«Қызыл әріп» (1995) – Роланд Жоффе режиссерлік еткен, тарихи драма. Д. Мур, Г. Олдман жұлдыздар құрамында. Фильм сынға ұшырады, «Ең нашар туынды» деп танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылғы Роланд Жоффенің фильмі
1995 film by Roland Joffé
"Қызыл әріп" – 1995 жылғы американдық романтикалық тарихи драмалық фильм, режиссері Роланд Жофф. Натаниел Хоторнның 1850 жылы жазылған, осы аттас романының негізінде түсірілген, басты рөлдерде Деми Мур, Гэри Олдман және Роберт Дювалл ойнаған. Фильмге сыншылар тарапынан көбінесе жағымсыз пікірлер айтылды. Ол жеті "Алтын малина" сыйлығына ие болды, соның ішінде "Ең нашар қайта түсірілім немесе жалғасы" номинациясында жеңіске жетті және барлық уақыттағы ең нашар фильмдердің бірі ретінде танылды.
The Scarlet Letter is a 1995 American romantic historical drama film directed by Roland Joffé. Adapted from Nathaniel Hawthorne's 1850 novel of the same name, it stars Demi Moore, Gary Oldman, and Robert Duvall. The film met with overwhelmingly negative reviews. It was nominated for seven Golden Raspberry Awards, winning "Worst Remake or Sequel", and has garnered a legacy as one of the worst films ever made.
Сюжет
Бұл 1667 жылғы Массачусетс шығанағындағы колонияда болды. Жергілікті пуритандар мен олардың көршілері – алгонкиндер арасында шиеленіскен бейбітшілік орнаған. Басшы Метакомет әкесі Массасойттен кейін соңғы басшы болып, дәл сол кезде Англиядан Гестер Прайнн жаңа отаршыл ретінде келеді. Гестер күйеуін күтіп отырғанда, ол жас дін қызметкері Артур Диммсдейлге ғашық болады. Роджер Прайнн жергілікті тұрғындар тарапынан өлтірілгенін естіген соң, олар ажырамас сүйіскендерге айналады. Диммсдейлдің баласын күтіп жүрген Гестер, жасаған қателігі үшін түрмеге қамалады. Пастор өзінің күнәсін жариялап, өлім жазасын қабылдауға ниеттенсе, Гестер оны көндіреді. Зіна жасағаны үшін алаяны көрсететін қызыл "А" әрпін тағуға сотталған Гестер, халықтан жиреншік көреді, ал барабаншы жігіт қалаға келген сайын оның ізінен еріп жүруге міндетті. Осы уақытта Гестердің күйеуі қайтадан пайда болады, ол соғыс тұтқыны ретінде ұзақ уақыт тұтқында болған. Оқиғаны білгеннен кейін, ол "Доктор Роджер Чилингворт" деген жаңа есіммен жасырынып, Гестердің жақын адамын іздей бастайды. Дәрігер Гестердің үйінен шығып келе жатқан ер адамды өлтіріп, оның басын кесіп, алгонкин жауынгерлерін кінәлі етуге тырысады. Осы қатыгездікке ашуланған отаршылар алгонкиндерге соғыс жариялайды, ал Роджер өз ісінің ауыр салдарынан қатты күйзеліске түсіп, дереу өзіне-өзі қол жұмсайды. Соңғы ашу-ыза кезінде Гестер басқа да жағымсыз адамдармен бірге асылуға жақындап келеді, бірақ Диммсдейл оның баласының әкесі екенін мойындап, оны құтқарады. Ол Гестердің орнына дарға ілінеді, ал алгонкиндер Массачусетс шығанағына шабуыл жасайды, екі тарап та ауыр шығынға ұшырайды. Пуритандар Англиядан осы қақтығысты жасыруға, Гестерді одан әрі мазалаудан гөрі көбірек көңіл бөледі. Соңында Гестер қызыл әріптен бас тартып, Диммсдейлмен бірге Каролинаға кетеді.
