«Зейдлиц» - Германияның аяқталмаған крейсері

Кіріспе

Адмирал Хиппер класының крейсері + неміс крейсері Сейдлиц

Сейдлиц – нацистік Германияның Кригсмарине флоттық әскери-теңіз күштерінің ауыр крейсері, төртінші кемесі болған, бірақ толыққан толығымен аяқталған жоқ. Кеме 1936 жылдың желтоқсанында салына бастап, 1939 жылдың қаңтарында суға түсірілді. Бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін құрылысы баяулады және 1940 жылдың жазында шамамен 95 проценті аяқталғанда тоқтатылды. Аяқталмаған кеме 1942 жылдың наурызына дейін кемежайда қалды, содан кейін Кригсмарин әуе кемелерін дамытуға көшкендіктен, қайта жаңарту жобасы қолға алынды. Сейдлиц көмекші авианосецке айналдыруға таңдалған кемелердің бірі болды. "Везер" деп аталған кемеде 10 Bf 109 истребителі және 10 Ju 87 бомбалаушы ұшағы болуы жоспарланған. Жұмыс 1942 жылдан 1943 жылға дейін жүргізілді, бірақ аяқталмады. Аяқталмаған кеме 1944 жылдың басында Кенигсбергке сүйретілді. 1945 жылы Кеңес Қызыл Армиясы қалаға жақындағанда, ол батырылды. Қалдықтары совет әскерімен тартылып алынып, совет теңіз күштері үшін Lützow неміс крейсерін толықтыру үшін қосалқы бөлшектер ретінде пайдалану мүмкіндігі қарастырылды. Бірақ бұл жоспар да қабылданбады және кеме металл тескілеріне таратылды.

Дизайн

Ауыр крейсерлер Германияның әскери-теңіз күштерін қайта қаруландыру мақсатында, 1933 жылы нацистік партия билікке келгеннен кейін Версаль келісімінің қарусыздандыру шарттарын бұзғандықтан тапсырыс берілді. 1935 жылы Германия Ұлыбританиямен Англо-Герман теңіз келісімін жасады, бұл Германияның теңіз қарулануына заңдық негіз берді; келісімде Германия бес "келісім крейсерін" құра алатыны көрсетілген. "Адмирал Хипперлер" номиналды түрде 10 000 тонналық шектемеде болды, бірақ олар бұл көрсеткішті айтарлықтай арттырды. "Сейдлиц" кемесінің жалпы ұзындығы және ені болды, ал максималды сусыру тереңдігі болды. Кеменің жобалық суыруы болды, ал толық жүктемедегі суыруы болды. "Сейдлиц" үш жиынтық тісті бу турбиналарымен қоздырылды, олар он екі жоғары қысымды май отты қазандықтармен жабдықталды. Кеменің ең жоғары жылдамдығы болды. Штатта 42 офицер және 1340 сарбаз болды. "Сейдлицтің" негізгі қаруы – алдыңғы және артқы бөліктерде жұптап орналасқан төрт екі мұнаралы SK L/60 зеңбірегінің сегізі. Оның зениттік батареясы он екі L/65 зеңбірегі, он екі зеңбірек және сегіз зеңбіректерден тұрды. Кемеде артқы құрылыммен қатар үш торпедалық аппарат та орналасқан. Кеме үш Arado Ar 196 гидросамолетімен және бір катапультамен жабдықталған. "Сейдлицтің" брондалған белдеуі қалыңдығы болды; оның жоғарғы палубасы қалың, ал негізгі брондалған палубасы қалың болды. Басты батарея мұнараларының алдыңғы беті қалыңдығы болды, ал қабырғалары 70 мм қалыңдық болды.

