы шыққандар мен саяси қуғын-сүргіннен қорқығандардың кесірінен мүлікті сату баяу болды, үкімет әскери шенеуніктерді де, бүлікшілдікке айыпталған дін қызметкерлерін де жер аударып жіберді. 15 қыркүйек күні түнде көптеген францискандықтар тұтқындалды, олардың монастыры әскерлермен басылып алынды. 17-сі күні үкімет монастырды жабу және негізгі шіркеу мен капеллалардан басқа барлық мүлкін – киелі ыдыстарды, әшекейлерді, реликтілерді және бейнелерді тәркілеу туралы жарлық шығарды. Бұл заттар архиепископқа тапсырылды. Үкімет Езекиел Монтесті қазан айының басында Римге жіберіп, Папаны конституциямен келісуге көндіруге тырысты. Үкімет архиепископтан үкіметке бағынбауға шақырып отырған дінбасыларын тоқтатуды өтінді. Коммонфорт Пуэбла губернаторы Траконистің отставкасын қабылдап, оның орнына Хосе Мария Гарсия Кондені тағайындады. Діни көтеріліс Коммонфорттың шешімдеріне қарсы күрескен жалғыз көтеріліс емес еді, өйткені Нуэво-Леон губернаторы Сантьяго Видаурри солтүстік шекарада көтеріліс ұйымдастырып, Сальтильо мен Матехуала қалаларын басып алды. Видаурридің көтерілісін басу үшін елдің барлық әскерін солтүстікке жіберуге тура келді. 13 қазанда Керетаро қаласының гарнизоны консервативті офицер Томас Мехианың қолына түсті. Көтерілісшілер консерваторлардың әдеттегі «дін және құқық» идеологиясымен қатар, Лей Лердоның мақсатына айналған жерлерін қорғауға үндістерге уәде берді. 20 қазанда Пуэбла қаласында тағы бір көтеріліс болды, онда полковник Хоакин Ориуэла мен полковник Мигель Мирамон, дінбасының басшылығымен артиллерия мен оқ-дәрілерді басып алып, губернатор мен генерал-командирді тұтқындап, Хуарес пен Лердо заңдарын тоқтатуды талап етті. Кейін тұтқындарды подполковник Диас Кихано құтқарып алды. Көтеріліс Конгрессті президенттің жағына біріктірді және Коммонфорттың төтенше жағдай туралы өтінішіне келісім берді, тіпті Коммонфорт бұрын қақтығысқан прогрессивті радикастар да сенім білдірді. Видаурридің Нуэво-Леондағы үкіметімен келіссөздер жүргізу үшін комиссия құрылды. Пуэблаға қарсы генерал Томас Морено басшылығымен күштер жіберілді және Тлаксаладан келген әскерлермен күшейтілді, нәтижесінде генерал Траконис, Феликс Зулоага, Триас және Эмилио Лангберг басшылығымен 4000-нан астам әскер жиналды. Операция көтерілісшілерді тұтқындауға, жоюға бағытталмады, олардың саны 200-ге жуық болды, бірақ олар күтпеген қарсылық көрсетті, өйткені елде оларға қолдау көрсетілетін қозғалыстар басталып кеткеніне сенді, бұл белгілі бір дәрежеде орындалды. Қоршаудағы консерваторлар 29 қарашада капитуляциялады, бірақ Мирамон мен Ориуэла қашып кетті. Министрлік дағдарысы жаңа министрліктің тағайындалуына әкелді, оның төрағасы Сыртқы істер министрі Себастьян Лердо де Техада болды. Антонио Гарсия Әділет министрі, ал Амарселино Кастанеда Үкімет министрі болды, оның орнын көп ұзамай Иса Теран басты. Коммонфорт конституцияның бұрын-соңды болмаған реформаларын жүзеге асырудың дұрыс екендігіне күмәнданып, қарапайым және радикалды партиялар арасында тебіренді. Оппозициялық баспасөз енді конституция күшке енбеуі үшін Коммонфорттың ерекше өкілеттіктермен билік етуін жалғастыруды жақтады, бірақ либералдардың көпшілігі Коммонфорттың мұндай схемаға қосылатынына сенбеді. Үкіметтің қиындықтарын Испанияның мексикалық өкіл Ла Фрагуаны қабылдаудан бас тартуы және Испания үкіметі Мексика ішкі ісіне араласуға ниеттенгені туралы ұсыныстар күрделендірді. Шағын соғыс қаупі туды және Ұлттық гвардияға қосылуға өтініштер көбейді. 15 қыркүйектегі кезекті министрлік дағдарысы бүкіл кабинеттің отставкаға кетуіне және министрліктердің бас хатшыларына жүктелуіне әкелді. Коммонфорттың төтенше жағдайға қарсы өкілеттіктері аяқталды, жаңа сайланған Конгресс әлі жиналмады және елде көтерілістер көбейді. Елордадағы кәсіпорындар жабылып, көшелерде әскерлер патрульдік табельде жүрді. Конгресс 8 қазанда құрылды және Коммонфорт көп ұзамай көтерілістерді басу үшін төтенше өкілеттіктерді сұрады. Конгресс бұл өтінішті қабылдамады, көптеген депутаттар жағдайдың мұндай шараларды талап етпейтініне келіспеді. Коммонфорт қажетті атқарушы билікті алуға бекінді. Конгресс штат губернаторларына төтенше өкілеттіктер беріп, 3 қарашада Коммонфорттың көтерілісті басу қабілетіне кедерілес конституцияның кейбір баптарын тоқтатты: атап айтқанда, сөз бостандығы, жиналыстар өткізу, қару ұстау және заңмен қорғалатын сот процесі туралы баптар. Конгресс сонымен қатар жыл басында өткен президенттік сайлаудағы дауыстарды санады, нәтижесінде Коммонфорт көпшілік дауыс алды. Коммонфорт 1 желтоқсан 1857 ж. ресми түрде атқарушы билікке келді. Ашылу сөзінде ол өкілдерден конституцияны түзетуді сұрады, либералдық идеяларды қолдау бойынша өзінің жақсы репутациясы бар екенін мәлімдеді.