It is 1667 in the Massachusetts Bay Colony, and an uneasy truce exists between local Puritans and their neighbors, the Algonquian. Chief Metacomet succeeds his father Massasoit as head of the latter just as a new colonist, Hester Prynne arrives overseas from England. As Hester waits for her husband—who is due to follow shortly after—she falls for a young minister, Arthur Dimmesdale. When it emerges that Roger Prynne has likely been killed by the local Natives, they become inseparable lovers. Finding herself pregnant with Dimmesdale's child, Hester is imprisoned for her indiscretion. The minister intends to declare his sin and face execution, but Hester convinces him otherwise. Sentenced to wear a scarlet "A" for adultery, Prynne is ostracized by the public, and a drummer boy is charged to follow her whenever she comes to town. Meanwhile, Hester's husband resurfaces, having spent his absence in captivity as a prisoner of war. Learning of the scandal, he adopts the fictitious guise of "Dr. Roger Chillingworth" and begins seeking out her paramour. The physician eventually murders a male settler leaving Hester's home and scalps him in an effort to implicate Algonquian warriors. Infuriated by this atrocity, the colonists declare war on the Native people and Roger, distraught by the severe consequences of his action, promptly commits suicide. Hester is nearly hanged with other undesirables in the ensuing outrage, but Dimmesdale saves her by confessing that he is the father of her child. As he takes her place on the gallows, the Algonquian attack Massachusetts Bay; both sides sustain heavy casualties. The Puritans are more concerned with concealing the conflict from England than harassing Hester any further; she finally abandons her scarlet letter and departs with Dimmesdale for Carolina.
Өндіріс
Фильм 1994 жылы Британдық Колумбиядағы Ванкувер аралында, Кемпбелл-Ривердің (Beaverlodge Lands, қазір Рокленд Роуд және Норт-Айленд колледжі / Тимберлайн орта мектебі, Страткона провинциялық паркіндегі Люпин және Майра сарқырамалары, Кішкентай Остер өзені және Уайт-Ривер) маңында, сондай-ақ Жаңа Шотландияның Ярмут, Шелберн қалаларында және Клэрдегі Сент-Альфонс кішкентай ауылында түсірілді. Шелбернде су жағалауы ауданы 17 ғасырдың ортасындағы пуритандық Жаңа Англия қаласына ұқсату үшін айтарлықтай өзгертілді. Док-стриттегі кейбір ғимараттар фильмге түсірілген кезде қолданылған сұр бояудың қалдықтарын сақтап тұр.
The film was shot in British Columbia on Vancouver Island, in and around Campbell River (Beaverlodge Lands—now Rockland Road and North Island College/Timberline Secondary, Lupin Falls and Myra Falls in Strathcona Provincial Park, Little Oyster River, and White River), and in the Nova Scotia towns of Yarmouth, Shelburne, and in the small village of Saint Alphonse in Clare in 1994. In Shelburne, the waterfront area was substantially altered to resemble a Puritan New England town in the mid 17th century. Some of the buildings on Dock Street retain the grey tone paint finishes used for the film.
Ұпай
Бұл фильм үшін екі түпнұсқа музыка жазылды. Эннио Морриконе Жоффемен бірге жасаған "Миссия" фильміндегі бұрынғы жұмысына негізделген бірнеше алғашқы үлгілерді ұсынды, бірақ оркестрмен жазылған түпнұсқа музыка болған жоқ. Эльмер Бернштейн жазған музыка ұсынылған, бірақ оның шығармасы Джон Барри жазған түпнұсқа музыканың орнына қолданылмады. Әйгілі актриса Деми Мур бастапқыда-ақ (композитордың "Indecent Proposal" фильміндегі жұмысына сүйене отырып) Барридің музыкасын қалағандықтан, Бернштейннің музыкасы сапасына қарамастан қабылданбады. Барридің музыкасы 1995 жылы фильммен бірге Sony Records компаниясы арқылы CD форматында жарық көрді. Бернштейннің қолданылмаған музыкасының CD-сі 2008 жылы Varèse Sarabande компаниясымен шығарылды.
Two original scores were written for this film. Ennio Morricone provided some early demos based on his prior work with Joffé on The Mission, but nothing original was recorded with an orchestra. A rejected score was composed by Elmer Bernstein, but his music was set aside in lieu of the final score, composed by John Barry. Reportedly, star Demi Moore wanted a score by Barry from the start (based on the composer's work on Indecent Proposal), so Bernstein's music was not going to be accepted, regardless of quality. Barry's score was released on CD by Sony Records upon the film's release in 1995. A CD of Bernstein's rejected score was released by Varèse Sarabande in 2008.