Құрылыс және қайта құру

Сейдлицке Кригсмарине от Бременағы Дешимаг кеме құрылыс шебінен тапсырыс берілді. Сейдлиц бастапқыда «Адмирал Хиппер» класындағы ауыр крейсерлердің жеңіл крейсерлік нұсқасы ретінде жобаланған, онда «Адмирал Хиппер»дің сегіз 20,3 см зеңбірегінің орнына он екі зеңбірек болуы тиіс болған. Алайда, Кригсмарине 1936 жылғы 14 қарашада кемені «Адмирал Хиппер» сияқты жасауды шешті. Оның қазығы 1936 жылғы 29 желтоқсанда 940-шы құрылыс нөмірімен салынды. Кеме 1939 жылғы 19 қаңтарда суға түсірілді, ал суға түсіру рәсімінде атаулас кеменің артиллериялық офицері адмирал Рихард Фёрстер сөз сөйледі, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі кеме командирінің жесірі кемені қадірлеп суға түсірді. Осы кезде кеме тік мұрындықпен аяқталған корпусқа ие болды. 1939 жылғы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін жұмыс айтарлықтай баяулады, себебі басымдықтар тезірек аяқталуы мүмкін кемелерге, мысалы, эсминецтерге, U қайықтарына және кішігірім кемелерге ауыстырылды. Дегенмен, кемедегі жұмыс баяу қарқынмен жалғасты, және осы кезеңде оның мұрыны әпке кемелерінде орнатылған стандартты «Атлантикалық мұрындыққа» өзгертілді. 1942 жылғы маусымда жұмыс толығымен тоқтаған кезде кеме шамамен 95 пайызға дайын болды; тек оның зениттік қару-жарағы, мачталары, крандары және ұшақтарды ұшыруға арналған катапульты орнатылуы керек еді. 1941 жылғы мамырда «Бисмарк» неміс линкорының қазасы, онда британдық ұшақ тасымалдаушылары шешуші рөл атқарды, және 1942 жылғы наурызда оның әпке кемесі «Тирпиц» неміс линкорына жасалған шабуылдан кейін Кригсмарине ұшақ тасымалдаушыларды алу қажеттілігіне көз жеткізді. 1940 жылы сәуірде тоқтатылған «Граф Цеппелин» ұшақ тасымалдаушысы 1942 жылғы наурызда қайтадан жұмысқа кірістірілді. Кригсмарине сонымен қатар бірнеше кемені қосымша ұшақ тасымалдаушыларға айналдыруға шешім қабылдады. Сейдлиц бірнеше жолаушылар лайнерлерімен бірге қайта жаңартуға таңдалған кемелердің бірі болды. Олардың ішінде I неміс ұшақ тасымалдаушысы (1942) және аяқталмаған француз крейсері «Де Грасс» болды. Жобалау тобы қолдағы кемелерді қарастырғанда, «Еуропа» және «Гнейзенау» кемелерінің тым баяу екенін, ал «Потсдам» тек оқу кемесі ретінде ғана жарамды екенін анықтады, сондықтан тек «Сейдлиц» және «Де Грасс» ғана жетекші ұшақ тасымалдаушылар ретінде аяқталуы керек еді. Әскери-теңіз күштері солтүстік Норвегиядан ұшақ тасымалдаушыларды пайдалануды жоспарлады, бұл Кеңес Одағына бағытталған конвойларды тоқтату үшін жасалды. «Граф Цеппелин» құрылысы қайта басталған кезде «Сейдлиц» кемесінде қайта құру жұмыстары басталды. Ұшу палубасы мен ұшақ ангарын орнатуға дайындық үшін, түтікшенің өзінен басқа, үстіңгі құрылымның көп бөлігі кесілді. Барлығы кемеден шамамен материал алынып тасталды. Кеме «Везер» деп аталды, бірақ 1943 жылғы маусымда қайта құру жұмыстары аяқталмай тоқтатылды. Осы кезде кеменің үстіңгі құрылымы түгелдей жойылды, тек түтікшесі ғана қалды. 1943 жылы британдық және американдық авиашабуылдар күшейген сайын, немістер кемені одақтас бомбалаушыларынан аулақ ету үшін Кёнигсбергке көшіруді шешті. Алайда, оны 1944 жылғы наурызға дейін көшіруге мүмкін болмады, содан кейін ол Кильге сүйретілді. Содан кейін 30 наурыз бен 2 сәуір аралығында Кильден Кёнигсбергке сүйретілді. Ол соғыс аяқталғанша сол жерде қалды, және көп жұмыс істелмеді; желтоқсанда ол дөңгелек деп жіктелді. 1945 жылғы 29 қаңтарда кеме Кеңес Қызыл Армиясының қолға түсіруінен бұрын батырылды. Совет теңіз күштері соққыны соғыс басталғанға дейін сатып алынған «Сейдлицтің» әпке кемесі – неміс крейсері «Лютцовты» аяқтау үшін бөлшектер ретінде пайдалануды қарастырды. Алайда, бұл іске асырылмады, содан кейін кеме 1958 жылы бөлшектелуге дейін көтерілді.

