Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хидеми Кон (今 日出海) – Шoва дәуірінде Жапонияда қызмет еткен әдеби сыншы және эссеші.
Hidemi Kon (今 日出海) was a literary critic and essayist active in Japan during the Shōwa period.
Ерте өмір
Хоккайдоның Хакодате қаласында туған Кон Хидеми, жазушы, саясаткер және будда дінінің қызметкері Кон Токоның кіші інісі болды. Оның әкесі Ниппон Юсен компаниясына тиесілі булы кеменің капитаны болған, ал отбасы 1911 жылдан бастап Кобеге көшіп өтті. Кон 1918 жылы Токиоға келді және Токио императорлық университетінің француз әдебиеті факультетіне қабылданды. Оның сыныптастары Хидео Кобаяси және Тацудзи Миёси болды. Осы кезеңде ол драмаға қызығушылық танытып, Цукидзи жаңа театрына барып, дәстүрлі жапон театрының көбірек заманауи түрін жасау мақсатында кабуки және сахна актерлері құрған "Кокороза" театр труппасының мүшесі ретінде сахналық қойылымдарға қатысты. Оның бір мүшесі Томоёси Мураяма болды, ал Сабуро Морой музыкамен айналысты. Бітіргеннен кейін Кон "Bungei Shuto" және "Bungakukai" сияқты бірнеше әдеби журналдарда жарты күндік жұмыс істеді, онда эсселер, Андре Жидтің аудармалары және әдеби сын мақалаларын жариялады. 1932 жылы ол Мейдзи университетінде лекция оқуға шақырылды. Бірақ 1935 жылы ол "Жарым аралдың биші қызы" ("Hanto no Maihime") фильмін, бас рөлде Чой Сын Химен, жаңа "Shinkō Kinema" студиясында режиссерлік ету үшін жұмыстан кетті. Ол фильмнің сценарийін де жазды. Кон 1937 жылдың жартысында Парижге сапар шекті және 1939 жылы Мейдзи университетіндегі бұрынғы лауазымына оралды. Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде ол Азияға бейбітшілік әкелуді үміттенген қытай жазушысы Му Шийингпен хат алмасып жүрді. 1941 жылдың қарашасында Кон Жапон императорлық армиясына шақырылды, бірақ армия оның қабілетін мойындап, оны жапондықтар басып алған Филиппиндегі баспасөз корпусына жіберді. Ол бір рет демалысқа Жапонияға оралды, бірақ 1944 жылдың желтоқсанында Филиппинге қайта жіберілді. Оның келгеніне сегіз күн өткен соң, америкалық әскерлердің десанттары басталғанда, жапондықтардың жағдайы нашарлай бастады. Кон Лусон тауларында бес ай бойы жасырынып, қашқан Жапон императорлық армиясы туралы хабарлағанда, бірнеше рет өлімнен мүжілді. Ол Филиппиннен 100-типті барлау ұшағымен Тайваньға қашып кетті, ал Тайбэйден Фукуокаға DC-3 ұшағымен ұшып бара жатып, Жапонияның капитуляциялағаны туралы хабарды естіді.
Born in Hakodate, Hokkaidō, Kon Hidemi was the younger brother of writer, politician and Buddhist priest Kon Tōkō. His father was a captain of a steamer operated by Nippon Yusen, and the family relocated to Kobe from 1911. Kon moved to Tokyo in 1918, and was accepted into the French Literature Department of Tokyo Imperial University. His classmates included Hideo Kobayashi and Tatsuji Miyoshi, During this period, he became interested in drama, visiting the Tsukiji New Theater, and took part in stage plays as a member of the Kokoroza, a theatrical company created by kabuki and stage actors as an effort to create a more modern version of traditional Japanese theater. One of its members was Tomoyoshi Murayama, and Saburō Moroi assisted with the music. After graduation, Kon obtained part time jobs at a number of literary magazines, including Bungei Shuto and Bungakukai, providing essays, translations of André Gide, and literary criticism. He was hired as a lecturer by Meiji University in 1932. However, he quit in 1935 to devote his attentions to the direct the movie Dancing Girl of the Peninsula (Hanto no Maihime), starring Choi Seung hee at the new Shinkō Kinema. He also wrote the screenplay for the movie. Kon visited Paris for half of 1937, and returned to his former position at Meiji University in 1939. During the Second Sino Japanese War, he maintained a correspondence with Mu Shiying, a Chinese writer who hoped that cultural exchange would help bring peace to Asia. In November 1941, Kon was drafted into the Imperial Japanese Army; however, the army recognized his talents and assigned him to the press corps in Japanese occupied Philippines. He returned to Japan once on leave, but was sent back to the Philippines in December 1944. Eight days after his arrival, the situation quickly turned sour for the Japanese forces as American forces began their landings. Kon hid in the mountains of Luzon for five months with several narrow escapes from death in combat while reporting on the fleeing Imperial Japanese Army. He escaped the Philippines on a jury rigged Type 100 Command Reconnaissance Aircraft to Taiwan, and was flying in a DC 3 from Taipei to Fukuoka when word came of the surrender of Japan.