The clergy of Puebla were resolved to obstruct at all hazards the execution of the Lerdo Law, whereupon the government adopted stringent measures. The sale of the property went on though slowly owing to conscientious objectors and fear of political persecution by others and the government exiled both military officers and ecclesiastics charged with sedition. On the night of 15 September, many Franciscans were arrested and their convent was occupied by troops, and on the 17th the government decreed the suppression of the convent and the seizure of all its property except the main church and chapels, sacred vessels ornaments, relics, and images which were handed over to the archbishop. Ezequiel Montes was dispatched in early October to Rome by the government to try to convince the pope to agree on the constitution. The archbishop was asked by the government to restrain the clergy who were urging disobedience to the government. Comonfort accepted the resignation of Puebla governor Traconis and replaced him with the more moderate Jose Maria Garcia Conde. The clerical uprisings did not make up the only insurgency that Comonfort had to deal with, as Governor Santiago Vidaurri of Nuevo León had revolted on the northern frontier, seizing Saltillo and Matehuala. Nearly all of the nation's available troops had to be sent to the north to deal with Vidaurri's uprising. The garrison of Querétaro City on 13 October fell into the hands of the conservative officer Tomas Mejia. The rebels, in addition to the usual conservative cause of 'religion y fueros' also promised the Indians to protect their landed property which had also been targeted by the Ley Lerdo. Another revolt flared up in Puebla City on 20 October when Colonel Joaquin Orihuela and Lieutenant Colonel Miguel Miramon led by Father es, seized the artillery and the ammunition, arrested the governor, commandant general and demanded an end to the Juarez and Lerdo Laws. The prisoners were later liberated in a rescue by lieutenant colonel Diaz Quijano. The revolts united Congress behind the president and acquiesced to Comonfort's request for emergency powers, granting him a vote of confidence joined in even by the progressive hardliners whom Comonfort had previously clashed with. A commission was named to negotiate with Vidaurri's government in Nuevo León. Forces were dispatched against Puebla led by General Tomas Moreno, and reinforced with troops from Tlaxcala until the total forces amounted to over 4,000 men under General Traconis, Felix Zuloaga, Trias, and Emilio Langberg. Operations planned to capture not destroy the rebels, and they only numbered 200, but they made an unexpected defense, sustained by a belief that sympathetic movements were breaking out all over the country, which they did to a limited extent. The besieged conservatives finally surrendered on November 29, though Miramon and Orihuela managed to escape. A ministerial crisis led to the appointment of a new ministry, more moderate whose head was the Minister of Relations, Sebastian Lerdo de Tejada. Angonio Garcia was made Minister of Justice, and Amarcelino Castaneda was made Minister of Government and was shortly succeeded by Jesus Teran. Comonfort vacillated back and forth between the moderate party and the radical party wondering if it was prudent or not in carrying out all of the constitution's unprecedented reforms. The opposition press now began to advocate that Comonfort continue ruling with extraordinary powers rather than allow the constitution to come into force, though the majority of the liberals did not take seriously the notion that Comonfort would join such a scheme. The government's problems were now complicated by the Spanish refusal to accept the Mexican plenipotentiary La Fragua and made suggestions that the Spanish government intended to interfere in Mexico. A minor war scare flared up and applications to join the national guard surged. Another ministerial crisis on 15 September led to the entire cabinet resigning and the ministries being left in charge of the chief clerks. Comonfort's emergency powers had now ended, a newly elected congress was not yet meeting, and the country was rife with insurrections. Businesses in the capital closed up and troops patrolled the streets. Congress was installed on 8 October and Comonfort soon requested emergency powers to deal with the insurgencies. Congress denied the request, and many of the deputies disagreed that the situation demanded it. Comonfort remained determined to seek the necessary executive powers. Congress conceded by granting emergency powers to the state governors and on 3 November suspended certain articles of the constitution impeding Comonfort's ability to suppress rebellion: namely those on freedom of speech, assembly, bearing arms, and due process. Congress meanwhile counted the votes for the presidential elections which had been held earlier in the year, with Comonfort receiving a majority. Comonfort officially assumed the executive on 1 December 1857. In his inaugural address, he asked the representatives to amend the constitution, insisting that he had a respectful record of supporting liberal causes.