Seydlitz was ordered by the Kriegsmarine from the Deschimag shipyard in Bremen. Seydlitz was originally designed as a light cruiser version of the Admiral Hipper class heavy cruisers, armed with twelve guns instead of the Admiral Hippers eight 20.3 cm guns. The Kriegsmarine decided, however, to complete the ship identically to Admiral Hipper on 14 November 1936. Her keel was laid on 29 December 1936, under construction number 940. The ship was launched on 19 January 1939, and at the launching ceremony, Admiral Richard Foerster, who had been the gunnery officer of the namesake ship, gave a speech, and the widow of that ship's commander during World War I christened the vessel. At that time, her hull had been completed with a straight stem. After the outbreak of World War II in September 1939, work slowed considerably as priorities shifted to vessels that could be completed faster, like destroyers, U boats, and smaller craft. Nevertheless, work on the ship proceeded at a slow pace, and during this period her bow was altered to the standard "Atlantic bow" that had been installed on her sister ships. By the time work stopped completely in June 1942, the ship was approximately 95 percent complete; only her anti aircraft armament, masts, cranes, and her aircraft catapult remained to be installed. Following the loss of the battleship German battleship Bismarck in May 1941, during which British aircraft carriers proved instrumental, and the near torpedoing of her sistership German battleship Tirpitz in March 1942, the Kriegsmarine became convinced of the necessity of acquiring aircraft carriers. Work on the purpose built carrier German aircraft carrier Graf Zeppelin, which had been halted in April 1940, was resumed in March 1942. The Kriegsmarine also decided to convert a number of vessels into auxiliary aircraft carriers. Seydlitz was among the ships selected for conversion, along with several passenger liners. These included [[German aircraft carrier I (1942), , and The unfinished French cruiser French cruiser De Grasse was also to be converted. As the design staff examined the existing ships, they determined that Europa and Gneisenau were too slow, and Potsdam would only be suitable as a training carrier, so only Seydlitz and De Grasse would be completed as front line carriers. The navy envisioned operating the carriers from northern Norway to interdict the supply convoys to the Soviet Union. At the same time as construction of Graf Zeppelin resumed, conversion work began on Seydlitz. The majority of the superstructure was cut away, with the exception of the funnel, to prepare for the installation of a flight deck and an aircraft hangar. In total, approximately of material from the ship was removed. The ship was renamed Weser, but work was ceased in June 1943, before the conversion was completed. By that time, her superstructure had been entirely razed to the upper deck, apart from her funnel. As British and American air raids increased in intensity through 1943, the Germans decided to move the ship to Königsberg in an attempt to place her out of the reach of Allied bombers. She could not be moved until March 1944, however, when she was towed to Kiel. She was then towed from Kiel to Königsberg between 30 March and 2 April. She remained there for the rest of the war, and likely little work was done; in December, she was classified as a hulk. On 29 January 1945, the ship was scuttled before the advancing Soviet Red Army could seize her. The Soviet Navy nevertheless considered using the wreck for parts to complete the cruiser German cruiser Lützow, a sister ship of Seydlitz the Soviets had purchased unfinished before the outbreak of war. This was not carried out, however, and the ship was eventually raised before being broken up beginning in 1958.