Әдеби мансап
1945-1946 жылдары Білім министрлігінің өнер бөлімінің директоры қызметін атқарган кезде Кон Жапон өнер фестивалін құрды, ол қазір мәдени шараларды, әсіресе жапон әдебиетін насихаттау мақсатымен жыл сайын өткізілетін іс-шара болып табылады. 1946 жылы Кон тағы да Манилаға оралды, бұл жолы генерал-лейтенант Масахару Хомманың сотында куәгер ретінде қатысты. 1949 жылы Кон Филиппиндегі соғыс жылдарындағы өміріне негізделген «Санчу Хоро» («Тауларда саяхаттау») атты әңгімесін жариялады, бұл оның әдеби мансабының бастауы болды. 1950 жылы «Тенно но Боши» («Императордың шляпасы») атты әңгімесі үшін Наоки сыйлығына ие болды. Конның басқа өмірбаяндық туындыларына философ Мики Киёши туралы «Мики Киёши ни Океру Нинген но Кенкю» (Мики Киёшидегі адам туралы зерттеу) және соғыстан кейінгі Жапонияның премьер-министрі Йошида Шигерудің өмірі туралы еңбек кіреді. 1966 жылы тоқпанды қабығының жыртылуынан бір көзінің көру қабілетін жоғалтты. 1968 жылдың маусым айында премьер-министр Айсаку Сато Коннан жаңа құрылған Мәдени істер агенттігінің директоры лауазымын қабылдауды сұрады. Ол осы лауазымда төрт жыл қызмет етті. 1972 жылдың қазан айынан бастап сегіз жыл бойы Жапония қорының төрағасы болды. Осы кезеңде оның жетістіктеріне Франциядағы Луврден, соның ішінде Мона Лизадан тұратын өнер туындыларының көрмесін ұйымдастыру, оған жауабында Парижде Тошодай джи қазыналарының көрмесін өткізу кірді. Кон 1974 жылы Қасиетті қазыналар орденінің Ұлы кордонымен марапатталды. 1978 жылы Жапония үкіметі оны Мәдени еңбек сіңірген тұлға деп таныды. 1980 жылы Жапония Ұлттық театрының құрметті директоры атанды. Кон 1931 жыл шамасында Канагава префектурасының Камакура қаласына көшіп келді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Токиоға уақытша көшкеннен кейін, ол 1951 жылдан 1984 жылы 81 жасында қайтыс болғанға дейін Камакураға қайтып келді. Оның қабірі Камакурадағы католик зиратында орналасқан.
While serving as director of the art department within the Ministry of Education from 1945 to 1946, Kon created the Japan Arts Festival, now an annual event for the promotion of cultural activities, especially Japanese literature. In 1946, Kon returned to Manila again, this time as a witness for the war crimes trial of Lieutenant General Masaharu Homma. In 1949, Kon published Sanchu Horo ("Wandering in the Mountains"), a story based on his wartime experiences in the Philippines, which marked the start of his literary career. He received the Naoki Prize for his short story, Tenno no Boshi ("The Emperor's Hat") in 1950. Kon's other biographical works include Miki Kiyoshi ni Okeru Ningen no Kenkyu, a fictional biography of the philosopher Miki Kiyoshi, and Yoshida Shigeru, about the life of the post war Prime Minister of Japan. He lost his sight in one eye due to retinal detachment in 1966. In June 1968, Prime Minister Eisaku Satō asked Kon to accept the newly created position of Director of the Agency for Cultural Affairs. He served in this position for four years. From October 1972, he was also chairman of the Japan Foundation, a post which he held for eight years. During this time, his achievements included organizing an exhibition of art works from the Louvre in France, including the Mona Lisa, in return for an exhibition of the treasures of Tōshōdai ji in Paris. Kon was awarded the Grand Cordon of the Order of the Sacred Treasures in 1974. In 1978, the Japanese government designated him a Person of Cultural Merit. He was also made honorary director of the National Theatre of Japan in 1980. Kon moved to Kamakura, Kanagawa Prefecture around 1931. After a temporary move to Tokyo after World War II, he returned to Kamakura, where he lived from 1951 until his death in 1984 at the age of 81. His grave is at the Catholic Cemetery in Kamakura.