Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колумбияның испандық-американдық тәуелсіздік соғыстарындағы адмирал Хосе Пруденсио Падилла Лопес (Риохаха, 19 наурыз 1784, Богота, Колумбия, 2 қазан 1828) – испандық-американдық тәуелсіздік соғыстарында күрескен және Ұлы Колумбияның (қазіргі Колумбия, Венесуэла, Эквадор және Панама) тәуелсіздік үшін болған шайқастардағы батыр Неогранада әскери басшысы. Ол Симон Боливар басқарған тәуелсіздік науқанының ең көрнекті теңіз батыры және Ұлы Колумбияның алғашқы теңіз күштерін құрған және адмиралы атанған тұлға. Ол 1823 жылғы 24 шілдеде Маракайбо көліндегі шайқастағы жеңісімен ең танымал, онда испандық роялистердің теңіз флоты жеңіліске ұшырады.
Colombian admiral in the Spanish American wars of independence
Admiral José Prudencio Padilla López (Riohacha, 19 March 1784, – Bogotá, Colombia, 2 October 1828) was a Neogranadine military leader who fought in the Spanish American wars of independence and a hero in the battles of independence for Gran Colombia (present day Colombia, Venezuela, Ecuador and Panama). He was the foremost naval hero of the campaign for independence led by Simón Bolívar, and the creator of the first Navy and Admiral of Great Colombia. He is best known for his victory in the Battle of Lake Maracaibo on 24 July 1823, in which a royalist Spanish fleet was defeated.
Өмір және мансап
Оның ата-анасы Андрес Падилла, қайық жасаушы, және Лусия Лопес болды. 14 жасында ол теңізші ретінде өмірге қадам басты, шетелдік порттар мен Испания арасында жүзіп жүрген сауда кемелерінде қызмет етті. 1805 жылғы 21 қазанда Трафальгар шайқасында алғашқы отты бастан өткізді, онда Сан-Хуан Непомусено кемесінде қызмет етіп, жараланып, ағылшындарға тұтқынға түсті. 1808 жылы босатылғаннан кейін Испанияға оралып, Картахена-де-Индиас қаласындағы катер капитаны болып тағайындалды. 1811 жылғы 11 сәуірде Гетсемани халқының шешіміне қатысты, олар Картахена қаласына деген ықыласымен Кундинамарканың тәуелсіздігін жариялауға қосылып, метрополия билігін мойындамады. 1814 жылы Толу шайқасында болды және Панамаға бет алған 170 адамнан тұратын экипажы бар роялистердің соғыс кемесін басып алды. Ол басып алған кеме оның бағынышты кемесінен күшті қару-жараққа ие болғанымен, қарсы тұра алмады және жеңіліске ұшырады. Осының қадірін білген Гранадино үкіметі Падилланы екінші фрегат лейтенанты шеніне көтерді. 1815 жылы Симон Боливардың басшылығымен Боготадан Санта-Мартаны азат етуге аттанды. Картахена-де-Индиас қаласында генерал Пабло Морильо әскерінің қоршауына тап болды, республикашылар оны ұстап тұруға тырысты, бірақ қоршауға қарсы тұру мүмкін болмағандықтан, көшбасшылар қайықпен қашып кетті. Кейін Ямайкаға барды, капитан ретінде Боливармен Гаитиде кездесіп, 1816 жылғы 31 наурызда Лос-Кайос-де-Сан-Луистен шыққан экспедицияны күшейтті, онда Лос-Фрайлесте (2 мамыр) теңіз жеңісін жеңіп, Карупаноға (1 маусым) қону жасады. Содан кейін фрегат капитаны және өзендік күштердің бас қолбасшысы болып тағайындалды, Кумана провинциясында маңызды табыстарға жетті. 1819 жылы Касанаре жорығына қатысып, әскерлер мен соғыс материалдарын тасымалдауды ұйымдастырды. Адмирал Луис Брионның орынбасары ретінде 1820 жылғы 12 наурызда Риохахаға келді, онда Лагуна Салада, Пуэбло-Вьехо, Тенерифе, Ла-Барра, Санта-Марта шығанағы және Сан-Хуан шайқастарында шайқасты. Республиканың Картахенаны қоршауға алған күштерінің бас қолбасшысы болып тағайындалып, бірнеше испан кемелерін басып алды. 1823 жылғы 19 сәуірде Колумбия әскери-теңіз флотының бригадир генералы шеніне көтерілді. Осы лауазымда Әскери-теңіз флотының үшінші департаментінің және Сулия операциялық аймағының бас қолбасшысы болып тағайындалды, бұл қызметі 1823 жылғы 24 шілдеде Маракайбо көліндегі теңіз шайқасында жеңіспен аяқталды, онда испан эскадрильясын жеңіп, 1823 жылғы 3 тамызда фельдмаршал Франсиско Томас Моралесті капитуляцияға мәжбүр етті.