Такубаяның жоспары
Консервативті заговоршылар енді Конгресті тарату және Комфорттың төтенше жағдай өкілеттіктерін қайта орнату жоспарына қатысты әкімдердің қолдауын анықтауға тырысып жатты. Комфорттың үкімет мүшелері, министр Пейно және генерал Феликс Мария Зулоага конституцияға қарсы сөз байласты деген айып тағылды, бұл Конгресте үлкен наразылық тудырды, бірақ соңында Зулоага айыпталып сотқа берілді. Белгілі бір әкімдермен келісімге келгеннен кейін, заговоршылар 17 желтоқсан күні таңертең Мехико маңында ұлттық конституцияны күштен шығару мақсатында Такубая жоспарын жариялады. Үкіметтің жоғары бақылауы Игнасио Комфортқа жүктелуі керек еді, ол үш ай ішінде ұлттық мүдделерге сәйкес жаңа конституцияны жасау үшін тағы бір конституциялық конгресс шақыруға тиіс еді, ол халықтың жалпы сұрауына ұсынылып, қабылданбаған жағдайда түзетулер үшін конгреске қайтарылуы керек еді. Президент әр штаттан бір өкілден тұратын кеңесшіл кеңес арқылы басқаруға тиіс еді. 17 желтоқсанда конгресс Такубая жоспарына қарсы ресми наразылық білдіріп, Комфорттың өкілеттігі тоқтағанын жариялады. Зулоаганың бригадасы астананы басып алып, конгрессті таратып жіберді. Жоғарғы сот төрағасы Бенито Хуарес және конгресс төрағасы Исидоро Ольвера тұтқындалды. Мехико қалалық әкімшілігі де таратылды. 19 желтоқсанда Комфорт Такубая жоспарын қабылдағанын ресми түрде жариялады. Ол өзінің ниеттерін түсіндіретін манифест жариялады, онда Такубая жоспарын орташалық келісімге келу мүмкіндігі ретінде қарастыратынын және баламасын анархия деп есептейтінін айтты. 70 депутат Керетаро қаласында қайта жиналып, наразылықтарын білдірді. 25 желтоқсанда мемлекеттік кеңес құрылды, онда күмәнді пікірлер Комфорт іздеген келісімге қол жеткізу мүмкін емес екенін көрсетті. 30 желтоқсанда стратегиялық маңызды Вера-Крус штаты Такубая жоспарынан бас тартып, Комфортты жаңа үкіметінің жағдайының тұрақсыз екендігіне көндірді.
The conservative conspirators were now sounding out the support of the governors for a plan to suppress Congress and restore Comonfort's emergency powers. Members of Comonfort's government, Minister Payno and General Félix María Zuloaga were accused of plotting against the constitution, which caused much displeasure in Congress, but finally, Zuloaga was indicted. After arranging with certain governors, the conspirators in a suburb of Mexico City declared the Plan of Tacubaya on the morning of 17 December to set aside the national constitution. The supreme control of the government was to be entrusted to Ignacio Comonfort who was to convoke within three months another constitutional congress for framing another constitution more in line with the national will, to be submitted to a national plebiscite and in the event of its non acceptance to be returned to the congress for an amendment. The president was to rule with a consultative council composed of one representative from each state. On 17 December, congress made a solemn protest against the Plan of Tacubaya and declared that Comonfort's authority had now ended. Zuloaga's brigade occupied the capital and dissolved the congress. Benito Juárez, president of the Supreme Court and Isidoro Olvera, president of the Congress were arrested. The ayuntamiento of Mexico City was also dissolved. On 19 December, Comonfort officially announced that he had accepted the Plan of Tacubaya. He released a manifesto explaining his motives, expounding that he viewed the Plan of Tacubaya as an opportunity for a moderate compromise and viewing the alternative as anarchy. Seventy deputies reassembled in Querétaro and aired their protests. A council of state was installed on 25 December in which skeptical voices opined that it was impossible to bring about the reconciliation that Comonfort sought. On 30 December the strategic state of Vera Cruz abandoned the Plan of Tacubaya, convincing Comonfor that his new government's position was precarious.