Қабылдау
"Қызыл хат" фильміне сыншылар тарапынан күрт жағымсыз пікірлер айтылды. "Вашингтон пост" газетінің жазушысы Эми Э. Шварц "әдемі емес" фильмге сыншылардың реакциясын былай баялады: "Мағынасыз күлкілі" және "көңілсіз күлкілі" сияқты тіркестер жиі қолданылды, сондай-ақ екі орындық қашықтықта отырған әйелдің айтқан сөзінің түрлі нұсқалары да естілді, ол жарық жаққанда: "Бұл мен көрген ең нашар фильм болуы керек" деп бәйектеді. Көптеген сыншылар бұл фильмді 1995 жылғы ең нашар фильм деп атады; Deseret News жазушысы Крис Хикс оның түпнұсқадан ауытқуын "Голливудтың тақуалықсыздығының ең таза түрі" деп сипаттады. Алайда фильм кассада сәтті болмады, ол 35 миллион доллар жинады. Bustle жазушысы Сэди Тромбетта фильмнің "барлық уақыттың ең нашар фильмдерінің тізімінде мәңгілік орын алғанын" жазды, ал автор Либби Фишер Хеллманн оны "қашан да жасалған ең нашар бейімделу деп кеңінен мойындалғанын" атап өтті. Film4 фильмді "күмәнді, бірақ керемет ойыншылықпен" бағалады. Rotten Tomatoes сайтында жиналған 38 пікірге сүйене отырып, фильм 13% мақұлдау рейтингісіне ие, орташа бағасы 3,4/10. Сайттың сыншылар консенсусы былай деді: "Қызыл хат классикалық түпнұсқасынан алыстап, қызу сезімталдыққа ұмтылатын және көрермендерді қасақана күлкіге шақыратын оқияны айтады". Сынға және өзгертілген сюжетке жауап ретінде Мур фильм жасаушыларының айтқысы келген оқияның кітап "өте тығыз және киноға жарамсыз" болғандықтан қажеттілік тудырғанын айтты. Ол түпнұсқа оқияның телеарнадағы мини-сериалға көбірек сай келетінін және осы фильмдегі оқияға басқаша аяқталу қажеттігін, осылайша фильм жасаушылары жеткізуге тырысқан "Гестер Прйннің басты хабары" жоғалмайтынын атап өтті. 2011 жылы сыншы Питер Траверс Олдманнан шөл аралына алып кетуге болатын өзінің фильмографиясынан бірнеше фильмді атауын сұрағанда, ол өзінің төрт таңдауының бірі ретінде "Қызыл хатты" атады. Ол Траверстің фильмті сыншылар "жартылай өлтіргенін" мойындады, бірақ "Онда жақсы жұмыс бар" деп мәлімдеді.
The Scarlet Letter met with overwhelmingly negative reviews. Washington Post writer Amy E. Schwartz observed the critical reaction to the "nutty" film: "Phrases like 'unintentionally funny' and 'unwittingly hilarious' have gotten a considerable workout, along with variations on the judgment pronounced by the woman who was two seats away and who, when the lights went up, cried, 'That's got to be the worst movie I've ever seen'." Multiple critics named the film the worst of 1995; Deseret News writer Chris Hicks argued that its deviation from the source material represents "Hollywood's arrogance in its purest form". but the film was not successful at the box office, grossing $35 million Bustles Sadie Trombetta wrote that the film "has earned an almost permanent spot on every 'Worst Movie of All Time' list", while author Libby Fischer Hellmann noted that it is "widely cited as the worst film adaptation ever made". Film4 offered scant praise, calling it "dodgy but oddly entertaining". Based on 38 reviews collected by aggregator Rotten Tomatoes, the film holds a 13% approval rating, with an average score of 3.4/10. The site's critical consensus reads, "The Scarlet Letter strays far from its classic source material to tell a story that strains for steamy sensuality and leaves the audience red with unintentional laughter." In response to the criticism, and to the modified narrative, Moore said that the story the filmmakers were trying to tell differed out of necessity since the book "is very dense and not cinematic". She noted the original story might be better suited to a miniseries on television, and that the story presented in this film needed a different ending, one that did not lose "the ultimate message of Hester Prynne" that its makers were trying to convey. Asked by critic Peter Travers in 2011 to name the few films in his catalogue that he would take to a desert island, Oldman named The Scarlet Letter among his four choices. He conceded Travers's assertion that the film was "hammered" by reviewers, but argued, "There's some good work in there."