His parents were Andres Padilla, who was a builder of small boats, and Lucia Lopez. He started life as a seaman at 14 years old in the service of merchant's vessels sailing between overseas ports and the Spanish homeland, and appeared as a porter at the Royal Spanish chamber of the New Kingdom of Granada. On October 21, 1805, he received his baptism of fire at the battle of Trafalgar, where he served aboard the San Juan Nepomuceno where he would be wounded and taken prisoner by the English. In 1808, after his release he returned to Spain, where he was appointed to the boatswain's arsenal at Cartagena de Indias. On April 11, 1811, he took part in the decision of the people of Getsemani, who, in sympathy with the city of Cartagena, joined in the proclamation of independence of Cundinamarca, thus disregarding the authority of the metropolis. In 1814, he saw action at Tolu and captured a Royalist sloop of war with a crew of 170 that was heading to Panama. Although the ship he captured had more powerful guns than the one he commanded, it could not resist the attack and surrendered. In recognition of this, the Granadino government awarded Padilla with a promotion as the second frigate lieutenant. In 1815, he served under the command of Simón Bolívar when he marched from Bogotá to free Santa Marta. In Cartagena de Indias, he was present at the siege by the army of General Pablo Morillo, which the Republicans attempted to hold, until it became impossible to resist the siege and the leaders fled by boat. Later on he went to Jamaica, and as Captain, he met Bolívar in Haiti to reinforce the expedition which sailed from Los Cayos de San Luis on March 31, 1816, where he won the naval victory at Los Frailes (May 2), and conducted the landing at Carúpano (June 1). Afterwards, he was promoted to frigate captain and commander in chief of the riverine forces, where he made significant inroads over the province of Cumana. In 1819, he participated in the campaign of Casanare, in which he managed the transportation of troops and war material. As second in command to Admiral Luis Brión he arrived at Riohacha on March 12, 1820, where he fought in the battles of Laguna Salada, Pueblo Viejo, Tenerife, La Barra, Ciénaga de Santa Marta and San Juan. Named commander in chief of the forces of the Republic that besieged Cartagena, he captured several Spanish vessels. On April 19, 1823, he was promoted to brigadier general of the Colombian Navy. This time he was invested with the office of commander general of the Third Department of the Navy and of the Zulia Theater of Operations; on this position, he did a brilliant job that culminated on July 24, 1823, in the naval battle of Lake Maracaibo, in which he defeated the Spanish squadron, which led to the capitulation of the field marshal Francisco Tomás Morales the following August 3, 1823.
Түрмеге қамау және өлім
1826 жылы 24 қарашада дивизия генералы болып тағайындалды. Бірақ 1828 жылдың басында Падилла Картахенада бірнеше офицерлердің қатысқан тәртіпсіздікке қатысты болды, содан кейін тұтқындалып, 1828 жылдың 26 мамырында Боготадағы түрмеге қамалды. 1828 жылдың 25 қыркүйегінде, Падилла әлі түрмеде болғанда, "Қыркүйектік қастандық" жасалды. Шамамен 40 адам Симон Боливарды өлтіру үшін Сан-Карлос сарайына шабуыл жасады, бірақ ол терезеден секіріп қашып кетті. Осы уақытта, кейбір қастандық жасаушылар түрме ретінде пайдаланылған ғимараттың қабырғаларына өрлеп, Падилланы босатып, оны өздерінің басшысы етіп тағайындауға тырысты. Падилла бас тартқанға ұқсайды, оның қашып кеткені туралы ешқандай жазба жоқ, бірақ ол қастандық жасау айыбымен сотталды, содан кейін өлім жазасына кесіліп, 1828 жылдың 2 қазанында Боготадағы Конституция алаңында атқыланды. Адмирал Падилланың мәйіті Риохахадағы Ремедиос Анасының соборында жатыр, ол оның құрметіне Колумбия ұлттық мәдени мұрасы деп жарияланды.
On November 24, 1826, he was promoted to general of division. However, at the beginning of 1828, Padilla was linked to an act of indiscipline in which several officers were involved in Cartagena, after which he was arrested and sent to prison in Bogotá on May 26, 1828. During the night of September 25, 1828, while Padilla was still in prison, an attack was carried out against the life of the Liberator (Septembrine Conspiracy). Some 40 men assaulted the San Carlos Palace to assassinate Simón Bolívar, but he jumped out of the window and escaped. In the meantime, some conspirators scaled the walls of the building which served as a prison, to release Padilla and appoint him as their chief. Padilla seems to have refused and there is no record of his escape, but he was judged by a tribunal for the charge of conspiracy, then sentenced to death and executed in the Plaza de la Constitución in Bogotá on 2 October 1828. The remains of Admiral Padilla lie inside the Cathedral of Our Lady of Remedios in Riohacha, which was declared in his honor as a Cultural Heritage of the Colombian nation.
Колумбия
Колумбияда оның туған қаласы Риохачадағы әуежай оның құрметіне Альмиранте Падилла әуежайы деп аталды. Колумбия Әскери-теңіз күштерінің офицерлер академиясы, Escuela Naval de Cadetes Almirante Padilla да оның құрметіне аталды. Колумбия Әскери-теңіз күштерінің бірнеше кемесі оның құрметіне ARC Almirante Padilla деп аталыпты.
In Colombia ,the airport of his hometown Riohacha, was named Almirante Padilla Airport in his honor. The Colombian Navy's Officer Academy, Escuela Naval de Cadetes Almirante Padilla, was also named in his honor. Several ships of the Colombian Navy have been named ARC Almirante Padilla in his honor,