Отставка
Коммонфорт енді оның билікке келуіне көмектескен үкіметтен алшақтауға тырысты. Ол ел ішіндегі әскерлерге Такубая жоспарын қолдағандығына өкініш білдіріп, атқару билігін Жоғарғы Сот төрағасына тапсыру ниетін жеткізді. Бір сәтте ол тіпті реакционерлерге қарсы күреске әскерге қосылуды да ойлады. Оның басқару кеңесі оған толыққанды бас тартуды ұсынды. Соғыс министрі Гарсия Конде елді қайта құру үшін штат губернаторларының конференциясын ұсынды, бірақ ол қабылданбады. 11 қаңтар күні таңертең астана маңындағы тағы бір әскер тобы Такубая жоспарына қосылды. Коммонфорт 5000 адал әскермен конституционалистердің штаб-пәтеріне баруға бел буды. Ол үкіметтен кетуді және президенттік лауазымды конституциялық жаңарушысы, Жоғарғы Сот төрағасы Бенито Хуареске тапсыруды жоспарлады. Коммонфорт оны түрмеден босатып, Хуарес 19 қаңтарда Гуанахуатоға аттанып, онда үкімет құрды.
Comonfort now sought to move away from the government he had helped bring to power. He made known to troops in the interior his repentance of having supported the Plan of Tacubaya and to surrender the executive over to the president of the Supreme Court. He thought at one point of even joining the troops to fight against the reactionists. His ruling council now advised him to make a complete retraction. Minister of War Garcia Conde proposed a conference of state governors to reconcile the country, but it was rejected. On the morning of 11 January, more troops near the capital joined the Plan of Tacubaya. Comonfort resolved to go with 5,000 loyal troops to the headquarters of the constitutionalists. He intended to step down from the government and hand over the presidency to his constitutional successor, the president of the Supreme Court, who was Benito Juarez. Comonfort released him from his imprisonment, and Juarez left for Guanajuato where on 19 January, he established a government.
Жер аудару
Генералдар Рангель мен Пардодан астанадағы қарсылықтың нәтижесіз екенін естіген соң, Комонфорт 22 қаңтар күні таңертең қаладан кетуге тырысты. Консервативті генерал Парра оған қаладан кетуге рұқсат берді, ол либералдар бақылауындағы Вера-Круз штатына бет алды. 7 ақпанда ол «Теннесси» пароходына отырды және отбасымен бірге Еуропаға сапарлады. 1861 жылы ол Техаста тұрып, Сантьяго Видаурри арқылы Мексикаға оралуға рұқсат сұрады. Видаурри оған Монтеррейде тұруға рұқсат берді. Үкімет алғашқыда оны тұтқындауға бұйрық берді, бірақ француз интервенциясы басталғанда оның қызметін қабылдады. Комонфорт француздарға қарсы тұруға лайықты жағдайы жоқ, жақында шақырылған әскерлермен күресуге мәжбүр болды және 1863 жылдың 8 мамырында Сан-Лоренцо шайқасында жеңілді, Мексика қаласына шегінді. Комонфорт 31 мамырда 1863 жылы астанадан шегінген ұлттық үкіметпен бірге болды, тіпті ол соғыс министрі болып тағайындалды. 13 қарашада ол Сан-Луис-Потосиден Гуанахуатоға барыс жолында, Шамкуэро мен Селая арасындағы Сория диірменінде Гонсалес Агирре басқарған топтың күтпеген шабуылында қаза тапты. Оның денесі Сан-Мигель-де-Альендеге жеткізілді, ал 1867 жылы республика қайта жарақталғаннан кейін оның күлі Сан-Фернандо зиратына қойылды.
After being advised by Generals Rangel and Pardo that resistance in the capital was futile, Comonfort sought to abandon the city on the morning of 22 January. The conservative general, Parra, allowed him to leave the city and he headed for the liberal controlled state of Vera Cruz. On 7 February, he disembarked on the steamer Tennessee and headed towards Europe with his family. In 1861, he was living in Texas and sought through the intermediary of Santiago Vidaurri, permission to return to Mexico. Vidaurri allowed him to reside in Monterrey. The government at first ordered his arrest but then accepted his services as the French Intervention began. Comonfort had to deal with recently conscripted troops unsuited to stand a fair chance against the French and he was defeated on 8 May 1863, at the Battle of San Lorenzo, retreating to Mexico City. Comonfort followed the national government when it retreated from the capital on 31 May 1863, and he was even made Minister of War. On 13 November, he was heading from San Luis Potosí to Guanajuato when he was killed in a surprise attack between Chamacuero and Celaya at the Soria Mill, by a party under the command of Chief Gonzales Aguirre. His corpse was taken to San Miguel de Allende, and after the republic was restored in 1867 his ashes were taken to the cemetery of San Fernando.