Сипаттамалар

Конверсия жұмыстары кеменің ұзындығын сәл арттырып, жалпы ұзындығына дейін жеткізер еді, бірақ толық жүктеме кезінде су тартуын азайтуға мүмкіндік берер еді. Бұрыннан орнатылған қозғалтқыш жүйесі мен күтілетін өнімділігі өзгеріссіз қалатын еді. Кеменің оң жағына үлкен арал орнатылып, аралдың алғы бөлігіне биік, құбыр тәрізді мачта орнатылатын болды. Ұшу палубасының ұзындығы және ені тиісінше болатын. Ангардың алдыңғы бөлігі ұзын және кең, ал кеме ортасы мен артқы бөлігінде ені кең болар еді. Ұшақтарды ангардан ұшу палубасына жеткізу үшін екі лифт орнатылатын еді. «Сейдлицтің» әуе күштерінде он Bf 109 истребителі мен он Ju 87 Stuka бомбалаушы ұшағы болуы тиіс еді. Bf 109 истребителі – «E» үлгісінің теңіздік нұсқасы, Bf 109T деп белгіленген. Олардың қанаттары құрлықтағы үлгіге қарағанда ұзын болғандықтан, қысқарақ ұшып көтерілуге мүмкіндік беретін еді. Таңдалған Ju 87 түрі – Ju 87D-нің теңіздік нұсқасы болып табылатын «E» нұсқасы, катапультті ұшыруға бейімделіп, тоқтату құрылғысымен жабдықталған еді.

Қару-жарақ

Оның қарулануы орта калибрлі, он 10,5 см L/65 зениттік қарудан тұратын батареяға дейін төмендетілді, олар екі қос орналымда – башниң алдында екі және арт жағында үш орналымда орналастырылған. Бұлардың барлығы аралмен бір қатарда, супер-ату тәртібімен орналасқан. LC/31 орналымы үш ось бойынша тұрақтандырылған және 80°-қа дейін көтерілуге қабілетті. Бұл қаруларға 80°-қа дейін көтерілуге мүмкіндік берді. Жер бетіндегі нысаналарға қарсы оқ-дәрілердің максималды ұшу қашықтығы құрады. Қарулар белгілі бір салмақтағы жарылғыш және жарылғыш-өрт сөндіргіш оқ-дәрілерін, сондай-ақ жарықтандыру снарядтарын атты. Оларды екі орындықта орналасқан он 3,7 см және төрт орындықта орналасқан жиырма төрт 2 см жеңіл зениттік пулеметтерден тұратын батарея қолдады. Олар кеменің қабырғалары бойында, әдетте кеменің қабырғаларынан сәл шығып тұратын платформаларда орналастырылған. 3,7 см пулеметтердің төртеуі кеменің қабырғаларында, ал бесіншісі кеменің мұртында орналасқан. Екі 2 см пулемет аралға, ал қалғандары жақтағы платформаларға орналастырылуы керек еді. Орналымдар бастапқыда SK C/31 зениттік қарулары үшін жасалған Dopp LC/31 типі болды. 3,7 см пулемет бір реттік ату қаруы болып, минутына шамамен 30 оқ ату жылдамдығына ие болды. 85° максималды көтерілу бұрышында пулеметтің тиімді ұшу қашықтығы құрады. 2 см пулеметі дүкеннен автоматты түрде оқталатын қару болып, минутына 500 оққа дейін атуға қабілетті. Пулеметтерге 20 және 40 оқтық дүкендер берілді;